Ετικέτες

Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2012

How Noam Chomsky’s world works

How Noam Chomsky’s world works

David Hawkes

Noam Chomsky
HOW THE WORLD WORKS
Edited by Arthur Naiman
335pp. Hamish Hamilton. Paperback, £14.99. 978 0 241 14538 8
US: Soft Skull Press. Paperback, $18. 978 1 59376 427 2

ΦΡΙΚΗ ΠΟΛΕΜΟΥ- «Διηγήματα» του Στρατή Μυριβήλη

Θα σου παραθέσω ένα μικρό απόσπασμα από τη συλλογή «Διηγήματα» του Στρατή Μυριβήλη που κατατάχθηκε στον στρατό ως εθελοντής και πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στη Μικρασιατική εκστρατεία.
“Ο ανθυπασπιστής ο Τζουμέρκας έσφιγγε δυνατά τα γόνατά του το ‘να με τ’ άλλο, καμπούριαζε ολοένα πιο πολύ κι ανάσαινε σα μεθυσμένος. Το ξεπεταμένο καρύδι του λαιμού του, έτσι που ξεροκατάπινε ολοένα, ανέβαινε σα μπουκιά κάτου απ’ το σαγόνι λες και θα το ξερνούσε. Οι παλάμες του, χωμένες μες στις τσέπες της κυλόττας, ανοιγοκλείνανε νευρικά. Ξαφνικά πετάχτηκε απάνου ολόρτος. Τ’ αδύνατα μεριά του τρέμανε λαφριά. Το μούτρο του ήτανε παραφορτωμένο από έναν άσκημο σπασμό που πολεμούσε να γίνει χαμογέλιο. Άρπαξε τη μια την κοπέλα απ’ τη μέση, γαντζώνοντας τα πλατιά του δάχτυλα στον κόρφο της κι έκανε, μιλώντας με δυσκολία.
– Χε, χε, χε… Έλα δω εσύ, κουζούμ… Την άλλη σας την αφήνω, μας είπε, χειρονομώντας με το λεύτερο χέρι. Γλεντήστε τις, μωρέ, τις σκύλες! Αυτοί γλέντησαν με τ’ αγόρια μας κι εμείς θ’ αφήσουμε τέτοια τυχερά; Βουτάτε την, μωρέ, που χάσκετε!
Ξεκίνησε για τη διπλανή κάμαρη σέρνοντας μαζί του το κορίτσι που χτυπιούτανε και σπάραζε αλαλιασμένο μες στα δυνατά αρπάγια των μπράτσω του. Οι φαντάροι χύμηξαν απάνου στην άλλη, σα νηστικά σκυλιά πάνου σ’ ένα κομμάτι κρέας. Οι κοπέλες τσίριζαν. Ο γέρος χτυπούσε το κεφάλι του στον τοίχο βογγώντας σιγά σιγά.
– Σκοτώστε με… Σκοτώστε με… αμάν σκοτώστε με…
Οι άλλοι δυο αιχμάλωτοι μια στιγμή κάνανε σα να σάλεψαν δεμένοι. Ο φαντάρος, που φύλαγε το νούμερό του για τη φρούρησή τους, τους κέντησε λιγάκι στο μερί με τη μύτη της ξιφολόγχης και καταλάγιασαν ουρλιάζοντας παραπονετικά. Ούτ’ εγώ ούτε ο φίλος μου κάναμε τίποτα γενναίο.
Μια σουβλερή σκληριά απ’ τη διπλανή κάμαρη που δεν είχε τίποτ’ ανθρωπίσιο μέσα της. Μιαν άλλη παρόμοια της απάντησε όξω στο σκοτεινό διάδρομο που σύρανε οι φαντάροι το δικό τους θύμα. Ήτανε δυο άγριες παρθενιές που τις δαμάζανε μες στο αίμα τους. Κατόπι ένας αδιάκοπος βόγγος. Ένα αγγομαχητό του πόνου και της ηδονής, που βάσταξε ως το πρωί.
Σαν έφεξε, βάρεσε η σάλπιγγα συναγερμό πάνου απ’ το χαμηλό λασπωμένο λοφάκι του χωριού. Εκεί μαζεύτηκαν όλοι οι αιχμάλωτοι άντρες και κατόπι ντουφεκίστηκαν. Κάθε ενωμοτία έστηνε αντίκρυ της πεντέξι και τους θέριζε. Βρέθηκα αντίκρυ στο γέρο. Είχε μερικές μελανιές στο πατριαρχικό του πρόσωπο και ψιθύριζε ολοένα προσευκές. Τα μεταξωτά του γένια ανέμιζαν απαλά στον αγέρα. Το πιο μεγάλο που μπορούσα να του κάνω ήτανε να τον σκοτώσω αμέσως και τελειωτικά, για να μην τυραγνιέται σα μερικούς που σπάραζαν σαν τα βουβάλια χτυπώντας τις απαλάμες στο χώμα. Είχαμε κάτι θαυμάσια μάνλιχερ τότες, ολοκαίνουργα, λαφριά κι ευθύβολα, που βαρούσες πεντάρα με δαύτα. Τόνε σημάδεψα στο κούτελο, ανάμεσα στα ολόασπρα φρύδια του. Σήκωσε απάνω μου τα γαλανά μάτια του και με κοίταξε γαλήνια. Θαρρείς πως ένιωσε την οπτική σκοπευτική μου γραμμή ν’ ακουμπά σαν κάτι στερεό πάνου στο κούτελό του.
Τράβηξα τη σκαντάλη και σωριάστηκε μονοκόμματα σαν αστραποκαμένος πα στη λάσπη.
Μια ψιλή κόκκινη κορδελίτσα κύλησε απ’ το κούτελό του πάνου στο ήσυχο πρόσωπο και λεκέδιασε τα χιόνια της γενειάδας του.
Σαν τέλειωσαν οι εχτελέσεις, ανοίχτηκε το τζαμί, για να βγούνε τα μαντρισμένα γυναικόπαιδα. Κατόπι βάλθηκε φωτιά στο χωριό. Οι φαντάροι τρέχανε με γκαζοτενεκέδες και περεχούσανε πετρέλαιο τα σπίτια. Ο ουρανός ήτανε πάντα λερός, γκαστρωμένος από βροχή. Ο αγέρας έμπαινε στα φλεμόνια πηχτός απ’ την αντάρα, που σεργιανούσε και βόσκιζε τα σκοτεινά κοπάδια της πάνου στο ‘γρό έδαφος. Μαυροκόκκινες φωτιές βγάλανε τις πεινασμένες γλώσσες τους απ’ τα ξυλένια πορτοπαράθυρα, ανεμίζοντας σαν παράξενες κουρελιασμένες σημαίες πάνου στα καφασωτά. Ο καπνός της πυρκαγιάς ανεβοκατεβούτανε μες στη σκοτεινή αντάρα. Ξεκινήσαμε να φύγουμε. Ξαφνικά μες απ’ ένα σοκάκι χίμηξαν, ένα ξεφρενιασμένο πλήθος, τα μωρά κι οι γυναίκες που είχανε κλεισμένες μες στο τζαμί και τις ξαπολύκανε. Ούρλιαζαν και τρέχανε προς τα πτώματα. Ήτανε δίχως γιασμάκι, ξεστηθωμένες σαν άγριες μαινάδες. Τα μάτια τους ήτανε τεράστια ανοιγμένα απ’ την τρομάρα και τα μαλλιά τους πετούσανε πίσω σα μαύρα ζωντανεμένα σερπετά. Τρέχανε προς το λόφο, μες απ’ το γλιστερό καλντερίμι του χωριού, για να ψάξουνε μες στα στρωμένα κουφάρια να γνωρίσουνε τους δικούς των.
Η φωτιά μασούσε με ξερό τρίξιμο τα χρωματιστά σαχνισίνια και πηδούσε σαν τρελαμένη χορεύτρια από ταβάνι σε ταβάνι, από παραθύρι σε παραθύρι. Σαλτάριζε λυσσασμένη μες απ’ τις καμινάδες. Έβγαζε τη γλώσσα της μέσα στον υγρόν αγέρα και ξεδίπλωνε θριαμβικά τις κόκκινες παντιέρες της ανάερα πάνου στ’ αρχοντόσπιτα, που γκρεμιζούτανε σα μεγάλα ήσυχα ζώα που γονατίζουνε χτυπημένα στα πόδια.
Από τότες χρόνια πέρασαν και διαβαίνουν ολοένα. Όμως μέσα μου κάθεται μια κρύα γαλάζια ματιά. Τη νιώθω που απόμεινε μέσα μου ακίνητη, στυλωμένη και αθάνατη. Ζει και υπάρχει μέσα στο αίμα μου, σα μόλεμα και σαν αρρώστια. Και θαρρώ πως μόνο μαζί με την ψυχή μου θα φύγει από πάνω μου.”
Χρεώνονται μήπως όλοι οι Έλληνες τα εγκλήματα που έκαναν κάποια ρεμάλια κατά την προέλαση του ελληνικού στρατού στους βαλκανικούς πολέμους και στην μικρασιατική εκστρατεία.
Βιβλία έχουν γραφτεί γι’ αυτές τις φρικαλεότητες.

ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΕΣ ΤΗΝ 6η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1955 – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Σεπτεμβρίου 7, 2012
ΣΠΑΝΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ
Το πογκρόμ των διώξεων και της λεηλασίας ξεκίνησε την νύκτα της 6ης του Σεπτέμβρη μετά από δημοσίευμα δύο τουρκικών εφημερίδων σε έκτακτη έκδοση, ότι βόμβα που τοποθετήθηκε στο προξενείο τους στη Θεσσαλονίκη προκάλεσε μεγάλες ζημιές. Αμέσως χωρίς να έχουν ακόμη εξακριβωθεί τα πραγματικά περιστατικά συρφετώδης βαρβαρικός όχλος ποδηγετούμενος και οπλισμένος με ρόπαλα, λοστούς, τσεκούρια και άλλα φονικά εργαλεία, ξεχύθηκε στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης και άρχισε τις λεηλασίες των ελληνικών καταστημάτων, σχολείων, ναών, ιδρυμάτων και μοναστηριών κλπ. και τις κακοποιήσεις ελλήνων και ιδιαίτερα των κληρικών. Η νύχτα θύμιζε παλιές μνήμες από την Μικρασιατική καταστροφή, ενώ η τρομοκρατία είχε φτάσει στο απόγειο. Κατεστράφησαν και λεηλατήθηκαν 71 εκκλησίες, αρκετά ελληνικά σχολεία, συλήθηκαν και καταστράφηκαν οι τάφοι των Πατριαρχών, η Μονή του Βαλουκλή πυρπολήθηκε αφού πρώτα είχε λεηλατηθεί, οστά ελλήνων από τα νεκροταφεία σκορπίστηκαν στους δρόμους, η Πατριαρχική σχολή του Φαναρίου και το Θεολογικό σεμινάριο της Χάλκης υπέστησαν σοβαρές ζημίες, ελληνικές εφημερίδες, 2300 καταστήματα και 1500 ελληνικά σπίτια.

Αισώπου βίος……..και μύθοι

Αναρτήθηκε από τον/την exomatiakaivlepo στο Σεπτεμβρίου 6, 2012
Ο Αίσωπος υπήρξε αρχαίος Έλληνας μυθοποιός και θεωρείται ιδρυτής του λογοτεχνικού είδους που σήμερα ονομάζεται παραβολή ή αλληγορία.

Οι Λάκωνες για την Αρχαία Σπάρτη.

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Σεπτεμβρίου 6, 2012

       Η λέξη Ακρόπολη προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων άκρος και πόλις και κυριολεκτικά σημαίνει πόλη στην άκρη ή σε ακρότατο. Συνήθως ήταν ένα υπερυψωμένο σημείο [όπως ένας λόφος] που  επιλεγόταν γιατί εξυπηρετούσε καθαρά  αμυντικούς σκοπούς.

ΗΛΙΘΙΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Σεπτεμβρίου 7, 2012
Οταν κάποιος ρώτησε τον Βασιλιά της Σπάρτης Δημάρατο, γιατί οι Σπαρτιάτες θεωρούν άτιμους αυτούς που πετούν την ασπίδα τους και όχι αυτούς που πετούν τις περικεφαλαίες και τους θώρακες, αυτός απάντησε:
“Γιατί τις περικεφαλαίες και τους θώρακες τους φορούν για δική τους προστασία, ενώ την ασπίδα την κρατούν για να υπερασπίσουν την από κοινού παράταξη.”

Πλούταρχος (Αποφθέγματα Λακωνικά, 220 Α)

ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΠΛΑΠΟΥΤΑ (07/09/1833) από τη Βαυαρική Αντιβασιλεία!

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Σεπτεμβρίου 7, 2012
1833: Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλαπούτας συλλαμβάνονται και φυλακίζονται στο Παλαμήδι από τη Βαυαρική Αντιβασιλεία, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας(!).
Από την Σοφία Τ.
Η δίκη του Θ. Κολοκοτρώνη(1834)

Η δίκη των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Δημήτριου Πλαπούτα για συνωμοσία εναντίον του βασιλιά Όθωνα ξεκίνησε στις 16/04/1834. Δεν ήταν η πρώτη φορά που φυλακίστηκε ο Γέρος του Μοριά. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου ο ίδιος και ο γιος του είχαν συλληφθεί και φυλακιστεί στο Ναύπλιο. Αν και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την εκλογή του Όθωνα, με την έλευση του τελευταίου(1832), ο Κολοκοτρώνης έγινε στόχος συκοφαντιών εκ μέρους των πολιτικών του αντιπάλων(Κωλέττης). Η βαυαρική αντιβασιλεία (ο Όθων ήταν ανήλικος) δυσανασχετούσε έντονα εξαιτίας της φιλοκαποδιστριακής και φιλορωσικής του τοποθέτησης. Ο Κολοκοτρώνης ήταν(δεκαετία 1830) μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του ρωσόφιλου κομματικού σχηματισμού. Κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία και συνελήφθη(07/09/1833) μαζί με τους Πλαπούτα, Τζαβέλα, Νικηταρά και άλλους στρατιωτικούς με την κατηγορία ότι ετοίμαζαν συνωμοσία για την ανατροπή του ανήλικου βασιλιά. Ο Κολοκοτρώνης φυλακίσθηκε στο Παλαμήδι σε ηλικία 63 ετών. Λίγο αργότερα η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Μετά την ενηλικίωση του Όθωνα έλαβε χάρη(Μάιος 1835) και αποφυλακίσθηκε. Ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του Συμβούλου της Επικρατείας. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, γεννημένος το 1770, υπήρξε ο σημαντικότερος Πελοποννήσιος στρατιωτικός αρχηγός κατά της διάρκεια της Επανάστασης. Ήταν γόνος της μεγάλης οικογένειας κλεφτών των Κολοκοτρωναίων. Συμμετείχε(1807) στην άμυνα της Λευκάδας που οργανώθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια, πρόσωπο που αργότερα στήριξε ως 1ο κυβερνήτη της Ελλάδας. Μυήθηκε(1818) στη Φιλική Εταιρεία που είχε ξεκινήσει να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του αγώνα, ενώ ως το τέλος της Επανάστασης συνέχισε να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στα στρατιωτικά και πολιτικά πράγματα της εποχής. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα Απομνημονεύματά του-κυκλοφόρησαν(1851) με τον τίτλο «Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836». Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε μια νύχτα του 1843 από αποπληξία. Εδώ είναι το φιάσκο και η ειρωνεία: ο δικαστής του Κολοκοτρώνη ήταν… Σκοτσέζος, βαλτός προφανώς από την «Μεγάλη» Βρετανία, «προστάτιδα» της Ελλάδας… Οι δικαστικοί που τον έσωσαν, αρνούμενοι να αποδεχθούν την ποινή των «προδοτών», ήταν οι Γεώργιος Τερτσέτης και Πολυζωίδης Αναστάσιος.

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΦΙΡΚΗ«Έτσι έζησα το άκρον άωτον της φρίκης. Ο Κωνσταντινουπολίτης Μιχάλης Βασιλειάδης θυμάται 54 χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα στα Σεπτεμβριανά.-Βίαζε 6 χρονών κοριτσάκι μπροστά στον Τούρκικο όχλο που φώναζε “Σκότωσέτην, την σκύλα την Ελληνίδα”!!!

Ο Κωνσταντινουπολίτης Μιχάλης Βασιλειάδης θυμάται 54 χρόνια μετά τα τραγικά γεγονότα στα Σεπτεμβριανά
Του Αριστείδη Βικέτου
Στις αρχές της δεκαετίας τους 1950 ο Κυπριακός αγώνας για αυτοδιάθεση της Κύπρου είχε τρομοκρατήσει τους Αγγλους που φοβόνταν μήπως χάσουν τις βάσεις τους.
Αποφάσισαν λοιπόν να ενεργοποιήσουν το ενδιαφέρον της Τουρκίας που φυσικά, άλλο που δεν ήθελε. Το αποτέλεσμα ήταν να συρθεί η Ελλάδα στις 29 Αυγούστου 1955 στην Τριμερή Διάσκεψη του Λονδίνου και να συζητήσει το Κυπριακό πρόβλημα με την Αγγλία και την Τουρκία. Ο πραγματικός σκοπός της Διάσκεψης ήταν να επιβεβαιωθεί πανηγυρικά η ενεργός ανάμειξη της Τουρκίας στο Κυπριακό. Η αποτυχία της ήταν απλά θέμα χρόνου. Όλα βέβαια εξυπηρετούσαν την πολιτική της Αγγλίας που στην προκειμένη περίπτωση ήταν το «διαίρει και βασίλευε». Δεν ήταν όμως και για την Τουρκία ευκαιρία που θα την άφηνε να πάει χαμένη.

Σμύρνη: Ο χαμένος κήπος της Εδέμ

90 χρόνια δεν είναι αρκετά για να σβήσουν από την μνήμη τις φλόγες που ισοπέδωσαν κυριολεκτικά την Σμύρνη. Η Σμύρνη  δεν υπάρχει πια. Αυτό που βρίσκεται σήμερα στην θέση της δεν είναι η Σμύρνη, είναι μια άλλη πόλη, που έχει πολύ λίγη σχέση με ότι προϋπήρχε. Είναι μια πόλη, προπύργιο του κεμαλισμού, η οποία δεν θυμίζει σε τίποτα την «πόλη των απίστων» (Γκιαούρ Ιζμιρ, όπως την έλεγαν οι Τούρκοι), είναι μια πόλη της μισαλλοδοξίας, είναι μια πόλη του μίσους και της βίας, είναι μια πόλη που δεν θυμίζει σε τίποτα την Σμύρνη πριν το 1922

Διδάγματα από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου το 1955

Κωνσταντίνος Χολέβας
 Το διήμερο 6-7 Σεπτεμβρίου 1955, ο Ελληνισμός της Κωνσταντινουπόλεως βίωσε ένα άγριο πογκρόμ με δύο θανατώσεις κληρικών, βιασμούς, προπηλακισμούς και αμέτρητες καταστροφές κοιμητηρίων, ναών, οικιών και καταστημάτων. Ο αφηνιασμένος τουρκικός όχλος χρησιμοποιήθηκε από τις ειδικές υπηρεσίες ανορθόδοξου πολέμου του τουρκικού στρατού για να τρομοκρατήσει την πολυπληθή τότε ελληνορθόδοξη κοινότητα και για να την οδηγήσει, όπως και έγινε, στον σταδιακό ξεριζωμό. Τα Σεπτεμβριανά, όπως έχουν πλέον καταγραφεί, ήταν το αποτέλεσμα μακροχρονίου σχεδιασμού, τον οποίο τηρεί με ακρίβεια το τουρκικό κράτος στα εθνικά θέματα, παρά την εναλλαγή κυβερνήσεων.

ΜΙΑ ΔΙΚΗ, ΟΧΙ ΣΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ

του Ευάγγελου Σταυριανάκη
Θα σας πω μια ιστορία. Κάποτε είχε γίνει μια πολύ μεγάλη δική. Οι κατήγοροι ήταν πέντε, ο κουμμουνισμός, ο καπιταλισμός, ο φιλελευθερισμός, ο σοσιαλισμός και ο φασισμός. Ο κατηγορούμενος ήταν ο χρηματισμός. Ο δικαστής ήταν ένας πολύ επιφανής άνθρωπος. Όταν ήρθε η στιγμή να ακουστούν οι κατηγορίες, ξεκίνησε ο καπιταλισμός και σηκώθηκε. Άρχισε να μιλάει

ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Αυτό το ιστολόγιο
Η λίστα ιστολογίων μου
Αυτό το ιστολόγιο
 
 
 
 
Η λίστα ιστολογίων μου
 
 
 

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

«Δεν έγινε εισβολή στην Κύπρο»!

  ΕΠΙΣΤΟΛΗ διαμαρτυρίας του Τούρκου πρέσβη στο Λονδίνο Unal Cevikιzσχετικά με το Κυπριακό δημοσιεύει η βρετανική εφημερίδα Guardian. Στην επιστολή του με τίτλο «Τhe Cyprus problem isnotone ofinvasion», o Τούρκος πρέσβης διαμαρτύρεται για τη χρήση της φράσης «τουρκο-κατεχόμενη βόρεια Κύπρος» αντί «Βόρεια Κύπρος» σε άρθρο της εφημερίδας που δημοσιεύθηκε στις 27 Αυγούστου.
Ο Τούρκος αξιωματούχος τονίζει ότι στην Κύπρο δεν υπήρξε καμία τουρκική εισβολή αλλά μόνο παρέμβαση της Τουρκίας για την αποκατάσταση της διασαλευθείσας τάξης από τους συνεχείς διωγμούς των Τουρκοκυπρίων από τους Ελληνοκύπριους.

ΙΝΔΙΑ: Η Μουσική στο πέρασμα των αιώνων


Επιμελείται-γράφει
ο μουσικός Χρήστος Δημ. Γεωργακόπουλος


Ο Ταζ Μαπούρ έριξε ένα ξύλο στη φωτιά. Το βλέμμα του στράφηκε προς τα ανατολικά. Ζέστανε για λίγο στις παλάμες του το φλάουτο… το έφερε στα χείλη του...7 νότες αντάμωσαν τον ήλιο που ανέτειλε πάνω από τα υψώματα της γης...η μουσική κλίμακα ενώθηκε με τον αέρα... έγινε ύμνος, μελωδικό θυμίαμα σταλμένο στον θεό Σίβα. Ο Ταζ είχε πάρει την απόφαση να φύγει, να ξεσπιτωθεί. Να αφήσει την Ηarrapa, την πόλη που γεννήθηκε και να πάει νοτιότερα. Αιτία οι Άρειοι που από τον καιρό που εγκαταστάθηκαν στον τόπο του, είχαν επιβάλλει τα δικά τους έθιμα...μαύρες μέρες...ιρίδιζε ο κίνδυνος στα μάτια...στο χώμα, παντού.
Τυπικά, εκούσια κυνηγημένος...ουσιαστικά αχθοφόρος πνεύματος...σπόρος της Παλαιάς Γνώσης...αναζητητής του «ιδανικού» περιβάλλοντος, θα τρυπούσε το «τσόφλι» του στον Νότο. Διασώζοντας την αξιοπρέπεια του και ταυτόχρονα την μουσική παράδοση, μοναδική κληρονομιά από πατέρα σε γιό

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο «Άγιος» των Ελληνικών γραμμάτων..


του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου
ζωγράφου


Το «Περί Τέχνης ο Λόγος», αναγνωρίζοντας την τεράστια συμβολή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στη διαμόρφωση της νεοελληνικής λογοτεχνίας, επιχειρεί ένα μικρό αφιέρωμα στον «άγιο» κατά πολλούς, Σκιαθιώτη συγγραφέα, που στα τέλη του 19ου αιώνα, λίγες μόνο δεκαετίες μετά την εθνεγερσία, έθεσε τις βάσεις μιας νέας αρχής στον ελληνικό γραπτό λόγο.
Έχοντας υιοθετήσει ένα ιδιαίτερο και προσωπικό ύφος στη γλώσσα του, αναβάπτισε μέσα από τα έργα του τον ταλαιπωρημένο από τους συνεχείς αγώνες ελληνικό λαό. Σε αυτήν ακριβώς, την πνευματική αναβάπτιση, θα εντοπίσουμε και το βαθύτερο νόημα της μνημόνευσης του μεγάλου Παπαδιαμάντη, από τον νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, όπως, φυσικά,  και του έτερου μεγάλου των ελληνικών γραμμάτων του Δ. Σολωμού, καθώς γράφει:

Ο ζωγράφος Νικόλαος Γύζης και το Χαϊδάρι

 

Ν. Γύζη: "Φθινόπωρο"- 1862-3

Βρέθηκαν στο Χαϊδάρι οι «τέσσερις εποχές» του μεγάλου εκπροσώπου της Ελληνικής ζωγραφικής


To γνωστό αλλά χαμένο έργο του μεγαλύτερου Έλληνα ζωγράφου οι «τέσσερις εποχές» που αναφέρονται σ΄ όλες τις βιογραφίες και τα βιβλία που είναι αφιερωμένα στο μεγάλο και ακριβότερο Έλληνα ζωγράφο βρέθηκαν στο ΠΑΛΑΤΑΚΙ μέσα στους ΞΕΝΩΝΕΣ του κτήματος του πεθερού του Νικόλαου Νάζου.


Ο Νικόλαος Γύζης αρχίζει να δημιουργεί τη σύνθεση «τέσσερις εποχές» από το 1862 με εντολή του πλούσιου φιλότεχνου τραπεζίτη Νικόλαου Νάζου, ιδιοκτήτη του κτήματος Χαϊδάρι στο οποίο συμπεριλαμβάνονται ο περίφρακτος πύργος ΠΑΛΑΤΑΚΙ με τα άλλα βοηθητικά κτίρια (ξενώνες, στάβλοι, λιοτρίβι, ξωκλήσι κ.λ.π.) Τα χρήματα που εισέπραξε ο Νικόλαος Γύζης από το έργο «τέσσερις εποχές» ήταν το πρώτο του εισόδημα από τη ζωγραφική. Αργότερα ο Ν. Νάζος τον βοηθά να πάρει υποτροφία το 1865 και να μεταβεί στην Ακαδημία του Μονάχου για συνέχιση των σπουδών του κοντά στον Πιλότι. Η γνωριμία του αυτή με τον Ν. Νάζο δεν περιορίστηκε στην απλή φιλική επικοινωνία, αλλά προχώρησε σε στενή συγγενική, αφού τελικά στις 24 Απριλίου 1877 παντρεύτηκε την κόρη του ευεργέτη του Ν. Νάζου, την Άρτεμις, τον μεγάλο έρωτα της ζωής του από την εποχή που πήγαινε στο κτήμα του Χαϊδαρίου να ζωγραφίσει τις «τέσσερις εποχές». Μάλιστα ο γάμος έγινε  στο ιδιωτικό ξωκλήσι του Αη Γιώργη, στο οποίο ο Λύτρας είχε φιλοτεχνήσει θαυμάσιες τοιχογραφίες, που ίχνη τους σώζονται ακόμη και σήμερα ασυντήρητες και εγκαταλελειμμένες.

Ο Ξενώνας, όπως ήταν μέχρι το 2002
Ο Κίμων Μηχαηλίδης περιγράφει στο περιοδικό «ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ», τ. 269 –270    (15–31/12/1911) τη σύνθεση του Γύζη «τέσσερις εποχές»:

«… Το Χαϊδάρι γνώρισε ένα από τα πρώτα έργα του ζωγράφου. Πάνω στους τοίχους μιας κάμαρας ισόγαιης είναι ακόμα, μισοχαλασμένες από τον καιρό και από την κακομεταχείρισι, τρεις εικόνες: η Άνοιξη, το Καλοκαίρι και το Φθινόπωρο. Την τέταρτη, τον Χειμώνα, την έθαψε των ανθρώπων η απονιά. Στη θέσι της ένας φεγγίτις, με απορία ανοίγει το πελώριο μάτι του μπροστά στην ασέβεια. Ολόκληρη η σύνθεσις είναι μια μεγάλη καγκελωτή σκιάδα. Στις κολόνες σκαρφαλώνουν τριανταφυλλιές, απλόνει το αγιόκλιμα, ακουμπούν τα λουλούδια. Πάνω στους κλώνους τραγουδούν πουλιά, παίζουν πεταλούδες..

Και να που ήρθε η ώρα να αποκαλυφτεί η σύνθεση την Άνοιξη του 2002!!!

Ο Ξενώνας, όπως είναι σήμερα
Η σύνθεση του Νικόλαου Γύζη είχε σκεπαστεί από τους ανθρώπους με   ασβέστη στο διάβα του χρόνου, και γι΄ αυτό, κατά κάποιον, τρόπο είχε «προφυλαχτεί». Όταν μπήκαμε στους ξενώνες – οι οποίοι μέχρι και πριν λίγους μήνες ήταν βαφείο  - είδαμε το «Φθινόπωρο» σε καλή κατάσταση, την «Άνοιξη» (που ήταν «απροστάτευτο») σε κακή κατάσταση και το «Καλοκαίρι» σε μέτρια κατάσταση, συγκινηθήκαμε…

Στο ταβάνι και στους τοίχους, με γήινα χρώματα, αποκαλύπτεται η σύνθεση που περιγράφει ο Κίμων Μιχαηλίδης και βρίσκεται σε σχετικά καλή κατάσταση. Ωστόσο είναι ευνόητο ότι απαιτείται άμεση συντήρηση και αποκατάσταση από το Υπουργείο Πολιτισμού, τόσο των κτιρίων που φιλοξενούν για περισσότερα από εκατόν σαράντα χρόνια τα κρυμμένα έργα του Νικόλαου Γύζη όσο και τα ίδια τα έργα.

Ν. Γύζη: "Καλοκαίρι"- 1862-3
Ο Νικόλαος Γύζης αγάπησε το κτήμα Χαϊδάρι, το αναπολεί στο Μόναχο όπου εργάζεται και την νοσταλγία του αυτή την περιγράφει στις επιστολές που ανταλλάσσει με τον πεθερό του Νικόλαο Νάζο (αποσπάσματα των επιστολών είναι διαθέσιμα). Η επιστολή προς τη γυναίκα του Άρτεμις τον Οκτώβριο του 1895 δείχνει την αγάπη του για το Χαϊδάρι:

«…όσο πλησιάζομεν προς το Χαϊδάρι τόσον και έσταζε και η καρδιά μου, ως επί τέλους εππλημμύρισαν δάκρυα, εφθάσαμεν έβλεπα παντού τον Νάζον εμπρός πλησίον μου, έβλεπα τους γονείς μου έξωθεν του κήπου την ώρα όταν εγώ Νυμφίος τους αποχαιρέτησα δια παντός. Δεν γράφονται τι ησθάνθηκα συλογιζόμενος τα όνειρα εκείνα και την τύχην όλων ημών ως και την του κτήματος. Ωραία, ωραιωτάτη η φύσης, γλυκήτατο το μέρος αυτό. Επισκέφθημεν το κτήμα, είδα την μεγάλην ήδη ακακίαν την οποίαν εις τον γάμον μας εφυτεύσαμεν είδα όλα, άλλα μεγαλύτερα, άλλα ερημωμένα. Ματαιότης…»

Το Χαϊδάρι έγινε για τον Γύζη τόπος αναπόλησης, η ενσάρκωση της γλυκιάς φύσης της πατρίδας, το όνειρο της νεανικής του ηλικίας και της επιστροφής του που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ…
Η αποκάλυψη της σύνθεσης του Νικόλαου Γύζη φέρνει στο φως παράλληλα όλους εκείνους τους μεγάλους ζωγράφους που πέρασαν και δημιούργησαν στο Χαϊδάρι (Νικηφόρος Λύτρας, Κων/νος Παρθένης).

Το παραπάνω κείμενο είναι μια μικρή περίληψη των στοιχείων και πληροφοριών που διαθέτουμε για το Παλατάκι και την ιστορία του Χαϊδαρίου. Περισσότερες πληροφορίες είναι διαθέσιμες.



ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Οι τρεις από τις τέσσερις εποχές φωτογραφίες (ίσως μοναδικές) που δημοσιεύτηκαν στα ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ το 1911 βρίσκονται στο αρχείο του Γιάννη Ιγγλέση (Αρχιτέκτονα – Συλλέκτη),

Οι πρόσφατες φωτογραφίες μετά την αποκάλυψη της σύνθεσης του Νικόλαου Γύζη είναι του Κώστα Φωτεινάκη (εκδότη του περιοδικού «προσανατολισμοί»),

(Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό πολιτιστική «ΕΝΝΕΑΔΑ», τ, 11ο, 2002)

Ν. Γύζη: "Φθινόπωρο"- 1862-3

Βρέθηκαν στο Χαϊδάρι οι «τέσσερις εποχές» του μεγάλου εκπροσώπου της Ελληνικής ζωγραφικής


To γνωστό αλλά χαμένο έργο του μεγαλύτερου Έλληνα ζωγράφου οι «τέσσερις εποχές» που αναφέρονται σ΄ όλες τις βιογραφίες και τα βιβλία που είναι αφιερωμένα στο μεγάλο και ακριβότερο Έλληνα ζωγράφο βρέθηκαν στο ΠΑΛΑΤΑΚΙ μέσα στους ΞΕΝΩΝΕΣ του κτήματος του πεθερού του Νικόλαου Νάζου.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης - Ο Αλεξανδρινός ποιητής


«Το έργον των θεών διακόπτομεν εμείς,
τα βιαστικά κι άπειρα όντα της στιγμής»


Απόδοση από τον συγγραφέα Δημ. Βαρβαρήγο

Ο Καβάφης  το ένατο παιδί του ζεύγους Πέτρου και Χαρίκλειας Καβάφη γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1863 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου άκμαζε ελληνική παροικία. Η οικογένεια του όταν γεννήθηκε βρισκότανε σε περίοδο οικονομικής και κοινωνικής ακμής. Επτά χρόνια αργότερα που πέθανε ο πατέρας του {1870} η οικογένεια μένει χωρίς περιουσία και η μητέρα του Χαρίκλεια φεύγει στην Αγγλία να βρει υποστήριξη στους συγγενείς του άντρα της, ώστε να μπορέσουν τα μεγαλύτερα παιδιά της να βρουν εύκολα εργασία.

Οι Kαλάς και ο θρύλος της Ελληνικής καταγωγής τους



Γυναίκα των Καλάς
του Αθανασίου Λερούνη,
Καθηγητή της Β΄θμιας Τεχνικής Εκπαίδευσης,
μέλους της ΜΚΟ "ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ"

Τα μέλη της φυλής των Καλάς ζουν σε 3 χαράδρες σε υψόμετρο 2.000 – 2.500 μ. πάνω στον Ινδικό Καύκασο στο Β.Δ. Πακιστάν. Διοικητικά ανήκουν στην Νομαρχία του Τσιτράλ, μια ορεινή περιοχή απομονωμένη από την υπόλοιπη χώρα, αφού τα χαμηλότερα περάσματα που την συνδέουν με το νότιο και ανατολικό Πακιστάν είναι το πέρασμα Λοβάρι στα 3.200 μ. και το πέρασμα Σαντούρ στα 3.810 μ. Οι 3 χαράδρες τους που είναι γνωστές σαν οι κοιλάδες των Καλάς κατοικούνται από 10.000 περίπου ανθρώπους που έχουν κτίσει τους οικισμούς τους στις απόκρημνες πλαγιές του Ινδικού Καυκάσου. Από αυτούς οι 7.000 έχουν εξισλαμιστεί και μόνο 3.000 διατηρούν την αρχαία θρησκεία και παράδοση των προγόνων  τους. Παρά το μικρό αριθμό τους είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο.

Νύχτα 6ης προς 7η Σεπτεμβρίου 1955.H καταστροφή του Eλληνισμού της Πόλης

Αναρτήθηκε από τον/την exomatiakaivlepo στο Σεπτεμβρίου 8, 2012
undefinedundefined

Το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, όλα φαινόταν ήρεμα στήν Πόλη. Μια μικρή ομάδα φοιτητών ήταν συγκεντρωμένοι στην Πλατεία του Ταξίμ, στην κορυφή του Πέρα, διαδηλώνοντας εναντίον της Ελλάδος. Η Ελλάδα ήταν πάντα ό συντηρούμενος από τις Τουρκικές αρχές στό­χος του όχλου.

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2012

Ολοκαύτωμα Ανθρώπων

Γράφει ο Σιδηρούντιος
Αντίστοιχες ευθύνες με αυτές για το Ολοκαύτωμα έχει σήμερα όλη η ανθρωπότητα για το ότι επιτρέπει να πεθαίνουν από πείνα και ασθένειες καθημερινά τόσα παιδιά. Είναι αμαρτία και απανθρωπιά ο κάθε Εβραίος ή χριστιανός ή ισλαμιστής ή άθεος να έχουμε αυτοκίνητο, τιβί και δεύτερη αλλαξιά ρούχα, τη στιγμή που παιδάκια υποφέρουν φρικτούς θανάτους διότι δεν έχουν δύο ευρώ οι μάνες τους. Η αναισθησία της σημερινής ανθρωπότητας είναι ακόμα χειρότερη από τότε, διότι τότε πολύς κόσμος στον πλανήτη δεν ήξερε τι ακριβώς έκαναν οι Γερμανοί στα στρατόπεδα. Η σημερινή ανθρωπότητα γνωρίζει που πεθαίνει ο κόσμος και πως, έχει τα μέσα να σταματήσει το κακό, αλλά δεν κάνει τίποτα σημαντικό, ενώ θα μπορούσε. Ακόμα και θύματα του ναζισμού όπως η κ. Φράνκο, προτιμούν να δώσουν δύο ευρώ για ένα καφέ σε ένα ρεστοράν, παρά να στερηθούν τον καφέ και να τα δώσουν εκεί που υπάρχει πραγματική ανάγκη. Τόσο κτηνώδης είναι η ανθρώπινη φύση μας, τόσο αναίσθητοι είμαστε όλοι μας πολλές φορές.

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2012

Οι γυναίκες της Χρυσής Αυγής εκθειάζουν συνεργάτιδα των Γερμανών και του Τρίτου Ράιχ

Στη σελίδα του Μετώπου Γυναικών της Χρυσής Αυγής εκθειάζεται και μπαίνει στο Πάνθεον των Ηρώων η δoσίλογος Καραϊσκάκη, η Ελληνίδα επικεφαλής των γερμανικών μυστικών υπρεσιών στον τομέα της προπαγάνδας, η οποία μάλιστα λέγεται ότι ήταν προσωπική επιλογή του Φον Κανάρις γι’ αυτή τη θέση-κλειδί στο Τρίτο Ράιχ.

Πέμπτη 30 Αυγούστου 2012

Ανάπηροι και ομοφυλόφιλοι στο στόχαστρο της Χρυσής Αυγής

Ανάπηροι και ομοφυλόφιλοι στο στόχαστρο της Χρυσής Αυγής

Ναζιστικών αντιλήψεων άρθρο περί «φυλετικής καθαρότητας» στην ιστοσελίδα της Πράσινης Πτέρυγας.


Στα μαύρα κατάστιχα της Χρυσής Αυγής εγγράφονται ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες ανεπιθύμητων οι πολίτες με αναπηρία και βαριά νοσήματα, αλλά και οι ομοφυλόφιλοι.

Ναζί πράκτορες, κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά το 1940 με τον Άγγλο πρέσβη!

Ναζί πράκτορες, κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά το 1940 με τον Άγγλο πρέσβη!

Δίπλα –δίπλα Φόν Κανάρης και Πάλαιρετ!

Η  φημισμένη Ιντέλιντζες Σέρβις της Αγγλίας, κάθε αλλο παρά μυστική υπηρεσία ήταν, αφού είχε διαβρωθεί απο ξένες μυστικές υπηρεσίες, οχι μόνο σοβιετικές, οπως είχε γίνει με τον αρχηγό της Κίμ Φίλμπυ που διέφυγε στη Μόσχα στη δεκετία του ΄50,  αλλά και  απο γερμανικές κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

΄Ηταν τόσο μεγάλη η διάβρωση της, αφού το καλοκαίρι του 1940, ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών των Ναζί  Βίλχεμ Φον Κανάρης πήρε μαζί του σε κρουαζιέρα τον  Άγγλο πρέσβη στην Αθήνα Τσάρλς Πάλαιρετ, όπως θα δείτε παρακάτω.

Φωτο: Ο Άγγλος πρέσβης στην Αθήνα Πάλαιρετ, πήγε κρουαζιέρα με τον Φον Κανάρη!

Το Νοέμβριο του 1939 έδεσε στο Φάληρο η αγγλική θαλαμηγός  “Ελσα” του Άγγλου επιχειρηματία Αρθουρ Τέστερ, που είχε εγκαταστήσει τις εμπορικές  “επιχειρήσεις” του ( εισαγωγαί - εξαγωγαί, σε Γαλλία, Αγγλία, ΗΠΑ και Καναδά) στην οδό Αμερικής. Κανείς δεν μπορούσε να υποψιαστεί οτι κάτω απο τον δραστήριο Άγγλο επιχειρηματία κρυβόταν ο πιο επικίνδυνος κατάσκοπος του Γ΄ Ράϊχ.
Ο Τέστερ γεννήθηκε στη Στουτγάρδη απο πατέρα Αγγλο και μητέρα Γερμανίδα. Είχε αγγλική υπηκοότητα, αλλά βαθειά επηρεασμένος απο την μητέρα του, ύστερα απο μυστικές σπουδές, ονομάστηκε μόνιμος αξιωματικός των Ες Ες και υπο το κάλυμμα των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων, ανέπτυξε έντονη κατασκοπευτική δράση.

Κυριακή 12 Αυγούστου 2012

Ολυμπιακός Ιμπεριαλισμός

Manlio DiNucci

Η Ολυμπιακή Σημαία στα χέρια των Βρετανών στρατιωτικών…
Μεταξύ των παρόντων ομάδων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου υπάρχει μια, πολυεθνική, αποτελούμενη από δημοσιογράφους, η οποία προπονείται από πολιτικούς εκπαιδευτές και υπερέχει σε όλα τα αθλήματα της πλαστογράφησης. 
Το χρυσό μετάλλιο ανήκει στους Βρετανούς, πρώτους στην απαξίωση των Κινέζων αθλητών, που περιγράφονται ως «περιπλέκτες, φάρσες της φύσης, ρομπότ».
Ένα δευτερόλεπτο μετά την νίκη της κολυμβήτριας Ye Shiwen, το BBC υπονόησε αμφιβολία για ντόπινγκ. Η Mirror μιλά για «βάναυσα εργοστάσια προπόνησης» στα οποία οι Κινέζοι αθλητές «χτίζονται σαν ρομπότ» με τεχνικές «στα όρια του βασανιστηρίου» και για «γενετικά τροποποιημένους αθλητές».

Το αργυρό μετάλλιο πηγαίνει στη Sole 24 Ore, [1], η οποία, μέσω της αποσταλμένης Colledani, περιέγραψε ως εξής τους Κινέζους αθλητές: «Το ίδιο τετράγωνο κεφάλι, την ίδια στρατιωτική συγκέντρωση, φωτοτυπία ενός του άλλου, αγέλαστα μηχανήματα, ρομπότ χωρίς ηρωισμό » που δημιουργήθηκαν από μια γραμμή συναρμολόγησης που« παράγει παιδιά όπως τα παξιμάδια», πιέζοντάς τους να επιλέξουν: « αντί πείνας και φτώχειας, καλύτερα η πειθαρχία και ο αθλητισμός».

Υπάρχει στο Λονδίνο η νοσταλγία των ένδοξων χρόνων του παρελθόντος, όταν το 19ο αιώνα, περιγράφονται οι Κινέζοι «επιστημονικά» ως «υπομονετικοί, αλλά τεμπέληδες και αχρείοι», όταν οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές πλημμύριζαν την Κίνα με όπιο, αφαιμάζοντας την και υποδουλώνοντας την, όταν, αφού οι κινεζικές αρχές απαγόρεψαν τη χρήση του, η Κίνα αναγκάστηκε μέσω πόλεμου να αποδώσει σε ξένες δυνάμεις (όπως η Ιταλία), τμήματα της επικράτειάς της, τις λεγόμενες «παραχωρήσεις».
Όσον αφορά την είσοδο του Πάρκου Huangpu, στη βρετανική «παραχώρηση» στη Σαγκάη, υπήρχε η επιγραφή «Απαγορεύεται η είσοδος σε σκυλιά και Κινέζους».
Η Ye Shiwen, χρυσό μετάλλιο.
Όταν απελευθερώθηκε το 1949, η νέα Κίνα, που δεν αναγνωριζόταν από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τις, αποκλείστηκε ντε φάκτο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στους οποίους θα συμμετάσχει για πρώτη φορά το 1984. 
Από τότε οι αθλητικές επιτυχίες της πήγαν κρεσέντο. Δεν είναι όμως αυτό το γεγονός που ανησυχεί τις δυτικές δυνάμεις, αλλά το γεγονός ότι η Κίνα αναδύεται ως δύναμη ικανή να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Δύσης σε παγκόσμια κλίμακα.

Αποτελεί εμβληματικό γεγονός ότι ακόμη και οι στολές της Ολυμπιακής ομάδας των ΗΠΑ κατασκευάζονται στην Κίνα. Από το 2014 θα χρησιμοποιηθούν μόνο στολές που θα παράγονται στην Αμερική, υποσχέθηκε η Ολυμπιακή Επιτροπή των ΗΠΑ, μια οργάνωση «μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα» που χρηματοδοτείται από τις πολυεθνικές. Η όποια, με τα ψίχουλα που εισπράττει από την εκμετάλλευση των ανθρώπινων και υλικών πόρων στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, χρηματοδότει τη πρόσληψη αθλητών από αυτές τις περιφέρειες για να ανταγωνίζονται κάτω από την Αστερόεσσα. 

Η Κίνα αντίθετα, που θεωρεί «τον αθλητισμό ως πόλεμο χωρίς τη χρήση όπλων», κατηγορεί τη Mirror, που αγνοεί ότι η Ολυμπιακή σημαία υψώθηκε από Βρετανούς στρατιωτικούς που χρησιμοποίησαν τα όπλα τους σε επιθετικούς πολέμους. 

Η Κίνα είναι η τελευταία χώρα που διαθέτει «κρατικούς αθλητές», κατηγορεί η Il Sole 24 Ore, αγνοώντας ότι από τους 290 αθλητές της ιταλικής ολυμπιακής ομάδας, οι 183 είναι κρατικοί υπάλληλοι ντυμένοι ως μέλη των ενόπλων δυνάμεων, γιατί μόνο αυτές οι τελευταίες (μέσω συγκεκριμένης πολιτικής επιλογής) τους επιτρέψουν να αφιερωθούν με πλήρη απασχόληση με τον αθλητισμό. Μια στρατιωτικοποίηση του αθλητισμού την οποία ο Υπουργός Di Paola ονομάζει «διώνυμος αθλητισμός-στρατιωτική ζωή, με βάση μιας μοιρασμένης ηθικής, χαρακτηριστικής της ιδιότητας μέλους ενός στρατιωτικού σώματος ως αθλητικής ομάδας».

Έτσι, δεν έλαβε χώρα πόλεμος κατά της Λιβύης, αλλά απλώς μια προπόνηση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. 

[1] Φορέας τύπου της Confindustria, οργάνωσης των Ιταλών εργοδοτών.



Τα “ξεχασμένα” βρετανικά έγγραφα…

Αναρτήθηκε από τον/την isnogood03 στο Αυγούστου 12, 2012
Ξεκίνησε και η δεύτερη αποδέσμευση των «Ξεχασμένων Εγγράφων» της αποικιοκρατίας από το Κρατικό Αρχείο του Λονδίνου, στις 27 Ιουλίου 2012.  Τα έγγραφα αυτά, αν και βγήκαν στην επιφάνεια και διασώθηκαν λόγω της δίκης που ξεκίνησαν (και συνεχίζεται στο Λονδίνο) ζώντες Κενυάτες πρώην Μάου Μάου εναντίον της βρετανικής κυβέρνησης, ζητώντας αποζημιώσεις για τα ….συνέχεια στο πολύ καλό μπλόγκ της Ελληνοκύπριας δημοσιογράφου εδώ http://fanoulla.koukouvagia.com/

Σάββατο 11 Αυγούστου 2012

Προσβάλλει την γυναίκα του ήρωα Πλοίαρχου Ιωαννίδη η εφημερίδα «Χαραυγή»

 


Ντροπιαστικό χθεσινό δημοσίευμα της εφημερίδας «Χαραυγή», στο οποίο αφήνει σκιές για την γυναίκα του ήρωα Πλοίαρχου Ανδρέα Ιωαννίδη, ο οποίος έχασε την ζωή του στην φονική έκρηξη στην Ναυτική Βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Μαρί.Στο ντροπιαστικό δημοσίευμα, η εφημερίδα αναφέρει ότι η Μαρία Ιωαννίδη βρέθηκε στο Λονδίνο ως «υψηλή προσκεκλημένη» του Πόλυ Πολυβίου, και μάλιστα την αναφέρουν ως την «εν λόγω κυρία», χωρίς ίχνος ντροπής πάνω τους, και πως θα είναι ανάμεσα στους προτείνοντες την υποψηφιότητα του Αναστασιάδη για την προεδρία κι έτσι, κατά την κρίση τους, «οι σκοπιμότητες άρχισαν να δένουν».

Τω πρώτω νικητή....

Τω πρώτω νικητή....

  της Ελίνας Γαληνού 
"Το παρόν μετάλλιο, απονέμεται τω πρώτω νικητή..." έγραφε το συνοδευτικό δίπλωμα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Ο νικητής όμως, δεν ήταν γένους αρσενικού. Ηταν μια νέα κοπέλλα που είχε έρθει πρώτη στον δρόμο μετ΄εμποδίων και την έλεγαν Δομνίτσα Λανίτου!
Παρ΄όλο που το 1936 απήχε πολύ από την αρχαία εποχή όπου οι γυναίκες αποκλείονταν ακόμα και ως θεατές από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν είχε προβλεφθεί ότι εκείνη η Ολυμπιάδα θα αναδείκνυε τις αθλητικές ικανότητες μιας γυναίκας, και μάλιστα σε βαθμό να κατακτήσει την πρωτιά. Γι΄αυτό, το δίπλωμα που είχε προφανώς τυπωθεί προ των αγώνων, αφήνοντας κενό για την συμπλήρωση του ονόματος του μελλοντικού νικητή, έγραφε "Τω πρώτω νικητή.." και όχι "την πρώτη νικήτρια."

ΝΕΟ-“ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ” ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟΥΣ

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

ΝΕΟ-“ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΝΕΣ” ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΤΟΥΣ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
«Να γράφεις ή να μη γράφεις;». Για να περιγράψεις και αναλύσεις τη σημερινή ελληνική κατάσταση, μόνο για καταστροφές θα μιλήσεις, όπου κι αν γυρίσει το μάτι. Διερωτώμαι πως ένοιωθε ο Φραντζής γράφοντας το Χρονικό της Αλωσης. Τόπιασε, με μεγαλοφυή, αν και αποτρόπαιη απλότητα ένα παιδάκι από τη Νίκαια, που έδειξε ο Κούλογλου στην εκπομπή του για τις ψυχικές συνέπειες της κρίσης στη ΝΕΤ. Ζωγράφισε τον ήλιο μαύρο, να «φωτίζει», ή μάλλον να «μαυρίζει» μια στενοχωρημένη άνεργη πούχε φύγει από το σπίτι της. Ένα άλλο παιδάκι ζωγράφισε πολιτικούς που εκτελούνται γιατί «τα φάγανε».

Ιδού η «κλήτευση» της «ΤΔΒK» προς συγγενείς αγνοουμένων

 

Με «επίσημο» έγγραφο και μάλιστα γραμμένο στην ελληνική γνώσσα, οι «αρχές» της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου», καλούν τους συγγενείς των αγνοουμένων να μεταβούν στα κατεχόμενα και να καταθέσουν, με σκοπό να αρχίσει η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο σκοτώθηκαν τα προσφιλή τους πρόσωπα. Το θέμα ανέδειξε το Sigmalive, πριν από περίπου ένα μήνα, όταν οι κατοχικές «αρχές» καλούσαν δια τηλεφώνου τους συγγενείς στα κατεχόμενα για «κατάθεση». 


Το όλο ζήτημα με τις καταθέσεις, γίνεται όλο και πιο έντονο, αφού οι συγγενείς καλούνται πλέον να μεταβούν για κατάθεση στα κατεχόμενα, μέσω επιστολής στην οποία αναγράφεται: «ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑ». Πάντως, ο δικηγόρος Αχιλλέας Δημητριάδης, εμφανίστηκε καθησυχαστικός, δηλώνοντας στο Sigmalive ότι "οι πράξεις των ανθρώπων δεν συνιστούν αναγνώριση κρατών".
Το έγγραφο που σας παρουσιάζουμε σήμερα, στάλθηκε από τις κατοχικές «αρχές», στους δικηγόρους των συγγενών με σκοπό να διαβιβαστεί σε αυτούς, ζητώντας όπως παρευρεθούν στο «αρχηγείο αστυνομίας της τουρκικής δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου», αφού, όπως αναφέρεται στην επιστολή, «άρχισε να γίνεται ανάκριση και στην ‘’τουρκική δημοκρατία της βορείου Κύπρου’’ για την δίκη σχετικά με τους αγνοουμενους ταυτοποιηθέντες»(σε κάθε έγγραφο αναφέρεται ο κάθε αγνοούμενος ξεχωριστά).

Παρόλο που η Νομική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας εκτιμά ότι, καλό θα ήταν, οι συγγενείς να μεταβούν και να καταθέσουν, με σκοπό να αρχίσει η διερεύνηση και να πάψουν οι κατοχικές αρχές να επιρρίπτουν ευθύνες στους ελληνοκύπριους για την καθυστέρηση που παρατηρείται στην έναρξη της διαδικασίας, εντούτοις, οι ίδιοι οι συγγενείς έχουν άλλη άποψη, βλέποντας με καχυποψία την όλη υπόθεση.

Όσοι από τους συγγενείς μετέβησαν, μετά την "κλήση", στα κατεχόμενα και στο λεγόμενο «αρχηγείο της αστυνομίας», συνοδεύονταν από τους δικηγόρους τους οι οποίοι παρέδωσαν στις κατοχικές «αρχές» τα ίδια έγγραφα-μαρτυρίες ή όποιο άλλο υλικό είχαν καταθέσει και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), κατά την προσφυγή τους.

Οι συγγενείς εκφράζουν εν τω μεταξύ, φόβους ότι η μετάβαση και κατάθεση τους στα κατεχόμενα, αποτελεί «πράξη αναγνώρισης του ψευδοκράτους». Αυτή η ανησυχία όμως δεν πρέπει να υπάρχει διότι, όπως δήλωσε στο Sigmalive o δικηγόρος Αχιλλέας Δημητριάδης, ο λόγος που γίνεται αυτή η ανάκριση στα κατεχόμενα, είναι επειδή το ΕΔΑΔ ζήτησε από την Τουρκία (ως η χώρα εναντίον της οποίας οι συγγενείς εστράφησαν) να δώσει στοιχεία για τις έρευνες που έχει διεξαγάγει, σε σχέση με τα ταυτοποιηθέντα λείψανα των συγκεκριμένων ατόμων.

Είναι για αυτό τον λόγο που η υποτελής στην Τουρκία «αστυνομία» άρχισε αυτή τη διαδικασία. Η «εξυπνάδα», κατά την έκφραση του κ. Δημητριάδη, είναι «όχι μόνο να καταθέσουν οι συγγενείς, αλλά να εκθέσουν την Τουρκία ενώπιον του ΕΔΑΔ , για την αναποτελεσματικότητα της έρευνας της, η οποία σίγουρα δεν θα επεκταθεί στα αρχεία του τουρκικού στρατού, ο οποίος φαίνεται να είναι και ο υπαίτιος των εκτελέσεων».

Στο διεθνές δίκαιο, ουδέποτε εγεννήθη το ψευδοκράτος
Στα κατεχόμενα δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκτός από την Τουρκία η οποία μέσω των κατοχικών στρατιωτικών δυνάμεων ελέγχει την κατάσταση και κατά συνέπεια είναι υπεύθυνη για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που γίνονται εκεί, δήλωσε ο κ. Δημητριάδης.

Πρόσθεσε ότι, στο διεθνές δίκαιο, ουδέποτε εγεννήθη το ψευδοκράτος και το μόνο πράγμα που υπάρχει βόρεια της πράσινης γραμμής είναι μια υποτελής στην Τουρκία τοπική διοίκηση όπως ακριβώς διαπίστωσε η διευρυμένη σύνθεση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου στη γνωστή υπόθεση Λοιζίδου.

Αυτό δεν έχει αλλάξει και μάλιστα από πλευράς διεθνούς δικαίου, οι πράξεις ατόμων δεν μπορούν να συνιστούν αναγνώριση κρατών, τόνισε ο κ. Δημητριάδης, σημειώνοντας ότι «αυτό είναι προνόμιο των άλλων κρατών».

Εξάλλου, σύμφωνα με πληροφορίες, ενώπιον του ΕΔΑΔ βρίσκονται και προσφυγές τ/κ συγγενών εναντίον της Κ.Δ, σε σχέση με τ/κ ταυτοποιηθέντες. Οι υποθέσεις ε/κ εναντίον της Τουρκιάς και τ/κ εναντίον της ΚΔ έχουν πάρει μια παράλληλη τροχιά, μετά από οδηγίες του ΕΔΑΔ.
 

Blair, War, Olympic Deals and a Glimpse of Another Britain

By John Pilger
This is a story of two letters and two Britains. The first letter was written by Sebastion Coe, the former athlete who chairs the London Olympics Organising Committee. He is now called Lord Coe. In the New Statesman of 21 June, I reported an urgent appeal to Coe by the Vietnam Women’s Union that he and his IOC colleagues reconsider their decision to accept sponsorship from Dow Chemical, one of the companies that manufactured dioxin, a poison used against the population of Vietnam.