Ετικέτες

Τρίτη 14 Μαΐου 2013

Η χούντα των πολιτικών απατεώνων.




Posted: 14 May 2013 01:22 AM PDT
Η χούντα των πολιτικών απατεώνων
Απεργία αποφάσισαν οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης; 
Την επιστράτευσή τους αποφάσισε η άθλια συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη! 
Μέλος της ΝΔ είναι ο δεξιός πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Νίκος Παπαχρήστος, που τόλμησε να βάλει τους συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ να ψηφίσουν υπέρ της απεργίας των εκπαιδευτικών;

Γερμανία: 154 εκατ. ευρώ θα μοιραστούν τα κόμματα


Περίπου 154 εκατομμύρια ευρώ θα μοιραστούν τα γερμανικά κόμματα για το εκλογικό έτος 2013, σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της Saarbrücker Zeitung, η οποία επικαλείται ενημέρωση του προέδρου του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου Νόρμπερτ Λάμερτ

Η λειτουργία της διαπλοκής καρτέλ - πολιτικών - ΜΜΕ - Δικαιοσύνης

\

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος γιατί τα καρτέλ επικρατούν στην Ελλάδα και ο Έλληνας γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης επί σειρά δεκαετιών. Θα μεταφέρω την δική μου εκτίμηση για την διαπλοκή καρτέλ-πολιτικών-ΜΜΕ-Δικαιοσύνης.

Ξεκίνησε η πορεία των καθηγητών προς το Σύνταγμα


Φωτογραφίες από την κινητοποίηση της ΟΛΜΕ

Στην Ερμού βρίσκεται αυτή την ώρα η πορεία διαμαρτυρίας της ΟΛΜΕ. Οι καθηγητές ζητούν να ανακληθεί η επιστράτευση και καλούν όλους τους συναδέλφους τους να βρίσκονται στο πανό της ΟΛΜΕ στην αυριανή 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ.

Η κατάργηση της απεργίας


Μέχρι πριν από λίγα χρόνια η υιοθέτηση του μέτρου της επιστράτευσης θεωρούταν υψηλού πολιτικού κόστους και για αυτό οι κυβερνήσεις το απέφευγαν όπως ο διάβολος το λιβάνι. Παλαιότερα άφηναν τους απεργούς να έρθουν σε σύγκρουση με την κοινωνία (γιατί απεργία που δεν ενοχλεί δεν είναι απεργία) και μετά τη δουλειά αναλάμβαναν οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι «που δεν άντεχαν άλλο να στηρίζουν τα συντεχνιακά δικαιώματα» του κλάδου που απεργούσε.

Süddeutsche Zeitung: Αρνούνται να “παλέψουν” με την ξενοφοβία και τη Χρυσή Αυγή οι Έλληνες βουλευτές


Posted: 13 May 2013 10:18 AM PDT
undefined
Άρθρο στη γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung για την ανεξέλεγκτη ξενοφοβική βία και τα μέτρα που… δεν έχουν ληφθεί. Ο φόβος του Κοινοβουλίου και οι “κατσαρίδες” στελέχους της κυβέρνησης

Σύμβουλος της Μέρκελ κατηγορεί την Ελλάδα ότι ψεύδεται για τις γερμανικές αποζημιώσεις


Με μια άκρως επιθετική δήλωση κατά της Ελλάδας τοποθετήθηκε στο θέμα των γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων ο εκπρόσωπος για θέματα εξωτερικής πολιτικής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος της Ανγκελα Μέρκελ, Φίλιπ Μισφέλντερ.

Οπως μεταδίδει ο ανταποκριτής του Σκάι από το Λονδίνο, ο κ. Μισφέλντερ, μιλώντας στο BBC δήλωσε ότι αδυνατεί να κατανοήσει τις ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης για το συγκεκριμένο θέμα.

ΑΠΙΘΑΝΟ: Το κείμενο ενός μαθητή του 10ου λυκείου Δραπετσώνας για την απεργία των καθηγητών




Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας…Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.
Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου , μέσα στην εξεταστική περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου ,που «κινδυνεύει» απ αυτήν.
Τι λέτε;;;;;
Τι μέλλον έχω , -εξαιτίας σας – κι από ποιους πραγματικά κινδυνεύει;;;;

Συρία: Ένοπλοι εισέβαλαν σε Ορθόδοξο Μοναστήρι και το ρήμαξαν


Ομάδα ένοπλων μαχητών  που πολεμά στο πλευρό των κομμάτων της αντιπολίτευσης επιτέθηκε στο αρχαίο Ορθόδοξο Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, στην περιοχή Al Qusayr, 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα του Λιβάνου.

Βόρεια Κορέα: Αλλαγή στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων


Στην αντικατάσταση του σκληροπυρηνικού επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, Κιμ Κιοκ Σικ, προχώρησε το καθεστώς της Βόρειας Κορέας, σε μια κίνηση περαιτέρω αναδιάρθρωσης του στρατεύματος από τον νεαρό ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν.
Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων KCNA, νέος γενικός διοικητής των ενόπλων δυνάμεων είναι ο Γιανγκ Γιονγκ Ναμ, ο οποίος ονομάστηκε «υπουργός των Λαϊκών Ενόπλων Δυνάμεων» και είναι ο τρίτος κατά σειρά που καταλαμβάνει αυτήν τη θέση τον τελευταίο χρόνο.
Στο παρελθόν ο κ. Γιανγκ ήταν διοικητής του Πρώτου Σώματος Στρατού της Βόρειας Κορέας.
Παρατηρητές εκτιμούν ότι οι συχνές αλλαγές στην κορυφή του στρατού γίνονται καθώς ο μόλις 30 ετών ηγέτης της Βόρειας Κορέας, ο τρίτος της οικογένειάς του που διοικεί τη χώρα, επιδιώκει να επαναβεβαιώσει την ισχύ του Εργατικού Κόμματος της Κορέας επί των στρατηγών.
Πηγές: ΑΜΠΕ, Reuters, Nαυτεμπορική

Τα ελληνικά λιμάνια στην 24η θέση παγκοσμίως μεταξύ 155 χωρών


Οκτώ θέσεις σκαρφάλωσε η Ελλάδα στο παγκόσμιο δείκτη Liner Shipping Connectivity (LSCI)*, ο οποίος καθορίζεται από τον οργανισμό United Nations Conference on Trade and Development (ΟΟΣΑ) και αφορά την κατάταξη των λιμένων, με βάση τόσο την ετήσια δραστηριότητα τους, όσο και το βαθμό σύνδεσης τους με το παγκόσμιο δίκτυο των δια θαλάσσης μεταφορών.

Ποια είναι η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου που αρνήθηκε να βραβευθεί από βουλευτή της ΝΔ [βίντεο]


Ποια είναι η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου που αρνήθηκε να βραβευθεί από βουλευτή της ΝΔ [βίντεο]
Η δασκάλα του Έβρου Χαρά Νικοπούλου ήταν ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα στην καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση προς τιμήν των προσώπων που προσέφεραν και προσφέρουν στην Ελλάδα αλλά και στην ορεινή κοινότητα Κέλλης του Δήμου Αμυνταίου.

Χρόνια Πολλά, Ελεύθερη Θράκη! Η Ιστορική σημαία της Κομοτηνής!!!


κομοτηνη

 Στις 14 Μαΐου γιορτάζουμε την απελευθέρωση της Θράκης. Η Θράκη υποδουλώνεται στους Οθωμανούς γύρω στο 1360. Τότε αρχίζει και μια ιστορία αιώνων γεμάτη αγώνες και θυσίες. Κάποια εποχή η Οθωμανική αυτοκρατορία παραχωρεί στους υπόδουλους την αυτοδιαχείριση των κοινοτικών πραγμάτων που αφορούσαν τη λατρεία, την εκπαίδευση, το οικογενειακό δίκαιο. Με αυτά τα δεδομένα προχώρησε η οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη όλης της Θράκης στα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς. Το 1821 η Θράκη προσφέρει στον Αγώνα πλοία, χρήματα, ήρωες και ποταμούς αίματος. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε’, ο Μητροπολίτης Σωζοπόλεως Παΐσιος, ο Κάρπος Παπαδόπουλος, ο Αντώνιος και η Δόμνα Βυζβίζη κα. Όλες οι επαναστατικές ενέργειες διαλύθηκαν και οι επαναστάτες εξοντώθηκαν. Στη Φιλιππούπολη, στη Βάρνα, στην Αγχίαλο , στη Μεσημβρία, στη Μάκρη, στη Μαρώνεια, στην Αίνο, στη Σαμοθράκη κ.α.

Τρίτο στον κόσμο το Μουσείο της Ακρόπολης


Τρίτο στον κόσμο το Μουσείο της Ακρόπολης
Τη λίστα με τα 50 καλύτερα Μουσεία του κόσμου δημοσίευσε η εφημερίδα Sunday Times. Το Μουσείο της Ακρόπολης βρίσκεται στην τρίτη θέση, πίσω από το Σμιθσόνιαν στην Ουάσινγκτον και το Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο.

Η ιδέα της σύνθεσης και των φυσικών προτύπων στην εμφάνιση της τέχνης


του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

 Το σημερινό κείμενο είναι συνέχεια του ήδη δημοσιευμένου με τον τίτλο: «Διάφορες θεωρίες για το σκοπό της τέχνης» και αποτελεί τη δική μου τοποθέτηση σχετικά με τις θεωρίες αυτές

 
Υπάρχει όμως και μια συνθετική άποψη για το φαινόμενο της εμφάνισης της τέχνης που σκοπεύω να αναπτύξω στη συνέχεια. Ο Gombrich,[1]όπως και άλλοι ιστορικοί της τέχνης, γράφει πως η τέχνη αποτέλεσε για τον πρωτόγονο άνθρωπο ένα μαγικό μέσο εξορκισμού των φυσικών φαινομένων και καθυπόταξης της φύσης. Αυτό περιγράφει με πολύ γενικό τρόπο ένα σκοπό. Ο προϊστορικός άνθρωπος, έχοντας διαβεί το κατώφλι της αυτοσυνειδησίας, συναισθάνθηκε την αδυναμία του απέναντι στην φύση στο επίπεδο της υλικής πραγματικότητας. Δεν μπορούσε ακόμη να αντιληφθεί την έννοια της υπερβατικής δύναμης, στο επίπεδο της θεϊκής μορφής. Ήταν απρόσωπη και υπήρχε παντού. Η δύναμη είχε δυο όψεις, μια θετική και μια αρνητική. Και οι δυο έπαιζαν το ρόλο τους στη ζωή του, αλλά ο σκοπός του ήταν να προσελκύσει την ευνοϊκή και να αποφύγει να εκτεθεί στην κακή της πλευρά. Αυτή η τελευταία αιτία δημιούργησε τα ταμπού, τις τελετουργίες των εξαγνισμών και τις αποτροπαϊκές εικόνες-σύμβολα.

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, ο Κρης (1541-1614)





El Greco, αυτοπροσωπογραφία
El Greco, αυτοπροσωπογραφία
γράφει ο Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος

(Παραθέτω αυτούσιο το άρθρο μου, όπως δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Ευβοϊκός Τύπος» και από τη μόνιμη εβδομαδιαία στήλη μου με τον τίτλο «Περί Τέχνης ο Λόγος», στις 30/9/1995)

Το Χάνι της Γραβιάς (8 Μαϊου 1821)



Ο Ανδρούτσος στη Μάχη της Γραβιάς
«Για χάν' μ' είχαν χτίσει
μα ο γιος τ' Αντρούτσου
μ' έκανε της δόξας ρημοκκλήσι»

του Αλκιβιάδη Παπαμίχου

Μετά την άτυχη έκβαση της μάχης στην Αλαμάνα, στις 23 Απριλίου 1821, οι Έλληνες υποχώρησαν μπροστά στον τεράστιο όγκο των Τουρκαλβανών και «φοβισμένοι σκόρπισαν στους λόγκους» όπως λέει ο ποιητής. Οι επαναστάτες με την απώλεια και τη μαρτυρική θυσία του αρχηγού τους, Θανάση Διάκου, βρίσκονταν σε δύσκολη θέση. Ο Δυοβουνιώτης και ο Πανουργιάς με τους άντρες τους συγκεντρώθηκαν στο στενό της Γραβιάς, που σχηματίζεται από τον Παρνασσό και την Γκιώνα, σαν έμαθαν ότι οι Τούρκοι θα περνούσαν από κει για τα Σάλωνα-Άμφισσα- κι από τη Σκάλα -σημερινή Ιτέα- θα διαπεραιώνονταν με καράβια στον Μοριά. Από κατασκόπους έμαθαν πως ο Ομέρ Βρυώνης θα καθάριζε το πέρασμα για τα Σάλωνα, ενώ ο Κιοσέ Μεχμέτ (Σπανο-Μεμέτης), θα έμενε στη Λοκρίδα για λίγο για να φυλάξει τις πλάτες του Βρυώνη. Έτσι αποφάσισαν να χτυπήσουν την κολόνα του Ομέρ Βρυώνη που θα πήγαινε στα Σάλωνα. Διάλεξαν το στενό της Γραβιάς γιατί από εκεί περνά ο μοναδικός δρόμος για τα Σάλωνα. Η Γραβιά τότε δεν ήταν χτισμένη. Υπήρχε μονάχα ένα χάνι για να διανυκτερεύουν οι στρατοκόποι και οι αγωγιάτες που πήγαιναν για τα Σάλωνα, ή από τα Σάλωνα για Υπάτη - Πατρατζίκι τότε.

Ο Άγγελος Σικελιανός, ο Νίκος Καζαντζάκης και ο νεκρός ράφτης



Ο Ν. Καζαντζάκης αριστερά, με τον Άγγελο Σικελιανό
για την αντιγραφή Γ.Γ.Γ
Ο Νίκος Καζαντζάκης μας αφηγείται στην Αναφορά στον Γκρέκο, ένα απίθανο, αλλά αληθινό περιστατικό από την αρχή της γνωριμίας του με τον μεγάλο ποιητή Άγγελο Σικελιανό. Θαυμάζει κανείς πόσο κοντά βρίσκονται το μεγαλείο της ειλικρινούς πίστης με την παραφροσύνη, η παιδιάστικη αφέλεια με την ποιητική και πνευματική ευαισθησία. Εντύπωση όμως προκαλεί και η πίστη της συζύγου του Σικελιανού, στις δυνατότητες του. Έγραψε λοιπόν ο Καζαντζάκης….

Ο πολυπράγμων καλλιτέχνης Leonardo da Vinci, (1452-1519)


undefined
του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου
Οι κορυφαίοι καλλιτέχνες, σαν τον Leonardo da Vinci[1], όπως παρατηρεί η El.Munro, εκφράζουν στα έργα τους βαθιά ταραχή, που βρίσκεται σε συνάρτηση με τις πολυκύμαντες ζωές τους. Η προσωπική μου άποψη, είναι, πως το έργο του Μιχαήλ Αγγέλου εκφράζει αυτή την ένταση σε μεγαλύτερο βαθμό, ίσως, επειδή η φύση του, που ήταν πιο εκρηκτική και βίαιη, από την θετικά στοχαστική του Λεονάρντο, βίωνε την οδύνη μιας ιδεολογικής αμφιταλάντευσης. Ωστόσο, μια πλήρης και διεξοδική αναφορά, αντάξια του τεράστιου έργου των δύο καλλιτεχνών, δεν θα ήταν δυνατή στο πλαίσιο αυτής της μελέτης, και έτσι, θα περιοριστούμε στο αναγκαίο, για να φωτίσουμε κάποιες όψεις, που ίσως φανούν χρήσιμες στην εξέλιξη της.

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, που έζησε στη μεταβατική περίοδο από τον 15ο στον 16ο αι., συγκέντρωνε στο μεγαλύτερο βαθμό όλα τα χαρακτηριστικά του πρότυπου του αναγεννησιακού ανθρώπου, του Homouniversalis. Όπως και άλλοι της εποχής του, π.χ., ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Μπραμάντε, ο Ραφαέλλο, είχε πολύπλευρη γνώση και ήταν ικανός, όχι μόνο σε μια τέχνη, αλλά σε πολλές. Ήταν ο ανήσυχος καλλιτέχνης, ο ερευνητικός επιστήμονας, ο πολυπράγμων στοχαστής. Είχε έμφυτη την τάση να αμφισβητεί τις «αυθεντίες», και για το λόγο αυτό δε βασίστηκε, όπως οι λόγιοι, στη δανεισμένη από το κύρος των αρχαίων συγγραφέων γνώση, αλλά αναζήτησε στη ίδια τη φύση τις αποδείξεις των σκέψεών του, με πειράματα, που θα τον έπειθαν για την αλήθεια τους. Πίστευε ότι σε μια τέχνη που βασίζεται στο ratio, θα άξιζε να αποδίδεται ο ίδιος ελεύθερος και πνευματικός χαρακτήρας και η ίδια εκτίμηση που αποδιδόταν στην ποίηση ή στην επιστήμη. Εξέφραζε έτσι την ιδια επιθυμία με τον Έλληνα καλλιτέχνη του 5ου π.Χ., αι. για αναγνώριση και κοινωνική αποδοχή.
Για τις απόψεις του Λεονάρντο έχουν γραφεί και ειπωθεί πολλά, ακόμη και πρόσφατα. Μήπως ο Λεονάρντο προτιμούσε περισσότερο την φιλοσοφία από την θρησκεία; Η μεγάλη απήχηση του έργου του, μας υποχρεώνει να διερευνήσουμε τη στάση ενός τόσο ανήσυχου και ερευνητικού πνεύματος, απέναντι στο ζήτημα της θρησκείας και της πίστης. Τα έργα του δεν αποτελούν ασφαλές κριτήριο, λαμβάνοντας υπόψη ότι σχεδόν πάντοτε οι επιθυμίες των πελατών προσδιόριζαν τη θεματολογία τους. Η παραγωγή του περιλαμβάνει πορτραίτα και μυθολογικά θέματα, όμως τα περίφημα θρησκευτικά του έργα, όπως «Ο Μυστικός Δείπνος» του 1495, είναι αυτά που περισσότερο χαρακτηρίζουν το σύνολο. Υπάρχουν όμως και κάποιες μαρτυρίες για την ζωή του, που φωτίζουν πιο άμεσα το ζήτημα.
Ο Μ. Antonie[2] γράφει ότι: «Πολλές φορές εικόνιζε με το πινέλλο του σκηνές θρησκευτικές που δεν πίστευε ο ίδιος. Ήταν άθεος; Ασφαλώς όχι. Ήταν αδιάφορος και όμως θεϊστής, που εστήριζε τα πάντα στην πείρα και στην παρατήρηση. Όσο πλησίαζε όμως προς το τέρμα της ζωής τόσο περισσότερο άρχιζε να νοιώθει το φόβο για την άλλη ζωή». Και ο Vasari επιβεβαιώνει με τη μαρτυρία του: «Όταν γέρασε, έμεινε πολλούς μήνες άρρωστος και αφού ένοιωσε πως πλησιάζει προς το τέρμα της ζωής εζήτησε να μάθει όλες τις λεπτομέρειες της καθολικής λατρείας, της καλής πίστεως και εξομολογήθηκε με πολλά δάκρυα[3]».
undefined
Θα αδικούσε κανείς το ελεύθερο πνεύμα του, που σπατάλησε ολόκληρη τη ζωή και την ενέργειά του στην αναζήτηση της αλήθειας και της απόδειξης, με την εύκολη σκέψη, ότι αυτές οι αντιδράσεις οφείλονταν στο φόβο ενός ηλικιωμένου ανθρώπου μπροστά στο φάσμα του θανάτου. Η αλήθεια του περιείχε εκείνο το «μυστικό», που ξεπερνούσε τη φύση. Ο τρόπος με τον οποίο έχει ζωγραφίσει το Μυστικό Δείπνο και άλλα θρησκευτικά του έργα, φανερώνει το αντίθετο. Αποπνέει συγκίνηση και δραματικότητα, είναι καινοτόμος και από κάθε άποψη, τεχνική ή πνευματική, πιο διεισδυτικός και στοχαστικός σε σχέση με τα έργα των παλαιότερων.
Το κείμενο αποτελεί μέρος της μελέτης μου: (ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ «Μια επισκόπηση της ανάπτυξης του πολιτισμού»), Γ΄ Μέρος: ΝΕΟΤΕΡΟΙ ΧΡΟΝΟΙ, Κεφ, 6.  H ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ Η ΝΕΟΤΕΡΗ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ-Το ιστορικό πλαίσιο της Αναγέννησης, παρ. 6.8 Τα πρόσωπα στην τέχνη της ώριμης Αναγέννησης

 


[1] Ο LeonardodaVinci μαθήτευσε στο εργαστήρι του περίφημου φλωρεντινού ζωγράφου και γλύπτη AndreadelVerrocchio (1435-1488). Ασχολήθηκε με επιτυχία και διεύρυνε την έρευνα σε τόσους τεχνικούς και επιστημονικούς τομείς, όσο κανείς άλλος. Πάνω από όλα όμως ήταν ζωγράφος και γλύπτης. Εργάστηκε στη Φλωρεντία, στο Μιλάνο και στη νότιο Γαλλία, όπου και πέθανε το 1519. Ζωγράφισε πορτραίτα κυριών με πιο γνωστό το «Κυρία με την Ερμίνα» και φυσικά την περίφημη «Μόνα Λίζα» του 1503-6. 

[2]MAURICEANTONIE: «Οι Μεγάλοι Καλλιτέχνες». Ελεύθεροι Εκδότες-Αθήνα 1963, (σ. 54)
[3] Ρύθμισε ακόμη με τη διαθήκη του όλες τις λεπτομέρειες της κηδείας του και του ενταφιασμού: Τον αριθμό των λειτουργιών, των αριθμό των ιερέων, τον αριθμό και το βάρος των λαμπάδων, και ακόμη ζήτησε να συνοδέψουν το φέρετρό του εξήντα φτωχοί με λαμπάδες στα χέρια.


Πέντε Έργα για το Θείο Πάθος...

..

Γερ. Γ. Γερολυμάτου: Η Σταύρωση

του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

"Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ"
Μετά από το «Τετέλεσται», το σχέδιο της Σταύρωσης, οδηγεί με αυτό το έργο μου στην πράξη του τέλους..... ή της αρχής.
Λάδια σε καμβά, 60Χ80.

Ἦν δὲ ὡσεὶ ὥρα ἕκτη καὶ σκότος ἐγένετο ἐφ’ ὅλην τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης, τοῦ ἡλίου ἐκλειπόντος, καὶ ἐσχίσθη τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ μέσον·
καὶ φωνήσας φωνῇ μεγάλῃ ὁ Ἰησοῦς εἶπε·
Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου·
καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐξέπνευσεν.

Εὐαγγέλιον Ζ'
Ἐκ τοῦ κατὰ τὸν Λουκᾶν

Το περιεχόμενο της Βυζαντινής ζωγραφικής





Θεοφάνη Στρελίτζα-Μπαθά: Η Σταύρωση, 
Μ. Λαύρα-1535
του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Η σταθερότητα για πολλούς αιώνες της βυζαντινής ζωγραφικής, οφείλεται στα αναλλοίωτα δομικά και εκφραστικά της στοιχεία, και απορρέει από την πνευματικότητα της δογματικής αλήθειας, όπως αυτή έχει ενσταλάξει και έχει αποτυπωθεί ως περιεχόμενο μέσα στην εικαστική της μορφή. Το καλλιτεχνικό της ύφος χαρακτηρίζεται από στοιχεία τέτοια που, σε αντίθεση με την κλασική και ρεαλιστική αντίληψη περί ζωγραφικής, είναι ικανά να της προσδίδουν διαχρονική πρωτοτυπία και μια αίσθηση του μοντέρνου.


Τα στοιχεία αυτά είναι: η προσχηματική χρήση του γήινου χώρου με την απ έκδυση της φυσικής του υπόστασης, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τις αισθήσεις και τη λογική ερμηνεία των νόμων της προοπτικής και ενίοτε η ολοσχερής κατάργησή του, η απόρριψη της προοπτικής και του συμβατικού σχεδίου, η απελευθέρωση της μορφής και της φόρμας από την εξάρτηση της πηγής του φωτός, η τήρηση των περιγραμμάτων και η συμβολική χρήση των χρωμάτων. Όλα αυτά οδήγησαν στην απομάκρυνση της βυζαντινής τέχνης από τον ματεριαλισμό. Ο κυρίαρχος ρόλος του πνευματικού περιεχομένου, που απορρέει από τη δογματική αλήθεια και εκδηλώνεται στη μορφή του θρησκευτικού έργου, γίνεται αμέσως φανερός, όταν κάποιος τοποθετήσει μια βυζαντινή αγιογραφία δίπλα σε ένα  θρησκευτικό έργο της Αναγέννησης. Πρόκειται για δυο διαφορετικές διαστάσεις του ίδιου κόσμου. Αυτή η δογματική αλήθεια συγκρατεί σταθερά την βυζαντινή ζωγραφική και δεν τις επιτρέπει να μεταλλαχτεί σε κάποιο άλλο είδος, αλλάζοντας τις φόρμες ή άλλα ουσιαστικά της στοιχεία.

Ποιος ήταν όμως ο Ιησούς;


undefined
Εμ. Πανσέληνου: Ο Χριστός ένθρονος, Πρωτάτο Αγίου Όρους, 1300

Του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Ποιός ήταν όμως ο Ιησούς; Ο ιδρυτής μιας νέας θρησκείας ή ένας κοινωνικός επαναστάτης, καθώς λέγουν κάποιοι; Η ιστορικότητα του προσώπου του περιβάλλεται από μια αχλή ανεξήγητης αμφισβήτησης, εκ μέρους ορισμένων συγγραφέων (μεταξύ αυτών ο Carpenter), ενώ το ίδιο δεν συμβαίνει με τον Σωκράτη και με τον Βούδα, που επίσης δεν άφησαν κείμενα, ή με τον Αλέξανδρο που έζησε τρεις αιώνες πριν από εκείνον. Ωστόσο, η μαρτυρία των αυτοπτών μαθητών Πέτρου, Ιωάννη και Ματθαίου, ο απόηχος των γεγονότων, αλλά και οι σαφείς ιστορικές αναφορές ανεξάρτητων συγγραφέων, που ήταν σχεδόν σύγχρονοί του, όπως ο Τάκιτος, ο Σουητώνιος και ο Φλάβιος Ιώσηπος (λογ. Ιή, κεφ. γ΄), δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας

Δευτέρα 13 Μαΐου 2013

Τα Άγια Πάθη στην Τέχνη


Γεράσιμος  Γ. Γερολυμάτος: Η Αποκαθήλωση, 70Χ100
«Ω, Γλυκύ μου Έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον...»

Του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Η Σταύρωση και η Ανάσταση αποτελούν την πιο αρμονική σύζευξη δύο αντίθετων καταστάσεων, αφού η μία προϋποθέτει την άλλη. Είναι επίσης ο βασικός άξονας πάνω στον οποίο θεμελιώνεται ο Χριστιανισμός και συνιστά το βαθύτερο περιεχόμενό του. Η Σταύρωση δεν είναι ένας άσκοπος θάνατος, ούτε ένα δίχως νόημα μαρτύριο, αλλά μια πράξη θυσίας που σκοπό έχει την Ανάσταση και την νίκη επί του θανάτου. Η Αγάπη και το έλεος, η φιλανθρωπία και η ταπείνωση, η προσφορά και η αλληλεγγύη, τέλος η Ανάσταση, είναι έννοιες που εκπληρώνονται και αποκτούν το πλήρες νόημα τους, μέσα από την σταυρική θυσία του Ιησού Χριστού και μόνον. Γιατί μοναδικός σκοπός και προορισμός της ενανθρωπήσεως του Χριστού, πέρα από τη διδασκαλία του Ευαγγελίου, ήταν η εθελούσια θυσία του αίματός του επί του Σταυρού, «λύτρον αντί πολλών», γενόμενος αμνός, σύμφωνα με τα προλεχθέντα περί του Μεσσία στις παλαιές προφητείες.

Λυκόσουρα:Η πανάρχαια πόλη


Αναρτήθηκε από τον/την visaltis στο Μαΐου 13, 2013
Η προϊστορία είναι ιστορία, είπε πριν λίγα χρόνια ο Φερνάρντ Μπροντέλ, ο θεωρούμενος μεγαλύτερος σύγχρονος ιστορικός. Κοινώς, πιστεύει πως δεν υπάρχει προϊστορία, ό,τι ανήκει σε αυτήν είναι ένα αχνό ιστορικό κομμάτι.
Και ο Μπροντέλ, στο σημαντικό βιβλίο του οι «Μνήμες της Μεσογείου», προάγει πολύ διακριτικά την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου (και της προϊστορίας του) στη Μεσόγειο.
Η Μεσόγειος, θεωρητικά δεν αποκλείεται να υπήρξε το ενδιάμεσο της ενιαίας γης (Πανγαία – Παγγαία) και τόπος διάνοιξής της προς Λαυρασία και Γκοντβάνα που η δεύτερη δημιούργησε την Αφρική, υποτιθέμενο τόπο καταγωγής του πρώτου ανθρώπου. Και αν αυτός έχει ηλικία έως 3,5 εκατομ. χρόνια, όπως ισχυρίζονται κάποιοι ή μικρότερη, όπως και νάχει το πράγμα, το πλαίσιο της προϊστορίας του αρχίζει σε φάση υποχώρησης της πρόσφατης εποχής των παγετώνων (η οποία ως φαίνεται δεν τελείωσε ακόμα).

Ανοιχτή επιστολή της ΟΛΜΕ στους μαθητές


Αναρτήθηκε από τον/την arch στο Μαΐου 13, 2013
Με μια ανοιχτή επιστολή προς τους μαθητές προσπαθεί η ΟΛΜΕ να εξηγήσει τους λόγους που την οδήγησαν στις κινητοποιήσεις εν μέσω των πανελλαδικών εξετάσεων, τονίζοντας πως… δε φταίνε οι ίδιοι για την περίοδο των συγκρούσεων αλλά η κυβέρνηση.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ


Προς
τους αρχηγούς των κομμάτων του Εθνικού Κοινοβουλίου
κ.κ. Α. Τσίπρα, Π. Καμμένο και Δ. Κουτσούμπα.
​Κύριοι,
​ Απευθυνόμαστε σε σας ως εκ της ιδιότητός σας και της ειδικής αποστολής, την οποία έχετε αναλάβει, αφ’ ης στιγμής εκπροσωπείτε μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος και του Ελληνικού Λαού εν γένει. Θεωρούμε ότι ο παρών αγώνας είναι και δίκαιος και μη φέρων κομματική ταυτότητα. Τούτο, βεβαίως, υπό την αίρεση της εκφρασθησομένης θέσης: Στην
περίπτωση που κάποιος από εσάς διαφωνεί με τη θέση μας, ευνόητο ότι μπορεί να διαφοροποιηθεί δημόσια, ώστε και η εκπαιδευτική κοινότητα (εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές) να γνωρίζουν ποιος πρεσβεύει τι.

​ Φρονούμε ότι στην παρούσα περίσταση μάλιστα, εκπροσωπείτε και μέρος – διόλου ευκαταφρόνητο – των ανηλίκων τέκνων του εκλογικού σώματος, το οποίο στερείται φωνής, πλην αυτής, την οποία εσείς καλείστε να αποδώσετε, με σεβασμό και ευθύνη.
Έπειτα από τις τελευταίες εξελίξεις στον χώρο της Παιδείας, με την ανακοίνωση από την Κυβέρνηση της επιστράτευσης των εκπαιδευτικών λόγω της εκφρασμένης –τηρουμένων όλων των δημοκρατικών διαδικασιών- πρόθεσής τους για απεργία εν μέσω πανελλαδικών εξετάσεων, πολλοί είναι αυτοί που εκφράζουν την άποψη ότι το θερμόμετρο της κοινωνικής έντασης ανεβαίνει επικίνδυνα. Τούτο δεν είναι υποχρεωτικά κακό, αρκεί να μην υπάρχουν παράπλευρες απώλειες εις βάρος του ανηλίκου πληθυσμού.

Κ Ο Ι Ν Η ΛΟΓΙΚΗ


ΚΛΕΙΩ ΜΟΥΣΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣΑπό τον Παπού
Μια νεκρολογία που δημοσιεύτηκε στους Times του Λονδίνου..  
Δυστυχώς δεν υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για τη δημοσίευση αυτή.. 
Ωστόσο εκείνο που έχει σημασία δεν είναι η δημοσίευση ή όχι τής νεκρολογίας αυτής αλλά τούτο το περιεχόμενό της και μόνο
..
Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, τής Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια.. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:
-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
-Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
-Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, και...
-Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.
Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές, όπως : Μην ξοδεύετε περισ-σότερα απ’ αυτά που κερδίζετε,
και… αξιόπιστες στρατηγικές: όπως : Υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες και όχι τα παιδιά.
Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία
όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο
επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθη-
κε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της.
Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση των ανυπάκουων παιδιών τους.
Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο
όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ’ ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.
Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκλημα-
τίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.
Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μεσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης
μπορούσε και να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.
Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι’ ανταμείφθηκε άμεσα μ’ έναν τεράστιο διακανονισμό.
Πριν από το θάνατο τής Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος τών γονιών της, της Αλήθειας και τής Εμπιστοσύνης, τής συζύγου Σύνεσηςκαι τών παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.
Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:
Ξέρω τα Δικαιώματά μου
Το Θέλω τώρα
Κάποιος άλλος φταίει
Είμαι θύμα
Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί  καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε.

Επίδειξη ισχύος στην Μόσχα για την επέτειο της νίκης κατά των ναζί







Η Ρωσία γιόρτασε σήμερα την 68η επέτειο της νίκης του 1945 επί του ναζιστικού καθεστώτος με παρέλαση 11.000 στρατιωτών στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας και με βομβαρδιστικά αεροσκάφη να πετούν στον ουρανό, σε μια επίδειξη ισχύος που θύμιζε σοβιετική εποχή.
Στρατιωτικά φορτηγά που μετέφεραν στρατηγικούς πυραύλους και άλλο βαρύ οπλισμό παρήλασαν στο κέντρο της ρωσικής πρωτεύουσας για την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που τιμάται στις 9 Μαΐου στην πρώην Σοβιετική Ένωση, καθώς η πράξη για την άνευ όρων συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας υπογράφηκε αργά το βράδυ της 8ης Μαΐου στο Βερολίνο, δηλαδή στις 9 Μαΐου ώρα Μόσχας.
Όταν το ρολόι του Κρεμλίνου ήχησε 10:00 ακριβώς (09:00 ώρα Ελλάδος) τηρήθηκε σιγή στην Κόκκινη Πλατεία που ήταν γεμάτη από στρατιώτες, ενώ στο επίσημο βήμα είχαν λάβει θέσεις ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν και προσκεκλημένοι, μεταξύ τους πολλοί βετεράνοι που φορούσαν τη στολή με τα μετάλλιά τους.

The Crushing of Middle Eastern Christianity


undefined
Αmericans of all political stripes have embraced the promotion of democracy as a centerpiece of U.S. foreign policy. But this American democracy crusade has caused huge, and largely overlooked, collateral damage since the 9/11 Al Qaeda attacks against the United States in 2001. The fall of authoritarian regimes throughout the greater Middle East has fueled growing persecution of minority Christian communities. The Pew Research Center has charted extensive government restrictions on non-Muslim religions in numerous countries, including Egypt, Saudi Arabia, Afghanistan, Iran, Tunisia, Syria, Yemen and Algeria. Pew also has gauged very high social hostilities in Pakistan, Iraq, Yemen, the Palestinian territories, Egypt and Saudi Arabia.
These government restrictions and social hostilities directed against Christians are causing many to flee the region. In the early twentieth century, Christians accounted for about 20 percent of the Middle East population, but now that figure is down to only 5 percent. In the aftermath of 9/11 and the “Arab Spring,” Christian communities throughout the greater Middle East find themselves increasingly besieged. While the United States seems to notice bits and pieces of this picture, the full magnitude of the horrific Christian plight is largely ignored.
Sieges against Christians in Lands “Liberated” by the American Military
A democracy enthusiast would anticipate that the Christian community would be thriving now that a “democratic” Afghan government was installed by American military power after the ouster in 2001 of the Taliban regime. After all, Afghanistan’s constitution, adopted in 2004, guarantees freedom of religion. But Afghan Christians today are compelled to worship in secret lest they be accused of apostasy for converting to Christianity from Islam, a charge punishable by death. Such persecution no doubt will grow after 2014, when American soldiers are largely gone and Washington is less able to influence the government in Kabul.
Across a troublesome border, Pakistan’s blasphemy laws are wielded more and more aggressively against Christians by a weak civilian government propped up by Pakistan’s Islamized military and society. Christians, who make up only about 2 percent of Pakistan’s 180 million people, are living under growing fear of persecution and economic discrimination. The assassination in March 2011 of the only Christian minister in Pakistan, who bravely criticized harsh blasphemy laws that impose the death penalty for insulting Islam, has chilled the willingness of secular and liberal Pakistanis to speak out.
Iraq’s open warfare against its Christian community has led to a mass exodus of Christians from that country since the 2003 American and British military invasion ousted Saddam Hussein, whose repugnant regime was nevertheless relatively hospitable to Christians. Iraqi Christians are severely embattled by Sunni extremists linked to Al Qaeda and are discriminated against by Iraq’s Shia majority, largely in control of the government. Incidents such as the 2010 suicide bombing of Our Lady of Salvation Church in Baghdad, which killed fifty Christians and two priests, have terrified Iraq’s Christian population, which has dwindled to less than 500,000 from between 800,000 and 1.4 million in the time of Saddam.
Sieges against Christians in Lands Coping with the Arab Spring
The current Egyptian regime, dominated by the Muslim Brotherhood, poses a far greater threat to Egypt’s sizable Coptic Christian community than its authoritarian predecessor under Hosni Mubarak. A Coptic church in Cairo was set ablaze by Islamists in 2011 and many Copts—an estimated 10 percent of Egypt’s 85 million people—live in fear that Egypt is on the path to being governed by Islamic law, or Sharia. In early April 2013, Egypt’s police sided with an angry crowd of young Muslims throwing rocks and firebombs in a siege of Egypt’s major Coptic Cathedral. Nor have Egyptian Copts, who have sought work in neighboring Libya, fared well in the chaos that has reined in that country since the fall of Muammar Gaddafi. Christians were shocked in December 2012 by the bombing of a church in Misrata, Libya. That attack has stoked fears that Libyan Islamists are growing in power and more such attacks against Christians are in store.
Islamists also are emerging as a powerful force in Syria, generating fears that, should they gain power, they would persecute Syria’s Christian community. About three hundred thousand Christian Syrians have already fled the country and are refugees. A Christian patriarch in April 2013 warned, “The future of Christians in Syria is threatened not by Muslims but by…chaos…and the infiltration of uncontrollable fanatical fundamentalist groups.”
Now Syria’s violence is spilling over into neighboring Lebanon. The Shia Islamist group Hezbollah is flexing its military muscles and lending support to embattled Syrian forces. Many Lebanese Christians have fled over the years due to civil war and, more recently, in fear that Hezbollah eventually will control the country and turn it into an Islamic state. Christians made up about fifty percent of the country in 1932, during the last national census, but now by some estimates are only 34 percent of the population. A similar trend has long been under way in the Christian Palestinian community, caught in the middle of the conflict between the Israelis on one side and secular and Islamist Palestinians on the other. The Catholic Patriarch of Jerusalem has lamented that the Holy Land is fast becoming a “spiritual Disneyland,” with holy sites as theme park attractions bereft of worshipping Christians.
In the small, rich Arab Gulf states, Christian communities, formed primarily by Asian immigrate workers, quietly practice their faith, but that isn’t happening in the region’s powerhouse Saudi Arabia. Qatar, for example, has allowed the construction of a Catholic church in Doha for one hundred and fifty thousand Catholics. Churches in Kuwait, Bahrain and the United Arab Emirates are seen as a way to lure expatriate labor to those countries. These Gulf States have survived the political torrents of the Arab spring, but should they fall to street protests, successor regimes likely would resemble Saudi Arabia today, which forbids Christian worship by the estimated eight hundred thousand Catholics in the kingdom. The Saudi government publicly lauds interfaith dialogue, but Saudi-sponsored conferences take place outside the kingdom to avoid domestic religious-political backlashes from Saudi Arabia’s Wahhabi religious establishment.
Sieges against Christians in Non-Arab Middle East Lands
The tightening sieges of Christian communities in the Arab Middle East is running parallel to sieges laid against Christian communities by non-Arab Muslims elsewhere in the region. The Assyrian Christian population in Iran has plummeted from about one hundred thousand in the mid-1970s to about fifteen thousand today. More than three hundred Christians have been arrested by Iran’s Islamic regime since mid-2010. Churches operate in fear. And Christian converts face persecution. Meanwhile, Turkey is praised in the West as a democratic success story in the Muslim world, and the government in Ankara often is characterized in the media as “mildly Islamic.” But the steady erosion of free-speech rights in Turkey, as evidenced by the increasing imprisonment of journalists and the government’s aggressive purging of the secular Turkish military, raises doubts about the future prospects for Turkish political and religious tolerance. Attacks against Christian leaders in Turkey have raised concerns about the security of roughly one hundred thousand Christians living in a country of 71 million Muslims. A Catholic bishop was stabbed to death in southern Turkey in 2010, and several years earlier a Catholic priest was murdered in a Turkish town along the Black Sea.
Demand for Blunt American Talk and Diplomacy
Democracies consist of more than just elections. They must also have divided powers among executive, legislative and judicial branches, as well as protected practices of freedom of expression and religious belief. The mistreatment of Christian communities throughout the Muslim Middle East powerfully undermines any assertion that Islamic societies are tolerant of other faiths, and will continue to rebuke such assertions so long as the regimes and societies writ large fail to protect Christian minorities with words and deeds.
The United States cannot be the world’s policeman in behalf of democracy and religious tolerance. The horrendous loss of our national treasure, both in fallen soldiers and enormous costs, vividly and painfully reminds Americans that we lack the power, means and interests to militarily intervene wherever there is human tragedy. Nevertheless, Americans ought to recognize that the “soft power” of rhetoric and diplomacy can influence world events at the margins. Regimes in the greater Middle East, like nation-states everywhere, want power and prestige in international relations, and they can be “shamed” in the eyes of world opinion. Washington should seek to embarrass governments and pressure them to lift the sieges of Christians that are now so prevalent throughout the Middle East. Then we would see whether they truly aspire to be called, and treated as, genuine democracies.
Richard L. Russell is Professor of National Security Affairs at the Near East and South Asia Center for Strategic Studies. He is the author of Sharpening Strategic Intelligence [3], Weapons Proliferation and War in the Greater Middle East [4], and George F. Kennan’s Strategic Thought [5]. The views expressed are those of the author alone.
Links:
[1] http://www.addthis.com/bookmark.php?v=250&username=nationalinterest
[2] http://nationalinterest.org/profile/richard-l-russell
[3] http://www.amazon.com/gp/product/0521702372/ref=as_li_ss_tl?ie=UTF8&camp=1789&creative=390957&creativeASIN=0521702372&linkCode=as2&tag=thenatiinte-20
[4] http://www.amazon.com/gp/product/0415365864/ref=as_li_ss_tl?ie=UTF8&camp=1789&creative=390957&creativeASIN=0415365864&linkCode=as2&tag=thenatiinte-20
[5] http://www.amazon.com/gp/product/0275964027/ref=as_li_ss_tl?ie=UTF8&camp=1789&creative=390957&creativeASIN=0275964027&linkCode=as2&tag=thenatiinte-20
[6] http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Arabic_Jesus.jpg
[7] http://nationalinterest.org/topic/society/religion
[8] http://nationalinterest.org/region/middle-east
[9] http://nationalinterest.org/tag/organization/afghan-government
[10] http://nationalinterest.org/tag/organization/al-qaeda
[11] http://nationalinterest.org/tag/organization/american-and-british-military
[12] http://nationalinterest.org/tag/organization/american-military
[13] http://nationalinterest.org/tag/organization/egyptian-coptic-church
[14] http://nationalinterest.org/tag/organization/taliban
[15] http://nationalinterest.org/tag/christianity-in-egypt
[16] http://nationalinterest.org/tag/coptic-orthodox-church-of-alexandria
[17] http://nationalinterest.org/tag/copts
[18] http://nationalinterest.org/tag/egypt
[19] http://nationalinterest.org/tag/middle-east
[20] http://nationalinterest.org/tag/muslim-brotherhood
[21] http://nationalinterest.org/tag/religion-in-egypt
[22] http://nationalinterest.org/tag/social-issues
[23] http://nationalinterest.org/tag/syria
[24] http://nationalinterest.org/tag/war

Χάθηκε το στίγμα τουρκικού μαχητικού στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας


undefined
Πάνω από τα βουνά Νουρ κοντά στα σύνορα με τη Συρία πετούσε ένα τουρκικό F-16 όταν χάθηκε η επικοινωνία με αυτό λίγο μετά τις 2 το μεσημέρι (ώρα Τουρκίας). Σύμφωνα με ανακοίνωση του Τουρκικού ΓΕΕΘΑ λίγο πριν χαθεί πλήρως η επικοινωνία ο πιλότος του αεροσκάφους έστειλε μήνυμα με τον ασύρματο λέγοντας «θα πηδήξω». Σε εξέλιξη βρίσκεται επιχειρήση εντοπισμού του πιλότου και του αεροσκάφους χωρίς μέχρι στιγμής να έχουν γίνει γνωστές περισσότερες λεπτομέρειες.