ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ(ΓΕΝΝΗΣΗ 03/04/1912)

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ(ΓΕΝΝΗΣΗ 03/04/1912)

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ(ΓΕΝΝΗΣΗ 03/04/1912)

Γιατρός, αθλητής, πολιτικός, μα πάνω απ' όλα αγωνιστής της Δημοκρατίας και της Ειρήνης. Γεννήθηκε στην Κερασίτσα Αρκαδίας(03/04/1912). Ήταν το 14^ο παιδί από τα 18 που απέκτησαν οι γονείς του. Μετά το τέλος των εγκύκλιων σπουδών του μετέβη στην Αθήνα και εισήλθε στην Ιατρική. Από τα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και αναδείχθηκε 10 φορές βαλκανιονίκης στο άλμα εις μήκος. Επί 23 χρόνια(1936-59) κατείχε το πανελλήνιο ρεκόρ του αγωνίσματος(7,37 m). Έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, την περίοδο της γερμανικής Κατοχής. Ίδρυσε(1943) την «Ένωση των Ελλήνων Αθλητών» και διοργάνωσε αγώνες, από τα έσοδα των οποίων τροφοδοτούσε τα λαϊκά συσσίτια.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΚΟΜΗΣ ARMANSPERG, Ο 1ος ΤΩΝ ΒΑΥΑΡΩΝ ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΩΝ(πώς μας φέρθηκαν τότε οι Γερμανοί; Ρητορικό ερώτημα)

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΚΟΜΗΣ ARMANSPERG, Ο 1ος ΤΩΝ ΒΑΥΑΡΩΝ ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΩΝ(πώς μας φέρθηκαν τότε οι Γερμανοί; Ρητορικό ερώτημα)

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΚΟΜΗΣ ARMANSPERG, Ο 1^ος ΤΩΝ ΒΑΥΑΡΩΝ ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΩΝ(πώς μας φέρθηκαν τότε οι Γερμανοί; Ρητορικό ερώτημα)

O Ιωσήφ Λουδοβίκος Κόμης του Armansperg(Joseph Ludwig Graf von Armansperg)(16-28/02/1787-22-03/04/1853) ήταν Βαυαρός πολιτικός και πρόεδρος του Συμβουλίου της Αντιβασιλείας, που ορίστηκε από τις Μ. Δυνάμεις(Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Αυστρία-αυτοκρατορίες-) να συνοδεύσει τον μέλλοντα Βασιλέα Όθωνα στην Ελλάδα και να ασκήσει εξ ονόματός του την εξουσία ως την ενηλικίωσή του. Γεννήθηκε στο Kötzting της Κάτω Βαυαρίας και πέθανε στην έπαυλή του στο Deggendorf του Μονάχου. Καταγόταν από σπουδαίο παλαιό οίκο ευγενών. Από τα 26 του, υπηρετούσε σε διοικητικά πόστα.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ(ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΔΟΘΗ Η ΑΦΟΡΜΗ,

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ(ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΔΟΘΗ Η ΑΦΟΡΜΗ, 03/04/1897) ΜΕΡΟΣ 1ο

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ(ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΔΟΘΗ Η ΑΦΟΡΜΗ, 03/04/1897) ΜΕΡΟΣ 1ο

Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος, Πόλεμος των 30 Ημερών ή Μαύρο ’97, ήταν ο πολέμος που κήρυξε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Βασίλειο της Ελλάδας(1897), ως απόρροια του Κρητικού Ζητήματος. Η 1^η αρνήθηκε το δίκαιο αίτημα για δημοψήφισμα στην Μεγαλόνησο, για να δώσει ο ίδιος ο κρητικός λαός τέλος στο πρόβλημα. Το παράδοξο: ΠΟΤΕ δεν δόθηκε στην Ελλάδα διαταγή επίθεσης. Η τότε ελληνική κυβέρνηση τον χαρακτήρισε «ακήρυχτο» και η αντιπολίτευση «οθωμανική εισβολή». Κατέληξε σε ήττα της Ελλάδας, αλλά και Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο, κατόπιν γερμανικής απαίτησης(η ιστορία επαναλαμβάνεται). Η σημασία του ήταν τεράστια, για το Κρητικό Ζήτημα. Η Ελλάδα δικαιώθηκε, η τιμή της διασώθηκε, παραμένοντας ανυποχώρητη στην απόφασή της, παρόλη την πτώχευση (19/12/1893) από τον Χαρίλαο Τρικούπη, παρά τις απειλές των Μ. Δυνάμεων για ναυτικούς αποκλεισμούς. Η χώρα, έτσι, προχώρησε στον θρίαμβο των Βαλκανικών Πολέμων(1912-3). Παρά την διακοίνωση των Δυνάμεων, ότι όποιος νικήσει, δεν θα έχει ΚΑΝΕΝΑ εδαφικό όφελος, ο πόλεμος άρχισε(06-18/04/1897). Έληξε, με παρέμβαση των Μ. Δυνάμεων(07-19/05/1897, με «ανακωχή», αφού οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την Θεσσαλία. Υπεγράφη ειρήνη(06-18/09), με προσωρινή συνθήκη, μετά από 5μηνες διαπραγματεύσεις Δυνάμεων και Υψηλής Πύλης. Η τελική συνθήκη(22/11-04/12/1897), ακολουθήθηκε από εκκένωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους και αυτονόμηση(10 μήνες μετά) της Κρήτης με Ύπατο Αρμοστή τον Πρίγκιπα Γεώργιο(Ελλάδας και Δανίας). Ο πόλεμος ήταν η 1^η πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας, που δοκίμασε σ’ αυτόν ο πολεμικός μηχανισμός και το πολεμικό δυναμικό, 67 χρόνια μετά την Ανεξαρτησία. ΑΙΤΙΑ-ΑΦΟΡΜΕΣ Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, είχε αναγνωρίσει(Συνθήκη Βερολίνου, 1878) την υποχρέωσή της να εφαρμόσει στην Κρήτη τον οργανικό μηχανισμό(1868), με τις μεταρρυθμίσεις της Σύμβασης της Χαλέπας(1878). Όμως, οι γενικοί διοικητές της Κρήτης, επιλογές του Σουλτάνου, παραβίαζαν την συμφωνία, ή αυτοβούλως ή κατόπιν πιέσεων των Οθωμανών του νησιού. Έτσι, προέκυψε μια σειρά επαναστάσεων(1885, 1888 και 1889). Διοικητής(Βαλής) της Κρήτης, διορίστηκε ο πρ. Ηγεμόνας της Σάμου, Καραθεοδωρής Πασάς(1894). Επέδειξε ζήλο για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων της Χαλέπας, αλλά οι Τούρκοι της Κρήτης αντέδρασαν. Ακολούθησαν τις αντιδράσεις Ελλήνων και Τούρκων και νέα Επανάσταση(1895-8) και ο Βαλής παραιτήθηκε (Δεκέμβριος 1895). Τον Ιούλιο η Ελλάδα, διαπραγματευόταν με τους Ευρωπαίους κατόχους ελληνικών ομολόγων και ήταν σε αδιέξοδο. Ο Γερμανός πρέσβης στην Αθήνα, ειδοποίησε την ελληνική κυβέρνηση(28/07/1894), ότι η μη ικανοποίηση των κατόχων, ίσως σημάνει διακοπή των διπλωματικών σχέσεων Γερμανίας-Ελλάδας. Αυτό εξηγεί την μετέπειτα ανθελληνική στάση του κάιζερ Γουλιέλμου Β’ στον πόλεμο(ίδιοι οι Γερμανοί διαχρονικά). Τούρκικες δυνάμεις αποβιβάστηκαν(Δεκέμβριος 1895) στην Κρήτη και Έλληνες εθελοντές, επίσης, για να ενισχύσουν τους Κρητικούς, ειδικά μετά την πολιορκία του Βάμου και την σφαγή των χριστιανών των Χανίων(αντίποινα, Μάιος 1896). Την ίδια εποχή, πολεμικά πλοία των Δυνάμεων, έφθασαν στην Μεγαλόνησο, χειροτερεύοντας την κατάσταση. Τελικά ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ, παραχώρησε εγγυήσεις για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Η ηρεμία αποκαταστάθηκε προσωρινά. Οι Τούρκοι της Κρήτης δεν ήταν ικανοποιημένοι, γιατί, ουσιαστικά, η διοίκησή της παραδιδόταν στους Έλληνες. Αυτό προκάλεσε ένταση, μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων της Κρήτης(Ιανουάριος 1897). Καταστροφές και φονικά ανάμεσά τους ήταν πια ρουτίνα. Οι Τούρκοι βοηθιόνταν και από Τούρκους στρατιώτες. Έκαψαν την ελληνική συνοικία των Χανίων και οι Έλληνες αυτών κατέφυγαν στα πολεμικά πλοία των Δυνάμεων. Οι Έλληνες, τότε, κήρυξαν νέα Επανάσταση, για την Ένωση πια της Κρήτης με την Ελλάδα, ενώ ξένα στρατεύματα αποβιβάζονταν στην Μεγαλόνησο. Κυβέρνηση στην Ελλάδα ήταν αυτή του Θεόδωρου Δηλιγιάννη, μετά από αυτή του Νικόλαου Δεληγιάννη(31/05/1895). Ο Δηλιγιάννης και οι υπουργοί Σκουζές (εξωτερικών), Ν. Μεταξάς(Στρατιωτικών), δέχονταν τους μύδρους και την δημαγωγία της Αντιπολίτευσης Δ. Ράλλη, για το Κρητικό Ζήτημα. Ο Ράλλης απειλούσε και με επανάσταση, ακόμα και με κίνδυνο εμφυλίου(Βουλή 21/01/1897). Ο όχλος της Αθήνας κατηγορούσε κυβέρνηση και Παλάτι. Ανεύθυνοι εθνοσωτήρες έσπειραν σύγχυση και φήμες ότι κυβέρνηση και βασιλιάς είναι υποτελείς στην Βρετανία, αφού η Ελλάδα δεν ήθελε να συμπράξει στον Κρητικό Αγώνα. Η Εθνική Εταιρεία(1894-), με οπαδούς παντού, επηρέαζε πια τα δρώμενα. Ακόμα και τον στρατό. Αξίωνε πόλεμο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Βασιλιάς και κυβέρνηση, υπό τον φόβο εμφυλίου, δεν συγκρούστηκαν μαζί τους, γιατί δεν ήξεραν πόσο είχαν διαβρώσει τον κρατικό μηχανισμό. Ο λαός έπρεπε να είναι ενωμένος. Όμως, 3 μέρες μετά την δήλωση Ράλλη, μόλις έφθασαν οι ειδήσεις για την σφαγή των Χανίων(1897), αποφασίστηκε σε συμβούλιο, βάση του δικαίου της άμυνας και προστασίας, αποστολή μοίρας ελληνικών πολεμικών πλοίων στην Κρήτη, υπό τον Πρίγκιπα Γεώργιο για την παρεμπόδιση της περαιτέρω τουρκικής απόβασης σ’ αυτή. Τα πρώτα έφθασαν 25/01, 27 το θωρηκτό ΥΔΡΑ, με διοικητή τον Αριστείδη Ράινεκ(γιος Γερμανού φιλέλληνα Φρειδερίκου φον Ράινεκ), ακολουθούμενο από τα ΜΥΚΑΛΗ και ΠΗΝΕΙΟΣ. Στις 29/01, έφθασε το τορπιλοβόλο ΙΩΝΙΑ με τον Πρίγκιπα και μεταγωγικά. Η Ελλάδα, προσπάθησε έτσι να δημιουργήσει τετελεσμένο γεγονός για επίτευξη της Ένωσης. Οι σκοποί της, φανερώθηκαν με την διακοίνωσή της στους διπλωμάτες της, μετά από τις εξηγήσεις που ζήτησαν οι Δυνάμεις. Αυτά δεν κατεύνασαν τον όχλο και τους δημαγωγούς της Αντιπολίτευσης. Η τελευταία κατηγορούσε την κυβέρνηση, επειδή δεν βομβάρδισε τις τουρκικές συνοικίες της Κρήτης. Πίεζε για αποστολή στρατού. Στην οποία υπέκυψε ο Πρωθυπουργός και ζήτησε επίσημα από τον βασιλιά Γεώργιο Α’ αποστολή εκστρατευτικού σώματος, παρόλο αυτό σήμαινε πόλεμο. Ο βασιλιάς αντιστάθηκε στο αίτημα, αποκαλώντας την επιχείρηση, χωρίς καμιά διεθνή κάλυψη, «ληστοπραξία». Ο Πρωθυπουργός, φοβούμενος την ματαίωση της αποστολής και λαϊκή εξέγερση, επέμεινε και αποφασίστηκε, έτσι, αποστολή. Η οποία, είχε σκοπό την κατοχή της Κρήτης, δημιουργώντας το τετελεσμένο για την Ένωση, για να προλάβει την σχεδιαζόμενη διεθνή κατοχή και αυτονόμηση του νησιού. Η αποστολή εστάλη με το ΑΛΦΕΙΟΣ(01/02) και το επίτακτο ΙΩΝΙΑ και 2 άλλα πλοία, Δ των Χανίων, στο Κολυμπάρι. Άρχισε επίθεση(07/02) κατά του πύργου των Βουκολιών και νίκησε(08/02) 4.000 Τουρκοκρητικούς και τουρκικό στρατό(Μάχη Λειβαδιών). Οι ναύαρχοι των Δυνάμεων, ενοχλήθηκαν και απαγόρευσαν κάθε άλλη κίνηση της ελληνικής αποστολής. Όμως εκείνη την μέρα απέπλεε το τορπιλοβόλο με τον Πρίγκιπα Γεώργιο και αποβατικό σώμα 1.200 ανδρών, με τις ενθουσιώδεις επευφημίες του πλήθους, από τον Πειραιά. Ο γαλλικός, βρετανικός, ρωσικός, αυστριακός και ιταλικός στόλος είχαν καταπλεύσει στην Κρήτη.  Αποβίβασαν αγήματα στα Χανιά, 50-100 ανδρών ανά εθνικότητα, υπό Ιταλό Πλοίαρχο διοικητή αποβατικών δυνάμεων, θέτοντας την Κρήτη, με την συγκατάθεση της Τουρκίας, υπό την προστασία τους, απαγορεύοντας κάθε περαιτέρω τουρκική απόβαση. Μετά, οι σημαίες των Δυνάμεων υψώθηκαν παράπλευρα της τουρκικής στο φρούριο των Χανίων. Έτσι όταν έφθασε η ελληνική αποστολή, αναγκάστηκε ν’ αποβιβασθεί στο Κολυμπάρι(24 km Δ των Χανίων). Ο αρχηγός της αποστολής συνταγματάρχης Βάσσος (02/02) από εκεί, εξέδωσε, εν ονόματι του Βασιλιά, προκήρυξη προς τους Κρητικούς. Ανήγγειλε την κατάληψη του νησιού. Ενώ αποφασίστηκε για τις 03/02, κατάληψη των Χανίων, τον συνάντησε ένστολος αξιωματικός της διεθνούς δύναμης και του επέδωσε εντολή του τοποτηρητή της Κρήτης, ότι το νησί ήταν υπό την προστασία των Δυνάμεων και να μην κάνει η αποστολή καμιά ενέργεια. Παρά αυτό, ακολούθησαν οι Μάχες Βουκολιών και Λειβαδιών, μετά τις οποίες η ελληνική δύναμη ανακλήθηκε(Μάρτιος) και ενσωματώθηκε στην δύναμη της Θεσσαλίας. Οι Δυνάμεις επέδωσαν στην Ελλάδα(18/02-02/03/1897) διακοίνωση, με την οποία έκαναν γνωστή την απόφασή τους να καταστήσουν την Κρήτη αυτόνομη, υπό την υψηλή επικυριαρχία του Σουλτάνου. Απέκλεισαν την Ένωσή της με την Ελλάδα. Έδιναν προθεσμία 6 ημερών, ώστε η Ελλάδα να ανακαλέσει την ελληνική δύναμη, για να καθοριστούν οι προϋποθέσεις της αυτονομίας. Οι τουρκικές δυνάμεις θα περιορίζονταν στα φρούρια. Η Τουρκία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, συμφώνησε. Η ελληνική κυβέρνηση, υπό την πίεση Αντιπολίτευσης και Εθνικής Εταιρείας (κατηγορίες για εσχάτη προδοσία, αν αυτονομούνταν η Κρήτη, και διαδηλώσεις στην Αθήνα), αντέκρουσε την διακοίνωση, ζητώντας δημοψήφισμα των Κρητικών, για να αποφασίσουν μόνοι τους τι θέλουν. Οι Δυνάμεις δεν συναινούσαν με την ελληνική θεώρηση της αυτονομίας. Βρετανία και Ιταλία, ήταν πιο θετικές στην αυτονομία υπό τον Πρίγκιπα Γεώργιο της Ελλάδας. Αλλά, η Γερμανία-ήθελε την ανατροπή του Έλληνα μονάρχη, ως αγγλόφιλου και αντικατάστασή του από τον γερμανόφιλο Διάδοχο Κων/νο- δεν άφηνε περιθώρια συμβιβασμού. Μαζί της ήταν Ρωσία και Αυστρία. Μετά την άρνηση της Ελλάδας να συμμορφωθεί με την απόφαση των Δυνάμεων, η χώρα ήταν χωρίς διεθνή υποστήριξη και, λόγω αυτών, αδυνατούσε να συνεννοηθεί με την Τουρκία. Τα πράγματα οδηγούνταν σε πόλεμο. Αλλά και ο Σουλτάνος, ήταν δέσμιος πολεμοχαρών υπουργών και στρατιωτικών. Έτσι, αποφάσισε πόλεμο κατά της Ελλάδας, που του δόθηκε με την εισβολή ατάκτων στην τουρκοκρατούμενη τότε Μακεδονία. Ο ελληνικός στρατός, δεν ήταν ετοιμοπόλεμος, λόγω και της άθλιας οικονομικής κατάστασης της χώρας(πολιτική Τρικούπη-Δηλιγιάννη). Το πεζικό ήταν ανίκανο. Και το ιππικό. Κάπως καλύτερα τα πράγματα στο πυροβολικό και το μηχανικό(θεωρητική μόρφωση, όχι όμως πρακτική εκπαίδευση). Ο οπλισμός υστερούσε σε σύγχρονα μέσα. Ο Γεώργιος Α’ γνώριζε την κατάσταση καλύτερα από όλους. Επιστρέφοντας από την Ευρώπη(καλοκαίρι 1896), δημοσίευσε σε ΦΕΚ επιστολή-εντολή προς τον Πρωθυπουργό Δηλιγιάννη(22/11/1896), για πρόσκληση εφεδρειών, για να υπάρχει στρατός 10-12.000 ανδρών, δημιουργία στρατοπέδου και εκτέλεση γυμνασίων. Η επιστολή αποδεικνύει την ανικανότητα των κυβερνήσεων και εξωτερικούς διπλωματικούς στόχους. Η Ελλάδα υπερείχε στο ναυτικό, ενώ οι Τούρκοι στην ξηρά. Ο τουρκικός στόλος δεν συμμετείχε στον πόλεμο. Όμως ο στρατός της ήταν καλύτερα εκπαιδευμένος, από Γερμανούς αξιωματικούς και περισσότερος(βλ. Baron von der Goltz, που το παραδέχθηκε μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο(1877-8). Αν δεν έκανε στρατηγικά λάθη στην Μάχη των Φαρσάλων, θα είχε εκμηδενίσει τον ελληνικό στρατό. Μετά την άρνηση της Ελλάδας στην συμμαχική Διακοίνωση της Κρήτης, κηρύχθηκε γενική επιστράτευση(την ίδια μέρα της επίδοσης-άρνησης, 18/02, αλλά, ανεπίσημα, 3 μέρες πριν), ατελής. Και η Τουρκία είχε κάνει επιστράτευση νωρίτερα, πολύ πιο πρόχειρα όμως. Η κακή οικονομική κατάσταση και του αντιπάλου, επαύξανε την τουρκική αταξία. Τα ελληνοτουρκικά σύνορα(1897) ήταν, στην Θεσσαλία, στις ΝΑ προσβάσεις του Ολύμπου και τις Ν των Χασίων, σχηματίζοντας ένα Υ μεταξύ των χωριών Γκρίζανος και Ζάρκος(Επιτροπή Καθορισμού Ελληνοτουρκικών Συνόρων (Θεσσαλίας-Ηπείρου), σχέδιο Βρετανού ταγματάρχη John Artang-υπεγράφη στις 20/06/1882 και ολοκληρώθηκε στις 05/11/1882-. Βλ. εδώ διαμόρφωση ελληνικών συνόρων(1830-1947)). Ο Πηνειός, ήταν για τον Τούρκο διοικητή  προγεφύρωμα για την εκδίωξη των Ελλήνων. Η ελληνική διοίκηση, πιστή στα γαλλικά πρότυπα, εμπιστεύθηκε την οργάνωση της άμυνας στον Γάλλο Στρατηγό Vosseur(αρχηγός γαλλικής αποστολής στα υπερκείμενα του Πηνειού περάσματα Μελούνας(Β Τύρναβου) και Ρεβένι(Ν Τύρναβου), αμφότερα Δ της Λάρισας). Ο ελληνικός στρατός αποτέλεσε 3 μεραρχίες. Η 1^η, με διοικητή τον Μακρή, με στρατηγείο την Λάρισα, η 2^η, με διοικητή τον Συνταγματάρχη Γεώργιο Μαυρομιχάλη με στρατηγείο τα Τρίκαλα και η 3^η, υπό τον Συνταγματάρχη τον Θρασύβουλο Μάνο στην περιοχή Άρτας. Αρχηγός του στρατού Θεσσαλίας ορίστηκε(Διάταγμα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως(12-25/03)) ο Διάδοχος Κων/νος, που έφθασε και ανέλαβε(17-29/03), από τον Υποστράτηγο Νικόλαο Μακρή και με αρχηγό του επιτελείου τον Συνταγματάρχη πυροβολικού Κων/νο Σαπουτζάκη και υπασπιστή τον Λοχαγό Χατζηπέτρο. Ο Διάδοχος, ήταν ο μόνος Έλληνας αξιωματικός με βαθμό Στρατηγού. Η δύναμη της Ηπείρου ήταν όπως η προαναφερόμενη, ενώ της Θεσσαλίας διπλάσια(2 μεραρχίες). Η δύναμη του στρατού Θεσσαλίας: 38.000 άνδρες, 500 ιππείς και 96 πυροβόλα. Και της Άρτας: 16.000 άνδρες και 40 πυροβόλα. Ο τακτικός τούρκικος στρατός εκστρατείας: 8 μεραρχίες πεζικού και μια ιππικού(3πλάσιες των ελληνικών). 2 από τις πεζικού διατέθηκαν στην Ήπειρο και οι 6 κύριες και η μεραρχία ιππικού στα θεσσαλικά σύνορα. Η τούρκικη μεραρχία ιππικού: 16 ίλες και 3 έφιππες πυροβολαρχίες.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ(ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΕΔΟΘΗ Η ΑΦΟΡΜΗ, 03/04/1897) ΜΕΡΟΣ 2ο

Εκτός από αυτή την δύναμη, ο τούρκικος στρατός Θεσσαλίας διέθετε και γενική εφεδρεία: 10 τάγματα πεζικού, 9 πεδινές πυροβολαρχίες και 3 λόχους μηχανικού. Έτσι, η συνολική τουρκική δύναμη Θεσσαλίας ήταν 92.500 άνδρες πεζικό, 1.300 ιππείς και 186 πυροβόλα και της Ηπείρου 29.000 άνδρες με 24 πυροβόλα. Μαζί με αυτούς, ήταν και γερμανική στρατιωτική αποστολή υπό τον Γερμανό Στρατηγό von der Goltz. Αρχηγός του τούρκικου στρατού ήταν ο Ετέμ Πασάς, με σύμβουλο τον Γερμανό von Grumbkow.

ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο OTTO VON BISMARCK(1815-98), Ο 1ος ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ(πώς ενώθηκε η Γερμανία)

ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο OTTO VON BISMARCK(1815-98), Ο 1ος ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ(πώς ενώθηκε η Γερμανία)

ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο OTTO VON BISMARCK(1815-98), Ο 1^ος ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ(πώς ενώθηκε η Γερμανία)

Ο Otto Eduard Leopold, πρίγκιπας του Bismarck, Δούκας του Lauenburg, υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς Γερμανούς πολιτικούς του 19^ου αι.(01/04/1815-30/07/1898). Ως Υπουργός-Πρόεδρος της Πρωσίας(1862-90), πραγματοποίησε την ενοποίηση της Γερμανίας. Ήταν καγκελάριος της Β. γερμανικής Συνομοσπονδίας(από το 1867). Όταν ιδρύθηκε η Γερμανική Αυτοκρατορία(1871), έγινε ο πρώτος της Καγκελάριος(Reichskanzler). Γεννήθηκε στην πρωσική επαρχία του Βρανδεμβούργου, Δ του Βερολίνου. Ο πατέρας του ήταν γαιοκτήμονας και αξιωματικός του πρωσικού στρατού. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Göttingen, χωρίς ιδιαίτερες ακαδημαϊκές διακρίσεις. Ξεχώρισε για την κλίση του για το ποτό και τις μονομαχίες(πήρε μέρος σε 50 από αυτές). Ο Μπίσμαρκ έλπιζε να γίνει διπλωμάτης, αλλά διορίστηκε σε άνευ σημασίας θέσεις στο Aachen και το Potsdam,. Bismarck εκλέχτηκε(1847) αντιπρόσωπος στο νέο πρωσικό νομοθετικό σώμα. Εκεί απέκτησε φήμη βασιλόφρονα και αντιδραστικού πολιτικού, αφού υπερασπιζόταν απροκάλυπτα το θείο δικαίωμα του ηγεμόνα να κυβερνά. Στην Επανάσταση (1848), ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ’, βρέθηκε σε δυσμενή θέση. Αν και αρχικά σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει ένοπλες δυνάμεις για να καταστείλει την εξέγερση, αναγκάστηκε να υποχωρήσει στις απαιτήσεις των φιλελεύθερων επαναστατών. Υποσχέθηκε Σύνταγμα, συμφώνησε ότι η Πρωσία θα έπρεπε να ενωθεί με άλλα γερμανικά έθνη και διόρισε πρωθυπουργό έναν φιλελεύθερο, τον Ludolf Camphausen. Αλλά η φιλελεύθερη νίκη κράτησε μόνο έναν χρόνο και παρότι ο βασιλιάς παρουσίασε τελικά ένα Σύνταγμα, με τα κριτήρια των επαναστατών ήταν πολύ συντηρητικό. Ο Bismarck εκλέχτηκε(1849) εκλέχθηκε στο Landtag, την κάτω Βουλή του νέου πρωσικού νομοθετικού σώματος. Σ’ αυτή την περίοδο της σταδιοδρομίας του, ο Bismarck εναντιωνόταν στην ενοποίηση της Γερμανίας, γιατί κατά τη γνώμη του, εάν πραγματοποιούνταν η Πρωσία θα έχανε την ανεξαρτησία της. Αποδέχτηκε το διορισμό του ως αντιπροσώπου της Πρωσίας στο Κοινοβούλιο της Ερφούρτης(οι αντιπρόσωποι των γερμανικών εθνών συναντιόνταν για να συζητήσουν την ενοποίησή τους), αλλά μόνο για να μπλοκάρει τις ενωτικές τους προσπάθειες. Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος διόρισε τον Μπίσμαρκ(1851) αντιπρόσωπο της Πρωσίας στη Γερμανική Συνομοσπονδία της Φρανκφούρτης. Κατά την 8ετή του παραμονή άλλαξε πολιτικές απόψεις. Ο Bismarck έγινε περισσότερο διαλλακτικός. Πείστηκε ότι η Πρωσία έπρεπε να συμμαχήσει με άλλα γερμανικά κράτη, για να περιορίσει την επιρροή της Αυστρίας. Έτσι, άρχισε σταδιακά να αποδέχεται την ιδέα ενός ενωμένου γερμανικού έθνους. Λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Δ΄, ανέβαλε ως αντιβασιλιάς ο αδελφός του Γουλιέλμος(1858). Σύντομα έκανε τον Bismarck πρεσβευτή στη Ρωσία, αυτό αποτελούσε σημαντική προαγωγή καθώς η Ρωσία ήταν ένας από τους 2 ισχυρούς γείτονες της Πρωσίας(ο άλλος ήταν η Αυστρία). Ο Bismarck έμεινε 4 χρόνια στην Πετρούπολη, όπου έγινε φίλος με τον μελλοντικό του αντίπαλο Πρίγκιπα Gorchakov. Εστάλη στην Γαλλία(Ιούνιος 1862) ως πρεσβευτής. Παρά τη μακρά του παραμονή στο εξωτερικό, ο Bismarck δεν έχασε την επαφή του με τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Γερμανίας. Ο φίλος του Roon τον κρατούσε ενήμερο και σύντομα σχημάτισαν σταθερή πολιτική συμμαχία. Όταν πέθανε ο Γουλιέλμος Φρειδερίκος Δ΄(1861), ο αντιβασιλιάς έγινε βασιλιάς με το όνομα Γουλιέλμος Α΄. Ο νέος μονάρχης ήταν συχνά σε σύγκρουση με τη φιλελεύθερη Πρωσική Δίαιτα. Μια σοβαρή κρίση ανέκυψε(1862), όταν η Δίαιτα αρνήθηκε να εγκρίνει τα έξοδα για την προτεινόμενη αναδιοργάνωση του στρατού. Ο Γουλιέλμος πίστευε ότι ο Bismarck ήταν ο μόνος που μπορούσε να χειριστεί την κρίση, αλλά φοβόταν να διορίσει έναν πολιτικό που ήθελε να ελέγχει πλήρως τις εξωτερικές υποθέσεις. Όταν πείστηκε ότι ήταν αδύνατο να πετύχει την έγκριση των εξόδων, ανακάλεσε τον Bismarck στην Πρωσία ακολουθώντας τη συμβουλή του Roon. Ο Bismarck έγινε πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών(23/09/1862). Ήρθε αμέσως σε σύγκρουση με το νομοθετικό σώμα: εφόσον οι νομοθέτες αρνούνταν να εγκρίνουν τον προϋπολογισμό,  αποφάσισε να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τον προϋπολογισμό του 1861. Για τα επόμενα 4 χρόνια, η Πρωσία συνέλεγε φόρους με βάση τον προϋπολογισμό αυτό. Η κρίση κλιμακώθηκε(1863), όταν η Βουλή πέρασε ένα ψήφισμα με το οποίο ζητούσε από το βασιλιά να απομακρύνει τον Bismarck. Αντ' αυτού, ο Γουλιέλμος διέλυσε τη Δίαιτα. Εν συνεχεία, ο Bismarck εξέδωσε διάταγμα με το οποίο περιοριζόταν η ελευθερία του Τύπου. Παρά, όμως, τις προσπάθειες του να κρατήσει τους πολιτικούς του αντίπαλους στο περιθώριο, παρέμεινε ελάχιστα δημοφιλής. Στις εκλογές(Οκτώβριος 1863), οι υποστηρικτές του Bismarck είχαν φτωχά αποτελέσματα, ενώ η Φιλελεύθερη Συμμαχία πήρε τα 2/3 των εδρών. Το κοινοβούλιο εξακολούθησε να δείχνει δυσπιστία προς τον Bismarck, όμως ο βασιλιάς τον διατήρησε στη θέση του επειδή φοβόταν τους φιλελεύθερους. Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ  Πριν την ενοποίηση, η Γερμανία αποτελούνταν από μία πριγκιπάτα με χαλαρούς δεσμούς. Ο Μπίσμαρκ είχε καθοριστικό ρόλο στην ένωσή τους σε ένα κράτος. Στην πρώτη του ομιλία ως Πρωθυπουργός, αναφέρθηκε ως εξής στη γερμανική ενοποίηση: «τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας δε θα κριθούν με ομιλίες και ψηφίσματα των πλειοψηφιών(αυτό ήταν το μεγάλο λάθος, 1848-9), αλλά με σίδερο και αίμα». Ο Bismarck απέρριπτε τις φιλελεύθερες μεθόδους(1848) και την ιδέα της συμμετοχής της Αυστρίας στη δημιουργία της ενωμένης Γερμανίας. Επιθυμούσε να κάνει την Πρωσία το κυρίαρχο συστατικό του έθνους και προτιμούσε να περιορίσει την αυστριακή επιρροή. Όταν ο Φρειδερίκος Ζ΄ της Δανίας πέθανε(Νοέμβριος 1863) ο Bismarck βρέθηκε αντιμέτωπος με μία διπλωματική κρίση: τα δουκάτα του Schleswig and του Holstein διεκδικούνταν τόσο από το νέο βασιλιά της Δανίας όσο και από έναν Γερμανό Δούκα. Οι Δανοί έδειξαν υπερβολική εμπιστοσύνη στις στρατιωτικές τους ικανότητες και επέμειναν να προσαρτήσουν τα 2 δουκάτα. Σύντομα, οδηγήθηκαν σε πόλεμο εναντίον της Πρωσίας και της Αυστρίας. Μετά τη νίκη τους (Αύγουστος 1865), οι 2 χώρες υπέγραψαν τη συμφωνία του Gastein, σύμφωνα με την οποία η Πρωσία έπαιρνε το Schleswig και η Αυστρία το Holstein. Όμως η Αυστρία(1866) ζήτησε να επανεξεταστεί το ζήτημα του Schleswig-Holstein. Ο Bismarck, που επιθυμούσε την ανοικτή σύγκρουση με την Αυστρία, χρησιμοποίησε αυτή την πρόφαση για να εισβάλει και να καταλάβει το Holstein. Σύντομα ξέσπασε ο Αυστροπρωσικός πόλεμος. Η Πρωσία ήταν καλά προετοιμασμένη καθώς ο στρατός είχε αναδιοργανωθεί και ο αριθμός των ανδρών είχε αυξηθεί. Προς έκπληξη της υπόλοιπης Ευρώπης, η Πρωσία κέρδισε την καθοριστική μάχη του Königgrätz. Σύμφωνα με τη συνθήκη της Πράγας(1866) που ακολούθησε η Γερμανική Συνομοσπονδία διαλύθηκε. Η Πρωσία προσάρτησε το Schleswig, το Holstein, τη Φρανκφούρτη, το Ανόβερο, την Hesse-Kassel και το δουκάτο του Nassau. Η Αυστρία δήλωσε ότι δε θα αναμιγνυόταν στις γερμανικές υποθέσεις. Εν συνεχεία, δημιουργούνταν η Β. Γερμανική συνομοσπονδία στη οποία προσχώρησαν η Πρωσία και άλλα γερμανικά κράτη. Ουσιαστικά, η Συνθήκη της Πράγας επιβεβαίωνε την πρωσική ηγεμονία στο γερμανικό χώρο. Οι στρατιωτικές αυτές επιτυχίες αύξησαν σημαντικά τη δημοτικότητα του Bismarck. Οι φιλελεύθεροι υπέστησαν σοβαρή ήττα(εκλογές 1866). Το νέο νομοθετικό σώμα ήταν αρκετά πιο συντηρητικό και ευνοϊκά διατεθειμένο έναντι του Bismarck. Έτσι, επικύρωσε αναδρομικά τους προϋπολογισμούς των 4 προηγούμενων χρόνων, που το προηγούμενο κοινοβούλιο είχε αρνηθεί να εγκρίνει. Οι νίκες της Πρωσίας ανησύχησαν τον Ναπολέοντα Γ', που έβλεπε την Πρωσία ως απειλή για τη στρατιωτική πρωτοκαθεδρία της Γαλλίας στην Ευρώπη. Από την άλλη μεριά, ο Bismarck θεωρούσε ότι η εχθρότητα της Γαλλίας θα μπορούσε να διευκολύνει τη γερμανική ενοποίηση. Αφορμή για τον πόλεμο έδωσε η διαδοχή του ισπανικού θρόνου. Η γαλλική επιρροή στην Ιβηρική, ανέκαθεν υπήρξε σημαντική και οι Γάλλοι πολιτικοί παρακολουθούσαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στα Δ τους σύνορα. Έτσι όταν ο ισπανικός θρόνος προσφέρθηκε στο Γερμανό πρίγκιπα Λεοπόλδο του Hohenzollern-Sigmaringen(1870), ο Ναπολέων το θεώρησε ως απειλή για τα γαλλικά συμφέροντα και ζήτησε διαβεβαιώσεις ότι κανένα μέλος του οίκου των Hohenzollern δε θα γινόταν βασιλιάς στην Ισπανία. Οι σχέσεις των 2 χωρών επιδεινώθηκαν περαιτέρω με τη διαρροή στον Τύπο μιας συζήτησης ανάμεσα στο βασιλιά Γουλιέλμο και το γάλλο πρεσβευτή, γνωστή ως «τηλεγράφημα της Ems». Αργότερα, έγινε γνωστό ότι το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος είχε αλλοιωθεί από τον ίδιο τον Bismarck. Ο πόλεμος κηρύχθηκε από τη Γαλλία 5 μέρες μετά τη δημοσίευση του τηλεγραφήματος (19/07/1870). Ο πρωσικός στρατός ήταν καλύτερα εξοπλισμένος και οπλισμένος, ενώ υπερείχε ελαφρά αριθμητικά. Στην πιο καθοριστική μάχη του πολέμου, στο Sedan, οι Πρώσοι και οι σύμμαχοι τους επικράτησαν και αιχμαλώτισαν τον Γάλλο αυτοκράτορα. Στη συνθήκη της Φρανκφούρτης οι Γάλλοι αναγκάστηκαν να πληρώσουν σημαντικές πολεμικές αποζημιώσεις. Ο πιο σκληρός όρος: η Γαλλία έχανε την Αλσατία και μέρος της Λωρραίνης. Αυτός ο εδαφικός ακρωτηριασμός δημιούργησε έναν πικρόχολο γαλλικό ρεβανσισμό έναντι της Γερμανίας, που συνεισέφερε σημαντικά στην έκρηξη του Α’ ΠΠ. Πιστεύεται ότι ο Bismarck είχε διαισθανθεί τις δυσκολίες που θα γεννούσε η προσάρτηση αυτών των εδαφών και η αφομοίωση των πληθυσμών τους και συναίνεσε μόνο μετά από έντονες πιέσεις του στρατιωτικού επιτελείου. Ενώ οι εχθροπραξίες συνεχίζονταν, ο Bismarck κινήθηκε ταχύτατα για να επιτύχει την ενοποίηση της Γερμανίας. Διαπραγματεύθηκε με αντιπροσώπους των κρατών της Ν. Γερμανίας, προσφέροντας τους ειδικές παραχωρήσεις για να συμφωνήσουν. Οι διαπραγματεύσεις πέτυχαν και ο Γουλιέλμος ανακηρύχθηκε «Γερμανός Αυτοκράτορας»(18/01/1871) στην Αίθουσα των Καθρεπτών των Βερσαλλιών. Η Γερμανική Αυτοκρατορία είχε ομοσπονδιακό χαρακτήρα: καθένα από τα 25 κράτη (βασίλεια, δουκάτα, πριγκιπάτα και ελεύθερες πόλεις) διατηρούσε έναν βαθμό αυτονομίας. Ο βασιλιάς της Πρωσίας ως Γερμανός Αυτοκράτορας δεν είχε επικυριαρχία στο σύνολο της Γερμανίας, αλλά ήταν(θεωρητικά) 1^ος μεταξύ ίσων. Είχε όμως 2 κρίσιμα προνόμια: την προεδρεία του Bundesrat και το κυρίως το δικαίωμα να διορίζει τον Καγκελάριο. Είναι ακόμα αντικείμενο ιστορικής διαμάχης το αν ο πόλεμος ήταν υπολογισμένο αποτέλεσμα των πολιτικών δολοπλοκιών του Bismarck ή άλλων παραγόντων(π.χ. η φιλοπόλεμη γαλλική κοινή γνώμη, η πολιτική κύρους του Ναπολέοντα κ.ά.). Πάντως, η νίκη εναντίον της Γαλλίας και, κυρίως, η ενοποίηση της Γερμανίας είναι τα σημαντικότερα επιτεύγματα του Πρώσου πολιτικού. Ο Bismarck έγινε καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας(Reich), αμέσως μετά την ίδρυση του(1871). Διατήρησε τις θέσεις που κατείχε στο πρωσικό κράτος (Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών). Έτσι διατηρούσε πλήρη έλεγχο της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Ένας από τους κύριους στόχους του ήταν η μείωση της επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας στη Γερμανία. Η Πρωσία, με την εξαίρεση της Ρηνανίας, και τα περισσότερα B. γερμανικά κράτη ήταν έντονα προτεσταντικά, αλλά πολλοί καθολικοί ζούσαν στη Ν. Γερμανία, ειδικά στη Βαυαρία. Το 1/3 των Γερμανών κατοίκων ήταν Καθολικοί. Ο Bismarck πίστευε ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ήταν πολύ ισχυρή πολιτικά και τον ανησυχούσε η ίδρυση του Καθολικού Κόμματος του Κέντρου(1870). Ξεκίνησε πολιτική εκστρατεία εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας(Kulturkampf ή πολιτισμικός αγώνας). Το Καθολικό τμήμα του Πρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών καταργήθηκε(1871). Οι Ιησουΐτες εξορίστηκαν από τη Γερμανία(1872), ενώ ο Bismarck ευνοούσε την άνοδο του Λουθηρανισμού. Εγκρίθηκαν πιο αυστηροί αντικαθολικοί νόμοι που επέτρεπαν στην κυβέρνηση να επιβλέπει τη μόρφωση των Καθολικών ιερέων(1873). Αλλά αυτές οι προσπάθειες απλώς ενίσχυσαν το Κόμμα του Κέντρου. Ο Bismarck εγκατέλειψε(1878) τον πολιτισμικό αγώνα, μία από τις σημαντικότερες πολιτικές αποτυχίες του. Το 1873 ξεκίνησε η Μακρά Ύφεση ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του Χρηματιστηρίου της Βιέννης. Για 1^η φορά για πολλά χρόνια, η γερμανική οικονομία βρέθηκε σε κρίση. Για να βοηθήσει τη βιομηχανία, ο Bismarck εγκατέλειψε το ελεύθερο εμπόριο και έβαλε προστατευτικούς δασμούς. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, από οικονομικής και πολιτικής άποψης: το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα, μέχρι τότε ο κύριος πολιτικός σύμμαχος του Bismarck τον εγκατέλειψαν γιατί διαφωνούσαν με τη θέσπιση δασμών. Πλέον στράφηκε προς τους συντηρητικούς για πολιτική υποστήριξη. Μετά την επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας, 2 προβλήματα τον απασχολούσαν. Οι μειονότητες, καθώς ο Γερμανός καγκελάριος ήθελε να αποφύγει τα προβλήματα της Αυστροουγγαρίας. Οι μειονότητες της Αυτοκρατορίας βρίσκονταν κυρίως στα σύνορα: οι Δανοί στο Β, οι Γάλλοι στη Δ και οι Πολωνοί στη Α. Παρότι ο Bismarck δεν ήταν προκατειλημμένος εναντίον των Πολωνών(μιλούσε πολωνικά) ακολούθησε ιδιαίτερα σκληρή πολιτική εναντίον των Πολωνών της Πρωσίας και συνέτεινε στην ένταση των σχέσεων μεταξύ Πολωνών και Γερμανών. Το 2^ο πρόβλημα: το σοσιαλιστικό κίνημα και συγκεκριμένα το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα. Θέσπισε(1878) μια σειρά αντι-σοσιαλιστικών νόμων. Οι σοσιαλιστικές οργανώσεις και συγκεντρώσεις απαγορεύονταν, καθώς και η κυκλοφορία σοσιαλιστικών κειμένων. Οι ηγέτες των σοσιαλιστών συνελήφθησαν και δικάστηκαν. Αλλά, το σοσιαλιστικό κίνημα εξακολούθησε να κερδίζει υποστήριξη και μάλιστα αύξησε τις έδρες του στο Reichstag(οι υποψήφιοι του κόμματος παρουσιάζονταν ως ανεξάρτητοι). Ο Καγκελάριος προσπάθησε να μειώσει την απήχηση του σοσιαλισμού προσφέροντας ανταλλάγματα στην εργατική τάξη. Πραγματοποίησε μια σειρά πατερναλιστικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων-η 1^η μορφή κράτους πρόνοιας στην Ευρώπη-. Ασφάλεια υγείας, ασφάλεια από ατυχήματα και αναπηρίες και συντάξεις. Ο  Bismarck προσπάθησε να περιορίσει την εργασία παιδιών και γυναικών, διαδεδομένη στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. Παρόλα αυτά, η εργατική τάξη παρέμεινε επιφυλακτική έναντι του. Κύριος στόχος της εξωτερικής πολιτικής του Bismarck ήταν η διατήρηση του status quo στην Ευρώπη, γιατί έτσι εξασφαλιζόταν η γερμανική υπεροχή. Η κύρια απειλή ήταν ο γαλλικός ρεβανσισμός, καθώς οι Γάλλοι επιθυμούσαν να εκδικηθούν για την απώλεια της Αλσατίας και της Λωρραίνης. Έτσι, ο Bismarck προσπάθησε να απομονώσει τη Γαλλία, ενώ διατηρούσε καλές σχέσεις με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις. Σύμφωνα με μία αποφθεγματική του ρήση: «Πάντα να προσπαθείς να είσαι ο ένας από τους τρεις σε έναν κόσμο πέντε δυνάμεων.» Συνεπής με τις ιδέες του, δεν επιδίωξε ισχυρό πολεμικό στόλο ή αποικιακή αυτοκρατορία για να μην προκαλέσει τη Βρετανία(οι διάδοχοι του επιδίωξαν και τα 2 με καταστροφικές συνέπειες). Προσέφερε συνθήκη φιλίας στην Αυστροουγγαρία και τη Ρωσία(1872), σχηματίζοντας τη Λίγκα των 3 Αυτοκρατόρων ή Dreikaiserbund. Διατήρησε καλές σχέσεις με την Ιταλία. Μία σοβαρή κρίση προέκυψε στις ευρωπαϊκές σχέσεις(τέλη δεκαετίας 1870). Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο(1877-8), η Ρωσία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπέγραψαν τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, με την οποία δημιουργούνταν ένα εξαιρετικά μεγάλο βουλγαρικό βασίλειο. Καθώς οι Ευρωπαίοι πίστευαν(λανθασμένα) ότι η Βουλγαρία θα ήταν προτεκτοράτο της Ρωσίας φοβόντουσαν ότι η δημιουργία του νέου βασιλείου ανέτρεπε την ισορροπία δυνάμεων υπέρ της Ρωσίας. Γι’ αυτό συγκλήθηκε το συνέδριο του Βερολίνου, στο οποίο υπογράφτηκε η Συνθήκη του Βερολίνου, όπου στη θέση της μεγάλης Βουλγαρίας του Αγίου Στεφάνου δημιουργούνταν η Α. Ρωμυλία και μία σημαντικά μικρότερη Βουλγαρία. Καθώς, η Γερμανία άσκησε πιέσεις στη Ρωσία για την αναθεώρηση της συνθήκης(ο Bismarck ήταν ο ιθύνων νους πίσω από το Συνέδριο του Βερολίνου), οι ρωσογερμανικές σχέσεις μπήκαν σε περίοδο κρίσης. Τα προβλήματα εντάθηκαν περισσότερο λόγω της προστατευτικής πολιτικής της Γερμανίας. Έτσι, η Λίγκα των 3 Αυτοκρατόρων αποσυντέθηκε. Ο Bismarck στράφηκε στην Αυστροουγγαρία με την οποία υπέγραψε τη Διπλή Συμμαχία(1879), η οποία μετατράπηκε στην Τριπλή Συμμαχία(1882) με την προσθήκη της Ιταλίας. Οι προσπάθειες του Bismarck να επαναπροσεγγίσει τη Ρωσία δεν είχαν αίσιο τέλος. Η Λίγκα των 3 Αυτοκρατόρων αναδημιουργήθηκε(1881), αλλά γρήγορα κατέρρευσε πάλι. Ο Μπίσμαρκ άλλαξε την πολιτική του σχετικά με τις αποικίες(τέλη δεκαετίας 1870). Έτσι η Γερμανία συμμετείχε στον αποικιακό διαμελισμό της Αφρικής(δεκαετία 1880). Πήρε το Τόγκο, το Καμερούν, τη Γερμανική Α. Αφρική(σήμερα στη θέση της υπάρχουν η Ρουάντα, το Μπουρούντι και η Τανζανία) και τη Γερμανική ΝΔ Αφρική(σημ. Ναμίμπια). Ο Γουλιέλμος Α' πέθανε(1888) και τη θέση του πήρε ο γιος του Φρειδερίκος Γ΄. Ο νέος μονάρχης όμως, βασίλευσε μόνο 3 μήνες πριν πεθάνει από καρκίνο. Ο νέος βασιλιάς ήταν ο γιος, Γουλιέλμος Β΄. Αυτός  διαφωνούσε με τον Bismarck σε θέματα εσωτερικής πολιτικής-δε συμφωνούσε με τον ακραίο αντισοσιαλισμό του καγκελάριου- και εξωτερικής πολιτικής, όπου είχε μεγαλύτερες φιλοδοξίες από την απλή διατήρηση του status quo. Το σημαντικότερο όμως, εμπόδιο στη συνεργασία του με τον Bismarck: ο Γουλιέλμος ήθελε να αναλάβει προσωπικά τη διακυβέρνηση του κράτους και δεν ανεχόταν τις πρωτοβουλίες του 40 γηραιότερου του Bismarck. Ο οποίος παραιτήθηκε(1890) σε ηλικία 75 ετών. Μετά το θάνατο της γυναίκας του(1894), μετακόμισε στο Friedrichsruh κοντά στο Αμβούργο, περιμένοντας μάταια να τον ανακαλέσουν στην πολιτική. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αφοσιώθηκε στη συγγραφή των απομνημονευμάτων του. Πέθανε το 1898.

ΓΑΛΛΟΙ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΣΕΛΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ(

ΓΑΛΛΟΙ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΣΕΛΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ(αφού οι 1οι την έκλεψαν, για να ανταγωνιστούν τους δεύτερους, κ.ά. Ευρωπαίους στην κλοπή αρχαιοτήτων· αυτό είναι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ευρωπαϊκός «πολιτισμός», αν δεν ληφθεί υπόψη η ελληνική κληρονομία. Απάντηση στο ποιος είναι Ευρωπαίος και πολιτισμένος, καθώς και στους αθωωθέντες Γερμανούς…)

ΓΑΛΛΟΙ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΣΕΛΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ(αφού οι 1^οι την έκλεψαν, για να ανταγωνιστούν τους δεύτερους, κ.ά. Ευρωπαίους στην κλοπή αρχαιοτήτων· αυτό είναι ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ευρωπαϊκός «πολιτισμός», αν δεν ληφθεί υπόψη η ελληνική κληρονομία. Απάντηση στο ποιος είναι Ευρωπαίος και πολιτισμένος, καθώς και στους αθωωθέντες Γερμανούς…)

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ ΜΠΥΡΑΡΙΑΣ(ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ Ο HITLER, ΣΕ ΦΥΛΑΚΙΣΗ 5 ΕΤΩΝ)

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ ΜΠΥΡΑΡΙΑΣ(ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ Ο HITLER, ΣΕ ΦΥΛΑΚΙΣΗ 5 ΕΤΩΝ)

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ ΜΠΥΡΑΡΙΑΣ(ΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΕ Ο HITLER, ΣΕ ΦΥΛΑΚΙΣΗ 5 ΕΤΩΝ)

Ως «Πραξικόπημα της Μπυραρίας»(γερμανικά Hitler-Ludendorff-Putsch) έμεινε στην ιστορία η προσπάθεια του Adolf Hitler να καταλάβει την εξουσία στη Γερμανία(08 και 09/11/1923). Το πραξικόπημα απέτυχε παταγωδώς, αλλά έκανε γνωστό τον εμπνευστή του, εντός  και εκτός Γερμανίας. Τη δεκαετία του '20 η πολιτική κατάσταση στη Γερμανία ήταν χαοτική. Η «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» ήταν δέσμια των άκρων, με κύριο χαρακτηριστικό της την ακυβερνησία. Η χώρα ήταν η μεγάλη ηττημένη του Α’ ΠΠ και οι νικητές πίεζαν για την καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων, σε μία περίοδο που ο πληθωρισμός και η ανεργία «βασίλευαν». Σύμφωνα με την Συνθήκη των Βερσαλλιών, η Γερμανία επωμίστηκε όλα τα βάρη του «Μεγάλου Πολέμου». Γαλλία και  Βρετανία παρουσίασαν στην Γερμανία(Απρίλιος 1921) τις αξιώσεις τους για την καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων(33 δις $ 1921). Ο αντίκτυπος αυτής της απαίτησης: προκάλεσε την εμφάνιση πληθωρισμού με πρωτόγνωρους ρυθμούς στην γερμανική οικονομία. Η αξία του γερμανικού μάρκου κατέρρευσε, αφού μέχρι την ανακοίνωση των αξιώσεων των νικητριών δυνάμεων 1 $ ΗΠΑ ισοδυναμούσε με 4 μάρκα και αμέσως μετά η ισοτιμία έφθασε το 1 US $ σε 75 μάρκα για να πέσει στο 1 US $ = 400 μάρκα(1922). Η γερμανική κυβέρνηση ζήτησε μια ανάπαυλα στην εκτέλεση των πληρωμών, για να διευθετήσει τον τρόπο καταβολής των αποζημιώσεων χωρίς να καταβαραθρωθεί η οικονομία της.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ(1946)

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ(1946)

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ(1946)

Οι εκλογές του Μαρτίου 1946(31/03) ήταν οι πρώτες ελληνικές εκλογές μετά 10 χρόνια). Αυτό λόγω της δικτατορίας Μεταξά(04/08/1936) και της κατάργησης της Βουλής, και, φυσικά του Β’ ΠΠ και της Τριπλής Κατοχής της Ελλάδας. Αλλά και των Δεκεμβριανών και της Συμφωνίας της Βάρκιζας. Όμως από την Απελευθέρωση (1944) ως τότε δεν είχαν προκηρυχθεί εκλογές. Έγιναν από την κυβέρνηση Σοφούλη, με την παρακολούθηση διεθνούς επιτροπής. Αλλά δεν έλειψαν οι παρατυπίες.

JESSE OWENS(ο άνθρωπος που ταπείνωσε τον Hitler)

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

JESSE OWENS(ο άνθρωπος που ταπείνωσε τον Hitler)

JESSE OWENS(ο άνθρωπος που ταπείνωσε τον Hitler)

Ο Jesse Owens(James Cleveland Owens το πλήρες όνομά του) ήταν Αμερικανός αθλητής του στίβου. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο, όπου κέρδισε 4 χρυσά μετάλλια(100, 200 m, άλμα εις μήκος και σκυταλοδρομία 4x100). Ένας από τους καλύτερους αθλητές όλων των εποχών. Γεννήθηκε(12/09/1913) στο Oakville της Alabama. Ήταν το 7^ο από τα 11 παιδιά των Henry και Emma Alexander Owens και εγγονός σκλάβου. Αγωνίστηκε σε εθνικό επίπεδο(1933) στους Εθνικούς Αγώνες Λυκείων στο Chicago, όπου ισοφάρισε το παγκόσμιο ρεκόρ των 100 γιαρδών(91 m) και πήδηξε 24 πόδια και ½ της ίντσας(7,56 m) στο άλμα εις μήκος. Μπήκε στο Πανεπιστήμιο Ohio State με αθλητική υποτροφία. Στο Ann Arbor του Michigan, κατέρριψε 3 παγκόσμια ρεκόρ και ισοφάρισε ένα 4^ο. Η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του ήρθε το 1936, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Κέρδισε 4 χρυσά μετάλλια, προκαλώντας έκπληξη, θαυμασμό αλλά και την οργή των ναζί και κυρίως του Hitler. Η εμφάνισή του στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου. Ως γνωστόν, ο Hitler, χρησιμοποίησε την Ολυμπιάδα, για να αποδείξει την «ανωτερότητα» της Άριας Φυλής. Ήλπιζε ότι οι Γερμανοί αθλητές θα κυριαρχούσαν. Η ναζιστική προπαγάνδα παρουσίαζε τους Αφροαμερικανούς ως κατώτερα όντα. Η νίκη Owens ήταν έκπληξη για πολλούς. Στο άλμα εις μήκος, αποκάλυψε αργότερα, ο Γερμανός συναγωνιστής του, του έδωσε χρήσιμες συμβουλές. Πριν τους Αγώνες, ο Πρόεδρος της ADIDAS, Adi Dassler, επισκέφθηκε τον Owens στο Ολυμπιακό Χωριό, προσφέροντάς του την 1^η χορηγία σε μαύρο αθλητή. Η νίκη του στο άλμα εις ύψος, μαζί με τα άλλα γεγονότα του 1936, αποτυπώθηκαν στην ταινία OLYMPIA του Leni Riefenstahl(1938). Την 1^η μέρα ο Hitler αντάλλασσε χειραψίες μόνο με τους Γερμανούς νικητές και μετά έφευγε από το στάδιο. Η Ολυμπιακή Επιτροπή επέμενε ο δικτάτορας, να συγχαίρει ή όλους τους νικητές ή κανέναν. Όταν ο Hitler αρνήθηκε να του δώσει το χέρι, φεύγοντας από το στάδιο. Ο αρχιτέκτονας του δικτάτορα Albert Speer, είπε, ότι λόγω της δύναμής τους οι μαύροι, θα έπρεπε να αποκλειστούν από τους μελλοντικούς αγώνες. Λόγω των νικών του, ο Owens είχε πολλά προνόμια, σε σχέση με τους αποκλεισμένους, λόγω χρώματος, μαύρους.

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»(1915-1952)

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»(1915-1952)

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, «Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ»(1915-1952)

Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν Έλληνας ηγέτης της αντίστασης κατά των Γερμανών και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που εκτελέστηκε το 1952 ως κομμουνιστής με την κατηγορία της κατασκοπείας. Η δίκη και η εκτέλεσή του έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα και προκάλεσαν διεθνείς αντιδράσεις, ενώ έμειναν στην ιστορία ως παράδειγμα υπερβολικής σκληρότητας των μετεμφυλιοπολεμικών αντικομμουνιστικών διώξεων. Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα(1915). Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στο ΚΚΕ και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά. Παραδόθηκε(1941) στις γερμανικές αρχές Κατοχής μαζί με άλλους αριστερούς κρατουμένους. Δραπέτευσε(1943) και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη. Στον Εμφύλιο πόλεμο ήταν Πολιτικός Επίτροπος της 10^ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού και μετά την ήττα ένας από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν τη Ελλάδα(1949). Συμμετέχει στη μάχη του ΕΛΑΣ με Τάγματα Ασφαλείας στην περιοχή Μελιγαλά. Επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα(Ιούνιος 1950) με σκοπό να ξαναφτιάξει τις οργανώσεις του παράνομου τότε ΚΚΕ στην Αθήνα-είχαν διαλυθεί από τις συλλήψεις πολλών στελεχών του και από φόβο-. Συνελήφθη(20/12/1950) και δικάστηκε με βάση το Ν. 509/1947, που θεωρούσε εγκληματική οργάνωση το ΚΚΕ και το είχε κηρύξει παράνομο.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΟΣ(1795-1872)

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΟΣ(1795-1872)

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΤΖΑΡΟΣ(1795-1872)

Ο Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος(

1795-1872) ήταν σπουδαίος Έλληνας συνθέτης, ιδρυτής της μουσικής Επτανησιακής Σχολής και από τους ανθρώπους που έβαλαν τις βάσεις στην ελληνική μουσική. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα από πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας του, Ιάκωβος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος ήταν έγκριτος νομικός και ο αδελφός του παππού του Γεώργιος ήταν ο τελευταίος Μεγάλος Πρωτοπαπάς και 1^ος ψηφισμένος αρχιεπίσκοπος Κερκύρας των νεώτερων χρόνων.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 03/04, ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΥ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ, ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ. Σέβας στον Άγιο του Ελληνισμού

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 03/04, ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΥ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ, ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ. Σέβας στον Άγιο του Ελληνισμού.

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Απριλίου 3, 2012

Από την Σοφία Τ.

(είναι σε μέρη, αλλά αξίζει στον Γέρο του Μοριά, μεγάλο κείμενο, σωστά;!)

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης(03/04/1770-04/02/1843) ήταν Έλληνας κλέφτης, καπετάνιος, στρατηγός με πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821, πολιτικός, αρχηγός κόμματος, πληρεξούσιος, σύμβουλος της Επικράτειας. Έμεινε γνωστός και ως Γέρος του Μοριά. Μετρίου αναστήματος, με φαρδείς ώμους, κεφάλι μεγάλο, χοντρό λαιμό, μάτια βαθουλωτά και σπινθηροβόλα, καμπυλωτή μύτη με μουστάκι παχύ, μαλλιά πυκνά και μακριά, φωνή βροντώδη. Σχεδόν αγράμματος, παρ’ όλα αυτά γνώριζε αρκετά την Ιστορία του Γένους. Ήταν ο μόνος από τους αγωνιστές που φορούσε κόκκινη φουστανέλα και περικεφαλαία στο κεφάλι, με την χαραγμένη λέξη «ΕΙΘΕ»(«μακάρι να έρθει η λευτεριά»). Λόγω της συμμετοχής στους Έλληνες εθελοντές του βρετανικού στρατού.

Ιράν: Η «Ομάδα 400» σε δράση εντός της Τουρκίας!

Ιράν: Η «Ομάδα 400» σε δράση εντός της Τουρκίας!

Posted On Τρίτη, 3 Απριλίου 2012 at by Λουκάς Δ. Συμπεράς

Ιρανικό τρομοκρατικό δίκτυο, το οποίο φαίνεται πως σχεδιάζει δολοφονικά χτυπήματα κατά ισραηλινών και δυτικών στόχων στην Τουρκία, φέρονται να αναζητούν εναγωνίως οι μυστικές υπηρεσίες. Η τρομοκρατική οργάνωση, γνωστή ως «Μονάδα 400», τμήμα του πλέον επίλεκτου τμήματος των Φρουρών της Επανάστασης, της Ταξιαρχίας Quds, η οποία βρίσκεται υπό την άμεση διοίκηση του ανώτατου Ιρανού θρησκευτικού ηγέτη Αλί Χαμενεΐ.

Βρετανία: Δύσκολο να κρατηθούν τα Φόκλαντς!

Βρετανία: Δύσκολο να κρατηθούν τα Φόκλαντς!

Posted On Τρίτη, 3 Απριλίου 2012 at by Λουκάς Δ. Συμπεράς

Ο Σύνδεσμος Εθνικής Άμυνας της Βρετανίας (UK National Defense Association) εξέδωσε μελέτη του, η οποία παρουσιάζει κρίσιμα στοιχεία για την αμυντική επάρκεια της Βρετανίας, αναφορικά με τα Φόκλαντς. Ο Σύνδεσμός αποτελείται από υψηλόβαθμους αποστράτους, οι οποίοι πλέον λειτουργούν ως ομάδα πίεσης προς την κυβέρνηση για την υποστήριξη των συμφερόντων των Ενόπλων Δυνάμεων.

Κάποιοι μας θέλουν στον πάτο, μα εμείς "παντρευτήκαμε" τον ήλιο, τον αέρα και τη θάλασσα!

Κάποιοι μας θέλουν στον πάτο, μα εμείς "παντρευτήκαμε" τον ήλιο, τον αέρα και τη θάλασσα!

Posted On Τρίτη, 3 Απριλίου 2012 at by Λουκάς Δ. Συμπεράς

Αυτή η φωτογραφία ανήκει σε εμάς. Κανείς δεν θα μας την στερήσει. Είναι δική μας όσο και αν πτωχεύσουμε. Αυτό δεν πρέπει να χαθεί!

Λουκάς Συμπεράς

Κάποιοι μας θέλουν στον πάτο ώστε μετά να έρθουν κάποιοι και δήθεν να μας σώσουν. Μπορεί αυτοί που το αποφάσισαν να φέρουν ελληνικά ονόματα, ωστόσο δεν είναι και το δια ταύτα Έλληνες. Όσον αφορά αυτούς που θα έρθουν λίγο νοιάζονται για αυτό και καλά κάνουν. Αυτοί που θα έρθουν δεν μοιάζουν με εμάς γιατί έχουν αυτό που εμείς δεν έχουμε. Είναι ένας λαός πραγματικά διαφορετικός από εμάς γιατί γαλουχήθηκε στην «κλεισούρα». Η έκταση μιας χώρας δεν σε «απελευθερώνει» από την «κλεισούρα» ωστόσο μπορεί να μετατρέψει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα!

Η ιστορία ... του ύμνου της Παναγίας "Αγνή Παρθένε Δέσποινα"

Η ιστορία ... του ύμνου της Παναγίας "Αγνή Παρθένε Δέσποινα"
Ποιός μπορεί να αμφισβητήσει και να σχολιάσει αρνητικά έναν τέτοιο ύμνο;
Έναν ύμνο που δείχνει και περιγράφει την μεγαλοπρέπεια, την ομορφιά, την δύναμη και την αγάπη της Παναγίας μας, Της όντως πραγματικής και ουράνιας Μητέρας μας...
Αυτός ο πραγματικά όμορφος και συνάμα κατανυκτικός και θεάρεστος ύμνος, έχει γραφτεί από άγια χέρια, τα χέρια του Αγίου Νεκταρίου του Αιγίνης.
Η παράδοση λέει ότι τον 19ο αιώνα μ.Χ παρουσιάστηκε η Υπεραγία Θεοτόκος στον Άγιο Νεκτάριο και του ζήτησε να γράψει έναν ιδιαίτερο ύμνο που θα του τον έψαλλαν Αγγελικές χορωδίες για να τον καταγράψει...
Αυτός λοιπόν ο ύμνος είναι το ''Αγνή Παρθένε Δέσποινα''

Άγιο Όρος, το ζωντανό παρελθόν της Ελληνικής Αυτοκρατορίας

Όρος, το ζωντανό παρελθόν της Ελληνικής Αυτοκρατορίας

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Απριλίου 3, 2012

Γράφει ο ΑΠΕΛΛΗΣ

Ένα από τα πιο σημαντικά θρησκευτικά-πνευματικά κέντρα του κόσμου, είναι το Άγιον Όρος στην χερσόνησο του Άθω. Στον χριστιανικό κόσμο είναι αναμφισβήτητα μοναδικό. Είναι το πιο οργανωμένο θρησκευτικό, και αυτοδιοικούμενο πολιτειακό σύστημα και είναι ανώτερο του Βατικανού, από την άποψη, ότι ενώ εκεί εδρεύει μια κοσμοκράτειρα διοικητική Αρχή, στο Άγιον Όρος αντίθετα εδρεύει μόνο το ταπεινό Πνεύμα του ορθόδοξου μοναχισμού και των ασκητών.