Του Ιωάννη Σ. Λάμπρου, Πολιτικού Επιστήμονος – Διεθνολόγου
Οι
διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης Ερντογάν, πριν από μερικούς μήνες, αλλά
και οι πρόσφατες εξελίξεις σε σχέση με τις κατηγορίες διαφθοράς και,
κυρίως, η αντίδραση του Τούρκου πρωθυπουργού επαναφέρουν στο προσκήνιο
το ζήτημα της συμπερίληψης ή μη της Τουρκίας στον Δυτικό Κόσμο, όχι από
άποψης στρατηγικών σχεδιασμών αλλά από την πλευρά της πολιτιστικής
συμβατότητας και αποδοχής κοινών αξιών και αρχών.
Ένα
συχνό λάθος, το οποίο λαμβάνει χώρα από πλείστους αναλυτές εξωτερικής
πολιτικής είναι ότι αποπειρώνται να αναλύσουν την πολιτική κατάσταση
στην Τουρκία με το συμβατικό δίπολο Δεξιά-Αριστερά. Οι δύο αυτές έννοιες
έχουν περιορισμένη εφαρμογή στην τουρκική κοινωνία, αφ’ ενός διότι
αμφότερες ( Δεξιά – Αριστερά ) έχουν αναφορές στην γενοκτονική πολιτική
των Νεότουρκων –Κεμαλιστών, χαρακτηριζόμενες από μίσος προς οτιδήποτε το
μη τουρκικό και μη μουσουλμανικό, αφετέρου διότι, στην Τουρκία,
κυρίαρχο στοιχείο στην ανάλυση δεν είναι το δίπολο Δεξιά – Αριστερά αλλά
Ισλάμ – Κοσμικό Κράτος ( Κεμαλιστές). Το εν λόγω στοιχείο διαφοροποιεί
την ανάλυση της τουρκικής πολιτικής σκηνής από οποιαδήποτε άλλη δυτική
χώρα.