Ετικέτες

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εξ. Πολιτική (Αρχές). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εξ. Πολιτική (Αρχές). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2021

Η ισχύς της ελληνικής γλώσσας.

 


του Κωνσταντίνου Ν. Τσαπάκη*

Μία γρήγορη αναδρομή στην ιστορική μας πορεία, φανερώνει ότι παρόλο που δεν υπήρξαμε ποτέ ισχυροί οικονομικά και στρατιωτικά, εντούτοις αφήσαμε ανεξίτηλα ίχνη στην ιστορία της Ανθρωπότητας λόγω Πολιτισμού. Δηλαδή, το έλλειμμα της υλικής ισχύος αναπληρώθηκε με στοιχεία άυλα όπως η Σκέψη, εκπεφρασμένη και διαδεδομένη μέσω της Ελληνικής Γλώσσας, σε έναν μοναδικό πλούτο εκφραστικότητας, σαφήνειας και ακριβολογίας.

Με εργαλείο την Ελληνική Γλώσσα σφυρηλατήθηκε ό,τι ορίζουμε σήμερα ως Ρητορική, Φιλοσοφία, Τέχνη και εν γένει κάθε λογής Επιστήμη, συγκροτώντας την απαρχή του Ανθρώπινου Πολιτισμού. Τόσο ως μήτρα, όσο και ως ζωντανός οργανισμός με προσαρμοστικότητα στις εξελίξεις κάθε εποχής, συσχετίστηκε με την παγκόσμια πνευματική δημιουργία στο πέρασμα του χρόνου. Δικαιολογημένα, λοιπόν, εξυμνήθηκε όσο καμία άλλη γλώσσα, λαμβάνοντας επάξια τον τίτλο της “Μητέρας των Γλωσσών”.

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2020

Αναφαίρετο το δικαίωμά μας για αμυντική θωράκιση όλων των Νησιών μας στο Αιγαίο

 


Η Τουρκική NAVTEX Περί αποστρατιωτικοποίησης νησιών συνιστά ευθεία απειλή κατά της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας και όχι φυσικά «δικαίωμα». Ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Σε όλα τα νησιά του Αιγαίου η Ελλάδα μπορεί να διατηρεί στρατιωτική δύναμη και στρατιωτικό οπλισμό της απολύτου επιλογής της.

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2020

Ας μην προκαλεί

 

Η συμφωνία με τα Σκόπια έχει υπογραφεί, επικυρωθεί και εφαρμόζεται.
Διαφωνούσα με σημεία της συμφωνίας (Μακεδονική γλώσσα, Μακεδονική ταυτότητα κα) αλλά υπαναχώρηση της Ελλάδας απο τα συμφωνηθέντα θα έχει τεράστιες αρνητικές επιπτώσεις.
Αυτό είναι άλλο και άλλο η αποκάλυψη των μύχιων πόθων του Μητσοτάκη, της αδελφής του και ορισμένων άλλων, ίσως, κυβερνητικών παραγόντων για την ιστορικότητα της συμφωνίας.

Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2015

Maslow’s Hammer: How will the F-35 affect foreign policy?


sdd_f35testc_059In a 2007 interview with former General Wesley Clark, he described how Rumsfeld told him (on the 20th September 2001), “We’re going to take out seven countries in five years, starting with Iraq, and then Syria, Lebanon, Libya, Somalia, Sudan and, finishing off, Iran.” The reasons for these vast, and potentially catastrophic, actions were vague, however Rumsfeld noted that the US had a strong military, ‘“I guess if the only tool you have is a hammer, every problem has to look like a nail.”

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2015

Στο Λονδίνο άρχισαν να μιλούν για μια «αδύναμη» Γερμανία

29/09/2015
british
Κυρίαρχοι οικονομικοί και πολιτικοί κύκλοι στην Βρετανία έχουν  μια αυξανόμενη  πεποίθηση της  σταδιακής αποδυνάμωσης της Γερμανίας στην Ευρώπη , κάτι που καθιστά απαραίτητη την βρετανική «παρέμβαση» και  πρωτοβουλία  για την ολοκληρωτική  μεταρρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναφέρει σχετικό δημοσίευμα .
Πριν λίγες ημέρες, στο Ηνωμένο Βασίλειο δημοσιεύθηκαν τα αποτελέσματα  δύο ερευνών σχετικά με τη στάση των βρετανικών επιχειρήσεων στην ΕΕ και το δημοψήφισμα για την ένταξη στην  ενωμένη Ευρώπη, τα οποία  πιθανόν να  πραγματοποιηθούν στις αρχές του επόμενου έτους.
Τα δύο αυτά δημοψηφίσματα επιτρέπουν μια περισσότερο ή λιγότερο αντικειμενική εικόνα του τι ακριβώς αποτελεί για τους  Βρετανούς η ΕΕ, καλύπτοντας ένα  ευρύ φάσμα απόψεων.
Σύμφωνα με έρευνα του Βρετανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, πριν από την ψηφοφορία, οι μισοί από τους ερωτηθέντες θα προτιμούσαν να δουν  το  πόσο σοβαρή είναι η κυβέρνηση του Ντέιβιντ Κάμερον,  συντάσσοντας  ένα σχέδιο ενός νέου πακέτου  μεταρρυθμίσεων της ΕΕ.

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2015

The refugees in Hungary remind me why I’m still a Zionist

But Israel, by rejecting those fleeing violent racism, has betrayed the vision of its foundation
Hungarian police at Budapest Keleti railway station as refugees board trains on Thursday
Hungarian police at Budapest Keleti railway station as refugees board trains on Thursday 10 September. Photograph: Ferenc Isza/AFP/Getty Images
I’m excitedly packing my bags to fly to Israel for the New Year, Rosh Hashanah. For secular Israelis, it’s a time of food and family, with a preponderance of apple and honey to invite a sweet new year. For the more religious, the ram’s horn will be blown and a period of 10 days’ self-examination will begin, concluding with Yom Kippur. It is said that on Rosh Hashanah three books of account are opened in which our human failings are recorded. And those who have not repented by Yom Kippur will be subject to judgment. The days between Rosh Hashanah and Yom Kippur are a sort of religious last-chance saloon.
I’m a committed Zionist. That’s become a loaded word, fraught with political anxiety, especially on the left. But what I mean by it is simply that I passionately support the existence of Israel. And I don’t support it in some abstract, mealy mouthed way. I have a great love of the place and its people. But what I emphatically do not mean is that I support Israel’s occupation of the West Bank. I believe illegal settlements must be dismantled. And I yield to no one in my detestation of the current government and its blatant racism towards Palestinians. Indeed, prompted by my belief that Jews needed shelter from the racism directed towards them, it is precisely because of my fear and hatred of racism that I became a Zionist in the first place.
And if any evidence for the persistence of racism is required, look at the ways in which places like Hungary are responding to the latest vulnerable refugees in their midst. Many ordinary Hungarians are doing heroic work in offering a welcome to desperate Syrian families. But the official response from state and church has often been little short of wicked. And it feels like no coincidence that one of the great founding fathers of Zionism, Theodor Herzl, was born in Budapest.

Σάββατο 25 Ιουλίου 2015

Η Δύση φλερτάρει με τον φασισμό… ξανά, για να καλύψει την οικονομική δυσλειτουργία της


ee_nazi
Δεν φαίνεται να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Δυτικές λεγόμενες δημοκρατίες περιστρέφονται προς όλο και περισσότερο αυταρχικές πολιτικές.
Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από μυστική χάραξη πολιτικής, για να επιβληθεί στο εκλογικό σώμα, ή σε άλλες χώρες, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο δημοκρατικός έλεγχος. Τα Δυτικά κράτη για άλλη μια φορά φλερτάρουν με το φασισμό – όπως και στις προηγούμενες σκοτεινές περιόδους τον περασμένο αιώνα.

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2015

ΟΙ ΔΥΟ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΙ


Η μόνη πρόταση που προκύπτει από την Ιστορία και την κοινή λογική είναι να στηρίξουμε μεθοδικά τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα
Η βαλκανική αναταραχή πρέπει να μας απασχολήσει παράλληλα με την κρίσιμη διαπραγμάτευση με τους δανειστές μας. Τα Σκόπια συνταράσσονται από τις συγκρούσεις Σλάβων αστυνομικών με Αλβανούς ενόπλους και από την αποκάλυψη ότι η κυβέρνηση Γκρούεφσκι παρακολουθούσε τηλέφωνα αντιπάλων. Στην Αλβανία ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Εντι Ράμα κάνει δηλώσεις υπέρ της «Μεγάλης Αλβανίας», αμφισβητεί την ελληνική ΑΟΖ στο Ιόνιο και υποστηρίζει τους Τσάμηδες ανθέλληνες στις επικείμενες δημοτικές εκλογές στη χώρα του.

Τρίτη 26 Μαΐου 2015

«Γεωθρησκεία» του Νίκου Τοπούζη


ΓΕΩΘΡΗΣΚΕΙΑ

Η εξωτερική πολιτική, η διπλωματία, οι διεθνείς σχέσεις είναι έννοιες που συνεχώς εξελίσσονται. Στην πραγματικότητα τρέχουν με γεωμετρικούς ρυθμούς και πολύ συχνά, σοβαροί αναλυτές έχουν πέσει έξω στις προβλέψεις τους.

Με βάση αυτή την αρχή, οι ασκούντες εξωτερική πολιτική ενός κράτους δεν θα πρέπει ποτέ να αρκούνται σε παθητική στάση ή να προσπαθούν να μείνουν απλώς θεατές των εξελίξεων «παίζοντας άμυνα». Ο ρυθμός των διεθνών εξελίξεων είναι πάντοτε μεταβαλλόμενος. Κανένα κράτος, κανένα think tank ή ίδρυμα στρατηγικών μελετών δεν μπορεί να σαφήνεια να εγγυηθεί πότε θα πραγματοποιηθεί κάποια μεγάλη μεταβολή στους παγκόσμιους συσχετισμούς. Πρόσφατο παράδειγμα η αποτυχία όλων σχεδόν των δυτικών διπλωματών και μελετητών να προβλέψουν την θεαματική προσέγγιση Ιράν-ΗΠΑ.

Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015

Η σφαγή των Μηλίων



mhlioiΤου Ανδρέα Ζαμπούκα
Οι Αθηναίοι το Μάρτιο του 416 π.Χ. εμφανίστηκαν στη Μήλο, έχοντας ως στόχο να πείσουν τους Μηλίους να προσχωρήσουν στη συμμαχία τους.
Σε κάποια φάση των «διαπραγματεύσεων», όταν οι Μήλιοι επέμεναν να επικαλούνται τις αρχές του διεθνούς δικαίου και της ηθικής (στον Θουκυδίδη οι πιο αδύναμοι αναφέρονται σε υψηλά ιδανικά!), οι Αθηναίοι απαντούν: «Απαίτησή μας είναι να επιτύχουμε όσα θεωρούμε δυνατά από εκείνα που έχουμε πράγματι στο μυαλό και οι δύο μας, αφού γνωρίζουμε καλά κι εσείς κι εμείς ότι σύμφωνα με την κρίση των ανθρώπων το δίκαιο λαμβάνεται υπόψη μόνο όταν και τα δύο αντίπαλα μέρη κατέχουν ίση δύναμη για την επιβολή του, και ότι όταν αυτό δεν συμβαίνει οι ισχυροί υλοποιούν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους…».
Παραθέτω εδώ τα πέντε σημαντικότερα αποσπάσματα του διαλόγου. Ολόκληρος ο διάλογος σε μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου θα βρίσκεται συνημμένος στο τέλος του άρθρου. Έχει ιδιαίτερη σημασία το κείμενο του Βενιζέλου, δεδομένου ότι είναι ίσως ο τελευταίος ηγέτης που μελέτησε τόσο διεξοδικά τον Θουκυδίδη!

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2015

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΜΜΕΝΟ;


ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΜΜΕΝΟ;
Γράφει ο Γιώργος Σιδηρούντιος
Τι κοινό έχουν άραγε ο διεθνής τύπος με τον κάθε ντόπιο Γεωργιάδη και Παρακρατιάδη συκοφάντη; Γιατί είναι ενωμένοι όλοι αυτοί εναντίον των ΑΝΕΛ; Τι έχουν να φοβηθούν από ένα πατριωτικό, δημοκρατικό, αντιναζιστικό κίνημα ενάντια στη διαφθορά; Γιατί τους φταίει ειδικά ο Καμμένος; Μήπως επειδή ο Καμμένος ξεπέρασε κάθε παλαιοπολιτικό κριτήριο για τη δημιουργία των ΑΝΕΛ; Μήπως επειδή τον ψήφισαν δεξιοί, αριστεροί, χριστιανοί, άθεοι, πολυθεϊστές, δηλαδή μήπως επειδή έφτιαξε ένα κόμμα το οποίο έχει προοπτική να ενώσει πολλούς από όσους θέλουν να έχει μέλλον η πατρίδα τους; Μήπως επειδή με τους ΑΝΕΛ στην εξουσία οι πιθανότητες να ξηλωθεί ο υπόκοσμος που υπηρετεί παράνομα συμφέροντα είναι σημαντικές; Ο κάθε μιζαδοαρπάχτρας, ο κάθε επίδοξος αγοραστής του Ελλαδικού πτώματος, ο κάθε μεγαλοτοκογλύφος και ο κάθε εξαγωγέας όπλων που ζει από την Ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, καταλαβαίνω γιατί έχουν λόγους να χτυπούν ΑΝΕΛ και Καμμένο.

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015

Επιτέλους, εξωτερική πολιτική.


«Η Ελλάδα είναι κυρίαρχη όταν εμποτίζει με την ελληνική εξωτερική πολιτική, τις σκέψεις της και τα συμφέροντά της, τους διεθνείς οργανισμούς, τις πολυμερείς διαπραγματεύσεις, την ίδια την ΕΕ», υπογράμμισε ο νέος υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς.
Όλη η ουσία της Ελληνικης εξωτερικής πολιτικής, σε δυο γραμμές. ΕΥΓΕ.
Αναφερόμενος στο επικείμενο έκτακτο Συμβούλιο των Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συγκαλείται την Πέμπτη στις Βρυξέλλες, με θέμα το νέο πακέτο κυρώσεων για τη Ρωσία, υποστήριξε ότι ορισμένοι εταίροι μας παραβίασαν τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προσπάθησαν να μας φέρουν προ τετελεσμένων πριν καν ορκιστεί η νέα κυβέρνηση. «Αυτό το καταστήσαμε σαφές εξαρχής, δεν θα γίνει αποδεκτό» τόνισε ο κ. Κοτζιάς και πρόσθεσε: «Όποιος νομίζει ότι στο όνομα του χρέους η Ελλάδα θα παραιτηθεί από την κυριαρχία της και από την ενεργητική δραστήρια συμβολή της στην ευρωπαϊκή πολιτική, κάνει λάθος. Θέλουμε να είμαστε Έλληνες, πατριώτες, θέλουμε να είμαστε ευρωπαϊστές, θέλουμε πάνω απ’ όλα ένα υπουργείο που θα τολμά να σκέφτεται διαφορετικά, που θα γυρίσει σελίδα και θα υπηρετήσει τις γενικότερες αγωνίες και προοπτικές του λαού μας».

Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2014

Η Συριακή σύγκρουση, Περιφερειακές επιπτώσεις και Ελληνικές προοπτικές


NATO-parl-1
του Ιωάννη Παρίσση, Υποστράτηγου ε.α.
Στον χρόνο που μου διατίθεται θα προσπαθήσω να παρουσιάσω κάποια στοιχεία που αφορούν στη σύγκρουση στη Συρία και ειδικώς στις εξελίξεις που προκύπτουν από τη δράση των τζιχαντιστών του λεγομένου Ισλαμικού Κράτους, οι οποίες βέβαια αναπτύσσονται τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ και εγκυμονούν κινδύνους για όλη τη Μέση Ανατολή αλλά και ευρύτερα.
Η εισήγησή μου θα κινηθεί σε τρεις άξονες:

Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2014

Should the US have chosen Hillary Clinton instead of Barack Obama?

Posted: 14 Oct 2014 01:22 PM PDT
14-10-14





Whatever happened to the messiah? He for whom Americans danced in the streets chanting “yes we can!” on that unforgettable election night just six years ago. He whose name was on every European tongue. He who promised that humankind would look back and remember this moment“when the rise of the oceans began to slow and our planet began to heal”.


As we approach the midterm congressional elections on 4 November, six years to the day after Barack Obama was elected, Democratic candidates don’t want to be seen with him. Elizabeth Drew, a veteran observer of US politics, writes: “Probably not since Richard Nixon have so many candidates shied away from being in the presence of their party’s president when he shows up in their states.” His approval rating is down to around 40%. In Europe, we barely talk about him any more: he has gone from being “Obama! Obama!”, via No-drama-Obama, to Nobama.

What went wrong? Or is this new low just as unrealistic as the original high? During a summer spent in the United States, I have been asking various observers to draw up their Obama balance sheets. Obviously, much can still happen in the more than two years left to him, but he has probably done most of the big things he is likely to attempt, and – grey-haired now, detached, wearily lecturing – he increasingly sounds as if he would rather be on the golf course.

It’s important to recall that no president since 1945 has been dealt such a difficult hand. He came into office facing the worst financial crisis since the 1930s, the legacy of George W Bush’s disastrous, unnecessary war in Iraq, a dysfunctional political system that snarls around a gerrymandered, polarised and money-dominated Congress, and a millennial shift in the global balance of power. This year sees China overtaking the United States as the world’s largest economy, measured at purchasing power parity. In a column I wrote from Washington the morning after Obama was elected president, with the chants of “yes we can!” still ringing in my ears, I already expressed my doubts whether that spirit of hope would be enough to surmount all these obstacles.

One obstacle I did not sufficiently anticipate. While the arrival of a black president in the White House was hailed as finally overcoming the greatest stain on the world’s greatest democracy, it turns out that much prejudice endures. “It’s undeniable,” Drew soberly comments, “that the president’s race has a significant part in the destructive ways in which he is talked about and opposed.”

All this being said, what is the interim balance sheet? My answer is: moderately good in domestic policy, very poor in foreign policy. The US economy is doing better than any other major developed one. It has grown nearly 8% since the first quarter of 2008, while the eurozone economy is still more than 2% down over the same period. Unemployment has fallen below 6%. The federal budget deficit for the fiscal year 2014 was under 3% of GDP (the eurozone’s notional limit). We can argue till th
e cows come home about who should get the credit for this – the administration, former Federal Reserve chairman Ben Bernanke, shale gas, the dynamism of a huge domestic market, the native entrepreneurial spirit of the American people, God almighty – but it happened on Obama’s watch. The Dodd-Frank restraints on the financial sector are timid and incomplete, but his Consumer Financial Protection Bureau offers significant new protection for those on the wrong side of the banker’s desk. He has done what he can to start reducing carbon emissions, despite a lobby-dominated Congress.

The initial rollout of the Obamacare website was a managerial disaster, for which he bears responsibility, but the whole programme has already brought perhaps 10 million people into insured healthcare or Medicaid for the first time. Two Princeton scholars have found that, in his first term, Obama quietly budgeted far more for means-tested anti-poverty programmes than other Democratic presidents. He talked less about the poor but did more for them. He hasn’t (yet) done comprehensive immigration reform, but that’s mainly because Republican politicians are putting their own re-selection in Tea Party-infused primaries before the Republicans’ larger interest in winning over Hispanic voters. This is a respectable domestic record for hard times.

In foreign policy, by contrast, the president from whom the world expected so much has delivered so little. He might not have “done stupid stuff” like invading Iraq. But that’s about it. The visionary statesman of the 2009 Cairo speech failed to seize the opportunity of the Arab spring, especially in Egypt, where well over $1bn in aid gave the US real leverage with Egypt’s now again dominant, repressive military.

He declared a “red line” on chemical weapons in Syria, and then let President Bashar al-Assad cross it with impunity. Assad proceeded to concentrate his fire on the moderate Syrian opposition, which Hillary Clinton had urged Obama to support more vigorously. This let what is now Islamic State (Isis) gain a stronger foothold.

Meanwhile, his weakness in dealing with the Shia Iraqi prime minister Nouri al-Maliki – a weakness criticised in a recent memoir by his own former defence secretary, Leon Panetta – meant some discontented Sunnis also turned to Isis. And now Americans are again militarily engaged in Iraq.

The premature Nobel peace prize winner has not (yet) pulled out all the stops to achieve a two-state solution for Israel and Palestine, as Bill Clinton did, although he knows this is what he should do. He has been weak in responding to Vladimir Putin’s shameless aggression in Ukraine. In one appearance this spring, he said Russia was merely a regional power and he was more concerned about a nuclear weapon going off in Manhattan. The scandal of mass electronic surveillance by the NSA has alienated crucial allies, especially the Germans, and he did not even fire his top intelligence official, General James Clapper, who had lied about it to Congress.

The pivot to Asia is a good idea, but neither China nor US allies in the region have yet been impressed by the results. Then there’s development. The man who came to power as Mr North-South rather than East-West has actually done little more for US development aid to the global south than George W Bush, with the Millennium Challenge and other initiatives. Oh, and he hasn’t closed Guantánamo. Need I go on?

All this leads to an interesting question: did American voters in the 2008 Democratic presidential primaries put their historic firsts in the wrong order? First African-American before first woman. Although neither Clinton nor Obama had held major executive office (for example, a state governorship), Hillary had more experience and would probably have been tougher in most respects as president. She was the right age then, whereas she will be 69 if she wins in 2016. And eight years on, with some more time in the Senate, followed by a stint as secretary of state or vice president, Obama would have been better equipped to face the challenges of a dangerous world. Now there’s one for the great book of What If.



http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/oct/13/us-hillary-clinton-barack-obama-2008?CMP=fb_us
  

Δευτέρα 11 Αυγούστου 2014

Γερμανική Βόμβα κατά της Αντιρωσικής Υστερίας


 Τα ρωσικά αντίμετρα αφυπνίζουν τον ρεαλισμό..

Του Μιχαήλ Στυλιανού
Μετά την ανακοίνωση των ρωσικών αντιμέτρων στο τρίτο (ή τέταρτο;) κύμα των δυτικών κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας οι πρώτες ευρωπαϊκές αντιδράσεις έμοιαζαν με ατομικήν έκρηξη… βλακείας.

Ανεγκέφαλα ανδρείκελα στις Βρυξέλλες, εθισμένα στο ιταμό ύφος της ορντινάτσας-δυνάστη, «καταδίκαζαν», με υπεροψία  και μορφασμό περιφρόνησης. Ανάλογου περίπου ύφους ήταν αργότερα και η επίσημη ανακοίνωση της «κομισιόν», με κορύφωμα
έναν υπαινιγμό απειλής…

Το πρώτο κυβερνητικό σχόλιο του Βερολίνου δεν εντυπωσίασε περισσότερο με την ευφυΐα και την οξυδέρκειά του. Διέγνωσαν ότι τα μέτρα που ανακοίνωσε το Κρεμλίνο είχαν…πολιτικά κίνητρα!
Έπειτα προφανώς ακολούθησαν παρεμβάσεις σοβαρότερων εξω-κυβερνητικών εγκεφάλων και τα σημάδια απροκάλυπτης νευρικότητας, στα όρια του πανικού, με την Φινλανδία πρώτη να ζητάει αποζημίωση από τις Βρυξέλλες για τις ζημιές της συνεπεία των  ευρωκοινοτικών κυρώσεων στη Ρωσία.

Αλλά το γερό ταρακούνημα -γερμανικό κανόνι Μπέρθα, που καλεί σε αφύπνιση- σημειώθηκε χθες, στη Γερμανία, με ενυπόγραφο άρθρο του Αρχισυντάκτη της Handelsblatt, κορυφαίας οικονομικής εφημερίδας της χώρας, του Γκάμπορ Στάϊνγκαρτ, που, τυπωμένο στα γερμανικά, τα αγγλικά και τα ρωσικά,  καλεί την Γερμανία και την Ευρώπη ευρύτερα να απαγκιστρωθεί από τον «αυτόματο πιλότο», που οδηγεί σε σύγκρουση με την Ρωσία,να δει ότι τα συμφέροντά της υπαγορεύουν την συνεργασία με την μεγάλη γείτονα, «υπερδύναμη της ενέργειας και μεγάλη βιομηχανική χώρα» και να ακολουθήσει το παράδειγμα του Καγκελαρίου Μπράντ, στην επιδίωξη συνεννόησης και συμβιβασμών.
Υπενθυμίζει ότι η τελευταία νικηφόρα μάχη της Αμερικής ήταν η απόβαση στη Νορμανδία…

Στο άρθρο του Στάϊνγκαρτ δεν υπάρχει ούτε σταγόνα φιλορωσικού αισθήματος ή έστω διάστασης από την ατλαντική εκδοχή και ερμηνεία των γεγονότων στην Ουκρανία. Κυριαρχεί και κατακλύζει
κάθε αράδα του ένας παγερός υπολογιστικός ρεαλισμός.

Με τίτλο Η ΔΥΣΗ ΣΤΟΝ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ, το άρθρο του αρχισυντάκτη της  Χάντελσμπλαττ ( 2.744 λέξεις στην αγγλική), λέει τα εξής στα κύρια σημεία του:

--  Η πολιτική της κλιμάκωσης (της κρίσης σχέσεων) δεν έχει  ένα ρεαλιστικό στόχο και παραβλάπτει τα γερμανικά συμφέροντα.
    --   Η πολιτική της κλιμάκωσης δείχνει πως η Ευρώπη στερείται επώδυνα ενός ρεαλιστικού στόχου. Για τις ΗΠΑ το πράγμα διαφέρει. Απειλές και πόζες είναι απλώς μέρος της εκλογικής προετοιμασίας, στοχεύουν να κερδίσουν άλλη μια νίκη των δημοκρατικών.
--   Οι εφημερίδες, που νομίζαμε πως ήταν στην υπηρεσία του πνεύματος και των ιδεών, τώρα προχωρούν, στοιχισμένες στον ίδιο βηματισμό με πολιτικούς, στις παροτρύνσεις τους για κυρώσεις εναντίον του Προέδρου της Ρωσίας. Ακόμη και οι τίτλοι μαρτυρούν μιαν επιθετική ένταση, που είναι το χαρακτηριστικό των χούλιγκαν του ποδοσφαίρου σε υποστήριξη της ομάδας τους. Η Τάγκεσπίγκελ: «Φτάνουν τα λόγια!» , η Φρανκφούρτερ Αλγκεμάϊνε: « Δείξτε Πυγμή!», Η Σουντώϋτσε Τσάϊτουγκ: «Τώρα ή Ποτέ!». Το Σπίγκελ αξιώνει:«Τέλος στη Δειλία!»
--  Σκοπός μας είναι να σκουπίσουμε λίγο από τον αφρό που έχει σχηματισθεί στα στόματα των συζητητών, να αρπάξουμε λέξεις από τα στόματα των υποκινητών και των υποκινουμένων και να βάλουμε στη θέση τους νέες λέξεις. Μια λέξη που υφίσταται κακομεταχείριση τελευταία είναι αυτή: ρεαλισμός.
--     Η Γερμανία διεξήγαγε πολέμους κατά του ανατολικού γείτονά της δυο φορές τα τελευταία 100 χρόνια. Η γερμανική ψυχή, που γενικά ισχυριζόμαστε πως κλίνει στο ρομαντισμό, έδειξε την πλευρά της σκληρότητας.
--    Δεν είναι αργά για το ντουέτο Μέρκελ-Σταϊνμάγερ να χρησιμοποιήσουν αντιλήψεις και ιδέες της εποχής μας. Δεν
Συμβιβάζεται με τη λογική να ακολουθούν απλώς τον στρατηγικά αν-ίδεο Ομπάμα. ΄Ολοι μπορούν να δουν πως αυτός και ο Πούτιν σαν σε όνειρο οδηγούν κατευθείαν προς ένα σήμα που γράφει: Αδιέξοδο.
--   Το να δαιμονιοποιείς τον Πούτιν δεν είναι πολιτική. Είναι άλλοθι για την έλλειψη πολιτικής. Η αμερικανική τάση προς την φραστική και στη συνέχεια στην στρατιωτική κλιμάκωση, την απομόνωση, την δαιμονοποίηση και την επίθεση  σε εχθρούς δεν αποδείχθηκε αποτελεσματική. Η τελευταία πετυχημένη μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ ήταν η απόβαση στη Νορμανδία. ΄Ολες οι άλλες – Κορέα, Βιετνάμ, Ιράκ και Αφγανιστάν- ήταν καθαρή αποτυχία.

Οι τελευταίες αυτές φράσεις του κ. Γκάμπορ Στάϊνγκαρτ,σαν να ανοίγουν το πορτάκι της καταπακτής, στο πάτωμα, προς τα σκοτεινά απόκρυφα της γερμανικής ψυχής, όπου «σύμμαχοι» και «εχθροί» μοιάζουν σκιές σ’ ένα αδιαχώριστο μείγμα.
infognomonpolitics@gmail.com

Πέμπτη 10 Ιουλίου 2014

Η "ειδική" σχέση Γερμανίας - ΗΠΑ



Του Dmitri Trenin

Υπάρχει κάτι συγκινητικό στην οργή της Γερμανίας για το ότι οι ΗΠΑ κατασκόπευαν στην χώρα. Οι σύμμαχοι πάντα κατασκοπεύουν ο ένας τον άλλο, αλλά υποτίθεται ότι το κάνουν πιο προσεκτικά. Από την ίδρυσή της το 1949, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία έχει παρακολουθηθεί όχι μόνο από τη Σοβιετική Ένωση, και στη συνέχεια από τη Ρωσία, αλλά και από τις δυτικές δυνάμεις επίσης. Το σκάνδαλο της NSA, που πυροδοτήθηκε από τις αποκαλύψεις του Edward Snowden πέρυσι, λογικά θα έπρεπε να είχε διαλύσει όποιες αυταπάτες έμειναν. Ωστόσο, οι πιο πρόσφατες κατηγορίες εναντίον ενός πράκτορα εντός της Bundesnachrichetndienst, της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών, που φέρεται να έχει κατασκοπεύσει για λογατιασμό των ΗΠΑ, έχει φέρει ξανά το ζήτημα στο προσκήνιο.

Για ορισμένους, όλα αυτά γίνονται εξαιτίας του γερμανικού ιδεαλισμού. Η Δυτική Γερμανία μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ιδίως η ενωμένη Γερμανία μετά από τον Ψυχρό Πόλεμο έχει αναπτυχθεί ως ένα ηθικό (sic) κράτος, το οποίο θέτει τον εαυτό του πολύ υψηλά πρότυπα (;)  και που αναμένει από τους εταίρους του να ανταποκριθούν και αυτοί σε αντίστοιχο επίπεδο όταν αντιμετωπίζουν την Γερμανία. Από τη στιγμή που η Γερμανία έχει από καιρό σταματήσει να είναι η παραδοσιακή μεγάλη δύναμη και έπρεπε να αποκηρύξει πολλές από τις παγίδες της, αυτό δημιουργεί ένα σοβαρό κενό μεταξύ του Βερολίνου και ορισμένων εκ των συμμάχων του, συμπεριλαμβανομένων των Ουάσιγκτον, Λονδίνου και Παρισιού.

Ωστόσο, το γεγονός ότι οι γερμανικές διαμαρτυρίες έγιναν ακόμη πιο ισχυρές και ακόμη πιο οργισμένες, ίσως αυτό να υποδηλώνει κάτι άλλο. Η Γερμανία ανακαλύπτει εκ νέου την αξιοπρέπειά της. Μόλις πριν από 30 χρόνια, η φράση «γερμανικό εθνικό συμφέρον» ήταν ταμπού. Πριν από 15 χρόνια, μια ανοιχτή διαφωνία σε ένα μεγάλο διεθνές ζήτημα μεταξύ της Γερμανίας και των ΗΠΑ ήταν αδιανόητη. Πριν από πέντε χρόνια, το να απέχει η Γερμανία από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μαζί με την Ρωσία και την Κίνα, ήταν δύσκολο να το φανταστεί κανείς. Τα πράγματα αλλάζουν και οι παλιές σχέσεις όπως η γαλλό-γερμανική σύμπραξη ή η ρωσο-γερμανική συνεργασία επανασχεδιάζονται.

Τελικώς, αυτό θα ισχύει και για την αμερικανό-γερμανική συμμαχία. Τα σκάνδαλα κατασκοπείας επιταχύνουν κάπως τη διαδικασία, και της δίνουν μια δημόσια στροφή, αλλά δεν την καθοδηγούν. Σταδιακά, η Γερμανία ανακύπτει ως ο μοναδικός ηγέτης της ΕΕ και ως μεγάλη δύναμη στην Ευρασία μαζί με την Κίνα και την Ρωσία. Ένα αποτέλεσμα αυτού θα είναι να παραχθεί μια αίσθηση «ομαλότητας» στις προηγούμενες ειδικές σχέσεις του Βερολίνου, οι οποίες χρησιμοποιούνταν για να επεκτείνουν τα προνόμια στους συμμάχους. Οι ΗΠΑ δεν θα αποτελέσουν εξαίρεση.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://www.carnegie.ru/eurasiaoutlook/?fa=56085

http://www.capital.gr/newsTheme.asp?id=2058887

Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014

Συγκρατείται μετά βίας η μιλιταριστική ορμή της Γερμανίας


του Γιώργου Δελαστίκ

Ενα ρίγος διαπερνά τη σπονδυλική στήλη του προσεκτικού ξένου παρατηρητή των εξελίξεων στο εσωτερικό της Γερμανίας, όταν διαπιστώνει την εκπληκτική και ταυτόχρονα ανησυχητική διαφορά των αντιδράσεων των Γερμανών πολιτικών και του γερμανικού Τύπου σε δύο ανάλογα γεγονότα. Ηταν μόλις πριν από τέσσερα χρόνια, τον Μάιο του 2010, όταν ο τότε πρόεδρος της Γερμανίας Χορστ Κέλερ δήλωσε πως μια χώρα τόσο μεγάλη όσο η Γερμανία και εξαρτώμενη από το εξαγωγικό εμπόριο, πρέπει να είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει στρατιωτική βία «προκειμένου να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της, όπως για παράδειγμα τους ελεύθερους δρόμους του εμπορίου»!

Τετάρτη 25 Ιουνίου 2014

Ρέντσι: Το κοινό νόμισμα δεν αρκεί, χρειάζονται κοινές αξίες




Στην ανάγκη ύπαρξης κοινών αξιών στην Ευρωπαϊκή Ένωσης για να επιτραπεί η ανάκαμψή της επέμεινε σήμερα ο ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι ενώ διαβεβαίωσε ότι ένα κοινό νόμισμα δεν αρκεί για το σχέδιο αυτό.
«Δεν αρκεί να έχουμε ένα νόμισμα, έναν πρόεδρο ή μια πηγή χρηματοδότησης από κοινού. Είτε αποδεχόμαστε ένα κοινό πεπρωμένο και κοινές αξίες, είτε χάνουμε το ρόλο της Ευρώπης έναντι του εαυτού της", δήλωσε ο Ρέντσι προς τους ιταλούς βουλευτές μιλώντας για την εξαμηνιαία ιταλική προεδρία της ΕΕ που θα αρχίσει την 1η Ιουλίου.

Τετάρτη 18 Ιουνίου 2014

Τσούρμο οι... «Τσιριμώκοι»!

kouvelh


ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
  Κατηγορηματικός και απόλυτος ο Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας προς την Κοινοβου­λευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ: «Είμαστε βέβαιοι ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κανένας σοβαρός άνθρωπος που θα προθυμοποιηθεί να υποδυθεί τον σύγχρονο Τσιριμώκο της Αυλής των Μνημονίων, για να δεχτεί να εκτεθεί ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας σ' αυτή την εμποροπανήγυρη» διακήρυξε.