Η
άγρια δολοφονία ενός συμπολίτη μας, του μουσικού Παύλου Φύσσα, από
«στέλεχος» της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής στη Νίκαια λειτούργησε ως
αφύπνιση τόσο για το πολιτικό μας σύστημα, όσο και για την ελληνική
κοινωνία.
Δεν
ήταν η πρώτη φορά που τραμπούκοι της οργάνωσης μαχαίρωσαν ένα νέο
άνθρωπο. Ηταν, όμως, η πρώτη φορά που χάθηκε η ζωή ενός Ελληνα απλώς και
μόνο γιατί αντιπαθούσε τις φασιστικές τους ιδέες. Στο παρελθόν, όταν οι
επιθέσεις τους στρέφονταν εναντίον «παράνομων» μεταναστών, δεν
συναντούσαν την ίδια, καθολική και απόλυτη πολιτική και κοινωνική
καταδίκη και αποδοκιμασία… Ορισμένοι τότε συναινούσαν, επιλέγοντας -στην
καλύτερη περίπτωση- τη σιωπή…
Η
ανοχή, άλλωστε, και το κλείσιμο του ματιού προς τη Χρυσή Αυγή από τμήμα
του πολιτικού μας προσωπικού, από τμήμα του δημοσιογραφικού μας κόσμου
και από τμήμα της κοινωνίας μας συνέβαλε τα μέγιστα στη γιγάντωση και
την αποθράσυνσή της. Πόσοι, για παράδειγμα, δεν ψιθύρισαν «καλά της
έκανε» ή… «σιγά τα αίματα» όταν ο Κασιδιάρης χαστούκισε σε πανελλήνια
θέα και σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση τη βουλευτή Λιάνα Κανέλλη; Και
πόσοι δεν σιώπησαν;



























Στις 19-9-2013 ο Στέφανος Κασιμάτης έγραψε στην Καθημερινή:





