Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016


Ο Christos Voulgaris κοινοποίησε τη δημοσίευσή του.
To gain an edge here on Earth, China is pushing ahead in space

9 Reasons Why Boudica Almost Kicked The Romans Out Of Britain

Weak Initial Response

Boudica Statue at Westminster. Picture by Paul Walter via Flickr Creative Commons
Boudica Statue at Westminster. Picture by Paul Walter via Flickr Creative Commons
One mistake the inhabitants of Colchester made was looking to Catus Decianus for help. The procurator, whose own actions had triggered the revolt, sent only two hundred auxiliary troops to stop the rebel army. It was a weak response to a massive crisis, reflecting the hubris that characterized Decianus’s dealings with the Iceni.

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

The U.S. Army Wanted Its Own Jump Jets

But the Air Force intervened


When one thinks of the U.S. Army, one generally doesn’t think of squadrons of jets flying around the battlefield. But at the height of the Cold War, the ground combat branch had its sights set on buying a fleet of jump jets.
Though the Pentagon turned the U.S. Air Force into a separate service shortly after World War II, its ground-pounding cousins remained interested in helicopters and other flying machines. A decade later, Army aviators were hard at work with aircraft makers to cook up special craft that could land and take off like helicopters, but fly like normal planes.
“While the 1947 National Security Act created an independent United States Air Force, this did not halt the expansion of Army organic aviation, or the Army’s increasing use of the helicopter,” Dr. Ian Horwood wrote in Interservice Rivalry and Airpower in the Vietnam War. “[But] in the early 1950s, such ‘convertiplanes’ appeared to offer more potential for Army surveillance and air mobility tasks than helicopters.”
In the end, the Air Force scuttled the plans — and buried decades of work.

By 1950, the idea of combining features from helicopters and traditional aircraft was hardly new. Spanish engineer Juan de la Cierva invented the autogyro, which blends a free-spinning rotor and a conventional forward- or rear-mounted engine, nearly three decades earlier.
As world settled into the Cold War, major air arms became fascinated by the idea a jump jet that wouldn’t necessarily need a long runway. During World War II, Allied forces bombarded Nazi Germany’s air bases and limited the Luftwaffe’s ability to fight back.

Above, below and at top — Ryan XV-5s Vertifans. Photos via the San Diego Air and Space Museum archives
On both sides of the Iron Curtain, military commanders realized that nuclear war would only speed up the destruction of normal airstrips. By the time Berlin fell, Hilter’s weaponeers had already started work on various alternatives, such as rocket planes that could shoot straight up into the sky from a small launch rail right into enemy bomber formations

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

7 Conflicts That Happened After the Fall of USSR

 Nikola Budanovic


The Soviet Union officially ceased to exist on December 26, 1991, 74 years after its inception in 1917. The fall of the Union left the world in awe. The pre-revolutionary flag was raised in Kremlin, but it wasn’t without turmoil. As the Soviet empire fell apart, many problems began to surface. Civil wars, armed insurgencies, and attempted coups troubled the ex-Soviet republics throughout the 90s as the region tried to stabilize itself.
Some of the conflicts were motivated by ethnic and religious differences, while others were triggered by historical disputes that had been haunting the regions throughout the 20th century. Furthermore, the power vacuum created by the fall of the centralized government reflected in the rise of new political elites, nationalism and crime. We offer you an overview of the conflicts that shaped the territories of the former Soviet Union.

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Τranslated Ancient Egyptian texts reveal family disputes and domestic concerns, just like modern times

translated-ancient-egyptian-texts-toby-wilkinson_1A part of the 'Book of the Dead' funerary text.
In contrast to their ancient Greek and Roman counterparts, the ancient Egyptian texts are generally not accessible to the public, on account of lack of translated works. But a Cambridge academic and Egyptologist, Toby Wilkinson has sought to redress this ‘historical’ issue, with his compiled work that translates many of the hieroglyphic writings (from rock faces and papyri) into modern English. In that regard, while ancient Egypt tends to fuel our reveries of massive pyramids, monumental temples and ostentatious pharaohs, Wilkinson’s work reflects the more relatable ‘humane’ side of affairs in the ‘land of the Nile’. Simply put, beyond grand facades, his translations mirror how the ancient Egyptians viewed life and expressed their insights (and tribulations) through their rich tradition of writing for over 3,500 years.

As Wilkinson made it clear –
What will surprise people are the insights behind the well-known facade of ancient Egypt, behind the image that everyone has of the pharaohs, Tutankhamun’s mask and the pyramids.
For example, one of the translation collections, titled aptly as The Will of Naunakht, tells the story of an elderly Egyptian woman and her will. Reflecting the relatively high social and economic status of most free women in Egyptian society, Naunakht decided how not all of her eight children would be recipients of her estate. In other words, some of the children were disinherited due to their lack of caring shown to her in her old age. From the historical angle, Naunakht probably lived in Thebes during the late New Kingdom period, and she was married twice – first to a scribe and then to a tomb worker. Her last will was drawn in November of 1147 BC. A part of it proudly reads –

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Η καταστροφή της Σμύρνης σε 40 σπάνια καρέ

Μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση μιας νεαρής Σμυρνιάς και με τη βοήθεια του Φωτογραφικού Αρχείου του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, το NEWS247 αναβιώνει την πιο σκοτεινή σελίδα του ελληνισμού της Μικράς Ασίας , 94 χρόνια μετά τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922
«Οι γονείς μου κατοικούσαν στη Σμύρνη και ωνομάζοντο Ανδρομάχη και Κωνσταντίνος Χατζημάρκου. Ο πατέρας μου είχε ξενοδοχείο ύπνου, καφενείο και ηλεκτροκίνητο καφετριβείο “η Μόκα” στην προκυμαία της Σμύρνης. Γεννήθηκα στη Σμύρνη, στο ξενοδοχείο μας, στες 15 Μαρτίου του 1909. Επειδή οι αδελφές μου μεγάλωσαν και δεν ήθελε ο πατέρας μου να ζούμε στο ξενοδοχείο, κατοικήσαμε σ’ άλλο προάστειο, τον Κιός Τεπέ. Το σπίτι μας ήταν μία ωραία έπαυλις σ’ένα ύψωμα, από όπου εφαίνετο ωραία η κίνησις του κόλπου… 
Η ζωή μας κυλούσε ήρεμη και ανέφελη, την ευτυχία μας δε τη μεγάλωσε ο Ελληνικός στρατός, που κατέλαβε τη Σμύρνη. Θυμούμε μάλιστα με τι λαχτάρα στες 2 Μαΐου 1919 τους υποδεχθήκαμε στο σπίτι μας, τον χορό που έδωσε ο πατέρας μου στον 1ον λόχο των ευζώνων, που ήλθε στο χωριό καθώς και τον Εθνικόν Ύμνον που για πρώτη φορά έπαιξα στο πιάνο με την αδελφούλα μου. Έτσι πέρασαν τρία χρόνια γεμάτα χαρά και ευτυχία, που βλέπαμε τη Σμύρνη μας γαλανόλευκη. 
Η ευτυχία μας όμως δεν βάσταξε πολύ· και μια μέρα του 1922, στες 14 Αυγούστου , μάθαμε την οπισθοχώρησι του Ελληνικού στρατού. Στην αρχή μας φάνηκε απίστευτο, γιατί ο εγωϊσμός μας δεν μας άφινε να το πιστέψωμε. 
Και όμως ένα Σάββατο… ακούστηκε ο φοβερός ερχομός των Τούρκων…»

Η Αμφιλύκη Χατζημάρκου, ήταν ένα κορίτσι που μεγάλωνε στη Σμύρνη ανέμελα και με σχετική οικονομική άνεση μέχρι την καταστροφή της πόλης το Σεπτέμβριο του 1922. Η αφήγησή της αναβιώνει μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης, που σφράγισε επί της ουσίας το θάνατο του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και την αποτυχία της υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας. Μικρασιατική Καταστροφή για τους Έλληνες, Αγώνας Ανεξαρτησίας (Kurtuluş Savaşı) για τους Τούρκους ...
Το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 1923 ο τουρκικός στρατός, ο ίδιος ο Μουσταφά Κεμάλ και οι άτακτοί του, μπήκαν στην Σμύρνη. Επτά μέρες πριν είχε αποχωρήσει και το τελευταίο ελληνικό στρατιωτικό τμήμα από τη Μικρά Ασία με το Μέτωπο να έχει καταρρεύσει από τις παραμονές του Δεκαπενταύγουστου.
Η ήττα του Ελληνικού στρατού και η κατάληψη της πόλης από τους κεμαλικούς βρήκε την οικογένεια της Αμφιλύκης απροετοίμαστη. Αναζήτησαν ασφάλεια «στο στόμα του λύκου», στο ξενοδοχείο της Προκυμαίας, αλλά κατάφεραν να σωθούν με τη βοήθεια ενός άλλου ξενοδόχου μουσουλμάνου, πιθανόν του Ναΐμ Μούλαβιτς, ιδιοκτήτη των «Σμύρνα Παλάς» και «Σπλέντιτ Παλάς». Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι αντάλλασαν εξυπηρετήσεις και προστασία κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας και της ελληνικής κατοχής του 1919-1922, ως τεχνολογία επιβίωσης απέναντι στις υπερβάσεις των αρχών και τη βιαιότητα των ατάκτων ενόπλων ομάδων. Μόνο που τον Αύγουστο – Σεπτέμβριο του 1922 οι παλιές ασφαλιστικές δικλείδες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς…

Φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα

Όποιος μπορέσει ας σωθή· η Σμύρνη καίεται

«Την Τετάρτη το βράδυ έρχεται ο Τούρκος ξενοδόχος και μας λέγει: “Όποιος μπορέσει ας σωθή· η Σμύρνη καίεται”» περιγράφει η Αμφιλύκη Χατζημάρκου στην σπάνια σήμερα έκδοση «Από τας ημέρας της Μικρασιατικής Καταστροφής, Αυτοβιογραφίαι των Προσφύγων Κοριτσιών του Οικοτροφείου του Διεθνούς Συνδέσμου Γυναικών» (Αθήνα, 1926). «Βγήκαμε όλοι έξω και βλέπομε τη Σμύρνη να καίεται από τέσσερα μέρη και όλος ο κόσμος να φωνάζη και να μη ξεύρη που πηγαίνει. Ο πατέρας μου βλέποντας το κακό που γινότανε έξω, αποφάσισε να καούμε εκεί για να μη πέσωμε στα χέρια των θηρίων αυτών».

Ο πατέρας μου βλέποντας το κακό που γινότανε έξω, αποφάσισε να καούμε εκεί για να μη πέσωμε στα χέρια των θηρίων αυτών.

«Η απόφασις του ήτο σταθερά. Η μητέρα μου κ’ εμείς με κλάματα τον παρακαλούσαμε να φύγωμε. Τόσο τραγικό το σύμπλεγμα αυτό φάνηκε στον Τούρκο ξενοδόχο που ήρθε και είπε στη μητέρα μας: “Έλα πάρε τα παιδιά σου και θα σωθούμε όλοι μαζί. Έχω ατμάκατο”. Μια αχτίνα χαράς μας παρηγόρησε και αφού μας έδωσαν σκεπάσματα οθωμανικά μαζί με τη μητέρα και αδελφή του ξενοδόχου μας παρέλαβον μερικοί ωπλισμένοι Τούρκοι και μας πήγαν στην ατμάκατο. Προχωρήσαμε λίγο και ύστερα από πολλά εμπόδια, γιατί τα πτώματα των πνιγμένων κτυπούσαν δεξιά και αριστερά στην ατμάκατο, σταθήκαμε στο μέσον του κόλπου. Μπροστά στα μάτια μας είχαμε το τραγικό θέαμα, που μας παρουσιάζει φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα. Σ’ όλη μου τη ζωή δε θα ξεχάσω την τραγική αυτή νύχτα».

Μπροστά στα μάτια μας είχαμε το τραγικό θέαμα, που μας παρουσιάζει φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα. Σ’ όλη μου τη ζωή δε θα ξεχάσω την τραγική αυτή νύχτα.

Η μεγάλη πυρκαγιά εκδηλώθηκε αρχικά στην αρμενική συνοικία από την ανατίναξη της Αρμενικής Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Με τη βοήθεια του ευνοϊκού για τους Τούρκους ανέμου (που έπνεε αντίθετα από την τουρκική συνοικία) και της βενζίνης με την οποία ράντιζαν τα σπίτια, η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη, εκτός από τη μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία.
Η φωτιά διήρκεσε από τις 13 έως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1922 (31 Αυγούστου έως 4 Σεπτεμβρίου με το παλαιό ημερολόγιο). Καθώς η οικογένεια Παπαμάρκου προσπαθούσε να διαφύγει, ο πατέρας συνελήφθη. Στην αφήγησή της η Αμφιλύκη χρησιμοποιεί το παλιό ημερολόγιο αλλά και αυτές οι ημερομηνίες φαίνεται πως είναι συγκεχυμένες στο μυαλό της.
«Στες 4 το πρωΐ της 1ης Σεπτεμβρίου φθάσαμε στο Κορδελιό, προάστειο της Σμύρνης. Οι Τούρκοι για να δείχνουν δυσκίολες στους χριστιανούς, ζητούσαν διάφορα πιστοποιητικά. Ο πατέρας κατώρθωσε με τη βοήθεια ενός δικηγόρου, Τούρκου να κάνη ένα τέτοιο πιστοποιητικό, που έπρεπε να επικυρωθή από την Τουρκική κυβέρνησι, και γι αυτό πήγε στο Διοικητήριο. Αλά δυστυχώς για μας εκεί κρατήθηκε από τους Τούρκους. Ήτανε Σαββάτο στες 15 Σεπτεμβρίου του 1922, η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής μου . Αφού άδικα γυρέψαμε να τον σώσωμε και δεν μπορέσαμε, στες 15 Σεπτεμβρίου το πρωΐ φύγαμε αφήνοντας πίσω μας τον καλό μας πατέρα, περιουσία, σπίτι και την πατρίδα μας, με ένα επίτακτο Αμερικανικό που ήλθε να μας σώση».
Πιθανόν αναφέρεται στο Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου, τελευταία μέρα που επιτρέπονταν η ελεύθερη αποχώρηση του χριστινικού πληθυσμού από τον Τουρκικό στρατό. Φαίνεται ότι η οικογένεια εξάντλησε άδικα κάθε περιθώριο για τη σωτηρία του πατέρα…


Φύγαμε αφήνοντας πίσω μας τον καλό μας πατέρα, περιουσία, σπίτι και την πατρίδα μας

Ο ξεριζωμός ενός μεγάλου μέρους του χριστιανικού πληθυσμού, Ελλήνων και Αρμενίων, προς τη μικρασιατική ακτή, που -κατά τους υπολογισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου- έφτανε τις 250.000, άρχισε μετά την ήττα του ελληνικού στρατού και την κατάρρευση του Μετώπου στα μέσα Αυγούστου του 1922.
Την επομένη της αναχώρησης και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από τη Σμύρνη, οι χιλιάδες των προσφύγων Έλληνες και Αρμένιοι που κατέκλυζαν όλο το μήκος της περίφημης Προκυμαίας "Κε" μάταια περίμεναν πλέον τα επιταγμένα ελληνικά πλοία για τη μεταφορά τους στα γειτονικά ελληνικά νησιά. Μετά από παρέμβαση του Αμερικανού Προξένου G. Horton, στάλθηκαν δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά για την εξυπηρέτηση των προσφύγων.

Οι μαρτυρίες για όσα συνέβησαν στην πόλη πριν την πλήρη εκκένωση της είναι ανατριχιαστικές. Οι Αρμένιοι και οι Έλληνες άντρες από 15 μέχρι και 45 ετών οδηγήθηκαν στα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού) που βρήκαν τραγικό θάνατο από την εξουθενωτική εργασία και τις ταλαιπωρίες. Περίπου 160.000 άντρες δεν γύρισαν ποτέ. Όλη η Σμύρνη καλύφθηκε από τις στριγκλιές και τα ουρλιαχτά των γυναικών που βιάσθηκαν, οι Ευρωπαίοι μάρτυρες διέκριναν ακέφαλα βρέφη στους δρόμους της αρμένικης συνοικίας, ολόκληρες οικογένειες εκτελέσθηκαν εν ψυχρώ ενώ από τη μανία των Τούρκων δεν γλίτωσαν ούτε οι Γαλλίδες νοσοκόμες του Ερυθρού Σταυρού και οι καθολικές αδελφές του Τάγματος του Ελέους που σφαγιάσθηκαν εν ώρα καθήκοντος. Ο ευαγγελιστής ιερέας πατήρ Μαλτάς εκτελέσθηκε και ο πρόεδρος του Αμερικανικού Κολεγίου Αλεξ Μακ Λάχλαν υπέστη βασανιστήρια μέχρι θανάτου. Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός έστειλε αντιπροσωπεία στον Κεμάλ Ατατούρκ ώστε να συγκαταθέσει στην εκκένωση της πόλης.

Η εκκένωση της Σμύρνης άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου και διήρκησε μια εβδομάδα. Κατόπιν ασφυκτικών πιέσεων ο Κεμάλ Ατατούρκ επέτρεψε σε ελληνικά και άλλα πλοία να μπουν στο λιμάνι.
Όταν η πόλη τυλίχτηκε στις φλόγες στις 13 Σεπτεμβρίου, 19 συνολικά πλοία μπήκαν στη Σμύρνη να σώσουν τον κόσμο.
Συνολικά 300.000 πρόσφυγες πέρασαν στην Ελλάδα.
Οι εμπρησμοί κατέστρεψαν τα 3/5 της έκτασης της Σμύρνης αφήνοντας άθικτη την τουρκική συνοικία. Από τις φωτιές δεν γλίτωσαν ούτε τα πολυτελή κτίρια της πόλης, όπως το Sporting Club, τα κομψά ξενοδοχεία του Και, τα εστιατόρια και οι επαύλεις. Από τις 46 ορθόδοξες εκκλησίες σώθηκαν οι τρεις.

Τα τελευταία τραγικά δείγματα της σμυρνιώτικης φωτογραφίας

Την έκταση της καταστροφής αποτυπώνει καρέ καρέ η συλλογή φωτογραφιών που έθεσε στη διάθεσή του NEWS247 το Φωτογραφικό Αρχείο του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου και έχει αξιοποιηθεί από το νεοϊδρυθέν Ψηφιακό Μουσείο Νέας Σμύρνης σε μια προσπάθεια συγκέντρωσης και ψηφιοποίησης του σχετικού με τον ελληνισμό της Σμύρνης υλικού που βρίσκεται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και του κόσμου.
«Αυτή η σχετικά άγνωστη ιδιωτική συλλογή, που παραχωρήθηκε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, είναι επί της ουσίας τα τελευταία τραγικά δείγματα της σμυρνιώτικης φωτογραφίας» επισημαίνει στο NEWS247 ο ιστορικός Μιχάλης Βαρλάς, υπενθυμίζοντας πως η Σμύρνη, η Νέα Υόρκη της Ανατολής όπως αποκαλείτο λόγω της ιδιαίτερης κουλτούρας της, είχε έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων της εικόνας: επαγγελματίες φωτογράφους, φωτορεπόρτερ, καλλιτέχνες, κινηματογραφιστές  αλλά και απλούς ανθρώπους που ήταν εξοικειωμένοι με τη φωτογραφία και την εικονοληψία.
«Από τέτοιες συλλογές όχι μόνο ξαναζούμε την καταστροφή αλλά βλέπουμε και πως οι άνθρωποι αποτύπωναν την ιστορία» τονίζει ο κύριος Βαρλάς.
Πηγή Φωτογραφιών: Φωτογραφικό Αρχείο Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.

Ευχαριστούμε για τις πληροφορίες και τη βοήθεια τον Μιχάλη Βαρλά, επιμελητή και υπεύθυνο τεκμηρίωσης της έκθεσης του Ψηφιακού Μουσείου Νέας Σμύρνης, καθώς και την Νίκη Μαρκασιώτη, υπεύθυνη του Φωτογραφικού Αρχείου στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας.


Why the Rosenbergs Were Executed


On April 5th, 1951, Judge Irving Kaufman sentenced Julius and Ethel Rosenberg to death. He called them traitors who put “into the hands of the Russians the A-bomb years before our best scientists predicted Russia would perfect the bomb.”
The jury had convicted them of conspiracy to commit espionage. In June of 1953, after nearly two years of appeals, the couple were electrocuted at Sing Sing Prison.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Συνωμοσιολόγοι και ψεκασμένοι

Μ​​ην εκπλαγεί κανείς μας εάν ο κ. Αρτέμης Σώρρας περάσει το κατώφλι της Βουλής στις επόμενες εθνικές εκλογές. Οσο προκλητικός και αν είναι, όσο και αν φωνάζουν και του επιτίθενται τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, ο λόγος του είναι πολύ πιθανό να πείθει κάποιους συμπολίτες μας. Ο κ. Σώρρας μπορεί να είναι ένα ακόμη προϊόν της εποχής μας.
Το έδαφος είναι εξαιρετικά πρόσφορο. Μια μεγάλη ομάδα συμπολιτών μας, ίσως μάλιστα να είναι και η πλειονότητα, θεωρεί ότι το μνημόνιο ήταν μια μεγάλη συνωμοσία για να βάλουν στο χέρι οι ξένοι τα καλύτερα «οικογενειακά μας κοσμήματα», τη θάλασσα, τα εξοχικά μας, τα πετρέλαια κ.λπ. Η τρόικα έκανε τραγικά λάθη και βοήθησε να χαθούν ελληνικές περιουσίες αξίας άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό και οι ευθύνες των έξω σε κρίσιμα σημεία είναι σημαντικές.

The Scottish site of Burnswark was possibly the bloody ‘gateway’ of a major Roman invasion

The hill of Burnswark is still mired in mystery when it comes to its ancient military scope; with historians and archaeologists trying to analyse the crucial aspect of this Scottish site that probably defined its role as a launch pad for Roman invasion of northern Britain. In terms of its strategic scope, Burnswark rises around 1,000 ft above the surrounding Solway plain, while its flat-topped summit contain the remnants of a native hill fort. This was complemented by two Roman marching/training camps (with ramparts) on the north and south slope of the hill. But theories deviate hereafter, as to the ambit of what actually took place in the historical context (in terms of warfare). One school of thought talks about how the fort was probably used by the Romans to train their soldiers, especially in ranged combat. While a second hypothesis suggests that the fort was actually occupied by native forces, and the Romans laid siege to it to starve them out.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Βασιλιάδες, πρίγκιπες και δελφίνοι που έζησαν τελικά ταπεινές ζωές

 Βασιλιάδες, πρίγκιπες και δελφίνοι που έζησαν τελικά ταπεινές ζωές

Έτσι πέρασαν τα στερνά τους οι τελευταίοι διάδοχοι μεγάλων αυλών

Παντοδύναμοι οίκοι και αριστοκρατικές δυναστείες εξουσίαζαν κληρονομικά την οικουμένη ήδη από πολύ νωρίς στην ανθρώπινη ιστορία.
Οικογένειες που άφησαν το στίγμα τους σε αυτοκρατορίες που τέλος δεν έμοιαζαν να έχουν.

Μέσα στα τελευταία 100 χρόνια όμως, όλες σχεδόν οι αυτοκρατορίες έχουν κατακρημνιστεί, πέφτοντας θύματα επαναστάσεων που έφεραν για πρώτη φορά τον λαό στην εξουσία.
Κι έτσι το τέλος των τελευταίων ενεργών μοναρχών ή των διαδόχων μεγάλων αυλών μόνο τόσο αίσιο όσο υποσχόταν η ζωή τους δεν ήταν, αναγκάζοντάς τους να περάσουν τις μέρες τους απλά και ταπεινά.
Και ιδιαιτέρως περίεργα, κάποιες φορές…