Νέα Υόρκη: Βυζάντιο και Ισλάμ στο Μουσείο Μετροπόλιταν
Πολιτιστικές αλληλεπιδράσεις στα τέλη της βυζαντινής αυτοκρατορίας
![]() |
Πυξίδα με πλοχμούς αμπέλου και πτηνά (Συρία, 7ος-8ος αιώνας) από ελεφαντόδοντο, με καπάκι επιχρυσωμένου ξύλου οξιάς και κορυφή από ορεία κρύσταλλο. |
«Βυζάντιο και Ισλάμ. Εποχή Μετάβασης» είναι ο τίτλος της έκθεσης, που θα διαρκέσει ως τις 8 Ιουλίου και μέσα από αυτήν θα εξετασθεί η αλληλεπίδραση Βυζαντίου και Ισλάμ στην ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ του 7ου και του 9ου αιώνα. Ακριβώς αυτό το σκεπτικό υπηρετούν τα έργα που δανείζονται από την Ελλάδα και συγκεκριμένα από το Μουσείο Μπενάκη - Ισλαμικής Τέχνης (31 έργα) και από την συλλέκτρια Σταματία Τσολοζίδη - Ζησιάδη (2 έργα). Μέσα από αυτά αποδεικνύεται η επίδραση των νότιων βυζαντινών επαρχιών στην ισλαμική τέχνη και η συνεχιζόμενη επιρροή του ελληνισμού μέσω του Βυζαντίου στην αναδυόμενη ισλαμική παράδοση.


Αναμενόμενο σάλο δημιούργησε η έκδοση του Βιβλίου της Βάλερι Πλέιμ «Fair Game, My Life as a Spy, My Betrayal by the White House» (Δίκαιη Ανταπόδοση, Η Ζωή μου ως Κατασκόπου, Η Προδοσία από τον Λ. Οίκο). Είχε προηγηθεί το βιβλίο του συζύγου της και πρώην πρέσβη Τζόζεφ Γουίλσον για το ταξίδι του στον Νίγηρα, με τίτλο «Ό,τι Δεν Βρήκα Εκεί», όλα τα σχετικά δηλαδή με τις ανυπόστατες κατηγορίες περί του ουρανίου που δήθεν είχε προμηθευτεί ο Σαντάμ Χουσεΐν για την κατασκευή όπλων μαζικής καταστροφής. Στο Βιβλίο της η Πλέιμ παρουσιάζει την καριέρα της στη CΙΑ, τις επιχειρήσεις στις οποίες συμμετείχε και την αποκάλυψη της ιδιότητας και της ταυτότητας της από ανώτατα στελέχη του Λ. Οίκου, για να εκδικηθούν τον σύζυγο της που διέψευσε τα ψέματα που είχαν ειπωθεί, ώστε να δικαιολογηθεί η εισβολή στο Ιράκ. Τα «ΘΕΜΑΤΑ» είχαν παρουσιάσει πριν από χρόνια την υπόθεση Πλέιμ με λεπτομέρειες και αποκαλύψεις, που ακόμη και σήμερα δεν έχουν αξιολογηθεί πλήρως.





Πιο επίκαιρος από ποτέ είναι ο Φρειδερίκος Νίτσε, αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους Γερμανούς φιλοσόφους και συγκεκριμένα ένας από τους πρώτους «υπαρξιστές» φιλοσόφους. Στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας» (1872) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 15, ο Νίτσε κάνει μία ιδιαίτερα μνεία στο Ελληνικό έθνος αποδεικνύοντας ότι ο Νίτσε είναι πολύ μπροστά από την εποχή του.












