Η καρτ ποστάλ με την εικόνα μέρους του παλιού τείχους της Θεσσαλονίκης / Φωτογραφία: ΑΠΕ-ΜΠΕ
NEWSROOM IEFIMERIDA.GR
Η ημερομηνία πάνω στην πολυκαιρισμένη καρτ ποστάλ με την εικόνα μέρους του παλιού τείχους της Θεσσαλονίκης στη μία όψη και τη σφραγίδα «Armée d'Orient» (Στρατιά της Ανατολής), παραπέμπει στις μέρες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
«Σαλονίκη, 18 Οκτωβρίου 1917», γράφει στο αριστερό πάνω μέρος της κάρτας που εστάλη από τον Louis Fieu, μέλος της γαλλικής στρατιάς στη Θεσσαλονίκη, με αποδέκτη τη σύζυγό του. Με μια πρώτη ματιά, η καρτ ποστάλ που 103 χρόνια μετά την αποστολή της «επιστρέφει» στην πόλη από την οποία «έφυγε», αφού την απέκτησε σε διαδικτυακό πλειστηριασμό ο Θεσσαλονικός ιστορικός Λεόν Σαλτιέλ, δεν έμοιαζε να έχει κάτι σπάνιο. Ήταν, ωστόσο, το γραμμένο σε μια …διαφορετική γραφή μήνυμα του αποστολέα αυτό που κίνησε την περιέργεια του επίμονου μελετητή της ιστορίας και νέου ιδιοκτήτη της καρτ ποστάλ, αυτό που τον έκανε να προσπαθήσει ν' ανασυνθέσει την ιστορία της.
Η ερωτική ιστορία της καρτ ποστάλ
«Σ' ένα σάιτ ελβετικών πλειστηριασμών έψαχνα πράγματα σχετικά με τη
Θεσσαλονίκη και βρήκα αυτή την κάρτα, που εκ πρώτης όψεως δεν ήταν κάτι
το ιδιαίτερο σαν σπανιότητα. Μού κίνησε, ωστόσο, την περιέργεια η γραφή.
Ήταν κάτι που δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου. Έγραψα μάλιστα και στον
δημοπράτη αλλά ούτε αυτός είχε δει κάτι παρόμοιο. Αποφάσισα, λοιπόν, να
την αγοράσω και να την αποκρυπτογραφήσω», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Λεόν
Σαλτιέλ, ο οποίος, μέσω ενός γνωστού του, που με τη σειρά του την
έστειλε σε κάποιον φίλο του που ειδικεύεται σε γλώσσες και αλφάβητα,
κατάλαβε πως επρόκειτο για κάποια μορφή στενογραφίας.
Η «αποκρυπτογράφηση» αποκάλυψε πως επρόκειτο για ένα ερωτικό μήνυμα που έστειλε στη σύζυγό του ένας Γάλλος στρατιώτης. «Από το όνομα του παραλήπτη βρήκα ουσιαστικά και τον αποστολέα κι ανέτρεξα στη σχετική βιβλιογραφία. Βρήκα, λοιπόν, ότι επρόκειτο για τον Louis Fieu, ο οποίος είχε γεννηθεί στις 7 Νοεμβρίου 1879, στην πόλη Albi και κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως λοχίας στο 15ο τμήμα στρατιωτικών νοσοκόμων του γαλλικού στρατού, στη Θεσσαλονίκη».
Ως ιστορικός, ο Λεόν Σαλτιέλ δεν θα μπορούσε παρά να «βουτήξει» στα βαθιά για να ανασυνθέσει την ιστορία του αποστολέα και της κάρτας. Βρήκε, λοιπόν, ότι ο Fieu και πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως λέει, ήταν πολύ ενεργός με τους Σοσιαλιστές και μετά είχε υπηρετήσει ως δήμαρχος της πόλης του αλλά και βουλευτής για δύο θητείες στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση. «Ο Fieu ήταν Σοσιαλιστής και σύντροφος του Jean Jaurès.
Αργότερα έγινε δήμαρχος του Carmaux (1929-1941, 1942-1944) και μέλος της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης (1932-1940). Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ενεργός στην αντίσταση. Ο Fieu πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1973 στο Albi», επισημαίνει ο Θεσσαλονικιός ιστορικός.
Η καρτ ποστάλ, η οποία έχει εκτυπωθεί από την εβραϊκή εταιρεία «Matarasso, Saragoussi & Rousso», είναι γραμμένη στο σύστημα Πίτμαν (σύστημα στενογραφίας), και η αποκρυπτογράφησή της έφερε στο φως το μήνυμα αγάπης του Γάλλου στρατιώτη προς τη σύζυγό του. «Όμορφο, αξιολάτρευτο και γοητευτικό κοριτσάκι μου. Όπως κάθε πρωί και κάθε βράδυ, σου στέλνω τις πιο στοργικές και ερωτικές μου σκέψεις. Σου στέλνω πολλά φιλιά καλύπτοντας με χάδια, το «νόστιμο», χαριτωμένο, χλωμό, γυμνό σου σώμα», γράφει ο Fieu κι αυτό το ερωτικό μήνυμα ίσως να εξηγεί, όπως σημειώνει ο ιστορικός Λεόν Σαλτιέλ, τον λόγο που επελέγη η στενογραφία ως μορφή επικοινωνίας. «Ίσως ήθελε μια κάποια ιδιωτικότητα ο αποστολέας», εξηγεί επισημαίνοντας πως προφανώς για τον Γάλλο στρατιώτη, ο οποίος έπρεπε να περιθάλπει τραυματίες μέσα στις λάσπες του μετώπου, η σύζυγός του συμβόλιζε τις ημέρες οικογενειακής ειρήνης και ηρεμίας.
Ο
Λεόν Σαλτιέλ έκανε γνωστή την ιδιαίτερη αυτή ιστορία, μέσα από τον
προσωπικό του λογαριασμό στο facebook, ,19 Οκτωβρίου 2020, ανήμερα της επετείου των
103 χρόνων από την ημερομηνία αποστολής. Γιατί, εν τέλει, αυτό που
μπορεί να κάνει μια καρτ ποστάλ ξεχωριστή είναι η ανασύνθεση της
ιστορίας που κρύβει…
Πηγή: iefimerida.gr
==========================================================================
Δημήτρης Σταυρόπουλος
Κι όμως, ο Ιταλός λοχαγός Αντόνιο Κορελι υπήρξε πραγματικά, και ο
έρωτας του με την όμορφη Κεφαλλονίτισσα, δεν είναι προϊόν
κινηματογραφικής μυθοπλασίας, αλλά μια αληθινή ιστορία αγάπης στη φωτιά
του πολέμου!…
Μάλιστα η… Πελαγία (στην πραγματικότητα Μαρία Διονυσίου), έσωσε τον λοχαγό από την σφαγή των Γερμανών το 1943.
Μόνο που ο Κορελι… δεν έπαιζε μαντολίνο!
Ο Αμος Παπαλονι, (ο αληθινός Κορελι) επέστρεψε στα 90 του χρόνια στην
Κεφαλονιά προκειμένου να αποτίσει φόρο τιμής στους Ιταλούς στρατιώτες
που σκότωσαν οι ναζί, λίγες ημέρες μετά την υπογραφή της ανακωχής.
Είναι άγνωστο ωστόσο, αν συνάντησε ξανά τον νεανικό του έρωτα…
Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΤΟΥ ΛΟΧΑΓΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ
Ο παρασημοφορημένος με αργυρό μετάλλιο Αμος Παμπαλόνι ,ηταν 33 ετών εκείνη την εποχή.
Την ιστορία του διηγήθηκε στο δημοσιογράφο Ρικάρντο Μόνι:
«Έφτασα στην Κεφαλονιά λίγο μετά τα 30 μου, τον Απρίλη του 1943.
Στο νησί οι κάτοικοι μας δέχτηκαν καλά. Οι γέροι μιλούσαν μεταξύ τους βενετσιάνικα και σχεδόν όλοι καταλάβαιναν τα ιταλικά.
Εγώ σύντομα συνδέθηκα συναισθηματικά με μια νέα 17-18 ετών. Ονομαζόταν
Μαρία και σπούδαζε δασκάλα. Ήταν μελαχρινή, μικροκαμωμένη, με δύο μάτια
μαύρα και φωτεινά σαν καρφίτσες.
Αλλά δεν κάναμε ποτέ έρωτα, ούτε έμενα σπίτι της, όπως γράφει στο βιβλιο
του ο Ντε Μπερνιέρ στο περιβόητο μυθιστόρημά του και ούτε την
παντρεύτηκα.
«Στις 12 Σεπτεμβρίου, οι Γερμανοί επιτέθηκαν και πήραν το Ληξούρι. Στις
20 Σεπτεμβρίου παίρνω διαταγή να μετακινήσω την πυροβολαρχία μου έως τα
Διληνάτα.
Το πρωί της 21ης, ενώ κοιτάζω με τα κιάλια μου, φτάνει ένας στρατιώτης φωνάζοντας:
Λοχαγέ, οι Γερμανοί, οι Γερμανοί!. Προσπαθούμε μάταια να τους αναχαιτίσουμε.
Ανταπαντούν με μικρούς όλμους προκαλώντας νεκρούς και τραυματίες. Δεν
ξέρω ότι έχουν ήδη σκοτώσει αιχμάλωτους. Παραδίδομαι. Δεν είναι
Γερμανοί. Είναι Αυστριακοί της μεραρχίας Εντελβάις.
Η ΣΩΤΗΡΙΑ
Μιλούν τα ιταλικά καλύτερα από μένα. Το πρώτο που κάνουν είναι να μας
πάρουν τα ρολόγια, τις αλυσιδίτσες, τα δαχτυλίδια και τα πορτοφόλια.
Διαμαρτύρομαι.
Ο επικεφαλής τους μου απαντά ότι δεν είμαστε αιχμάλωτοι, αλλά άτακτοι.
Προδότες. Και μου γνέφει να προχωρήσω. Δεν προλαβαίνω να κάνω ένα βήμα
και με πυροβολεί στον αυχένα. Δεν νιώθω πόνο. Νιώθω σαν να μου δώσανε
μια γερή σπρωξιά, όπως όταν φρενάρει ξαφνικά το λεωφορείο και είσαι
όρθιος.
Τα γυαλιά μου, αντί να πέσουν, σφίγγονται στερεότερα στη μύτη μου. Πέφτω
χάμω δίχως να χάσω τις αισθήσεις μου και χωρίς να καταλαβαίνω τι
ακριβώς συμβαίνει. Αν είμαι ζωντανός ή όχι.
Ενα πολυβόλο αρχίζει να κελαηδά. Ακούω τις φωνές των δικών μου. Ακούω
και μεμονωμένους πυροβολισμούς. Είναι οι χαριστικές βολές. Παραμένω
βουβός και ακίνητος.
Περνούν μερικά λεπτά και οι Αυστριακοί φεύγουν τραγουδώντας. Χάνω λίγο αίμα, αλλά είμαι καλά.
Η σφαίρα πέρασε ξυστά από τη σπονδυλική στήλη χωρίς να την αγγίξει, δεν
πείραξε την καρωτίδα και βγήκε από το λαιμό, χωρίς να πειράξει το
σαγόνι. Αν το είχε κάνει, θα με είχαν αποτελειώσει.
Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ
Τη νύχτα φτάνω στα Φαρακλάτα. Ζητώ από ένα ζευγάρι γέρων χωρικών να με φιλοξενήσουν. Βγάζω τη στολή και ντύνομαι στα πολιτικά.
Το βράδυ της 22ας η γυναίκα δέχεται να με συνοδέψει στο νοσοκομείο. Στο
δρόμο συναντάμε τη Μαρία! Δέχεται να αντικαταστήσει τη γριά γυναίκα.
Όταν πλησιάζουμε στο Αργοστόλι, αρνιέται να με πάει στο νοσοκομείο και
επιμένει ότι στο σπίτι της θα είμαι πιο σίγουρος. Κάνω όπως μου λέει και
γλιτώνω για δεύτερη φορά.
Το πρωί της 23ης, πράγματι, οι Γερμανοί μπαίνουν στο νοσοκομείο, παίρνουν τους τραυματίες αξιωματικούς και τους τουφεκίζουν.
«Αφού σώθηκα από τη σφαγή, επί 14 μήνες πολέμησα με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ στα βουνά της Ηπείρου.»
Ο στρατηγός Παμπαλόνι σε ηλικία 90 χρόνων, ήρθε δυο φορές στη δεύτερη
πατρίδα του την Κεφαλονιά, την πρώτη μαζί με τους Ιταλούς επίσημους και
κρατικούς παράγοντες για να τιμήσει τη μνήμη των Ιταλών και Ελλήνων που
έδωσαν τη ζωή τους το Σεπτέμβρη του 1943.
Με πρόσκληση, τη δεύτερη φορά, των τηλεοράσεων αγγλικής – ιταλικής και
της ΝΕΤ για να γυρίσουν ένα ζωντανό ντοκιμαντέρ με τον αληθινό λοχαγό
Κορέλι.
Η ΣΦΑΓΗ
Η κινηματογραφική ταινία με τον Νικολας Κειτζ και την Πενελοπε Κρουζ
και το μυθιστόρημα, που μεταφράστηκε σε 33 γλώσσες, έφερε στο φώς μια
ναζιστική θηριωδία κατά την διάρκεια του β’ Παγκόσμιου Πολέμου, που ήταν
μέχρι τότε σχεδόν άγνωστη.
Η θηριωδία αυτή με την εξόντωση της ιταλικής μεραρχίας Acqui (Αετών) τον
Σεπτέμβρη του 1943 στην Κεφαλονιά είναι η δεύτερη σε μέγεθος και φρίκη
μετά την Σοβιετική σφαγή των 22.000 Πολωνών στο Κατήν κατά την διάρκεια
του βάρβαρου πολέμου.
Ιταλικά στρατεύματα είχαν εγκατασταθεί στο νησί από τον Απρίλη του ’41
με την υποδούλωση της χώρας από τις φασιστοναζιστικές δυνάμεις.
Στα τέλη του ’42 εστάλησαν 12.000 αξιωματικοί και στρατιώτες της
μεραρχίας Acqui, ενώ στο τέλος του καλοκαιριού του ’43 αποβιβάστηκαν στο
νησί και γερμανικά στρατεύματα.
Με την ανακωχή των Ιταλών με τους Συμμάχους από την ιταλική ηγεσία στις
12 Σεπτέμβρη, δόθηκε εντολή στον ιταλό στρατηγό Gardin, σύμφωνα με την
οποία “τα γερμανικά στρατεύματα πρέπει να θεωρηθούν εχθρικά” και “στις
προσπάθειες αφοπλισμού από τις γερμανικές δυνάμεις πρέπει να
αντισταθούμε με όπλα”.
Στις 13 Σεπτέμβρη μια γερμανική νηοπομπή πέντε πλοίων προσεγγίζει την
πρωτεύουσα του νησιού, το Αργοστόλι. Παρά την επιφυλακτική στάση του
στρατηγού Gartin, οι ιταλοί αξιωματικοί πυροβολικού διατάζουν ν’
ανοίξουν πυρ και βυθίζουν δυο γερμανικά αποβατικά σκάφη, σκοτώνοντας 5
Γερμανούς.
Ο ίδιος ο Χίτλερ έδωσε εντολή στους γερμανούς στρατιώτες να εκτελούν με
συνοπτικές διαδικασίες κάθε Ιταλό, αξιωματικό ή στρατιώτη που θα
αντιστέκονταν.
Είχε προηγηθεί ένταλμα της Γερμανικής Διοίκησης στο οποίο αναφερόταν
ότι, “λόγω της άπιστης και ύπουλης συμπεριφοράς των Ιταλών της
Κεφαλονιάς, δεν πρέπει να κρατηθούν αιχμάλωτοι”.
Οι Γερμανοί στρατιώτες στις 21 του Σεπτέμβρη άρχισαν να εκτελούν τους
Ιταλούς κι αυτούς που παραδίδονταν μαζί με τον οπλισμό τους. Μέσα σε μια
εβδομάδα σκότωσαν 9.500 Ιταλούς, χωρίς οίκτο από την σκληροτράχηλη
Αυστριακή Μεραρχία Εντελβάις.
Παράλληλα με την εκτέλεση των αιχμαλώτων σκύλευαν και τα πτώματά τους.
Ο Λοχαγός, Άμος Παμπαλόνι, ήταν από τους λίγους που γλύτωσε σοβαρά
τραυματισμένος και τον περιέθαλψαν Έλληνες Κεφαλλονίτες. Όταν έγινε
καλά, εντάχτηκε στον ΕΛΑΣ και πολέμησε στο πλευρό των ανταρτών στα βουνά
της Ηπείρου.
Για την θηριωδία αυτή της εξόντωσης της Ιταλικής Μεραρχίας Acqui, οι
Γερμανοί ποτέ δεν πλήρωσαν, όπως και σε τόσες άλλες περιπτώσεις.
H μαρτυρία του Αντιφασίστα και φιλέλληνα Παμπαλόνι για ‘κείνες τις
μέρες, ήταν συγκλονιστική και βέβαια δεν έχει καμία σχέση με έναν
Λοχαγό, “που έπαιζε μαντολίνο από το πρωί ως το βράδυ”..!
Πηγές
In.gr
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Ο ΕΥΡΙΤΑΝΙΚΟΣ ΠΑΛΜΟΣ
Κώστας Μπουμπουρης
https://www.militaire.gr/o-alithinos-lochagos-koreli-kai-o-megalos-erotas-stin-kefalonia/
|
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου