Ετικέτες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζητήματα Στρατηφικής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζητήματα Στρατηφικής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2014

Η πιθανή ανεξαρτησία της Σκωτίας προκαλεί αναταράξεις…

 

Στις 18 Σεπτέμβρη 2014 διεξάγεται το δημοψήφισμα για το αν η Σκωτία θα γίνει «ανεξάρτητο κράτος». Δικαίωμα συμμετοχής έχουν 4 εκατομμύρια ψηφοφόροι άνω των 16 ετών.
Το κυβερνών στη Σκοτία κεντροαριστερό κόμμα SNP και ο πρωθυπουργός Άλεξ Σάλμοντ είχαν δεσμευτεί από τον εκλογικό τους θρίαμβο του 2011 ότι στα τέλη της θητείας τους θα δρομολογήσουν το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας, κάτι που άλλωστε συνιστά βασικό προγραμματικό στόχο του SNP από την ίδρυσή του.
Τον περασμένο Γενάρη, φαινόταν πολύ μικρή η πιθανότητα να πλειοψηφήσει το «ναι» στην ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο, με τα γκάλοπ να δίνουν στο «όχι»  προβάδισμα μέχρι και 25 μονάδες. Τους μήνες που μεσολάβησαν ωστόσο, καθώς το κύριο τμήμα των πολιτικών και επιχειρηματικών ελίτ στην Αγγλία κλιμάκωναν την προσπάθεια υπέρ του «όχι», το λαϊκό αίσθημα κινήθηκε στην αντίθετη κατεύθυνση. Μήνα με το μήνα το «ναι» ροκάνιζε τη διαφορά, το καλοκαίρι η διαφορά από το «όχι» έπεσε σε 2-3 μονάδες (με μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων) και σήμερα, λίγο πριν στηθούν οι κάλπες, εμφανίστηκε η πρώτη δημοσκόπηση όπου το «ναι» προηγείται (με ό,τι συνέπειες μπορεί να έχει «ψυχολογικά» αυτό στους αναποφάσιστους).

Παρασκευή 6 Ιουνίου 2014

Συνάντηση Μέρκελ-Κάμερον





Για τον μελλοντικό πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συζήτησαν το βράδυ της Τετάρτης ο βρετανός πρωθυπουργος, Ντέιβιντ Κάμερον και η γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ.

Οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν μετά το δείπνο των G7 και οι συζητήσεις τους αφορούσαν την επόμενη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τις προτεραιότητές της και τον επόμενο πρόεδρο.

«Η συζήτησή τους ήταν φιλική, ειλικρινής και εποικοδομητική, όπως συμβαίνει συνήθως, και διεξήχθη με τη βούληση να βρεθεί μια συναίνεση» έγινε γνωστό από πηγές του Κάμερον.

Διμερείς συναντήσεις με την Μέρκελ και τον Φρανσουά Ολάν, καθώς και με τους πρωθυπουργούς της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι και της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον είχε και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Φαν Ρομπάι.

Σάββατο 29 Μαρτίου 2014

Οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους έγινε το Ναυαρίνο

του Μελέτη Η. Μελετόπουλου*
Κάθε σημαντική εθνική προσπάθεια επιτυγχάνει χάρις στον σωστό στρατηγικό σχεδιασμό και την διπλωματική δράση. Αλλά απαιτείται και η κατάλληλη και ευνοϊκή διεθνής συγκυρία, την οποία κάθε έθνος που επιδιώκει έναν μεγάλο σκοπό οφείλει να εντοπίζει, να αναλύει σωστά και να εκμεταλλεύεται.
Τον στρατηγικό σχεδιασμό, στην Ελληνική Επανάσταση, εξασφάλισε με γνώση, εμπειρία και ψυχραιμία ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όχι εξ αποστάσεως, αλλά πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του πυρός. Την διπλωματική δράση χειρίστηκε ιδιοφυώς ο Ιωάννης Καποδίστριας, θυσιάζοντας την θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσσίας. Υπήρξε όμως και η διεθνής ευνοϊκή συγκυρία, χωρίς την οποία η Επανάσταση δεν θα είχε οδηγήσει στην ίδρυση ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους. Η συγκυρία έγινε ευνοϊκή γιά τους επαναστατημένους Έλληνες αργά αλλά σωτήρια. Και εκδηλώθηκε στο Ναυαρίνο.

Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013

Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2012

Τα πολλά μέτωπα του Ισραήλ

 

Tου Νικου Κωνστανταρα
Η διένεξη του Ισραήλ με τη Χαμάς στη Γάζα πολλαπλασιάζει τους κινδύνους σε μια περιοχή που ήδη είχε αποσταθεροποιηθεί. Ηταν προφανές ότι η κλιμάκωση των επιθέσεων Παλαιστινίων με πυραύλους από τη Λωρίδα της Γάζας τον τελευταίο μήνα θα οδηγούσε σε δυναμική αντίδραση από την ισραηλινή πλευρά, αλλά οι σημερινές εχθροπραξίες δεν είναι όπως πριν. Ο ξεσηκωμός των αραβικών κρατών έχει αλλάξει ριζικά τον γεωπολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής, ανατρέποντας καθεστώτα και συσχετισμούς δεκαετιών

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Η σημασία της εθνικής στρατηγικής έναντι της Τουρκίας


 


Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)

Τα κράτη του διεθνούς συστήματος έχουν ορισμένους στρατηγικούς στόχους, ανεξάρτητα αν αυτοί είναι μακροχρόνιοι ή βραχυπρόθεσμοι, έχουν συνοχή ή είναι αντιφατικοί. Με αυτό τον τρόπο, το εσωτερικό και εξωτερικό περιβάλλον μίας χώρας δημιουργεί διάφορες απαιτήσεις και είναι η πηγή προκλήσεων και ευκαιριών για την πραγματοποίηση των στόχων και των επιδιώξεων του κράτους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα κράτη λειτουργούν ως προσαρμοζόμενες οντότητες που προσπαθούν με την εξωτερική τους πολιτική καθώς επίσης και με την πολιτική ασφάλειας που διαμορφώνουν να διατηρήσουν τις βασικές δομές τους, δηλαδή τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά τους χαρακτηριστικά σε αποδεκτά όρια. Τα πιο πάνω συνιστούν την πεμπτουσία για την διαμόρφωση αυτού που ονομάζεται Εθνική Υψηλή Στρατηγική (Grand Strategy). Με άλλα λόγια, η υψηλή στρατηγική θέτει ιεραρχημένους στόχους λαμβάνοντας υπόψη το διεθνές περιβάλλον και την επιθυμητή θέση μίας χώρας με σκοπό να κινητοποιήσει το ευρύτερο εθνικό δυναμικό και τους πόρους του κράτους προκειμένου να επιτύχει τρεις βασικούς στόχους, α) σταθερότητα, β) ευημερία και γ) ασφάλεια.

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

Η νέα γεωπολιτική των ειρηνευτικών επιχειρήσεων

Οι ειρηνευτικές επιχειρήσεις βρίσκονται σε μία κατάσταση διακύμανσης. Τρεις είναι οι παράγοντες που προωθούν τις αλλαγές.

undefined

Πρώτον, ο ρόλος των χωρών της Βορείου Αμερικής και της Ευρώπης (Δυτική Κοινότητα) βρίσκεται σε εξασθένηση, εξαιτίας της μείωσης της στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής ισχύος, σε συνδυασμό πάντοτε και με τη μείωση της ήπιας ισχύος. Αυτές οι ευρείες αλλαγές δημιουργούν μία προοπτική μειωμένης ικανότητας για τη διαχείριση των συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ




Η κλιμάκωση του πολέμου, ο συσχετισμός δυνάμεων, ο (νέο)μερκαντιλισμός, η πολιτική του μηδενικού αθροίσματος, η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, οι διαπραγματευτικές μας δυνατότητες, οι σημερινές λύσεις της Ελλάδας και οι μεγάλες ευθύνες όλων μας
 
“Σε αδρές γραμμές, η γρήγορη επίθεση εναντίον ενός λαού και η ακαριαία επικράτηση, θέτει υπό έλεγχο το περιβάλλον και παραλύει ή υπερφορτώνει τις αισθήσεις του αντιπάλου, επηρεάζοντας την ικανότητα του να κατανοεί τα γεγονότα. Σκοπός της μεθόδου «σοκ και δέος», είναι να καταστεί ο αντίπαλος εντελώς ανίκανος να λειτουργήσει – πόσο μάλλον να αντισταθεί”. 

Δευτέρα 29 Οκτωβρίου 2012

ΜΕΤΑΞΑΣ:ΗΤΑΝ ΔΥΝΑΤΗ ΜΙΑ “ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ” ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ;

 


   Μία ΄΄άποψη που ακούγεται τα τελευταία  χρόνια  εμπεριέχεται  στο ερώτημα του  τέως πρέσβη επί τιμής ,Αννίβα Βελιάδη  ( το οποίο  απαντάται στο βιβλίο του «Μεταξάς –Χίτλερ», )”Μήπως εάν ο Μεταξάς είχε προσπαθήσει να ακολουθήσει μια πιο ρεαίλιίστική πολιτική  (δηλαδή σύμφωνα με τον εν λόγω διπλωμάτη προσέγγιση με την Γερμανία ) ίσως η Ελλάδα  να είχε αποφύγει το ολοκαύτωμα του Β! Παγκισμιού Πολέμου” [1]
    Το πρόβλημα  με μια  υποτιθέμενη προσφυγή  του Μεταξά στις «καλές υπηρεσίες» των Γερμανών  είναι ότι θα ήταν ατελέσφορη δεδομένου ότι η Γερμανία είχε «εκχωρήσει» τα Βαλκάνια (και την Ελλάδα) στην Ιταλία. «Η Ελλάδα είναι για την Ιταλία ότι η Νορβηγία για την Γερμανία» (δήλωση του Τσιάνο τον Απρίλιο του 1940 την οποία με την οποία είχαν συναινέσει  οι Γερμανοί) Και φυσικά σε περίπτωση Ελληνικής έκκλησης στην Γερμανία δεν χρειάζεται να αναλυθεί γιατί η Ιταλία («ιδρυτικό στέλεχος» του Άξονα)  θα βάρυνε ΠΑΝΤΑ περισσότερο στα μάτια των Γερμανών από την Ελλάδα. Για οποίον  αμφιβάλει του συνιστάται να εξετάσει την περίπτωση της Ρουμανίας η οποία προσέφυγε ακριβώς στις  «καλές υπηρεσίες» των Γερμανών (και παραιτήθηκε από την ίδια βρετανική εγγύηση της 13ης Απριλίου 1939 η οποία είχε δοθεί και` στην Ελλάδα και στην Πολωνία): πρώτα υποχρεώθηκε να παραχωρήσει το 30% του εδάφους της  και μετά υποχρεώθηκε να συμμετάσχει στον πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών θυσιάζοντας σχεδόν 3 από τις 4 στρατιές της (το 80% του στρατού της) στο όνομα του Γερμανικού «Μολώχ» σε μια πόλη που τότε ονομαζόταν Σταλινγκράντ…{2}
   Πρός επικύρωση του παραπάνω αντεπειχειρήτος  παρατιθέται απόσπασμα από την συνέντευξη του δικτάτορα της 30 Οκτωβρίου 1940 “Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς διά την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως “ασήμαντοι” εμπρός εις τα “οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα” τα οποία θα είχεν διά την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν.  Με καταφανή προσπάθειαν αποφυγής σαφούς καθορισμού μου εδόθη να καταλάβω ότι η προς τους Έλληνας στοργή του Χίτλερ ήτο οι εγγυήσεις oτι αι θυσίαι αυταί θα περιορίζοντο “εις το ελάχιστον δυνατόν”. Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγ’άτς ” [3]Με αλλά  λογία  ή Ελλάδα ως αντίτιμο στης προσχωρήσεως  της στον Άξωνα θα έπρεπε να υποστή εθελούσιο ακρωτηριασμό όπως ακριβώς η Ρουμάνια Επιπλέον η καταστάση για την Ελλάδα  θα ήταν αν μη τι άλλο χειρότερη απο αυτη της Ρουμανίας καθώς εκτός απο απώλεια εδαφών πρός  ώφελος της Ιταλίας΄και Βουλγαρίας θα  έπρεπε να αναμένεται ότι ούτε η Βρετάνια   θα παρακολουθούσε αυτήν την επιζήμια για αυτή αλλαγή στρατοπέδου χωρίς να αντιδράσει ενώ είχε τα μέσα και το κίνητρό να το πράξει θέτοντας με την σείρα της υπο τον έλεγχο της τα εδάφη που θεωρούσε απαραίτητα για την στρατηγική της ασφαλεία π.χ. Κρήτη  “.Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των.Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον. Το συμπέρασμα αυτό δεν προέκυψεν μόνον από την πλέον απλήν λογικήν, άλλά και από ασφαλείς και βεβαίας πληροφορίας εξ Αιγύπτου, καθ’ ας ειχεν ήδη προμελετηθή και αντιμετωπισθή η ενέργεια που θα έπρεπε να γίνη ως φυσικόν επακόλουθον πάσης τυχόv εκουσίας ή ακουσίας συνεργασίας της Ελλάδος με τον Άξονα, εις τας ελληνικάς νήσους και προς παρεμπόδισιν εν περιπτώσει της δυνατότητος διά τόν Άξονα να τας χρησιμοποιήση”[4]
   Οσο για το δευτέρο σκέλος της υπόθεσης δεδομένης της ανάγκης των Γερμανων “για βορά κανονιών¨” για το Ανατολικό Μετωπο το 1942 ειναι απίθανο να μην ζητούσαν απο την” υποτελή συμμαχο” Ελλάδα να συνεισφέρει δυνάμεις ¨¨για την Σταυροφορία ενάντια στον Ιουδεό-Μπολσεβικσμό΄΄ένω  π.χ. απο την Ρουμανία είχαν ζητήσει 30 μεραρχίες  την ίδια περίόδο παρά το γεγονός  οτι ο Ρουμάνικος Στρατός είχε μόλις 21 [5]
Χρήστος Βούλγαρης
{1].Αννίβας Βελιάδης «Μεταξάς –Χίτλερ», Εκδόσεις Ενυάλιος Αθήνα  2008, σελ.13
[2] Mark Axworthy “The Romanian Army of Wolrd War II “,Osprey Publications, Λονδίνο 1992 σελ.30
[3] Ι.Μεαξάς “Προσωπικό Ημερολόγιο”, τόμος Δ!  Εκδόσεις Γκοβόστη Αθήνα960 σσ.522-523
[4] Ομοιώς σελ.523
[5] Peter Abbott “Germany’s Eastern Front Allies 1941-1945″Osprey Publications, Λονδίνο 1982 σελ.,8
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1.Peter Abbott “Germany’s Eastern Front Allies 1941-1945″Osprey Publications, Λονδίνο 1982
2.Mark Axworthy “The Romanian Army of Wolrd War II “,Osprey Publications, Λονδίνο 1992
3.Αννίβας Βελιάδης «Μεταξάς –Χίτλερ», Εκδόσεις Ενυάλιος Αθήνα  2008,
4.Ι.Μεαξάς “Προσωπικό Ημερολόγιο”, τόμος Δ!  Εκδόσεις Γκοβόστη Αθήνα960

Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

Στρατηγικά προβλήματα της Ελλάδας το 1939-1941








   1.  Μέχρι το 1939 (κατάκτηση της Αλβανίας από τους Ιταλούς)   το Γενικό Στρατηγείο θεωρούσε ως σημαντικότερο κίνδυνο τους Βούλγαρους από τους Ιταλούς (η παραμεθόριος με την Αλβανία άρχισε να οχυρώνεται μόλις  το 1939). Για παραπάνω πληροφορίες μπορούμε να κοιτάξουμε τα βιβλία των Κολιόπουλου- Παπάγου (ο πρώτος στα πλαίσια της εξωτερικής πολιτικής εξετάζει και την Ελληνική στρατηγική και ο δεύτερος αναφέρεται εκτενώς στον πολεμικό εξοπλισμό)Ομώς κάποίος θα μπορούσε να κατήγορήσει την Ελληνική Ηγεσια για στρουθοκαμηλισμό καθώς η Βουλγάρια από μονη της δεν είχε τα μέσα για να απειλήσει την Ελλάδα, δεδομένου μαλιστα και της υπάρξης του Βαλκανικού Συμφώνου  το οποιο έιχε σχεδιαστεί ακρβώς για να ανάσχέση τον βουλγαρικό αναθεωρητησμό-επιθετικότητα όπως ακομά και το γεγονός ότι η Βουλγάρια επρέπε να ξεπέρασει τις συνέπειες της συνθήκης του Νεύγυ (περιορισμός του μεγεθους του στρατού της και του οπλισμού που έίχε δικαιώμα να κατέχει π.χ. σε μια μυστική εκθεση του ΓΕΣ για τις Βουλγαρικές ενοπλές δυναμεις του 1938 ή οποια βρισκέται στο ΓΑΚ Αθηνών ανάφερει οτί οι Βουλγαροι προσπαθούσαν ακομα να ανελκίσουν ένα Γερμανικό υποβρύχιο που είχε βυθιστει το 1918 για να αποκτήσουν ενα αξομάχο για αυτούς υποβρύχιο )  .Αρα η Βουλγάρια για να απειλήσει την Ελλάδα έπρεπε να έχει την υποστήριξη μόνο μιας Μεγάλης Δύναμης και η μόνη Δύναμη μέχρι το 1938 η οποιά είχε τα μεσά και το κίνητρο και τα μέσα να σπηρίξει την Βουλγάρια ήταν η Ιταλία.Εξάλλου η Αλβάνια τουλαχιστον από τα μέσα της δεκαετίας του 20 είχε σιώπηρα “καταχωρηθεί” στην Ιταλική σφαίρα επιοορης.

Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012

Μάριος Ευρυβιάδης: Κούβα 1962: Πόλεμος και αποτροπή





Λίγο μετά τον τερματισμό της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας τον Οκτώβριο του 1962, όταν κατά κοινή παραδοχή των πρωταγωνιστών ΗΠΑ κα Σοβιετικής Ένωσης η ανθρωπότητα πλησίασε όσο ποτέ την αυτοκαταστροφή, υπηρεσίες των ΗΠΑ διεξήγαγαν μια έρευνα ως προς τη συμπεριφορά των Αμερικανών στη διάρκεια της κρίσης. 

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2012

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ: Από το Bόρειο Πόλο με αγάπη: Το μεγάλο παιχνίδι του Εστέλ - Ποιος είναι ο κοινός εχθρός ενός Καναδού, ενός Αμερικάνου, ενός Φινλανδού, ενός Σουηδού, κι ενός Νορβηγού;

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ: Από το Bόρειο Πόλο με αγάπη: Το μεγάλο παιχνίδι του Εστέλ - Ποιος είναι ο κοινός εχθρός ενός Καναδού, ενός Αμερικάνου, ενός Φινλανδού, ενός Σουηδού, κι ενός Νορβηγού;

Γιατί ήταν τεράστιο το σφάλμα του Αλέξη Τσίπρα να εμπλακεί με δυο βουλευτές του, σε μια ολέθρια διαμάχη όλων αυτών που έχουν έναν και μόνο κοινό εχθρό! Αλλη μια εκρηκτική αποκάλυψη του Γιώργου Αδαλή, για τις άγνωστες πτυχές ενός ακήρυχτου πολέμου για τα πετρέλαια!
Γιώργος Αδαλής 
aegeantimes.gr

Ο Αλέξης Τσίπρας, δοκιμάζει τους τελευταίους μήνες τα όρια αντοχής των Ελλήνων απέναντι στα «Εθνομηδενιστικά σύνδρομα» που κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να καταστήσουν ως θεμέλιο λίθο του κόμματος του!

Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 2012

Βελούδινη παλινόρθωση

Γ. ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΣ Αργά αλλά σταθερά προχωρεί η παλινόρθωση της κυρίαρχης επιρροής της Ρωσίας στην πρώην ΕΣΣΔ. Το πρώτο μεγάλο βήμα ήταν η Ουκρανία, η πρόσφατη αλλαγή στη Γεωργία θεωρήθηκε σαν η ολοκλήρωση, αλλά η δυναμική φαίνεται να συμπεριλαμβάνει ακόμη και την εντός Ε.Ε. και ΝΑΤΟ Λιθουανία.Στην αντιστροφή της δυναμικής διάλυσης της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Εμβέλειας συνέβαλαν τρεις παράγοντες:Η αυταρχική ανασύνταξη της Ρωσίας υπό τον Πούτιν, που στην πράξη απαγόρευσε τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. πέραν των τριών Βαλτικών Χωρών.Η ρεαλιστική προσαρμογή των ΗΠΑ που έδωσε και έχασε την τελευταία μάχη της στη Γεωργία το Καλοκαίρι του 2008, με αναμενόμενη θεαματική βελτίωση των ρωσοαμερικανικών σχέσεων σε περίπτωση επανεκλογής Ομπάμα παρά την αντιπαράθεση Ουάσιγκτον-Μόσχας στη Συρία.Η κρίση της Ευρωζώνης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και η σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή της, εντός Ευρωζώνης, Εσθονίας και της εκτός Λετονίας

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΙ

undefined
του Χρήστου Βούλγαρη
    Ένας από τους μύθους που γεννήθηκαν από την γρήγορη κατάρρευση της Γαλλίας το 1940 (10 Μαίου 1940-18 Ιουνίου 1940)  (και δυστήχως διαιωνίζωνται μέχρι σήμερα χάρη στον Βρετανικό “κίτρινο” τύπο, το ελληνόφωνο  αντίστοιχο του και τους διαδικτυακούς “κλώνους” τους) είναι ότι οι Γάλλοι ηττήθηκαν ένεκα δειλίας.Βέβαια η θέση ότι ένας Στρατός ο οποιός ήτταται έχωντας υποστεί περί τις 200.0000 απώλειες (βλέπε Ραιύμον Καρτιέ “Ιστορία του Β! Παγκοσμίου Πολέμου”τόμος Α! μετάφραση στα Ελληνικά από την Πάπυρος Πρές, Αθήνα, 1968) μπορεί να θεωρηθεί ως ένας “δείλος Στρατός” είναι μια θέση η οποία δεν μπορεί να αντισταθεί ένα σοβαρό επιστημονικό έλεγχο καθώς έχουμε και άλλες περιπτώσεις στην Ιστορία κατά τις οποιές ενας Στρατός υφιστάται ήττα κατακλυσμιαίων διαστάσεων π.χ. ο Πρώσσικος το 1806 χώρις κανείς να προσάψει στους Πρώσους ούτε τότε ούτε αργότερα την κατειγορία της δειλίας.
   Έχει παρατηρηθεί πολλές φορές κατά την διάρκεια της Ιστορίας ότι  όταν συγκρούονται δύο Στρατοί εκ των  εκ των οποιών ο ένας έχει έναν σημαντικά καλύτερο τρόπο διεξαγωγης πολέμου αυτός ο Στρατός  σημειώνει νίκες με σάφως μικρότερες απώλειες π.χ. οι Αθηναίοι εναντιόν των Περσών στο Μαραθώνα, οι Ισπανοι εναντιον των δυνάμεων της αυτοκρατορίας των ‘Ινκα στην Καξαμάρκα κτλ.Το 1940 οι Γερμανοί ειχαν εξελιξεί τον παραδοσιακο Πρωσικό τρόπο διεξαγωγης πολέμου “Bewegungskrierg”( “πόλεμος κινήσεων”βλ. Ρόμπερτ Μ. Κιτινο “The Wehrmark Retreats”, University Press of Kansas ΗΠΑ 2012 σελ. xviii του προιοιμίου, καθώς αξιζεί να θυμόμαστε ότι ο όρος “Blitzkrieg” είναι επινοήση των Βρετανών πολεμικών αντοποκριτών των TIMES  και δεν απαντάται στα γερμανικά στρατιωτικά κείμενα της περιόδου) και σε συνδυασμό με την μεγαλυτέρη χρήση των τεθωρακισμένων/τακτικής αεροπορίας είχαν αποκτησεί ένα ποιοτικό πλεονέκτημα απέναντι στους Αγγλογάλλους (οι βασικές συνιστώσες δυνάμεις των Συμμάχων το 1940)

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2012

Όταν έπεφτε η Σμύρνη: η ήττα της Ελλάδας στη γεωπολιτική αναδιάταξη

Πέρασαν ενενήντα χρόνια από την ώρα που οι Τσέτες του Κεμάλ έμπαιναν στη Σμύρνη: η Μικρασιατική Καταστροφή ήταν η μεγαλύτερη τραγωδία του σύγχρονου ελληνισμού αλλά και μία από τις φρικτότερες σφαγές και διώξεις στο σύγχρονο κόσμο. Πριν όμως εξελιχθεί σε βαριά στρατιωτική ήττα, η Μικρασιατική Καταστροφή υπήρξε, πάνω απ’ όλα, διπλωματική / γεωπολιτική ήττα της Ελλάδας. Πώς όμως έφτασε ο ελληνισμός σε αυτή την τραγωδία; Για να κατανοηθεί  είναι ανάγκη να ανατρέξει κανείς όχι μόνο στο ίδιο το 1922, αλλά, κυρίως, σε διεθνή γεγονότα τόσο του 1918, όσο και του 1914 – 1915, καθώς επίσης και στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις  του 1920.

Οι μύθοι για τον Ελευθέριο Βενιζέλο

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Σεπτεμβρίου 1, 2012

benizelos1.jpg&w=150&h=150&zc=1&q=100&nores=1

Για τον Σεπτέμβρη των ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ γονιών ΜΑΣ.
Αφιέρωμα όμως , όχι του τύπου …. «θυμόμαστε , λέμε και….κλαίμε…» ,
ούτε αφιέρωμα του τύπου … «ηρωικός …πανυγηρικός στην πλατεία του χωριού» !
Οι «ΜΥΘΟΙ» που ΑΔΙΚΟΥΝ ( ακόμα και σήμερα) τον Έλληνα πολιτικό:

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012

Το ψεύδεσθαι στις διεθνείς σχέσεις

Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

Το ψεύδεσθαι στις διεθνείς σχέσεις

Φωτογραφία
Το ψεύδεσθαι είναι η προς εξαπάτηση μετάδοση πληροφοριών. Η εξαπάτηση, δυστυχώς, αποτελεί ακόμα μέθοδο στη διεξαγωγή των κρατικών υποθέσεων, και το ψεύδεσθαι εργαλείο της. Ο μετερχόμενος το ψεύδος, το πράττει προς εξυπηρέτηση συμφέροντος, του ιδίου ή της χώρας του· συνηθέστερα και των δύο. Ο ψευδόμενος είναι πεπεισμένος ότι η κατ’ αυτόν ιερότητα του σκοπού, δηλαδή το συμφέρον, εξαγνίζει το μέσο, δηλαδή το ψεύδος. Γι’ αυτό, έστω και αν είναι ηθικά επιλήψιμο, το ψεύδεσθαι δεν καταφρονείται από τους ηγέτες. Για τούτο και το μετέρχονται κατά τη διεξαγωγή των κρατικών υποθέσεων, εσωτερικών και εξωτερικών.
Η έρευνα έχει διαπιστώσει ότι υφίσταται εσωτερικός δεσμός μεταξύ του ψεύδεσθαι και του εμπιστεύεσθαι. Έχει συναφώς εξαχθεί ότι οι ηγέτες ψεύδονται συχνότερα προς τον δικό τους λαό και σπάνια προς ξένους ηγέτες. Αιτία γι’ αυτό θεωρείται το ότι ο λαός συνήθως εμπιστεύεται τον ηγέτη του ενώ, στις διεθνείς σχέσεις, οι ηγέτες σπανίως εμπιστεύονται αλλήλους.

Δεν είναι απαραίτητο να είναι αναληθείς οι μεταδιδόμενες πληροφορίες για να συντελείται το ψεύδεσθαι· μπορεί να συντελεσθεί και με αληθείς. Μερικές φορές, η μετάδοση αναληθών πληροφοριών γίνεται με την πεποίθηση του μεταδίδοντος ότι οι πληροφορίες είναι αληθείς. Η πράξη της μετάδοσής τους ισοδυναμεί με ψεύδος όταν ο λήπτης αντιληφθεί ότι οι πληροφορίες που έλαβε δεν είναι αληθείς και αποφανθεί ότι ο μεταδώσας εψεύσθη.

Άλλες φορές, η μετάδοση αναληθών πληροφοριών οφείλεται στην άγνοια της αλήθειας από τον μεταδίδοντα. Αυτό δεν καθιστά την άγνοια, κατ’ ανάγκη, αθώα. Η άγνοια μπορεί να οφείλεται στην σκόπιμη παράλειψη του μεταδίδοντος να πληροφορηθεί την αλήθεια, έχοντας αποφασίσει να μεταδώσει αυτό που ο ίδιος θεωρεί «προσήκον» ή «συμφέρον», έστω και αν δεν είναι αληθές. Δεν είναι επίσης ασύνηθες, η άγνοια της αλήθειας να οφείλεται στο ότι ο μεταδίδων επέδειξε αμέλεια ή ολιγωρία να την πληροφορηθεί. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η μετάδοση αναληθών πληροφοριών αποτελεί ψεύδος κατά τον ίδιο τρόπο που η μετάδοση αληθών πληροφοριών, με την πεποίθηση ότι είναι ψευδείς, αποτελεί αλήθεια.

Το ψεύδεσθαι προς άλλο κράτος είναι πράξη επικίνδυνη· όχι τόσο λόγω της πράξης του ψεύδεσθαι, αυτής καθαυτής, όσο λόγω της πιθανότητας αποκάλυψής της. Το ψεύδεσθαι συνιστά απάρνηση της καλής πίστης η οποία απαιτεί σεβασμό στην αλήθεια. Η αρχή της καλής πίστης είναι θεμελιώδης αρχή των διεθνών σχέσεων. Στις διεθνείς συναντήσεις, τις διαπραγματεύσεις και την εν γένει διεθνή επικοινωνία και τις συναλλαγές, η καλή πίστη θεωρείται όρος εκ των ων ουκ άνευ για τη διεξαγωγή τους. Αποκάλυψη της απουσίας της επισύρει ακόμη και την ακυρότητα των επιτευχθέντων. Το γνωρίζουν αυτό οι μετερχόμενοι το ψεύδος· γι’ αυτό, ευχερώς, προθύμως και ευχαρίστως, ομνύουν πίστη και αφοσίωση στην αλήθεια, συγχρόνως ψευδόμενοι και ταυτοχρόνως απαιτώντας και αναμένοντας να πληροφορούνται από τον συνομιλητή τους ακεραία την αλήθεια· και μόνο την αλήθεια.

Στις διεθνείς σχέσεις και τη διπλωματία είναι επιτρεπτό να μη λέγεται όλη η αλήθεια. Δεν είναι όμως επιτρεπτό να αποκρύπτεται τόση αλήθεια, ώστε, όση έχει ειπωθεί, να ισοδυναμεί με ψεύδος. Είναι θεμιτό να ειπωθούν πολύ λίγα ή να μην ειπωθεί τίποτα· δεν είναι όμως θεμιτό να λεχθούν, τόσα, τέτοια, και κατά τρόπο, ώστε η λογική σημασία των ρηθέντων, αποσιωπηθέντων και συμφραζομένων, να είναι αντίθετη προς την αλήθεια.

Θεωρούμε δε, ως αλήθεια, ό,τι αποδίδει εκείνο το οποίο πραγματικώς είναι, υπάρχει ή γίνεται. Ο ηγέτης δεν ψεύδεται. Ο ηγέτης κράτους, ως εκ του υπάτου αξιώματός του, οφείλει να γνωρίζει, και θεωρείται ότι κατέχει πάντα την αλήθεια· τουλάχιστον, καθόσον αφορά στο κράτος του. Δεν ημπορεί, συνεπώς, έχοντας ψευσθεί, να επικαλεσθεί ή προφασισθεί άγνοια της αλήθειας· ούτε μπορεί να επικαλεσθεί άνωθεν εντολές· ως κρατικός ηγέτης δεν υπόκειται σε τέτοιες. Ηγέτης κράτους, ο οποίος αποκαλύπτεται ψευδόμενος, ευτελίζει τον λαό του και πλήττει το κύρος, την αξιοπιστία και την αξιοπρέπεια της χώρας του.
*Ο Τάσος Τζιωνής είναι διπλωμάτης. 
 
Ό,τι λέγεται από έναν ηγέτη στον άλλο, θεωρείται αληθές ΛΟΓΩτης σοβαρότητας των συνεπειών του ψεύδους στις διεθνείς σχέσεις, ό,τι λέγεται από έναν ηγέτη προς άλλο, θεωρείται ότι είναι αληθές, ως εκ του γεγονότος και μόνο ότι λέχθηκε από ηγέτη προς ηγέτη· γι’ αυτό, δεν αμφισβητείται. Αυτό το αξίωμα είναι ισχυρό ακόμα και στη σπάνια περίπτωση κατά την οποία συμφέρει στον ηγέτη που έχει ψευσθεί να θεωρηθούν αναληθή τα όσα είπε. Το συμφέρον του κράτους απαιτεί, ο ηγέτης του να θεωρείται ότι λέει πάντα την αλήθεια? ακόμα κι όταν έχει ψευσθεί. Στην ακραία και απευκταία περίπτωση κατά την οποία ένα κράτος αμφισβητεί την ειλικρίνεια του ηγέτη άλλου κράτους, η εκδήλωση της αμφισβήτησης συνιστά προσβολή, και πράξη μη φιλική έως και εχθρική, για το κράτος του ηγέτη, ο λόγος του οποίου αμφισβητείται.
Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, το ψεύδεσθαι θα συνεχίσει να αποτελεί πρόχειρο εργαλείο στη διεξαγωγή των διεθνών υποθέσεων· κυρίως για εκείνους τους ηγέτες οι οποίοι φρονούν ότι το ψεύδεσθαι αυξάνει την ισχύ και το κύρος τους, είτε έναντι του λαού τους, είτε έναντι του ξένου ηγέτη με τον οποίο συνομιλούν ή διαπραγματεύονται. Πρόκειται για ηγέτες οι οποίοι ανήκουν, κατά κανόνα, στην κατηγορία των πολιτικών οι οποίοι δέχονται τον πολιτικό αμοραλισμό ως φυσιολογικό και αναγκαίο ή ακόμη και ιδεολογικά επιβαλλόμενο.

Διαφωνούμε ότι το ψέμα είναι χρήσιμο, πολύ δε περισσότερο, αναγκαίο ή, χειρότερα, απαραίτητο, στη διεξαγωγή των κρατικών υποθέσεων, εσωτερικών ή διεθνών. Ακόμη και αν δεχθεί κανείς ότι οι κανόνες της ηθικής δεν ευδοκιμούν και δεν καρποφορούν στις διεθνείς σχέσεις, λόγοι πολιτικού ρεαλισμού επιβάλλουν την πλήρη αποφυγή του ψεύδεσθαι, ιδιαίτερα από τα μικρά κράτη, και μάλιστα από εκείνα που πιστεύουν στο δίκαιό τους και αγωνίζονται γι’ αυτό.

Η καταφυγή στο ψεύδος μπορεί να αποφέρει πρόσκαιρα μόνο οφέλη στον ηγέτη, τον λαό και το κράτος του. Καθώς γνωμάτευε πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια ο μεγάλος τραγικός μας ποιητής Σοφοκλής, «ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου» και «ουκ εξάγουσιν καρπόν οι ψευδείς λόγοι». Κανένα ψεύδος, λοιπόν, δεν αντέχει στο χρόνο και κανένα όφελος δεν μπορούν να αποφέρουν οι ψευδείς λόγοι. Αληθώς δραματικά, δραματικώς αληθή και τραγικώς επίκαιρα.

Σάββατο 28 Ιουλίου 2012

London’s Militarised Olympic Games Conjures Up Orwell’s 1984

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012


By Finian Cunningham


The London Olympics are fast taking on the appearance and tone of a full-scale land, sea and air military operation rather than an international sporting event.
With surface-to-air missiles stationed on top of residential apartment blocks, Royal Navy battleships on alert and Royal Air Force fighter jets and helicopters patrolling the skies over Britain’s capital there is a foreboding sense of a nation at war instead of an occasion of internationalist fraternity that the ancient Games are supposed to embody. 

Κυριακή 15 Ιουλίου 2012

Μεγάλες εκστρατείες του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας: ήρθε η ώρα να τις συνηθίσουν


ΣΆΒΒΑΤΟ, 14 ΙΟΥΛΊΟΥ 2012

Μεγάλες εκστρατείες του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας: ήρθε η ώρα να τις συνηθίσουν

Μεγάλες εκστρατείες του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσίας: ήρθε η ώρα να τις συνηθίσουν

Η ΝΈΑ ΜΑΚΡΙΝΉ ΕΚΣΤΡΑΤΕΊΑ ΜΙΆΣ ΜΕΓΆΛΗΣ ΜΟΊΡΑΣ ΠΟΛΕΜΙΚΏΝ ΠΛΟΊΩΝ ΚΑΙ ΣΚΑΦΏΝ ΥΠΟΣΤΉΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΡΩΣΙΚΟΎ ΠΟΛΕΜΙΚΟΎ ΝΑΥΤΙΚΟΎ ΈΧΕΙ ΠΡΟΚΑΛΈΣΕΙ ΚΑΙ ΝΈΟ ΚΎΜΑ ΤΊΤΛΩΝ ΜΕ ΘΈΜΑ «ΟΙ ΡΏΣΟΙ ΠΗΓΑΊΝΟΥΝ ΣΤΗ ΣΥΡΊΑ». ΕΞΆΛΛΟΥ, Η ΕΞΉΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΈΟΥ ΞΕΣΠΆΣΜΑΤΟΣ ΑΥΤΉΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΌΤΗΤΑΣ, ΕΊΝΑΙ ΕΎΚΟΛΗ ΚΑΙ ΤΑΥΤΌΧΡΟΝΑ ΔΎΣΚΟΛΗ.

Κάποτε οι μακρινές εκστρατείες ήταν πρότυπο και συνηθισμένος τρόπος ύπαρξης του Πολεμικού Ναυτικού της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Στον Ατλαντικό, τη Μεσόγειο, τον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό πάντα βρίσκονταν δεκάδες πλοία μάχης και υποστήριξης, καθώς επίσης και υποβρύχια, που εκτελούσαν την μαχητική υπηρεσία τους στις «καθορισμένες περιοχές». Ο σοβιετικός Στόλος, που υστερούσε πολύ λίγα ως προς την δραστηριότητα στον Παγκόσμιο Ωκεανό από τον βασικό του αντίπαλο- τις Ναυτικές Δυνάμεις των ΗΠΑ, αρχίζοντας περίπου από τα μέσα-τέλη της δεκαετίας του '60 ήταν μόνιμος «παράγοντας ισχύος» στους ωκεανούς. Αυτή η πρακτική μόνιμης μαχητικής υπηρεσίας έπετρεπε τη διατήρηση του Στόλου σε καλή κατάσταση.

Σάββατο 14 Ιουλίου 2012

Νίκος Λυγερός: Η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι μόνο μια επέτειος



Η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι μόνο μια επέτειος αλλά μια πραγματικότητα. Η γενοκτονία δεν υπάρχει μόνο στις 24 Απριλίου και δεν τη θυμόμαστε μόνο αυτή τη μέρα. Είναι ένα έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας και κατά συνέπεια δεν διαγράφεται από τη μνήμη μας όσο και να το θέλει το τουρκικό καθεστώς. Δεν ξεχνάμε επιπλέον, διότι η Τουρκία δεν έχει αναγνωρίσει ακόμα τη γενοκτονία των Αρμενίων. Δεν θέλει να αποδεχτεί ότι ο Κεμάλ δεν ήταν παρά ένας Χίτλερ και τίποτα άλλο. 

Ο Κεμάλ είναι ένας γενοκτόνος. Κεμάλ, ο γενοκτόνος. Αυτό είναι το όνομά του και κανένα άλλο και όσο δεν το αποδέχεται η Τουρκία τόσο συμμετέχει στη γενοκτονία της μνήμης. Τα θεμέλια του κεμαλικού κράτους είναι τα κόκαλα των Αρμενίων και με το αίμα τους έδεσε το τούρκικο ατσάλι. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει καθαρό τουρκικό υπόβαθρο. Και να αναγνωρίσει η Τουρκία τη γενοκτονία των Αρμενίων συνεπάγεται με αυτό. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει λύση βέβαια, αφού με τις προσπάθειες του νεοθωμανισμού υπάρχει προσπάθεια να ελαχιστοποιηθεί ο ρόλος του Κεμάλ.