Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Πως η "ανυπακοή" ενός στρατηγού οδήγησε στο Έπος του 40! Η διαταγή Κατσιμήτρου

....Τις προηγούμενες εβδομάδες πριν από την επίθεση και με βάση την, κάθε άλλο από παράλογη, επιτελική εκτίμηση ότι ένας αγώνας απέναντι σε τόσο υπέρτερο εχθρό θα ήταν ουσιαστικά μάταιος, ο υποστράτηγος Κατσιμήτρος είχε λάβει προφορικά την «παρότρυνση», στα όρια της «εντολής», άλλα χωρίς αυτό να πάρει ποτέ τη μορφή πραγματικής στρατιωτικής διαταγής, να συμπτύξει τις γραμμές του καινά προσπαθήσει να αμυνθεί βαθύτερα και πιο «αποτελεσματικά» στο ελληνικό έδαφος. Δεν το έπραξε. Αντί γι' αυτό, στην ημερήσια διαταγή του στο προσωπικό της VIII Μεραρχίας, του ηρωικότερου ίσως σχηματισμού στρατού της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, καλούσε σε άμυνα μέχρις εσχάτων και δήλωνε ότι οποιαδήποτε υποχώρηση ήταν αδιανόητη και ότι εκεί, στα σύνορα, ήταν και η τελευταία γραμμή άμυνας.


 

ΥΠ' ΑΡΙΘΜ. 1320 ΜΟΝΑΣ
ΕΠΙΤΕΛ. ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΙΙΙ
ΓΡΑΦ. ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ
Αριθ. Πρωτ. 30904
ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗΛήξαντος του προκαλυπτικού αγώνος, από σήμερον η Μεραρχία κατέχει την ωργανωμενην τοποθεσίαν δι' όλων των δυνάμεών της. Επί της τοποθεσίας ταύτης θα δοθή ο αποφασιστικός αγών προς τον εχθρόν. Ο αγών θα διεξαχθή μετά πείσματος και επιμονής ακαταβλήτου. Άμυνα καρτερά επί των θέσεών μας μέχρις εσχάτων.
Ουδεμία ιδέα εις ουδένα να υπάρχη περί υποχωρήσεως. Μέχρι τούδε τα προκαλυπτικά τμήματα συνεπτύσσοντο συμφώνως τω σχεδίω Υποχωρητικού Ελιγμού. Ήδη πάντες, από του Στρατηγού Διοικητού της Μεραρχίας μέχρι και του τελευταίου στρατιώτου, θα αγωνισθώμεν επί των θέσεών μας. Και εν ανάγκη θα πέσωμεν όλοι υπερασπιζόμενοι αυτάς ...
Ημερήσια Διαταγή του Διοικητή της VIIIης Μεραρχίας Χρ. Κατσιμήτρου στις 30/10/1940.
http://www.vrellis.org/gr/kalpak.html
http://www.onalert.gr/stories/28october-katsimitros-diatagi 

Άλλο οι άνθρωποι κι άλλο τα μοσχάρια, κ. Παναγιώταρε

Άλλο οι άνθρωποι κι άλλο τα μοσχάρια, κ. Παναγιώταρε

undefined
Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη
Ο Σκορτσιανίτης λοιπόν δεν είναι Έλληνας, κατά τον Παναγιώταρο. Γιατί είναι μαύρος. Μάλιστα…
Θυμάμαι λίγα χρόνια αφού είχα απολυθεί, όπως κάνω κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου, πήγα στο Σύνταγμα να δω την μονάδα μου, την 2α ΜΑΛ. Ήταν κι άλλοι φίλοι, «παλιοσειρές». Όπως βλέπαμε να περνά άψογο το τμήμα, μέσα στην παράταξη ήταν κι ένας κομμάντο μαύρος. Δίπλα μας ήταν μια ομάδα μελών της Χρυσής Αυγής, με σημαίες και φωνάζανε συνθήματα. Μόλις είδανε τον μαύρο συνάδελφο, στην αρχή ξαφνιαστήκανε και μετά αρχίσανε να γιουχάρουν. Τους πήραμε από τα μούτρα και σταμάτησαν. Ρώτησα κι έμαθα, πως το παιδί ήταν, αν θυμάμαι καλά, μισός ζαϊρινός, μεγαλωμένος στην Ελλάδα και πήγε εθελοντής στους Αλεξιπτωτιστές. Άρα, Έλληνας στην Παιδεία κι αποδεδειγμένα πατριώτης. Το περιστατικό μ’ έκανε … «Τούρκο».

Η σημασία του «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου και του έπους του ‘40

Πώς το ελληνικό έθνος δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να διαπραγματευτεί την ελευθερία του με τους φασίστες.

Η σημασία του «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου και του έπους του ‘40
Από τον Παναγιώτη Χριστόπουλο
72 χρόνια έχουν περάσει από μια από τις σπουδαιότερες στιγμές της σύγχρονης Ελλάδας. Η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου γιορτάζεται κάθε χρόνο με λαμπρότητα και το «έπος του σαράντα» διδάσκεται με όλη την σπουδαιότητα που του πρέπει στα σχολεία.
Αλλά η ανάγκη για ένα σύμβολο ιστορικής σημασίας, στερεί από την άρνηση του Ιωάννη Μεταξά να ενδώσει στο ιταλικό τελεσίγραφο και, κυρίως, από τα πολεμικά γεγονότα που ακολούθησαν μια ανάλυση σε μεγαλύτερο βάθος. Για τους περισσότερους από εμάς η 28η Οκτωβρίου συνοψίζεται στο εξής τρίπτυχο: Ο περήφανος λαός που λέει «όχι» στον επίδοξο κατακτητή – ανεβαίνει στα βουνά και φωνάζοντας «αέρα» τον απωθεί – αναγκάζει τους Γερμανούς συμμάχους των Ιταλών να επέμβουν και να καθυστερήσουν την επίθεσή τους στη Γερμανία.

ΜΕΤΑΞΑΣ:ΗΤΑΝ ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ “ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ” ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ;

 


   Μία ΄΄άποψη που ακούγεται τα τελευταία  χρόνια  εμπεριέχεται  στο ερώτημα του  τέως πρέσβη επί τιμής ,Αννίβα Βελιάδη  ( το οποίο  απαντάται στο βιβλίο του «Μεταξάς –Χίτλερ», )”Μήπως εάν ο Μεταξάς είχε προσπαθήσει να ακολουθήσει μια πιο ρεαίλιίστική πολιτική  (δηλαδή σύμφωνα με τον εν λόγω διπλωμάτη προσέγγιση με την Γερμανία ) ίσως η Ελλάδα  να είχε αποφύγει το ολοκαύτωμα του Β! Παγκισμιού Πολέμου” [1]
    Το πρόβλημα  με μια  υποτιθέμενη προσφυγή  του Μεταξά στις «καλές υπηρεσίες» των Γερμανών  είναι ότι θα ήταν ατελέσφορη δεδομένου ότι η Γερμανία είχε «εκχωρήσει» τα Βαλκάνια (και την Ελλάδα) στην Ιταλία. «Η Ελλάδα είναι για την Ιταλία ότι η Νορβηγία για την Γερμανία» (δήλωση του Τσιάνο τον Απρίλιο του 1940 την οποία με την οποία είχαν συναινέσει  οι Γερμανοί) Και φυσικά σε περίπτωση Ελληνικής έκκλησης στην Γερμανία δεν χρειάζεται να αναλυθεί γιατί η Ιταλία («ιδρυτικό στέλεχος» του Άξονα)  θα βάρυνε ΠΑΝΤΑ περισσότερο στα μάτια των Γερμανών από την Ελλάδα. Για οποίον  αμφιβάλει του συνιστάται να εξετάσει την περίπτωση της Ρουμανίας η οποία προσέφυγε ακριβώς στις  «καλές υπηρεσίες» των Γερμανών (και παραιτήθηκε από την ίδια βρετανική εγγύηση της 13ης Απριλίου 1939 η οποία είχε δοθεί και` στην Ελλάδα και στην Πολωνία): πρώτα υποχρεώθηκε να παραχωρήσει το 30% του εδάφους της  και μετά υποχρεώθηκε να συμμετάσχει στον πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών θυσιάζοντας σχεδόν 3 από τις 4 στρατιές της (το 80% του στρατού της) στο όνομα του Γερμανικού «Μολώχ» σε μια πόλη που τότε ονομαζόταν Σταλινγκράντ…{2}
   Πρός επικύρωση του παραπάνω αντεπειχειρήτος  παρατιθέται απόσπασμα από την συνέντευξη του δικτάτορα της 30 Οκτωβρίου 1940 “Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς διά την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως “ασήμαντοι” εμπρός εις τα “οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα” τα οποία θα είχεν διά την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.  Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο “εις το ελάχιστον δυνατόν”. Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγ’άτς ” [3]Με αλλά  λογία  ή Ελλάδα ως αντίτιμο στης προσχωρήσεως  της στον Άξωνα θα έπρεπε να υποστή εθελούσιο ακρωτηριασμό όπως ακριβώς η Ρουμάνια Επιπλέον η καταστάση για την Ελλάδα  θα ήταν αν μη τι άλλο χειρότερη απο αυτη της Ρουμανίας καθώς εκτός απο απώλεια εδαφών πρός  ώφελος της Ιταλίας΄και Βουλγαρίας θα  έπρεπε να αναμένεται ότι ούτε η Βρετάνια   θα παρακολουθούσε αυτήν την επιζήμια για αυτή αλλαγή στρατοπέδου χωρίς να αντιδράσει ενώ είχε τα μέσα και το κίνητρό να το πράξει θέτοντας με την σείρα της υπο τον έλεγχο της τα εδάφη που θεωρούσε απαραίτητα για την στρατηγική της ασφαλεία π.χ. Κρήτη  “.Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυψεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, άλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ’ ας ειχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή η ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόv εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Άξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος διά τόν Άξονα να τας χρησιμοποιήση”[4]
   Οσο για το δευτέρο σκέλος της υπόθεσης δεδομένης της ανάγκης των Γερμανων “για βορά κανονιών¨” για το Ανατολικό Μετωπο το 1942 ειναι απίθανο να μην ζητούσαν απο την” υποτελή συμμαχο” Ελλάδα να συνεισφέρει δυνάμεις ¨¨για την Σταυροφορία ενάντια στον Ιουδεό-Μπολσεβικσμό΄΄ένω  π.χ. απο την Ρουμανία είχαν ζητήσει 30 μεραρχίες  την ίδια περίόδο παρά το γεγονός  οτι ο Ρουμάνικος Στρατός είχε μόλις 21 [5]
Χρήστος Βούλγαρης
{1].Αννίβας Βελιάδης «Μεταξάς –Χίτλερ», Εκδόσεις Ενυάλιος Αθήνα  2008, σελ.13
[2] Mark Axworthy “The Romanian Army of Wolrd War II “,Osprey Publications, Λονδίνο 1992 σελ.30
[3] Ι.Μεαξάς “Προσωπικό Ημερολόγιο”, τόμος Δ!  Εκδόσεις Γκοβόστη Αθήνα960 σσ.522-523
[4] Ομοιώς σελ.523
[5] Peter Abbott “Germany’s Eastern Front Allies 1941-1945″Osprey Publications, Λονδίνο 1982 σελ.,8
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1.Peter Abbott “Germany’s Eastern Front Allies 1941-1945″Osprey Publications, Λονδίνο 1982
2.Mark Axworthy “The Romanian Army of Wolrd War II “,Osprey Publications, Λονδίνο 1992
3.Αννίβας Βελιάδης «Μεταξάς –Χίτλερ», Εκδόσεις Ενυάλιος Αθήνα  2008,
4.Ι.Μεαξάς “Προσωπικό Ημερολόγιο”, τόμος Δ!  Εκδόσεις Γκοβόστη Αθήνα960

Οι πατέρες της “Νέας Τάξεως”: Το ιστορικό ντοκουμέντο που καταρρίπτει τους άθλιους μύθους περί “φιλελληνισμού” του Χίτλερ και δείχνει το μίσος των φασιστών στην Κλασσική παιδεία.

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Οκτωβρίου 28, 2012

20121028-113452.jpg Ένα ιστορικό ντοκουμέντο πολύτιμο για το σήμερα.
-Ποιός οραματίστηκε τη “Νεα Τάξη” που σήμερα βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή;
-Ήταν ο Χίτλερ “φιλέλληνας”; Ή απλώς ακολουθούσε τον δρόμο των βάρβαρων, ομόφυλων του Τούρκων που αποσκοπούσαν στην καπηλεία του μεγαλείου του Ελληνικού πολιτισμού για να καλύψουν την βάρβαρη, υπάνθρωπη φύση τους;
-Το μίσος του Μουσολίνι για την Ελλάδα έχει τις ίδιες ρίζες με το σημερινό μίσος του ρεπουσισμού. Η Κλασσική παιδεία είναι τείχος Ελευθερίας. Γι’ αυτό οι εχθροί της Ελευθερίας προτάσσουν χυδαία τον κεμαλοναζισμό στην εκπαίδευση.
-Ο διαχρονικός μισελληνισμός του Μουσολίνι δεν ήταν η αιτία της εισβολής. Η “Νέα Τάξις” του Χίτλερ ήθελε την Ελλάδα ακρωτηριασμένη. Καταρρέει το ψεύδος της “Χιτλερικής δυσαρέσκειας” για την φασιστική επίθεση.
-Η ύπαρξη της Ελλάδας είναι τροχοπέδη για κάθε απόπειρα εγκαθίδρυσης παγκόσμιου ολοκληρωτισμού. Αυτό αποδεικνύεται (και) σήμερα.
-Το “ΟΧΙ” όντως δεν ήταν του Μεταξά. Θα ήταν μονόδρομος για κάθε Έλληνα ηγέτη αφού το “ΝΑΙ” θα σήμαινε νέα γενοκτονία του Ελληνισμού και ακρωτηριασμός. Ας το σκεφτούν σοβαρά οι σημερινοί ηγέτες.

Της τα έδωσα της πατρίδας και τα δύο !

Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε. Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας. Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού.

Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή. Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι. Το άγημα αποδόσεως τίμων στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας. Το άγημα παρουσιάζει όπλα.

Η δική μου δεκαετία του 40… (Της νύχτας τα καμώματα…)

Η δική μου δεκαετία του 40… (Της νύχτας τα καμώματα…)

Πώς να κοιμηθεί κάποιος που έζησε τον 1ο και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο;
Με το που πέφτει σκοτάδι η Ερασμία βάζει λάδι και φυτίλι στο καντήλι, τ’ ανάβει και σταυροκοπιέται τρεις φορές. Στρώνει τα κρεβάτια και, στο καθ’ ένα βάζει τέσσερις κουβέρτες. Το κρύο πονάει κι’ όλοι είναι ντυμένοι σαν κρεμμύδια. Στο χολ ανάβει το μαγκάλι αλλά, αν δεν καθίσεις κοντά δεν ζεσταίνεσαι.
Σκεπασμένος ως τη μύτη παρακολουθεί τις σκιές που η φλόγα του καντηλιού ρίχνει στους τοίχους. Με τα παράθυρα κλειστά και τα τζάμια καλυμμένα με μπλε κόλες για συσκότιση, το σκοτάδι είναι «πίσσα» ημέρα και νύχτα. Στο χολ ανάβει λάμπα πετρελαίου με σκαλιστά στολίδια και φουσκωτό, κοντό γυαλί. Μοιάζει με τη κυρία που μένει στο διπλανό στενό.

 Στο ισόγειο είναι το χολ, η «καλή» τραπεζαρία, η κουζίνα και το δωμάτιο που μένουν οι νοικάρηδες. Ο Παναγιώτης, που είχε πλεκτήριο στη Πλάκα, μεσοτοιχία με το ποδηλατάδικο του Αρμένη. Πριν την υποχώρηση έφτιαχνε φανέλες για τον στρατό. Μετά την κατάρρευση του μετώπου το ’κλεισε κι’ έφερε στο σπίτι δύο πλεκτικές μηχανές και 50 μπάλες νήμα. Έβαλαν τις μηχανές στο διάδρομο και τις μπάλες σε δύο σειρές πίσω απ’ τα παράθυρα για να μη περνάνε οι σφαίρες. 

Οι γείτονες ζήλευαν αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν το ίδιο. Φρούριο ήταν το σπίτι.
Τον Δεκέμβρη του 1944 η μάχη της Αθήνας μαίνεται. Ο ΕΛΑΣ κρατάει το λόφο Κυνοσάργους, τον Νέο Κόσμο, τη Χαραυγή και τα προσφυγικά του Δουργούτη. Οι δεξιοί με τους Άγγλους και τους Νεοζηλανδούς έχουν τη Συγγρού, το Κουκάκι, τα σπίτια κάτω απ’ την Ακρόπολη και τον ίδιο τον Βράχο. Το σπίτι είναι ψηλά στο λόφο. Απ’ τη ταράτσα βλέπει τη Συγγρού και το κτίριο που στεγάζεται το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη. 

Η θέση του έχει στρατηγική σημασία γι’ αυτό, δύο μέρες το παίρνουν οι ελασίτες, μετά οι Άγγλοι, ύστερα πάλι ο ΕΛΑΣ. Οι αντάρτες στήνουν στη ταράτσα πολυβόλα και χτυπάνε τη λεωφόρο, τους γύρω δρόμους και το Σύνταγμα Χωροφυλακής. Πεσμένος μπρούμυτα στα πλακάκια της ταράτσας μαζεύει τους κάλυκες που πέφτουν απ’ τη θαλάμη. Τους βάζει στις τσέπες, στο σκούφο και στο κράνος που βρήκε σ’ ένα οικόπεδο στην οδό Βρεσθένης. Μάταια η μάνα του φωνάζει να τσακιστεί να κατεβεί. Ο ήχος του πολυβόλου είναι πιο δυνατός απ’ τη φωνή της.
Η ατμάκατος είναι ένα φτηνό παιχνίδι που πουλάνε στα πανηγύρια. Βάζει λάδι και φυτίλι, τ’ ανάβει κι’ η φλόγα κάνει το νερό από πάνω να βράσει. Από πίσω βγαίνει ατμός. Πατ-πατ-πατ και το καραβάκι κάνει κύκλους στη μπανιέρα. Όταν βαριέται φτιάχνει διοράματα. Με χοντρό γκρι ή καφέ χαρτόνι, αλευρόκολλα και λεπτά, χρωματιστά χαρτιά που παίρνει απ’ το μαγαζάκι στη γωνία Ιγγλέση και Κλαδά. Εκεί πάει και για τα ψώνια της μάνας του. Για να μη ξεχάσει τα λέει φωναχτά. Βελόνες-καρφίτσες-κλωστή ή, βελόνες-κουμπιά-ούγια-τσιγάρα. 

Η Μαρία κι’ η αδελφή της Χαρίκλεια μένουν στα πίσω δωμάτια. Μυρίζει πότε λιβάνι, πότε κατσαρόλα ανάλογα με τη μέρα και την ώρα. Κάθε που πάει χαζεύει το εμπόρευμα. Καραμέλες, γλειφιτζούρια, πινέζες, κλωστές, δαχτυλήθρες, κουμπιά, βόλοι, γυάλινες γκαζές, ξύλινες σβούρες. Η Χαρίκλεια κατσουφιάζει που στέκεται «μπάστακας» κι’ εμποδίζει τους πελάτες. «Φύγε σκασμένο», λέει, και του δίνει ένα βόλο ή μία γκαζά να τον γλυκάνει.
Τα διοράματα είναι «όλα τα λεφτά». Χαρτόνια με τυπωμένες φιγούρες, κομμένες σε «περφορέ». Την πιέζεις κι’ ανασηκώνονται. σπίτια, δέντρα, εκκλησίες, αυτοκίνητα, τρένα. Στα παράθυρα κολλάει μπλε και κόκκινες ζελατίνες, ανάβει από πίσω ένα κεράκι και φωτίζονται όπως τ’ αληθινά. Τα καλύτερα τα ακουμπάει στο περβάζι του παραθύρου
- Ησυχία. Στην Ευδόξου πέφτουν πυροβολισμοί, λέει ο Δήμος
- Παναγιά μου βόηθα, παρακαλεί η Ερασμία αφού τίποτα δε γίνεται χωρίς την έγκριση της.
Αυτός είναι ο λόγος που έχει δύο ονόματα. Κωνσταντίνος-Ευάγγελος, το δεύτερο επειδή τον έχει «τάξει» στη Παναγία της Τήνου. Πολλές μανάδες «τάζουν» τα παιδιά τους πιστεύοντας πως τα προστατεύουν απ’ τον πόλεμο και τις αρρώστιες. Το διπλό όνομα του προξένησε σοβαρά προβλήματα αφού ένας πιωμένος Καταγραφέας έβαλε το δεύτερο όνομα πρώτο με αποτέλεσμα να έχει δύο προσωπικότητες. Μία για τον Ευάγγελο και άλλη για τον Κωνσταντίνο
Η σιωπή σπάει από ριπές αυτομάτων. Κανείς δε δίνει σημασία.
-Θα φάμε; Έχω πλιγούρι λέει.
Έβαλε φαί στα πιάτα, έκανε το σταυρό της και άρχισε να τρώει. Το ίδιο ο πατέρας
- Τρώγε!
- Δε μ’ αρέσει
- Φάε χαρούπια
Τρελαίνεται για χαρούπια. Τα παίρνουν στα μπακάλικα και στα προαύλια των εκκλησιών μετά τη κυριακάτικη λειτουργία κι’ ο Άγιος Παντελεήμονας Ιλισού δεν είναι εξαίρεση
- Τελειώσατε να μαζέψω; Χωρίς να περιμένει άδειασε το τραπέζι
- Όταν τελειώσει ο πόλεμος θα τα φτιάξω, μουρμούρισε ο Δήμος κοιτώντας τις ρωγμές στους τοίχους. Και να ’θέλε δεν μπορούσε. Το επάγγελμα του δικηγόρου περνάει κρίση. Οι μόνοι, λέει, που έχουν λεφτά είναι οι μαυραγορίτες, που παίρνουν τις περιουσίες του κόσμου για ένα τενεκέ λάδι.
Κυνοσάργους Η περιοχή πήρε τ’ όνομα της όταν οι Αθηναίοι θυσίασαν ένα σκύλο στο ιερό του Ηρακλή. Από τη στιγμή που τ’ άκουσε δεν σταμάτησε να σκέφτεται τον σκύλο. Δεν αντέχει να βλέπει ζώα πεινασμένα κι’ αδύνατα σαν σκελετοί. Κάθε που βρίσκει κάποιο το πάει σπίτι κάνοντας την Ερασμία να φωνάζει. Στο ταρατσάκι έχει δύο γατιά κι’ ένα σκυλάκι.
Στο χολ καίει το μαγκάλι. Η Ερασμία αφήνει χαραμάδα στο παράθυρο να μπαίνει αέρας καθαρός. Βάζει κι’ ένα κύπελλο νερό με φύλα ευκαλύπτου. Οι ατμοί δεν αφήνουν τον αέρα να ξεραθεί. Όταν αρρωσταίνει του σκεπάζει το κεφάλι με πετσέτα και χώνει τη μούρη του στον ατμό. Αναπνέει 10 λεπτά και γίνεται «περδίκι». 

Το βράδυ κοιμούνται στρωματσάδα στο ισόγειο γιατί έχει μεγαλύτερη ασφάλεια. Κοιτάει την πόρτα του μπάνιου που είναι στραβή. Πάνω ακουμπάει, στο κάτω μέρος αφήνει 10 πόντους. Λίγο η γιαγιά, πιότερο η μάνα του, που έχει εικονοστάσια σ’ όλα τα δωμάτια και, πιστεύει πως, πίσω από κάθε μαύρη, ψηλή πόρτα είναι η σκάλα για τον Άδη.
-Κάτσε καλά γιατί θα σε κλειδώσω στην αποθήκη…
Σκοτεινή, με ένα γιούκο ρούχα που μυρίζουν ναφθαλίνη είναι ο προθάλαμος της Κόλασης. Άλλωστε ξέρει πως είναι ο διάβολος, οι φωτιές και πως βράζουν στα καζάνια οι ψυχές. Τα είδε στο βιβλίο που γράφει «Η Κόλαση του Δάντη».
Με το που κάνει αταξία τον κλειδώνει στην αποθήκη κάτω απ’ τη σκάλα. Κάθεται στο γιούκο και περιμένει να τον ελευθερώσει. Ο παραμικρός θόρυβος τον τρομάζει. Ώρα είναι να έρθει ο Βελζεβούλης.
-Θα κάτσεις καλά να σε βγάλω, ρωτάει, και κάνει πως δεν υπάρχει μέχρι που ανησυχεί και τον αφήνει.
Στη κουζίνα τίποτα δεν είναι ίσιο. Το τραπέζι έχει τρία ίδια πόδια κι’ ένα κοντύτερο. Οι καρέκλες είναι δεμένες με σπάγκο κι’ οι ψάθες είναι τρύπιες. Ο νεροχύτης γέρνει δεξιά κι’ η βρυσούλα, ένα πράσινο οβάλ ντεπόζιτο στο τοίχο, στάζει. Η σήτα του «φαναριού», που βάζουν ψωμί και φαγητό για να μη «τα τρώνε οι μύγες», είναι τρύπια. Ο πατέρας λέει πως, όταν τελειώσει ο πόλεμος, θα κάνει αγωγή στο κράτος για πολεμικές αποζημιώσεις και θα τις φτιάξει
Εμφύλιος. Στις 10 το βράδυ η πόρτα της αυλής ανοίγει κι’ η φιγούρα ενός άντρα γεμίζει το κενό. Φοράει χλαίνη και άρβυλα. Στο στήθος σταυρωτά τα φυσεκλίκια. Στο δεξί κρατάει οπλοπολυβόλο. Το φως της λάμπας πέφτει στα μακριά του γένια κάνοντας τον να δείχνει άγριος κι’ απόκοσμος
- Ποιοι μένουν εδώ, λέει, σπρώχνοντας πίσω το δίκοχο και κρεμώντας το όπλο στον ώμο.
- Εμείς, ο μικρός κι’ οι νοικάρηδες λέει ο Δήμος
- Άλλος;
- Κανείς
- Πως σε λένε
- Κωνσταντίνο…
- Τι κάνεις εδώ;
- Παίζω
- Με τι;
- Με σφαίρες. Έχω πολλές. Θα μου δώσετε άλλες;
- Τι τις θέλεις;
- Τις θέλω
Έβλεπε τους αντάρτες να περνούν στο δρόμο. Τους άκουγε να μιλάνε με το χωνί, αλλά αληθινό ελασίτη πρώτη φορά έβλεπε από κοντά.
Με αργές κινήσεις βγάζει τα γάντια και βάζει το χέρι στη τσέπη.
- Άνοιξε τις χούφτες σου
Με τις παλάμες ενωμένες, στάθηκε σε στάση προσοχής. Τις γέμισε σφαίρες
- Είναι από Τόμσον, είπε
- Μπα, που κακό χρόνο να ’χεις θα μας σκοτώσεις με δαύτα, λέει η Ερασμία σκαλίζοντας τη στάχτη στο μαγκάλι. Κόκκινα κάρβουνα βγαίναουν στην επιφάνεια κι’ η μυρουδιά του ψημένου κάστανου πλημύρισε το δωμάτιο
- Θέλετε ένα;
- Όχι ένα, δέκα λέει ο ελασίτης. Δύο μέρες έχω να φάω και κάνει και ψοφόκρυο
Τ’ ακούμπησε σ’ ένα χαρτόνι
Ο άντρας τράβηξε τη καρέκλα. Κάθισε ακουμπώντας κάτω το όπλο
- Μπορώ να το πιάσω;
- Μπορείς…
Απασφάλισε τον γεμιστήρα που ξεκούμπωσε με ένα ξερό κλικ. Τον έβαλε στη τσέπη. Τράβηξε το κλείστρο. Η τελευταία σφαίρα έπεσε στη παλάμη του
- Δική σου. Πρόσεξε μη μας σκοτώσεις
Άρχισε να τρώει. Ήταν φανερό πως πεινούσε
- Μη φοβάστε. Το σπίτι το πήρε ο ΕΛΑΣ. Κανείς δε σας πειράζει
- Και οι χίτες, ψέλλισε ο πατέρας. Το πρωί ήταν απέναντι. Ένας φύλαγε σκοπός στη πόρτα της ταβέρνας
- Ακόμα εκεί είναι αλλά, δεν κουνιέται, είπε ο ελασίτης
Πήρε άλλο. Έριξε τα φλούδια στη φωτιά. Δύο γλώσσες πήδησαν κι’ οι σκιές κινήθηκαν στο ταβάνι
- Ωραία είναι, όμως πρέπει να φύγω
Έβαλε τα γάντια, κάνοντας μια κίνηση να τεντώσουν στα δάχτυλα. Πέρασε τ’ όπλο στον ώμο
- Ευχαριστώ
Η Ερασμία έσκυψε το κεφάλι. Με τόσα που γίνονταν δεν ήξερε τι να πει. Δεν ήταν καιρός για ηρωισμούς. Πριν δύο μέρες είχαν σκοτώσει τον αδελφό του Λευτέρη. Χτύπησαν το παράθυρο και, με το που άνοιξε, τον πυροβόλησαν στο μέτωπο. Κάποιοι είπαν ότι τον εκτέλεσαν οι χίτες άλλοι οι αντάρτες.
- Οι ελασίτες θα χτυπήσουν του Μακρυγιάννη, κι’ οι Άγγλοι το σπίτι, είπε ο Δήμος κλείνοντας τη πόρτα. Έβαλε το χαλάκι στη χαραμάδα να μη περνάει το κρύο.
- Παναγιά μου βοήθα, είπε η Ερασμία κάνοντας το σταυρό της
- Αγία Φωτεινή, μεγάλη η χάρη σου, συμπλήρωσε η Μαρία
Άρχισε να τακτοποιεί τις κουβέρτες στα στρώματα στο πάτωμα. «Είναι καλύτερα για το παιδί αν πέσει καμιά οβίδα».

Κατάθεση αναμνήσεων και ψυχής 
 

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΝΙΚΑΝΕ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ;;

Περασανε σχεδον 50 χρονια απο το επος του ’40,χιλιαδες ηρωες,χιλαδες νεκροι.Μια σταλιτσα τοση δα πατριδα τα εβαλε με την πιο καλοκουρδισμενη στρατιωτικη μηχανη που εγινε ποτε,τον ιταλογερμανικο αξονα,διοικουμενο απο εναν ψυχασθενη,εγωπαθη,διεστραμμενο αρχηγο,τον Χιτλερ.Τι τραγικη ειρωνεια ομως,σημερα μου φαινεται οτι ο πολεμος δεν τελειωσε ποτε.Σκουληκια,προδοτες,υπανθρωποι,απατριδες πολιτικοι και συνεργατες τους ειπαν ενα μεγαλο ΝΑΙ στην μεγαλη Γερμανια που παει να υποδουλωσει ολη την Ευρωπη,με μιας νεας μορφης πολεμο,τον οικονομικο.