Α)Γιατί η Σκωτία πρέπει να ψηφίσει “Ναι”
1 Vote
του Neil Davidson
Το Βarikat μεταφράζει και δημοσιεύει ένα κείμενο από το Jacobinτου Neil Davidson, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Strathclyde στη Γλασκώβη σχετικά με το Δημοψήφισμα για την Ανεξαρτησία που θα γίνει την Πέμπτη 18 Σεπτέμβρη σε όλη τη Σκωτία.
Το απόγευμα της 6ης Μαΐου του 1973, περίπου στη μέση της περιοδείας Alladin Sane, είδα τον David Bowie στη δεύτερη, sold out συναυλία του στο Aberdeen Music Hall. Δεν θα μπορούσα, τότε, να φανταστώ ότι μια μέρα θα τον άκουγα – ή μάλλον θα άκουγα την Kate Moss να μιλά εκ μέρους του – να παρεμβαίνει στη συζήτηση για δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Δεν μπορώ, βέβαια, να παραστήσω ότι το εθνικό αυτό δίλημμα ήταν ψηλά στις προτεραιότητες του 15χρονου εαυτού μου. Ούτε καν φανταζόμουν ότι θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει τέτοιο δημοψήφισμα.
Το μήνυμα που διάβασε η Moss εκ μέρους του Bowie στα Brit Awards στις 20 Φεβρουαρίου – «Σκωτία, μείνε μαζί μας» – πάντως, άξιζε να το πάρουμε πιο σοβαρά από ότι το πήραμε. Και σίγουρα πιο σοβαρά από το κράμα μπλόφας και εκφοβισμού που εκλάβαμε από τους George Osborne[1], Jose Manuel Barroso και τους διευθυντές της Standard Life plc. Ο Bowie είναι, στην πραγματικότητα, περισσότερο πολιτικός καλλιτέχνης από όσο τον θεωρούμε, αλλά δεν είναι σε καμιά περίπτωση παραδοσιακός δεξιός. Παρόλα αυτά η παρέμβασή του ήταν χαρακτηριστική μιας ευρέως διαδεδομένης άποψης στην Αριστερά ότι ένα πιθανό «ναι» της Σκωτίας στις 18 του Σεπτέμβρη θα «μας κατέστρεφε» (τους Άγγλους), και ίσως και τους ίδιους τους Σκωτσέζους. Αυτές οι απόψεις ήταν διαδεδομένες και στη Σκωτία.



