Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2014

Φόρεϊν Όφις 1975: Μόνο τουρκική λύση θα δεχθεί η Τουρκία - Και σκέψη δολοφονίας Μακαρίου...




Αφού ξέφτισε πια το κλισέ των Ελληνοκύπριων πολιτικών ότι το διαβόητο κλειδί της λύσης βρισκόταν στην Τουρκία με το οποίο μας κοροΐδευαν χοντρά εδώ και χρόνια, προσφέροντας άλλοθι στη δική τους ανικανότητα, τώρα άλλαξαν οι... κλειδαριιές από τους «μαστόρους»!

Ο Αμερικανός πρέσβης κ. Koenig ανακάλυψε ότι «Το κλειδί της λύσης βρίσκεται στα χέρια των δύο ηγετών» - γιατί, βλέπετε, δεν θέλει ο πρέσβης της συμμαχικού μας εταίρου -των ΗΠΑ- να κατηγορεί την άλλη σύμμαχό τους την Τουρκία για εισβολή, προωθώντας το αθωωτικό τους πρόσχημα ότι το πρόβλημα είναι μεταξύ των δύο κοινοτήτων που δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους. Και δηλώνει και ικανοποιημένος από τη... στήριξη της Τουρκίας («Σημερινή» 26.9.2014).

Το πραγματικό Ισλαμικό Κράτος είναι ο Ερντογάν!

Το πραγματικό Ισλαμικό Κράτος είναι ο Ερντογάν!

Mouna Alno-Nakhal - Ghaleb Kandil (Λίβανος)        (μτφ. Κριστιάν)
Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ερντογάν, είναι ο ηγέτης των «Αδελφών Μουσουλμάνων» σε μια περιοχή που τον πλημύρισε με απογοητεύσεις. 
Ανίκανος να νικήσει τη Συρία και τον ηγέτη της, έζησε τη διάλυση των ονείρων δόξας του ως ηγέτη μιας νεοθωμανικής αυτοκρατορίας. 
Ανίκανος να κερδίσει το στοίχημά του για την επιβολή μιας αποικιοκρατικής κηδεμονίας στους λαούς του Λεβάντε και της Αιγύπτου, εξαπέλυσε το βαθύ σελτζουκικό μίσος του συνωμοτώντας εναντίον της Συρίας, της Αίγυπτου, του Ιράκ, και παρεμβαίνοντας στα εσωτερικά του αραβικού κόσμου.

Who Lost Turkey?


Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014



Turkey, the Kurds and Iraq: The Prize and Peril of Kirkuk


By Reva Bhalla
In June 1919, aboard an Allied warship en route to Paris, sat Damat Ferid Pasha, the Grand Vizier of a crumbling Ottoman Empire. The elderly statesman, donning an iconic red fez and boasting an impeccably groomed mustache, held in his hands a memorandum that he was to present to the Allied powers at the Quai d'Orsay. The negotiations on postwar reparations started five months earlier, but the Ottoman delegation was prepared to make the most of its tardy invitation to the talks. As he journeyed across the Mediterranean that summer toward the French shore, Damat Ferid mentally rehearsed the list of demands he would make to the Allied powers during his last-ditch effort to hold the empire together.
He began with a message, not of reproach, but of inculpability: "Gentlemen, I should not be bold enough to come before this High Assembly if I thought that the Ottoman people had incurred any responsibility in the war that has ravaged Europe and Asia with fire and sword." His speech was followed by an even more defiant memorandum, denouncing any attempt to redistribute Ottoman land to the Kurds, Greeks and Armenians, asserting: "In Asia, the Turkish lands are bounded on the south by the provinces of Mosul and Diyarbakir, as well as a part of Aleppo as far as the Mediterranean." When Damat Ferid's demands were presented in Paris, the Allies were in awe of the gall displayed by the Ottoman delegation. British Prime Minister David Lloyd George regarded the presentation as a "good joke," while U.S. President Woodrow Wilson said he had never seen anything more "stupid." They flatly rejected Damat Ferid's apparently misguided appeal -- declaring that the Turks were unfit to rule over other races, regardless of their common Muslim identity -- and told him and his delegation to leave. The Western powers then proceeded, through their own bickering, to divide the post-Ottoman spoils.
Under far different circumstances today, Ankara is again boldly appealing to the West to follow its lead in shaping policy in Turkey's volatile Muslim backyard. And again, Western powers are looking at Turkey with incredulity, waiting for Ankara to assume responsibility for the region by tackling the immediate threat of the Islamic State with whatever resources necessary, rather than pursuing a seemingly reckless strategy of toppling the Syrian government. Turkey's behavior can be perplexing and frustrating to Western leaders, but the country's combination of reticence in action and audacity in rhetoric can be traced back to many of the same issues that confronted Istanbul in 1919, beginning with the struggle over the territory of Mosul.

The Turkish Fight for Mosul

Under the Ottoman Empire, the Mosul vilayet stretched from Zakho in southeastern Anatolia down along the Tigris River through Dohuk, Arbil, Alqosh, Kirkuk, Tuz Khormato and Sulaimaniyah before butting up against the western slopes of the Zagros Mountains, which shape the border with Iran. This stretch of land, bridging the dry Arab steppes and the fertile mountain valleys in Iraqi Kurdistan, has been a locus of violence long before the Islamic State arrived. The area has been home to an evolving mix of Kurds, Arabs, Turkmen, Yazidis, Assyro-Chaldeans and Jews, while Turkish and Persian factions and the occasional Western power, whether operating under a flag or a corporate logo, continue to work in vain to eke out a demographic makeup that suits their interests.
At the time of the British negotiation with the Ottomans over the fate of the Mosul region, British officers touring the area wrote extensively about the ubiquity of the Turkish language, noting that "Turkish is spoken all along the high road in all localities of any importance." This fact formed part of Turkey's argument that the land should remain under Turkish sovereignty. Even after the 1923 signing of the Treaty of Lausanne, in which Turkey renounced its rights to Ottoman lands, the Turkish government still held out a claim to the Mosul region, fearful that the Brits would use Kurdish separatism to further weaken the Turkish state. Invoking the popular Wilsonian principle of self-determination, the Turkish government asserted to the League of Nations that most of the Kurds and Arabs inhabiting the area preferred to be part of Turkey anyway. The British countered by asserting that their interviews with locals revealed a prevailing preference to become part of the new British-ruled Kingdom of Iraq.
The Turks, in no shape to bargain with London and mired in a deep internal debate over whether Turkey should forego these lands and focus instead on the benefits of a downsized republic, lost the argument and were forced to renounce their claims to the Mosul territory in 1925. As far as the Brits and the French were concerned, the largely Kurdish territory would serve as a vital buffer space to prevent the Turks from eventually extending their reach from Asia Minor to territories in Mesopotamia, Syria and Armenia. But the fear of Turkish expansion was not the only factor informing the European strategy to keep northern Iraq out of Turkish hands.

The Oil Factor

Since the days of Herodotus and Nebuchadnezzar, there have been stories of eternal flames arising from the earth of Baba Gurgur near the town of Kirkuk. German explorer and cartographer Carsten Niebuhr wrote in the 18th century: "A place called Baba Gurgur is above all remarkable because the earth is so hot that eggs and meat can be boiled here." The flames were in fact produced by the natural gas and naphtha seeping through cracks in the rocks, betraying the vast quantities of crude oil lying beneath the surface. London wasted little time in calling on geologists from Venezuela, Mexico, Romania and Indochina to study the land and recommend sites for drilling. On Oct. 14, 1927, the fate of Kirkuk was sealed: A gusher rising 43 meters (around 140 feet) erupted from the earth, dousing the surrounding land with some 95,000 barrels of crude oil for 10 days before the well could be capped. With oil now part of the equation, the political situation in Kirkuk became all the more flammable.
The British mostly imported Sunni Arab tribesmen to work the oil fields, gradually reducing the Kurdish majority and weakening the influence of the Turkmen minority in the area. The Arabization project was given new energy when the Arab Baath Socialist Party came to power through a military coup in 1968. Arabic names were given to businesses, neighborhoods, schools and streets, while laws were adjusted to pressure Kurds to leave Kirkuk and transfer ownership of their homes and lands to Arabs. Eviction tactics turned ghastly in 1988 under Saddam Hussein's Anfal campaign, during which chemical weapons were employed against the Kurdish population. The Iraqi government continued with heavy-handed tactics to Arabize the territory until the collapse of the Baathist regime in 2003. Naturally, revenge was a primary goal as Kurdish factions worked quickly to repopulate the region with Kurds and drive the Arabs out.

Even as Kirkuk, its oil-rich fields and a belt of disputed territories stretching between Diyala and Nineveh provinces have remained officially under the jurisdiction of the Iraqi central government in Baghdad, the Kurdish leadership has sought to redraw the boundaries of Iraqi Kurdistan. After the Iraqi Kurdish region gained de facto autonomy with the creation of a no-fly zone in 1991 and then formally coalesced into the Kurdistan Regional Government after the fall of Saddam Hussein, Kurdish influence gradually expanded in the disputed areas. Kurdish representation increased through multi-ethnic political councils, facilitated by the security protection these communities received from the Kurdish peshmerga and by the promise of energy revenues, while Baghdad remained mired in its own problems. Formally annexing Kirkuk and parts of Nineveh and Diyala, part of the larger Kurdish strategy, would come in due time. Indeed, the expectation that legalities of the annexation process would soon be completed convinced a handful of foreign energy firms to sign contracts with the Kurdish authorities -- as opposed to Baghdad -- enabling the disputed territories to finally begin realizing the region's energy potential.
Then the unexpected happened: In June, the collapse of the Iraqi army in the north under the duress of the Islamic State left the Kirkuk fields wide open, allowing the Kurdish peshmerga to finally and fully occupy them. Though the Kurds now sit nervously on the prize, Baghdad, Iran, local Arabs and Turkmen and the Islamic State are eyeing these fields with a predatory gaze. At the same time, a motley force of Iran-backed Shiite militias, Kurdish militants and Sunni tribesmen are trying to flush the Islamic State out of the region in order to return to settling the question of where to draw the line on Kurdish autonomy. The Sunnis will undoubtedly demand a stake in the oil fields that the Kurds now control as repayment for turning on the Islamic State, guaranteeing a Kurdish-Sunni confrontation that Baghdad will surely exploit.

The Turkish Dilemma

The modern Turkish government is looking at Iraq and Syria in a way similar to how Damat Ferid did almost a century ago when he sought in Paris to maintain Turkish sovereignty over the region. From Ankara's point of view, the extension of a Turkish sphere of influence into neighboring Muslim lands is the antidote to weakening Iraqi and Syrian states. Even if Turkey no longer has direct control over these lands, it hopes to at least indirectly re-establish its will through select partners, whether a group of moderate Islamist forces in Syria or, in northern Iraq, a combination of Turkmen and Sunni factions, along with a Kurdish faction such as Kurdistan Regional Government President Massoud Barzani's Kurdistan Democratic Party. The United States may currently be focused on the Islamic State, but Turkey is looking years ahead at the mess that will likely remain. This is why Turkey is placing conditions on its involvement in the battle against the Islamic State: It is trying to convince the United States and its Sunni Arab coalition partners that it will inevitably be the power administering this region. Therefore, according to Ankara, all players must conform to its priorities, beginning with replacing Syria's Iran-backed Alawite government with a Sunni administration that will look first to Ankara for guidance.
However, the Turkish vision of the region simply does not fit the current reality and is earning Ankara more rebuke than respect from its neighbors and the West. The Kurds, in particular, will continue to form the Achilles' heel of Turkish policymaking.
In Syria, where the Islamic State is closing in on the city of Kobani on Turkey's border, Ankara is faced with the unsavory possibility that it will be drawn into a ground fight with a well-equipped insurgent force. Moreover, Turkey would be fighting on the same side as a variety of Kurdish separatists, including members of Turkey's Kurdistan Workers' Party, which Ankara has every interest in neutralizing.
Turkey faces the same dilemma in Iraq, where it may unwittingly back Kurdish separatists in its fight against the Islamic State. Just as critical, Turkey cannot be comfortable with the idea that Kirkuk is in the hands of the Iraqi Kurds unless Ankara is assured exclusive rights over that energy and the ability to extinguish any oil-fueled ambitions of Kurdish independence. But Turkey has competition. Iraqi President Jalal Talabani's Patriotic Union of Kurdistan is not willing to make itself beholden to Turkey, as did Barzani's Kurdistan Democratic Party, while financial pressures continue to climb. Instead, the Patriotic Union of Kurdistan is staying close to Iran and showing a preference to work with Baghdad. Meanwhile, local Arab and Turkmen resistance to Kurdish rule is rising, a factor that Baghdad and Iran will surely exploit as they work to dilute Kurdish authority by courting local officials in Kirkuk and Nineveh with promises of energy rights and autonomy.
This is the crowded battleground that Turkey knows well. A long and elaborate game of "keep away" will be played to prevent the Kurds from consolidating control over oil-rich territory in the Kurdish-Arab borderland, while the competition between Turkey and Iran will emerge into full view. For Turkey to compete effectively in this space, it will need to come to terms with the reality thatAnkara will not defy its history by resolving the Kurdish conundrum, nor will it be able to hide within its borders and avoid foreign entanglements.
Editor's Note: Writing in George Friedman's stead this week is Reva Bhalla, vice president of Global Analysis.
"Turkey, the Kurds and Iraq: The Prize and Peril of Kirkuk is republished with permission of Stratfor."

Ο Ερυθρός Σταυρός επιβεβαίωσε ότι σκοτώθηκε Ελβετός στο βομβαρδισμό του Ντονέτσκ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Ένας εργαζόμενος στη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού σκοτώθηκε από μία οβίδα που έπεσε κοντά στα γραφεία του διεθνούς οργανισμού στο Ντονέτσκ, την πόλη της ανατολικής Ουκρανίας που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των αυτονομιστών, ανακοίνωσε ένας εκπρόσωπος Τύπου του Ερυθρού Σταυρού. Ένας δημοσιογράφος του πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερς είδε το πτώμα ενός άνδρα μέσης ηλικίας να κείτεται στην είσοδο του κτιρίου.
 «Είμαστε βαθύτατα συντετριμμένοι από αυτήν την απώλεια» δήλωσε ο Γιούαν Ουάτσον, εκπρόσωπος Τύπου της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού, στο Ρόιτερς. Τα γραφεία του ΔΕΕΣ βρίσκονται σε ένα τριώροφο κτίριο σε απόσταση μικρότερη του 1 χιλιομέτρου από το αρχηγείο των υπηρεσιών ασφαλείας, που έχουν καταλάβει οι αυτονομιστές μαζί με άλλα σημεία στρατηγικής σημασίας στην πόλη από τον Απρίλιο.

Χονγκ Κονγκ: οι διαδηλώσεις συνεχίζονται!





Ο κυβερνήτης του Χονγκ Κονγκ, ο Λεούνγκ Τσουν-Γινγκ υπογράμμισε ότι δεν θα παραιτηθεί, ενώ κατηγόρησε τους φοιτητές που συμμετέχουν στις διαδηλώσεις ότι το κίνημά τους είναι «εκτός ελέγχου».

Στη διάρκεια συνέντευξής του, ο Λεούνγκ είπε ότι ο αποκλεισμός κεντρικών σημείων του Χονγκ Κονγκ, που πλέον εισέρχεται στην τρίτη του εβδομάδα, δεν μπορεί να συνεχιστεί επ' αόριστον. 

IISCA: Γραμμές πολιτικής ΗΠΑ, τρομοκρατία, πολιτική χειραγώγηση, θρησκευτικό στοιχείο.

Posted: 12 Oct 2014 01:32 AM PDT
12.10.2014



Πολλοί αναλυτές και ειδικοί βρίσκονται σε μια συνεχή απορία όσον αφορά στο ποια είναι η πολιτική των ΗΠΑ σήμερα στην αντιμετώπιση του φαινόμενου της τρομοκρατίας και ειδικότερα του ISIS. Αρκετοί κοιτάνε προς το θρησκευτικό χαρακτηριστικό, άλλοι προς την αντίδραση του Αραβικού στοιχείο κοκ.


Στην προσπάθεια όλων των παραπάνω θα είναι καλό να λάβει υπόψη τα παρακάτω στοιχεία και προτροπές από το Heritage Foundation προς την εθνική πολιτική των ΗΠΑ κατά της διεθνούς τρομοκρατίας αλλά και την θεωρία των τριών επιλογών που επικρατεί από την εποχήReagan. Ας μην ξεχνάμε πώς η πολιτικών των ΗΠΑ στηρίζεται αρκετά στο «διπλωματικό όπλο» της τρομοκρατίας απέναντι σε κράτη που είτε αποτελούν επίκεντρο ενδιαφέροντος για οικονομικούς λόγους, είτε θεωρούνται ως εχθρικά προς την αστερόεσσα.

Οι προτροπές του Heritage foundation δόθηκαν στις ΗΠΑ κατά την περίοδο 1996-1998 μετά την από κοινού απόφαση των G7 μεΡωσία για την αντιμετώπιση της διεθνούς τρομοκρατίας στις 30/7/1996.

Αυτές δόθηκαν, όπως σκεφτόμαστε στο IISCA,  διότι κάθε παρουσία Δυτική στην περιοχή της Μ.Ανατολής όπως και η δημιουργία του Ισραήλ, αποτελεί μια πρόκληση για το Αραβικό και κατά επέκταση Ισλαμικό στοιχείο θα πρέπει να γνωρίζουμε πώς η ταύτιση του θρησκευτικού και του πολιτικού στοιχείου θα είναι η επόμενη δυσκολία στην ελεγχόμενη ροή ενεργειακών παροχών προς τις χώρες που θα έχουν ανάγκη αυτών. Η αντιμετώπιση του Δυτικού στοιχείου άλλωστε αντιμετωπίζεται γενικώς ως μια συνέχεια της πολιτικής ελέγχου και αποικιοκρατίας με ιστορικό από το τέλος του Οθωμανικού χαλιφάτου. Ιστορικό που βρίθει από αντιδράσεις και επαναστάσεις του Παν-Αραβικού κινήματος μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα.

Τα σημεία που προτείνονται από το ίδρυμα Heritage Foundation είναι τα εξής.


   a)     Η τρομοκρατία στις περιοχές της Μέσης Ανατολής αλλά και γενικότερα είναι για τις ΗΠΑ ένας πόλεμος υπό κλίμακα. Η αντίδραση και η αντιμετώπιση πρέπει να είναι ισόποση και ισότιμη με τις δράσεις του.

 
  b)      Η διεθνής τρομοκρατία πρέπει να παραμένει στην κορυφή των θεμάτων συζητήσεων σε κάθε συγκέντρωση διεθνών οργάνων όπως είναι το G7, G20, UNSC. Μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί το ενδιαφέρον αντιμετώπισης και η αποφυγή υποβάθμισης του φαινομένου.

 
  c)       Η πίεση από τις χώρες συμμάχους, πρέπει να εντείνεται με την βοήθεια κινητοποίησης από ΗΠΑ ειδικότερα προς τα κράτη που στηρίζουν και προωθούν αντιδράσεις μέσω τρομοκρατικών οργανώσεων (π.χ. Ιράν, Συρία κτλ. ) 

 
  d)      Η τρομοκρατία δεν είναι ένα απλό ποινικό αδίκημα και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ειδικό έγκλημα με ειδική τιμωρία.
 
 
  e)      Να αλλάξει το νομοθετικό καθεστώς ήπιας αντιμετώπισης για τους λεγόμενους “freedom fighters” σε μια ενιαία ποινική τιμωρία για όλη την υδρόγειο. Αυτό θα μειώσει τα πιθανά «καταφύγια» τρομοκρατών , ειδικότερα στο θέμα της κυβερνοτρομοκρατίας/κυβερνοεγκλήματος.

 
  f)       Ανεξαρτήτως αποφάσεων διεθνών οργάνων θα πρέπει οι ΗΠΑ να διατηρήσουν το δικαίωμα να επεμβαίνουν μονομερώς στρατιωτικά ή με άλλο τρόπο, απέναντι σε περιπτώσεις που θεωρούνται επικίνδυνες για την εθνική τους (και όχι μόνο) ασφάλεια.

 
  g)      Η χρήση στρατιωτικής βίας θα χρησιμοποιείται ως τελική λύση καθώς έχει αποδειχτεί ότι μειώνει δραστικά το βεληνεκές της τρομοκρατίας ανά περιοχή. Η χρήση της θα πρέπει να γίνεται μετά από εξάντληση κάθε άλλου μέσου συμμόρφωσης.

 
  h)      Οι ΗΠΑ πρέπει να θεωρούνται ως βοηθοί και συμπαραστάτες των κρατών της Μ. Ανατολής απέναντι σε θέματα τρομοκρατίας και Ισλαμικού εξτρεμισμού.

 
  i)        Οι χώρες κλειδιά σε θέματα αντιμετώπισης της τρομοκρατίας για την περιοχή της Μ.Ανατολής και της Β.Αφρικής γενικότερα, είναι οι Τυνησία, Αλγερία, Τουρκία και Αίγυπτος.

 
  j)        Η παρέμβαση των ΗΠΑ πρέπει να γίνεται με γνώμονα τον περιορισμό ή/και ολική μείωση της επιρροής των εξτρεμιστών/τρομοκρατών Ισλαμικού χαρακτήρα σε κυβερνήσεις κρατών της περιοχής για να αποφευχθεί η αποσταθεροποίηση και ριζοσπαστικοποίηση τους προς την πλευρά της Δύσης.



Όμως το παραπάνω δείγμα θέσεων, δεν σταματάει εδώ. Υπάρχει μια παράγραφος που αναθερμαίνει ουσιαστικά την παλιά θεωρία τριών στύλων όσον αφορά την τρομοκρατία πουξεκίνησε από την εποχή RReagan. Η θεωρία ασκούσε δύναμη κάνοντας χρήση μίας ή συνδυασμό των δύο/τριών παραμέτρων στο θέμα της τρομοκρατίας μέχρι και την εποχή της 9-11. 


Η πρώτη παράμετρος είχε εφαρμοστεί κατά την διάρκεια της πτώσης της ΕΣΣΔ όπου το ζητούμενο ήταν ο έλεγχος των εδαφών (και της ίδιας της ΕΣΣΔ) με χρήση της ιδέα πώς όλοι οι τρομοκράτες ήταν μέλη μιας σκιώδους οργάνωσης που λειτουργούσε με μόνο σκοπό την αποσταθεροποίηση κυβερνήσεων και κρατών.


Η δεύτερη παράμετρος αφορούσε την περίπτωση να πέσουν όπλα μαζικής καταστροφής στα χέρια τρομοκρατών και πώς με αυτά θα μπορούσαν να περάσουν την δική τους πολιτική. Παράμετρος που χρησιμοποιήθηκε ειδικότερα σε σχέση με το Ιράν, το Ιράκ και την Κούβα τότε.


Η τρίτη παράμετρος έλεγε πως η τρομοκρατία σύντομα θα αντικαταστήσει τον πόλεμο σε μαζική κλίμακα. Το συγκεκριμένο σκεπτικό πάντως χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από διάφορα κράτη αποφεύγοντας τον χαρακτηρισμό «κράτους-τρομοκράτη» αφού ασκούσαν βία , δικαιολογούμενα με το παραπάνω, έναντι ομάδων πληθυσμού με διαφορετικά φυλετικά και εθνικά χαρακτηριστικά ( freedom fighters/terrorists) χωρίς να κινδυνεύουν από καταδίκη σε διεθνές επίπεδο.

Ο συνδυασμός τώρα των προτάσεων του 
Heritage foundation αλλά και της θεωρίας των τριών στύλων , δείχνει ακριβώς το τι συμβαίνει στην περιοχή της Μ. Ανατολής , αφού η οργάνωση του ISIS δίνει ακριβώς βάση και στις τρείς παραμέτρους για εφαρμογή, ενώ η αντίδραση των ΗΠΑ «συμμορφώνεται» με πολλές από τις προτάσεις του ιδρύματος.


Η τρομοκρατία ως φαινόμενο απέναντι σε πολίτες και σε επίπεδο δράσης πεδίου είναι σίγουρα κάτι απεχθές, εξαιρετικά βίαιο και πρέπει να εξαφανιστεί. Όμως αυτό δεν αναιρεί πώς το ίδιο ακραίο φαινόμενο γίνεται πολιτικό μέσο χειραγώγησης από όποιον μπορεί να το κάνει σε μικρή ή και μεγάλη κλίμακα. Το μόνο σίγουρο είναι πώς τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και πολλά που θεωρούνται ορατά διά γυμνού οφθαλμού αποτελούν απλά οφθαλμαπάτες είτε σκόπιμα τοποθετημένες , είτε πλαστές εικόνες διά εκούσιας αυθυποβολής.


Αλέξανδρος Νίκλαν
Σύμβουλος θεμάτων Ασφαλείας

IISCA Sec Group

===================================================================

Ιδιοκτησία πνευματικών δικαιωμάτων του Geopolitics & Daily News - © 2014.

Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του 
Geopolitics & Daily News. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες, γραφικά) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση ή αναφορά της σελίδας.

Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες…




Πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν ήμουν στο δημοτικό, η δασκάλα μου έδινε τις ορθογραφίες των συμμαθητών μου και ένα κόκκινο στυλό, για να τις διορθώσω στη διάρκεια της πρώτης διδακτικής ώρας, όσο εκείνη θα παρέδιδε το μάθημα. Τότε, ήμουν αρκετά μικρή για να καταλάβω πόσο μεγάλη ευθύνη ήταν να παραδίδεις σε έναν ανορθόγραφο συμμαθητή σου, το Γ….., το τετράδιό του γεμάτο κοκκινίλες (ενώ θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μπλε στυλό ή μολύβι..)… κοκκινίλες και διορθώσεις από τη συμμαθήτρια που «ήξερε ορθογραφία»…!

Ι.Δραγάτη : «Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΚΟΜΠΑΝΙ» #SaveKobani


1962707_10152747870204410_2024286392502126241_n
Σήμερα η πόλη του Κομπάνι, στην αυτόνομη περιοχή της Rojava δέχεται την ανηλεή επίθεση της τρομοκρατικής σαλαφιστικής οργάνωσης του ισλαμικού κράτους. Οι εγκληματίες τρομοκράτες έχουν περικυκλώσει από το 2013 τις περιοχές νότια της πόλης και έχουν καταλάβει πάνω από 60 κουρδικά χωρία. Από τις 15 του Σεπτέμβρη η πόλη πολιορκείται από τους τζιχαντιστές – τρομοκράτες οι οποίοι έχουν άρματα μάχης, πυραύλους, και πολύ βαρύ οπλισμό.

Ο Μακεδονικός αγώνας


Του Δημ. Κ. Κουτσουλέλου*
“Λόγοι εθνικοί επιβάλουν να γίνει ο Μακεδονικός Αγώνας το Ευαγγέλιο της Ελληνικής Φυλής.” Ελευθέριος Βενιζέλος.
“Μεσ΄την καρδιά μου πάλλει μια προσφιλής ελπίς :
οι Μακεδόνες πάλι, Αντίοχε Επιφανή,
οι Μακεδόνες είναι μέσ΄την μεγάλη πάλη.”
Κ.Π.Καβάφης
Ο Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908) υπήρξε η κορυφαία φάση των θυσιών των Ελλήνων για τη Μακεδονία, γραμμένη με αίματα και ολοκαυτώματα, συλλογικό δημιούργημα των Πανελλήλων.Προβάλλουν, κατά τρόπο συγκινινητικό, η ασίγαστη προσδοκία της απολυτρώσεως, η ηρωική επιδίωξη της νίκης και το υπερήφανο δοξαστικό της ελευθερίας.
“Έγινε -γράφει ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος – η αφετηρία και η αναγκαία προυπόθεση όλων των άλλων βημάτων του Ελληνισμού.

Π.Καρύκα : “Α’ Βαλκανικός Πόλεμος. Οι μάχες Ελασσόνας και Δεσκάτης. Οκτώβριος του 1912″


Από τις 5 Οκτωβρίου 1912 η Ελλάδα βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το πρωί της ίδιας ημέρας οι ελληνικές δυνάμεις περνούσαν τη μεθόριο. Ένα κλίμα συγκρατημένου ενθουσιασμού επικρατούσε καθώς οι στρατιώτες απελευθέρωναν μέτρο το μέτρο χώματα ελληνικά. Οι μνήμες όμως του «μαύρου ‘97» δεν επέτρεπαν, προς το παρόν τουλάχιστον, την εκδήλωση άκρατου ενθουσιασμού.
Η ελληνική Στρατιά Θεσσαλίας είχε λάβει θέσεις γύρω από την εξέχουσα του Δαμασίου. Στο άκρο αριστερό, απέναντι από τη Δεσκάτη, είχε ταχθεί το Απόσπασμα Ευζώνων του συνταγματάρχη (ΜΧ) Στέφανου Γεννάδη, με δύο τάγματα Ευζώνων.
Το απόσπασμα αποτελούσε την ισχυρή πλαγιοφυλακή της στρατιάς. Νότια, στην κορυφή της εξέχουσας είχε ταχθεί η Ταξιαρχία Ιππικού, υπό τον υποστράτηγο Αλέξανδρο Σούτσο, με έδρα το χωριό Ζάρκο. Στην δεξιά πλευρά της εξέχουσας είχαν ταχθεί η IV Μεραρχία Πεζικού (ΜΠ), η III ΜΠ, η II ΜΠ και το Απόσπασμα Ευζώνων του αντισυνταγματάρχη (ΜΧ) Κωνσταντίνου Κωνσταντινόπουλου.

Αφιερώματα σε οπλικά συστήματα: Πύραυλος K-13 (AA-2 ATOLL ονομασία κατά ΝΑΤΟ)


Στις 24 Σεπτεμβρίου 1958 στα στενά της Ταϊβάν, ένα  αεροσκάφος F-86 Sabre της αεροπορίας της Ταϊβάν (σύμφωνα με άλλες πηγές ήταν  αμερικανικό αεροσκάφος F-I05) εκτόξευσε εναντίον ενός ή περισσότερων κινεζικών Mig 17 μερικούς πυραύλους ΑIΜ-9Β Sidewinder, κάποιος/οι από τους οποίους κατέπεσαν χωρίς να εκραγούν σε κινεζικό έδαφος. Οι Κινέζοι έστειλαν έναν πύραυλο στη Μόσχα, όπου μελετήθηκε από τα σχεδιαστικά γραφεία ΟΚΒ-134 (“Vympel”) και N11-2. Εκεί διαπιστώθηκε ότι το αμερικανικό βλήμα ήταν υψηλότερης τεχνολογίας από τα αντίστοιχα σοβιετικά της εποχής εκείνης. Ήταν απλό στην κατασκευή και εύκολο στη χρήση.
Το σύστημα υπέρυθρης καθοδήγησης του Sidewinder υποστηριζόταν από ελεύθερους γυροσκοπικούς μηχανισμούς με μικρότερες διαστάσεις, συγκριτικά με ανάλογο σύστημα των Σοβιετικών, ενώ το σύστημα ελέγχου της πτήσης ήταν ασύγκριτα καλύτερο. Σε σχετική δήλωση του ο Genadii Sokolovskii (αργότερα επικεφαλής του σχεδιαστικού γραφείου ΟΚΒ “Vympel”) είπε: “Ο πύραυλος Sidewinder ήταν για μας πραγματικά ένα πανεπιστήμιο. Ήταν ένα μάθημα κατασκευής πυραύλων, το οποίο πλούτισε τις γνώσεις των μηχανολόγων μας πάνω στις μεθόδους κατασκευής νέων πυραύλων”.

12 Οκτωβρίου 1944 Η Αθήνα απελευθερώνεται απο τους Γερμανούς και μπαίνει στον Εμφύλιο –


Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα στην Ευρώπη που μαζί με τη γιορτή για την απελευθέρωσή της από τους Γερμανούς και το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου μπήκε αμέσως στον επόμενο πόλεμο. Τον εμφύλιο. Και πως τα φέρνει η ιστορία: 12 Οκτωβρίου 1944 απελευθερώνεται από τους Γερμανούς, 12 Οκτωβρίου 1949 τελειώνει και τυπικά ο Εμφύλιος πόλεμος με την ανακοίνωση του Δημοκρατικού Στρατού ότι προχωρά σε κατάπαυση του πυρός.


Η εβδομάδα από τις 12 έως τις 19 Οκτωβρίου 1944 ήταν μια από τις πιο σημαντικές στον 20ο αιώνα σε επίπεδο συμβολισμού αλλά και γεγονότων. Στις 12 Οκτωβρίου τα γερμανικά στρατεύματα ξεκινούν την αποχώρησή τους από την Αθήνα. Ο γερμανός διοικητής Φέλμι προσπάθησε να προετοιμάσει το έδαφος για την ομαλή έξοδο των γερμανικών στρατευμάτων διαρρέοντας ότι δεν θα υπάρξουν καταστροφές στην επαρχία κατά την αποχώρηση. Πρόλαβαν όμως οι γερμανοί και εκτέλεσαν πατριώτες στο Δαφνί πριν φύγουν μαζί με κάποιους συνεργάτες διερμηνείς τους.
Ο ελληνικός λαός βγήκε στους δρόμους πανηγυρίζοντας για το τέλος της τετράχρονης τυραννίας . Από εκείνη την ημέρα είναι και τα κινηματογραφικά πλάνα με μουσική επένδυση Χατζιδάκι.

Αμφίπολη- Η τοιχογραφία που μαγεύει


ΥΠΠΟΑ  ΤΑΦΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣΜε αμείωτη ένταση συνεχίζονται οι ανασκαφές στο λόφο Καστά Αμφίπολης και σε κάθε βήμα τους οι αρχαιολόγοι αντικρίζουν ένα ακόμη «θαύμα» από τα μοναδικά μυστικά του τύμβου. Τελευταίο, το μοναδικό ψηφιδωτό δάπεδο που αποκαλήφθηκε, κατά τη σταδιακή αφαίρεση της επίχωσης από το…
δεύτερο θάλαμο, πίσω από τις Καρυάτιδες, σε βάθος έξι μέτρων.
Το ψηφιδωτό δάπεδο καλύπτει όλη την επιφάνεια του χώρου δηλαδή, 4,5 μ. πλάτος επί 3 μ. μήκος. Το ψηφιδωτό είναι κατασκευασμένο από μικρά βότσαλα, λευκού, μαύρου, γκριζωπού, μπλέ, κόκκινου και κίτρινου χρώματος. Την κεντρική παράσταση περιβάλλει διακοσμητικό πλαίσιο, πλάτους 0,60μ.,το οποίο συντίθεται από διπλό μαίανδρο, τετράγωνα και τρέχουσα σπείρα. Το φόντο της παράστασης είναι σε αποχρώσεις γκρι-μπλε.
Η κεντρική παράσταση απεικονίζει άρμα σε κίνηση, που σύρεται από δύο λευκά άλογα, το οποίο οδηγεί γενειοφόρος άνδρας, με στεφάνι δάφνης στο κεφάλι. Μπροστά από το άρμα απεικονίζεται ο θεός Ερμής ως ψυχοπομπός, ο οποίος φορά πέτασο, μανδύα, φτερωτά σανδάλια και κρατά κηρύκειο. Η σύνθεση έχει κατεύθυνση από ανατολικά προς τα δυτικά.