Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Αυτοί είναι οι νεκροί του Πολυτεχνείου - Ονόματα, φωτογραφίες και ο "χάρτης του θανάτου"

Η προσπάθεια να πληγεί η ουσία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και να αποκαθηλωθεί με κάθε τρόπο το μήνυμα αντίστασης ενός λαού έναντι οποιουδήποτε ολοκληρωτικού καθεστώτος, είναι προσπάθεια που συστηματικά βρίσκεται σε εξέλιξη πάρα πολλά χρόνια τώρα. Και τα “επιχειρήματα” όσων υποστηρίζουν με πάθος ότι το Πολυτεχνείο είναι ένας μύθος και τίποτα παραπάνω εστιάζονται στα εξής δύο: σ΄ όσους απλά εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στην εξέγερση -και οι οποίοι είναι η απόλυτη μειοψηφία- και στην αμφισβήτηση ύπαρξης έστω και ενός νεκρού ως συνέπεια των γεγονότων!

“Τα κορίτσια της βροχής” – Γυναίκες που η χούντα βασάνισε και φυλάκισε μιλούν



undefined

Όταν γνωρίζουμε οτι θα πέσει βροχή κάποιοι  αισθανόμαστε μια απογοήτευση και ένα θυμό πρός την ίδια την φύση καθώς αυτο θα εμποδίσει την καθημερινότητα μας να λειτουργήσει ομαλά…
Όμως κάπου σε μια φυλακή πριν 40 χρόνια, γυναίκες στερημένες απο τα στοιχειώδη δικαιώματα τους, ονειρευόντουσαν να νιώσουν την βροχή να πέφτει στο σώμα τους, όπως έπεφτε παλιά και χανότανε πίσω απο το δυνατό τους γέλιο. Πλέον για αυτές, η βροχή ηταν ενα όνειρο και ο ήχος της έπαιρνε πολλές μορφές πίσω απο τα τείχη της φυλακής. Στην φυλακή όπου βασανίστηκαν ανελέητα επειδή αισθάνθηκαν την υποχρέωση προς την πατρίδα τους να πολεμήσουν, με τον δικό τους τρόπο, και να μην απαρνηθούν τα πιστεύω τους. Η βροχή για αυτές τις γυναίκες ηταν η ελπίδα που ακουγότανε τα βράδυα να χτυπάει τους τοίχους των κελιών τους, ο κρυφός κώδικας για την επιβίωση τους.
Οι μαρτυρίες των γυναικών στην ταινία της Αλίντας Δημητρίου σε αφήνουν χωρίς ανάσα και με ενα έντονο ‘γιατι’ να ηχά στο βάθος της ψυχής σου. Γιατι φυλακίστηκαν αυτες οι γυναίκες, γιατι βασανίστηκαν αυτες οι γυναίκες, γιατι ο άνθρωπος μετατρέπεται τόσο εύκολα σε τερας, γιατί τις έχουμε ξεχάσει… ; Και αφου τα ερωτηματικά διαμορφώνονται το ένα μετα το άλλο βρίσκεις τον εαυτό σου να θέτει ίσως το πιο κρίσιμο ερώτημα: Τι ήταν αυτο το τόσο τερατώδες αμάρτημα αυτών των γυναικών που άξιζε αυτα τα βασανιστήρια;
Η αφήγηση στην ταινία της Αλίντας Δημητρίου συμπλέκεται με το τότε και το τώρα καθώς χρησιμοποιεί εικόνες απο τα πρόσφατα επεισόδια στο Σύνταγμα στα ενδιάμεσα. Ωστόσο αν και θα περίμενε κανείς τα επεισόδια της σημερινής Ελλάδας να μην μπορούσαν να “δεσουν” με αυτα που έγιναν τότε στο Πολυτεχνείο και κατά την περίοδο της δικτατορίας, οι ομοιότητες ειναι τόσο συγκλονιστικές που για ένα δευτερόλεπτο βρίσκεσαι ξαφνικά εσυ στο 1973 και “Τα κορίτσια της Βροχής” στο 2013.
Το “Πολυτεχνείο” δεν ήταν ποτέ μόνο 3 μέρες…

Αξίζει να σημειώσουμε οτι η Αλίντα Δημητρίου είχε αφιερώσει ένα μέρος της ζωής και του έργου της στους αγώνες των γυναικών στις περιόδους πολιτικής τραγωδίας στην Ελλάδα και η ταίνια “Τα κορίτσια της Βροχής” ειναι η τελευταία ταινία μιας τριλογίας.Οι πρώτες δυο ταινίες στην τριλογία ηταν τα “Πουλιά στον βάλτο” και “Η ζωή στους βράχους”. Η Αλίντα Δημητρίου, από το 1977 ως το 1994, είχε κάνει περισσότερα από 50 ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση και το Υπουργείο Πολιτισμου, απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στις 30 Ιουλίου 2013.
Ε. Παναγιώτου

OnAlert.gr

Το ανατριχιαστικό παρατσούκλι του άρματος που μπήκε στο Πολυτεχνείο


 



Τι έγινε το άρμα μάχης που μπήκε εκείνη τη νύχτα στο Πολυτεχνείο;Το άρμα “υπηρέτησε” μέχρι την απόσυρσή του , σε μονάδες του Έβρου,απ΄ όπου και η φωτογραφία που κράτησε για ενθύμιο, ο στρατιώτης. Με αρκετή δόση …μαύρου χιούμορ -κατάμαυρου και ατυχούς- κάποιοι αξιωματικοί είχαν “κολλήσει” στο άρμα μάχης το παρατσούκλι “μορφωμένος”,επειδή είχε μπει στο Πολυτεχνείο!
Τώρα εκτίθεται στο ΚΕΤΘ.

‘Οταν αξιωματικοί έδερναν στρατιώτες – Η θητεία στα χρονια της χούντας


undefined
Το δεύτερο μέρος της συνέντευξης δυο φοιτητών την εποχή της χούντας, οι οποίοι στρατεύθηκαν για να τιμωρηθούν για τις δραστηριότητές τους κατά του καθεστώτος. Τα όσα αφηγούνται και περιγράφουν είναι συγκλονιστικά . Η θητεία τον καιρό της χούντας σε μια εξομολόγηση στον Αντώνη Κακαρά.

-. Τι συνέβη τώρα στον Γάβρο; Για να δούμε.
Ρ. Όταν ξεκινήσαμε από τη Βέροια με τα Ρέο και τα άλλα στρατιωτικά αυτοκίνητα, για να πάμε προς τον Γάβρο, εμείς δεν ξέραμε που πηγαίναμε, ή τουλάχιστον να μιλάω προσωπικά γιατί κάποιοι μπορεί να ξέρανε, να είχαν ακούσει. Περάσαμε από χωματόδρομους, η σκόνη απεριόριστη σε όλη την διαδρομή …. Μάιος του ’74. Δεν θυμάμαι να σταματήσαμε και πουθενά για να φάμε ή να μας δώσουνε κάτι, και φτάσαμε γύρω στις 5 η ώρα το απόγευμα εκεί στο χωριό, στο Γάβρο. Μας πήγανε στο σχολείο το οποίο είναι πλάι στην εκκλησία, και κατεβήκαμε.

17 Νοεμβρίου 1941. Νικηφόρα παμφοιτητική απεργία στην Αθήνα, απέναντι στον Τσολάκογλου, η πρώτη στην κατεχόμενη Ευρώπη.


undefined

Στις 17 Νοεμβρίου 1941 ξεσπάει παμφοιτητική απεργία στην Αθήνα με συμμετοχή 4.000 νέων.

Κύρια αιτήματα τους είχαν την καλυτέρευση και επέκταση του συσσιτίου την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος κ.α.

Η παμφοιτητική ήταν η πρώτη απεργία σε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη, ενώ πέτυχε σε όλους του στόχους της.

Κυρίαρχο σύνθημα των φοιτητών “Το ψωμί κι η Λευτερια δεν χαρίζονται μα καταχτιώνται”

Πολυτεχνείο: Η εξέγερση ήταν μία συλλογική εκτόξευση στον ουρανό της ανιδιοτέλειας

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ*
POLYTEXNEIO01-16NOVEMBER2013 Είναι η πρώτη και ελπίζω η τελευταία φορά που θα εκμεταλλευθώ το προνόμιο αυτής της στήλης για μία εξομολόγηση.
Κατανοώ, αλλά αποστρέφομαι τις επετείους και τον επετειακό λόγο.
Το αναπαραγώμενο είδωλο εμπεριέχει πάντα έναν ευτελισμό του πρωτογενούς γεγονότος.
Σήμερα, όμως, υποκύπτω και γράφω για τα εικοσάχρονα του Πολυτεχνείου. Η αποστροφή μου ηττήθηκε από την ακατανίκητη μεταφυσική δύναμη του βιώματος, που σφράγισε μία ολόκληρη γενιά και τον καθένα συμμετέχοντα ξεχωριστά.

Η ΓΑΔΑ διαψεύδει φαντασιόπληκτες «τρομοκρατικές επιθέσεις»


φφ
Απόσπασμα του ΦΕΚ 12516.
«Δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα τα αναφερόμενα σε διάφορες ιστοσελίδες, στο διαδίκτυο, περί τρομοκρατικής – βομβιστικής επίθεσης σήμερα τα ξημερώματα στην οδό Μέρλιν στο Κολωνάκι, μπροστά από κτίριο όπου στεγάζονται τα γραφεία της ηλεκτρονικής εφημερίδας defencenet. 
Εξετάζεται το ενδεχόμενο οι αναφορές που υπήρξαν για ισχυρό κρότο, να σχετίζονται με τη χρήση κροτίδας», αναφέρει ανακοίνωση-διάψευση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής.

Νωρίτερα, δημοσίευμα του ιστότοπου υποστήριζε πως «οι δημοσιογράφοι της βάρδιας στα γραφεία του defencenet.gr που εργάζονταν εκείνη την στιγμή στα γραφεία, ταρακουνήθηκαν αρχικά και εν συνεχεία πετάχθηκαν έξω, ενώ αστυνομικές δυνάμεις από την Βουλή που απέχει περίπου 150 μέτρα από το σημείο της έκρηξης έφτασαν στο σημείο».

Εντσο Τραβέρσο – «Η μάχη κατά του νεοφασισμού δεν κερδίζεται με πολιτικές δολοφονίες»



undefined

Ο Τραβέρσο κατατάσσεται σ’ εκείνο το είδος διανοούμενου που μπορεί και συνδυάζει τη βαθιά ιστορική γνώση με την κοινωνιολογική ανάλυση και τον συναρπαστικό λόγο που σε καθηλώνει. Τα βιβλία και οι μελέτες του συμπληρώνουν κατά έναν τρόπο την προσέγγιση του Ερικ Χομπσμπάουμ για τον 20ό αιώνα ως «εποχή των άκρων». Ολοκληρωτισμοί, εμφύλιες συγκρούσεις, γενοκτονίες, σφοδρές ιδεολογικές αντιπαραθέσεις αποτελούν το παζλ αυτής της εποχής, η οποία φυσικά σημαδεύεται από τον «ολοκληρωτικό πόλεμο» που εξαπέλυσαν ο Χίτλερ και οι ναζί. Στην επικοινωνία μας τον βρίσκουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δίνει σειρά διαλέξεων.



Συνέντευξη στον Τάσο Τσακίρογλου μέσω της Εφημερίδας Των Συντακτών


• Πώς βλέπετε την άνοδο στην Ελλάδα ενός ναζιστικού-ρατσιστικού κόμματος, το οποίο κατάφερε να εκλέξει βουλευτές;

Νομίζω ότι υπάρχει μια πολύ απλή εξήγηση για το γεγονός αυτό. Εχουμε μια ευρωπαϊκή, οικονομική και πολιτική, κρίση και δεν μας εκπλήσσει καθόλου αυτή η συντηρητική αντίδραση. Υπάρχει σχεδόν μια μηχανική σχέση ανάμεσα στο βάθεμα της ελληνικής κρίσης και στην άνοδο της ξενοφοβικής, ναζιστικής και ρατσιστικής Ακροδεξιάς. Πρέπει να παρακολουθούμε πολύ προσεκτικά τι συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα, αλλά πρέπει να δούμε τι θα γίνει και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

• Πριν από λίγο καιρό είχαμε τη δολοφονία ενός ακτιβιστή από ναζιστές και στη συνέχεια, προ ημερών, τη δολοφονία από αγνώστους δύο μελών της Χρυσής Αυγής. Αυτά τα περιστατικά προκαλούν ένα πολύ τεταμένο κλίμα στην Ελλάδα. Πώς το κρίνετε αυτό;

Ναι, ξέρω. Το διάβασα στις εφημερίδες. Είμαι πολύ ανήσυχος γι’ αυτή την κατάσταση, διότι βλέπουμε έναν εκφυλισμό της πολιτικής διαμάχης στην Ελλάδα. Πρέπει να είμαστε πολύ καθαροί σε ένα σημείο: δεν μπορούμε να κερδίσουμε την αναγκαία μάχη εναντίον του ρατσισμού και του νεοφασισμού με δολοφονίες μελών ενός πολιτικού κινήματος. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε μια πολύ επικίνδυνη αυταπάτη και η ελληνική Αριστερά πρέπει να κρατήσει αποφασιστικά αποστάσεις από τέτοιες ενέργειες. Βέβαια δεν μπορούμε απλώς να παρατηρούμε την άνοδο της Ακροδεξιάς και της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα. Η Ελλάδα για πολλούς Ευρωπαίους παρατηρητές αποτελεί και ένα μοντέλο για την Αριστερά, διότι η αντίσταση στον νεοφιλελευθερισμό, που είναι η απάντηση σ’ αυτήν τη βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση, θα μπορούσε να ξεκινήσει από την Ελλάδα. Γι’ αυτό και η χώρα σας αποτελεί ένα μοντέλο για πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όσον αφορά την αναδιοργάνωση της Αριστεράς.

• Η άρνηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη δεν συνοδεύεται μόνο από τον εθνικισμό, ο οποίος σε ορισμένες περιπτώσεις παίρνει τη μορφή του εθνοκεντρισμού ή της «υπεράσπισης της Δύσης», η οποία, υποτίθεται, απειλείται από την παγκοσμιοποίηση. Ποιο είναι το κοινό έδαφος όλων αυτών;

Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ των διαφόρων χωρών, διότι υπάρχουν κράτη όπου ξενοφοβικά, αντιδραστικά και ρατσιστικά κινήματα έχουν μια πολύ εθνικιστική διάσταση, όπως για παράδειγμα στη Γαλλία, αλλά σε άλλες χώρες παρατηρούμε την άνοδο ενός νέου εθνοκεντρισμού, ο οποίος αντανακλά την ιστορική κρίση της μορφής που πήρε το έθνος-κράτος. Ζούμε σε μια εποχή που αποτελεί κοινό τόπο το να πούμε ότι η εθνική κυριαρχία βρίσκεται σε κρίση και έτσι έχουμε μια συντηρητική αντίδραση σ’ αυτήν την κρίση. Το κοινό έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται αυτά τα κινήματα είναι η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και μια επιθετική αντίδραση στην παγκοσμιοποίηση.

• Εχετε δηλώσει: «Εάν ο ρατσισμός έχει επανέλθει στην κεντρική σκηνή, αυτό δεν οφείλεται στη μετανάστευση, σύμφωνα με ένα συνηθισμένο στερεότυπο, αλλά επειδή ανήκει, όπως έχει γράψει ο Αλμπέρτο Μπούργκιο, στον γενετικό κώδικα της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας». Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να απαλλαγούμε απ’ αυτόν;

Μ’ αυτό θέλω να τονίσω ότι δεν μπορούμε να πολεμήσουμε τον ρατσισμό υπερασπιζόμενοι ένα παλιότερο ευρωπαϊκό μοντέλο ή την παλιά ιδέα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Πρέπει να έχουμε κατά νου πως, για να καταπολεμήσουμε με επιτυχία τον ρατσισμό, πρέπει να αμφισβητήσουμε την ίδια την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι υπάρχει μια πολιτική ανθρωπολογία που αφορά την ιστορική συγκρότηση των ευρωπαϊκών εθνών-κρατών. Και πολιτική ανθρωπολογία σημαίνει μια διάκριση, μια αντιπαράθεση μεταξύ του πολίτη και του αποικιακού ανθρώπου. Ιστορικά τον 19ο αιώνα η ιδέα της ιδιότητας του Ευρωπαίου πολίτη βασίστηκε σ’ αυτή τη διάκριση. Σήμερα μεταλλάσσεται, αλλά και πάλι η απόρριψη των μεταναστών και ειδικά του Ισλάμ αποτελεί τη νέα μορφή της αποικιοκρατίας, η οποία βασίζεται σ’ αυτήν την ιδέα της ιδιότητας του Ευρωπαίου πολίτη.

• Ποια είναι η σχέση μεταξύ αυτής της νέας ανόδου του ναζισμού και του ρατσισμού και της βαθιάς κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας, η οποία αποκλείει εκατομμύρια ανθρώπους από την κοινωνική ζωή;

Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να μιλάμε για άνοδο του ναζισμού και του ρατσισμού παντού. Ισως μόνο για τον ρατσισμό. Η άνοδος του ναζισμού και του νεοφασισμού είναι άλλο πράγμα. Το βλέπουμε για παράδειγμα στην Ελλάδα ή σε άλλες κεντροευρωπαϊκές χώρες, αλλά όχι στις δυτικοευρωπαϊκές. Ρατσιστικά κινήματα αναπτύσσονται σήμερα στην Ιταλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, αλλά όχι νεοφασιστικά. Παρατηρούμε κάτι απολύτως νέο: αυτά τα ισλαμοφοβικά κινήματα δεν βρίσκονται στην παραδοσιακή γραμμή του φασισμού. Απ’ αυτή την άποψη θεωρώ ότι η Ελλάδα είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, την οποία είναι δύσκολο να καταλάβουμε, διότι ανήκει πολιτισμικά και γεωπολιτικά στη δυτική Ευρώπη, αλλά η Ακροδεξιά της προσομοιάζει περισσότερο με εκείνη της ανατολικής Ευρώπης. Ομως αυτό το κίνημα έχει ένα όριο. Δεν νομίζω ότι μπορεί να γίνει η κινητήρια δύναμη στην Ελλάδα. Ολα τα παλιότερα ευρωπαϊκά κόμματα της Ακροδεξιάς προσπαθούν να εγκαθιδρυθούν στη δημόσια σφαίρα μεταλλάσσοντας τις ιδεολογικές αναφορές του.

• Ποιες είναι οι σοβαρότερες προκλήσεις για την Ευρώπη εν όψει των ευρωεκλογών του 2014, εκατό χρόνια μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου;

Είναι δύσκολο να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση, αλλά νομίζω ότι σήμερα η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια εναλλακτική, η οποία μπορεί να οδηγήσει στον κατακερματισμό και στην αποσύνθεση της Ε.Ε. ως ενιαίας αγοράς. Απέναντι σ’ αυτό νομίζω ότι η μόνη πιθανή εναλλακτική λύση είναι η ριζοσπαστική στροφή προς μια ομοσπονδιακή Ευρώπη. Δεν νομίζω ότι στην Ευρώπη ή σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα σήμερα υπάρχει μια πολιτική ηγεσία ικανή να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση. Πιθανώς η μόνη δυνατότητα να είναι η άνοδος πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων που θα πολεμήσουν ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και τη χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση και τα οποία θα μπορούσαν να μετασχηματίσουν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Μιλάω για μια νέα μορφή φεντεραλισμού από τα κάτω και όχι από τα πάνω. Στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται η πάλη κατά των νέων μορφών ξενοφοβίας και ισλαμοφοβίας.

• Ιστορικά μιλώντας, υπάρχει χώρος για ελπίδα ή, για να το πω αλλιώς, για μια νέα ουτοπία στην Ευρώπη;

Η τραγική διάσταση της κρίσης είναι ακριβώς ότι δεν υπάρχει καμία ορατή ουτοπία στον ορίζοντα μετά την πτώση του κομμουνισμού και μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ζούμε σ’ έναν κόσμο χωρίς ουτοπία και, κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι μια βασική εξήγηση της κρίσης και της παράλυσης στην οποία βρίσκεται σήμερα η αραβική επανάσταση. Ισχυρά κινήματα που έριξαν τις δικτατορίες, αλλά δεν έχουν προοπτική. Δεν είναι ούτε κοινωνικές, ούτε ισλαμικές, ούτε εθνικιστικές επαναστάσεις. Δεν έχουν καμία προοπτική. Αυτό είναι και το πρόβλημα του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, αλλά και των Αγανακτισμένων και του Occupy Wall Street. Ισως υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις στην αμερικανική ήπειρο και στην Ευρώπη ή την Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης στην οποία εμφανίστηκε μια αριστερή εναλλακτική.

Ποιος είναι

Ο Εντσο Τραβέρσο γεννήθηκε το 1957 στο Γκάβι, μια μικρή πόλη του Πιεμόντε στην Ιταλία, και είναι σήμερα καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Jules Verne στην Αμιέν. Για είκοσι χρόνια έζησε και εργάστηκε στη Γαλλία. Στη γλώσσα μας κυκλοφορεί το βιβλίο του «Διά πυρός και σιδήρου» (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2013).

Αναδημοσίευση απο eagainst.com.

Η προκήρυξη της οργάνωσης “Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Ομάδες”.


161113prokirixi_mesa Η πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Ομάδες» ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία του Γ. Φουντούλη και του Μ. Καπελώνη, καθώς και τον σοβαρό τραυματισμό του Α. Γέροντα, μελών της Χρυσής Αυγής, έξω από τα γραφεία του κόμματος στο Νέο Ηράκλειο το απόγευμα της 1ης Νοεμβρίου.