Ετικέτες

Κυριακή 29 Ιουλίου 2012

Τα μοναστήρια στην Πελοπόννησο

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012


Τα μοναστήρια στην Πελοπόννησο


Οι Μονές του Λούσιου-Το  "Αγιο Όρος" της Πελοποννήσου

Γράφει και επιμελείται ο δάσκαλος
Κωνσταντίνος Κρεκούζος

Aν τα κάστρα της Πελοποννήσου διαφύλαξαν τη σωματική ακεραιότητα των κατοίκων της, τα μοναστήρια αποτέλεσαν την κιβωτό του πνεύματός τους. Στα δικά τους τείχη μέσα κυοφορήθηκε το πνεύμα της ανεξαρτησίας, της πίστης, του εθνικού φρονήματος, ενώ ταυτόχρονα λειτούργησαν φωτοδυτικά και ως σχολεία γνώσης σε δύσκολες εποχές. Τα μοναστήρια της Πελοποννήσου, αν και υπηρέτησαν μοναστική ζωή, ανδρώθηκαν από μοναχούς και μοναχές – ήρωες που πάλεψαν ενάντια σε ξένους κατακτητές και αυτή η πάλη τους τα έφερε πολύ κοντά με την κοσμική κοινωνία.

Τα διαχρονικά ασυμβίβαστα του Πολιτισμού

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012



Το παιδί και το όρνεο
Του ζωγράφου
Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Κάθε ειλικρινής άνθρωπος διαπιστώνει τις αντιφάσεις και τα ασυμβίβαστα της παγκόσμιας ιστορίας. Πώς μπορούν αλήθεια να συμβιβαστούν οι πόλεμοι, η αδικία και η ανθρώπινη εκμετάλλευση με τους αιώνες του πολιτισμού, της φιλοσοφικής και θρησκευτικής αναζήτησης; Η συνύπαρξη του καλού με το κακό αποτελεί από ηθικής άποψης το αιώνιο αίνιγμα της ανθρώπινης ψυχής.


Ο πολιτισμός συνδέεται με ό,τι πιο υψηλό έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα, όμως όλα εξαρτώνται από το περιεχόμενο του. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ο πολιτισμός τίθεται σήμερα υπό αμφισβήτηση. Στις πολυτελείς αίθουσες των συναυλιών, στις όπερες, στα θέατρα και στις πινακοθήκες, η τέχνη εμφανίζεται συχνά με ψεύτικο προσωπείο. Ο πολιτισμός των σύγχρονων μητροπόλεων, που διατίθεται σε συσκευασία σελοφάν, είναι μακριά από το σφυγμό της ζωντανής και άμεσης έκφρασης. Είναι πρόσχημα καλλιέργειας αυτάρεσκων και εφησυχασμένων θεατών. Στον κόσμο της δύσης οι πολιτισμένοι δήμιοι συγκινούνται πάντα από την κλασική μουσική ή προσεύχονται, ποιος ξέρει σε ποιο θεό, πριν διατάξουν την εκτόξευση πυραύλων.

Ο ίδιος ο πολιτισμός στην πορεία της εξέλιξής του πότε πραγματώνεται και πότε αυτοαναιρείται. Περνώντας από τη μια κατάσταση στην άλλη, με κάθε νέα τάση, τρώει τα σπλάχνα του και αναγεννάται από αυτά με νέα μορφή. Αισιόδοξη ή όχι, αυτή η πορεία βασίζεται στα διαχρονικά ασυμβίβαστα και στην ενέργεια που παράγεται από τη σύγκρουση τους. Είναι βέβαιο π.χ, πως ένας πολιτισμός, που βασίζεται στην ανθρώπινη εκμετάλλευση, θα δημιουργήσει αναπόφευκτα ένα νέο δυναμικό αίτημα για έναν κοινωνικό πολιτισμό.

Η δράση είναι μέγεθος ίσο με την αντίδραση. Παντού, η ύπαρξη του ανθρώπινου όντος δικαιώνει την τραγωδία ενός ανεκπλήρωτου προορισμού. Σήμερα, η παγκοσμιοποίηση διευρύνει το πεδίο δράσης των αντιτιθέμενων δυνάμεων σε ένα κόσμο που πολύ απέχει από το προσδοκώμενο, και όπου οι νίκες ή οι ήττες, θα είναι επίσης μεγάλες.

Περί του Άβατου του Αγίου Όρους

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Περί του Άβατου του Αγίου Όρους


undefined
Γερ. Γερολυμάτος: « Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας», μολύβι σε χαρτί- 2011


Δικαίωμα εναντίον δικαιώματος;

Γράφει ο ζωγράφος
Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος

Λόγω της επικαιρότητας που έχει πάρει ξανά το όνομα του Αγίου Όρους, και εξαιτίας της άγνοιας που διαπίστωσα ότι έχουν ορισμένοι συνέλληνες, περί της νομικής και πνευματικής υπόστασης του, παραθέτω το παρακάτω δημοσιευμένο μου άρθρο σε περιοδικό, το 2003, στο οποίο, εξαιρώντας κανείς τα λίγα ανεπίκαιρα σημεία, θα βρει πλήθος σημαντικών πληροφοριών.

ART THERAPY-Εικαστική Ψυχοθεραπεία


Από το Κέντρο Τέχνης & Ψυχοθεραπείας

Γύρω στο 1940, μια σειρά ζωγράφων και ψυχοθεραπευτών είχαν αρχίσει να αντιλαμβάνονται πως για κάποιο λόγο η δημιουργική έκφραση έχει θεραπευτική επίδραση στην ψυχολογική υγεία του ανθρώπου. Από τότε το «μυστήριο» έχει εξελιχθεί τόσο, ώστε να αποτελεί ξεχωριστή ψυχοθεραπευτική μέθοδο την «Εικαστική Θεραπεία» (Art Therapy). Η Εικαστική Θεραπεία εφαρμόστηκε στις Η.Π.Α. και τη Μεγ. Βρετανία από το 1960, ενώ στην Ελλάδα αρχίζει να εφαρμόζεται από το 1980.

ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ: Κορυδαλός – Αιγάλεως - Ποικίλον

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ: Κορυδαλός – Αιγάλεως - Ποικίλον


Επιμέλεια Κώστα Φωτεινάκη

Του καθηγητού κ. ΧΡ. ΕΝΙΣΛΕΙΔΗ

Με εξαιρετική μας ευχαρίστηση δημοσιεύουμε κατωτέρω λεπτομερή μελέτη του φυσιολάτρου καθηγητού κ.Χρ.Ενισλείδη (Στρατοκόπου) περί της οροσειράς του Δαφνίου.
Είναι αληθές ότι μεγάλη σύγχυσης παρατηρείται ως προς την ονομασίαν των χαμηλών ορέων τα οποία περικλείουν εκ ΒΔ και ΝΔ την πεδιάδα των Αθηνών.

Ο Ποιητής Κώστας Γ. Καρυωτάκης

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Ο Ποιητής Κώστας Γ. Καρυωτάκης


Γράφει για το ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ
ο Καθηγητής Φιλολογίας
του Πανεπιστημίου Αθηνών,
Μέλος του Ε.Ε.Π. του Ιδρύματος
κ. Καρυδάς Ι. Σ. Γρηγόριος

«Αχ, όλα έπρεπε να΄ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν.
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια,
να μου φύγουνε να σβήσουν...»
Ποίημα, «Μόνο»

«...Έμποροι και κονσόρτσια κι Εβραίοι,
είναι πολλά του αιώνα μας τα χρέη,
πολλές οι αμαρτίες, που θα διαβάσουν οι γενεές,
όταν σε παρομοιάσουν με το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ»
Ποίημα, «Στο άγημα της Ελευθερίας».

Οι ποιητές του 6ου- 4ου π.Χ. αι. για την Τέχνη και τη Θρησκεία.

Οι ποιητές του 6ου- 4ου π.Χ. αι. για την Τέχνη και τη Θρησκεία.

«Ο Διόνυσος επισκέπτεται έναν ποιητή»
(μαρμάρινο ανάγλυφο-Βρετανικό Μουσείο Λονδίνο)
Γράφει ο ζωγράφος
Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος

«Το έργο τέχνης διαχωρίστηκε από το Θεό που απεικόνιζε και απ΄ τη θεϊκή του ουσία και πρόβαλλε ως ανθρώπινο υλικό δημιούργημα. Ένα προϊόν της γνώσης και της ικανότητας του καλλιτέχνη, που υπόκειται κι αυτό σε νόμους και κριτική, όπως και οτιδήποτε άλλο»

Στην αρχαϊκή εποχή προς τα τέλη του 6ου π.Χ. αι., επιχειρείται ένα μεγάλο βήμα της ελληνικής σκέψης προς ένα ανώτερο επίπεδο αυτοσυνειδησίας.

Η υστερο-αρχαϊκή συνείδηση έχοντας υιοθετήσει μια πιο ορθολογιστική στάση απέναντι στο φαινόμενο της τέχνης, οδηγήθηκε σε έναν εξανθρωπισμό των ιδεών της, που απ΄ εκεί και πέρα έγινε μια εδραιωμένη πίστη. Η τέχνη παρουσιάστηκε σαν ένα ανθρώπινο γεγονός, πέρα από την προηγούμενη μυθική της υπόσταση και αυτό σε σχέση με τις νέες απόψεις που διατύπωσαν οι φυσικοί φιλόσοφοι για τη θρησκεία και το κόσμο. Η αλλαγή αυτή φανερώνει την αμεσότητα της σχέσης ανάμεσα στη θρησκευτική συνείδηση και την τέχνη, που γίνεται πλέον φανερή ως μια νέα σχέση περιεχομένου και μορφής.


Στον ποιητή Σιμωνίδη ανήκει ένα επίγραμμα, πιθανόν του 6ου π.Χ., αι., για το έργο ενός Παριανού γλύπτη, του Αρκεσίλα, που αναφέρει, πως η ίδια η Αθηνά με τα χέρια της οδηγούσε τον Αρκεσίλα στη δουλειά του[1]. Το ίδιο πιστεύει και ο Πίνδαρος που στα παινέματα που περιέχει ο 7ος Ολυμπιόνικός του[2], το 464 π.Χ., αναφέρεται με λόγια θαυμασμού στη φήμη των παλιών τεχνιτών της Ρόδου και στην υπερφυσική αρετή της τέχνης τους. Οι στίχοι αυτοί δείχνουν, ότι οι ποιητές αναγνώριζαν πρόθυμα ακόμη στους καλλιτέχνες την ίδια αρετή και αξία με τη δική τους, και πως η επίκληση της θεϊκής σοφίας δεν ήταν μια αλαζονική αξίωση των καλλιτεχνών. Τα παραδείγματα αυτά θα δείξουν επίσης και την αντίφαση των απόψεων που θα εκφράσουν αργότερα οι ίδιοι αυτοί ποιητές για την τέχνη και τους καλλιτέχνες, οι οποίες άλλαξαν λίγες δεκαετίες μετά, ως αποτέλεσμα της διαμόρφωσης της νέας αρχαϊκής συνείδησης.

Οι ποιητές Πίνδαρος[3] και Σιμωνίδης, εκφράζονται με έντονα κριτικό ύφος για την τέχνη και τους καλλιτέχνες, ενώ ο Ιππώναξ[4] παρουσιάζεται στους στίχους του ακόμη πιο οξύς ενάντια στο ζωγράφο Μιμνή και τους γλύπτες Άθηνι και Βούπαλο. Οι απόψεις των ποιητών των ύστερων αρχαϊκών χρόνων για την τέχνη εκείνης της περιόδου και για τους καλλιτέχνες, εκφράζουν χαρακτήρα μάλλον υποτιμητικό. Αμφισβητούσαν ευθέως τη θεϊκή διδασκαλία και συνέργια στα έργα των καλλιτεχνών, οι οποίοι από ανθρώπους είχαν διδαχθεί και η τέχνη τους δεν ήταν, παρά αποτέλεσμα μόνο της δικής τους εξυπνάδας και της εμπειρίας. Ήταν έργα ανθρώπινα και η τέχνη στα τέλη του 6ου π.Χ αι., είχε αρχίσει να αντιμετωπίζεται με ολότελα ανθρώπινους όρους, έξω και πέρα από τη μυθική της καταγωγή που υποστήριζαν με πάθος οι καλλιτέχνες.

«Ο Όμηρος διηγείται τα Έπη του»,
έργο του Άσμους Γιάκομπ Κάρστενς (1754-1798) Βαϊμάρη
Οι στίχοι του Πινδάρου και του Σιμωνίδη[5] αντανακλούν την γενικότερη άποψη των αρχαϊκών ποιητών για την υπεροχή της ποίησης έναντι της βουβής τέχνης, αφήνοντας να διαφανεί μια ατμόσφαιρα ανταγωνισμού ανάμεσα στις δύο τέχνες, που άρχισε να γίνεται πιο έντονη προς τα τέλη του 6ου π.Χ. αι. Θα ήταν πάντως επιπόλαιο να αποδώσει κανείς την αντίληψη αυτή των ποιητών μόνο στο ανταγωνιστικό πνεύμα ανάμεσα στις δύο συντεχνίες[6], καθώς η διαμόρφωση της αρχαϊκής αντίληψης για την τέχνη, δημιουργήθηκε από ένα ευρύτερο πλαίσιο αντικειμενικών αιτιών. Εκφράστηκε πρώτα μέσα από τις θεωρίες των φιλοσόφων και η βασική αιτία της, ήταν η αφύπνιση της ατομικής συνείδησης και των ικανοτήτων της και οι σχέσεις με τους Θεούς. Γνωρίσματα της νέας αντίληψης ήταν ο εξανθρωπισμός και η σταδιακή υποχώρηση του μυθικού κόσμου και του δαιμονικού στοιχείου από το να αποτελούν τη βάση της ζωής και της τέχνης. Έτσι η αντιπαλότητα ποιητών και καλλιτεχνών δεν παρατηρείται στα πρώτα και μέσα αρχαϊκά χρόνια. Αν και είναι πιθανόν να υπήρχε από παλιά, δεν  ήταν όμως τόσο έντονη ώστε να εκδηλωθεί.

Οι ποιητές είχαν αρχίσει πια να βλέπουν τα έργα από την απόσταση του θεατή και μπορούσαν να τα κρίνουν απογυμνωμένα από το μυθικό τους πέπλο. Ήταν υλικά και στατικά, μπορούσαν να καταστραφούν, δεν μεταφέρονταν εύκολα και, κυρίως αυτό, είχε αμφισβητηθεί η θεϊκή τους ουσία. Μόνο η αεικίνητη και άφθαρτη ποίηση μπορούσε να εξασφαλίσει την αθανασία και την φήμη και ο Όμηρος ήταν το καλύτερο παράδειγμα, αφού οι αθάνατοι στίχοι του τροφοδοτούσαν τη θεματολογία της τέχνης.


Τα πιο επίσημα και πιο δαπανηρά από εκείνα τα έργα της αρχαϊκής εποχής, που σε εμάς φαίνονται να είναι απλώς όμορφα έργα τέχνης, ήταν έργα δημιουργημένα από το θρησκευτικό συναίσθημα. Ήταν ταφικά αφιερώματα, αναθηματικές στήλες και επιτύμβια, έργα προορισμένα να εκφράσουν την κοινωνική και θρησκευτική αντίληψη της εποχής για τον θάνατο. Η συνεργασία των ποιητών και των καλλιτεχνών ήταν απαραίτητη για τη δημιουργία έργων, που σκοπός τους ήταν να αντέξουν στο χρόνο και στη λήθη. Οι ποιητές, ορισμένοι εξ αυτών οι καλύτεροι, αμείβονταν για να συνθέσουν αθάνατους στίχους. Οι καλλιτέχνες, ομοίως, αγωνίζονταν να δημιουργήσουν καλλιεπή έργα που θα εξασφάλιζαν τη μνήμη του νεκρού και τη δική τους προσωπική φήμη. Η συνύπαρξή τους ήταν συχνά πολύ ανταγωνιστική. Μόνο όμως τα άριστα έργα μπορούσαν να αντέξουν στο χρόνο, αφού ισχύει και για αυτά το ίδιο που ισχύει και για τα γονίδια στη φύση, όπου πάντα τα πιο δυνατά επιβιώνουν. Έτσι είναι πιο πιθανό, ότι τα άριστα έργα πάντα θα προστατεύονται από τη φθορά, ακριβώς επειδή διαθέτουν μια ιδιαίτερη δύναμη,  μια οικουμενική αισθητική αξία. Είναι ωραία, έχουν Κάλλος. Το ρόλο αυτό της διάσωσης της τέχνης έχουν αναλάβει από τα αρχαία χρόνια οι ιδιωτικές συλλογές, τα μουσεία και οι πινακοθήκες.

Αυτή η αμφισβήτηση της τέχνης μας φαίνεται σήμερα πολύ οικεία. Ωστόσο, αν τοποθετηθεί μέσα στα ιστορικά πλαίσια της υστερο-αρχαϊκής ή της προκλασικής περιόδου, ισοδυναμεί με μια μεγάλη αλλαγή στον τρόπο σκέψης της αρχαϊκής συνείδησης. Είναι μια τομή στην οποία, καθώς υποχωρεί η μυθική κρίση, εισέρχεται για να καλύψει τα κενά της η νέα συνείδηση του ατόμου και η υποκειμενικότητα της ατομικής κρίσης. Αυτή αποφαίνεται πλέον κριτικά για τα έργα, ως έργα ανθρώπων, πέρα από την μέχρι τότε αναμφισβήτητη και μη υποκείμενη σε κρίση θεϊκή συνέργια. Για πρώτη φορά εμφανίζεται έτσι ο ενεργητικός ρόλος του θεατή-κριτή, που τοποθετείται θετικά ή αρνητικά απέναντι στο έργο τέχνης και που αναζητά να είναι αποδέκτης του κάλλους και της τέρψης. Είναι η στιγμή που υπεισέρχεται στην τέχνη η ιδέα μιας αισθητικής έννοιας, του Κάλλους. Τα έργα τέχνης αρχίζουν να κρίνονται με βάση τους κανόνες της αισθητικής και της ομορφιάς, που είναι δουλειά του καλλιτέχνη να γνωρίζει τη λειτουργία τους, και του οποίου η ικανότητα κρίνεται τελικά από το αποτέλεσμα και από το βαθμό επιτυχίας της εφαρμογής αυτών των κανόνων στα έργα του. Το έργο τέχνης διαχωρίστηκε από το Θεό που απεικόνιζε και απ΄ τη θεϊκή του ουσία και πρόβαλλε ως ανθρώπινο υλικό δημιούργημα. Ένα προϊόν της γνώσης και της ικανότητας του καλλιτέχνη, που υπόκειται κι αυτό σε νόμους και κριτική, όπως και οτιδήποτε άλλο. Κάτι που έχει τη δική του αισθητική αξία.

Επιτύμβια στήλη νέου, έργο σπουδαίου γλύπτη, ίσως του Αγοράκριτου. 
Απεικονίζει το νεκρό, το μικρό δούλο του θλιμμένο, με την γάτα του
και ένα κλουβί.
(430-420 π.Χ) Εθν. Αρχαιολογικό Μουσείο.
Σχετικά με την τέχνη στην Ελλάδα πρέπει να τονιστεί, πως δεν ήταν κτήμα μόνο των λίγων, αλλά μπορεί να πει κάποιος πως ήταν ευρύτερα λαϊκή, αφού όλες οι τάξεις μπορούσαν να κρίνουν και να κατανοούν τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα, κάτι που συνέβαινε με λίγους πολιτισμούς. Όπως όχι μόνο μια αριστοκρατία του πνεύματος, αλλά όλος ο λαός παρακολουθούσε και μπορούσε να απολαύσει ανεμπόδιστα τα δράματα του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη και τις κωμωδίες του Φρυνίχου και του Αριστοφάνη, τουλάχιστον μέχρι τον 4ο μ.Χ., αι., και τα έργα της τέχνης μπορούσαν όλοι να τα νιώθουν, δεδομένου ότι υπήρχε η αναγκαία προπαιδεία σε μεγάλη έκταση στις λαϊκές μάζες.

Οι Λυρικοί ποιητές δεν πρόσφεραν τίποτα στην εξέλιξη της Ελληνικής θρησκείας σε αντίθεση με τη Χορική ποίηση. Τεράστια ήταν η προσφορά του Σόλωνα του Αθηναίου, που επηρέασε τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ηρόδοτο. Σε πλήρη συμφωνία με τον δελφικό τρόπο σκέψης, όπου η τήρηση του μέτρου ως προστασία από την «ύβριν» πήρε μορφή στο «Μηδέν άγαν» και στο «Ίσθι άνθρωπος ών», ο Σόλων δίδασκε ότι η ορθή μεσότητα (νοούμενη ως εξισορρόπηση των αντιθέτων) είναι ο σωστός δρόμος. Από τη θεοδικία της Οδύσσειας υπάρχει μια γέφυρα που οδηγεί στον Αισχύλο. Ο Σοφοκλής τοποθετεί τη δράση του ανθρώπου στο υπόβαθρο της θείας επενέργειας, χωρίς όμως να προσεγγίζει στο πρόβλημα της θεοδικίας. Ο Ευριπίδης (480 π.Χ) ασκεί αυστηρή κριτική στα επιμέρους της παραδοσιακής θρησκείας, χωρίς όμως να την αποκρούει συνολικά.

Ο Αισχύλος επιχειρεί να φέρει σε συμφωνία το γεγονός, ότι από τη μια υπάρχουν θεοί και από την άλλη ότι υπάρχει δυστυχία και κακό. Στην τριλογία του «Αγαμέμνων -Χοηφόροι-Ευμενίδες» αναφέρεται στην αρά που βαρύνει τον Οίκο των Ατρειδών. Στην πρώτη τραγωδία περιγράφει τον φόνο του Αγαμέμνονα από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο, ως τιμωρία για τους φόνους του Ατρέα και της καταστροφής των τρωικών ναών και της ασέβειας προς τους θεούς. Στις «Χοηφόρους», μόλις έχει επιτελεστεί η πρώτη τιμωρία, συντελείται η επόμενη πράξη του δράματος. Για την θρησκευτική αντίληψη της προϊστορικής εποχής, που θεωρεί την ψυχή του νεκρού αθάνατη και ενεργούσα στον κόσμο των ζωντανών, ο δολοφονημένος νεκρός είναι αυτός που εκδικείται τον θύτη του οπλίζοντας το χέρι του εκδικητή. Μια ανάλογη ιδέα βλέπουμε και στον «Άμλετ» του Σαίξπηρ.


«Μάχη έφιππων πολεμιστών». Επιτύμβιο ανάγλυφο,
το επίσημο μνημείο της Αθηναϊκής Πολιτείας
για τους πρώτους νεκρούς του Πελοποννησιακού πολέμου
 (περ. 430 π.Χ. Βίλα Αλμπάνι, Ρώμη 
Ο Ορέστης εκδικείται το φόνο του πατέρα του με τη δολοφονία του σφετεριστή Αίγισθου και τη μητροκτονία της Κλυταιμνήστρας. Αυτή είναι η αντίληψη του άγραφου νόμου της παλαιάς Δίκης, που υπάρχει σε σχέση με τους παλαιούς χθόνιους θεούς στους οποίους ανήκουν και οι Ερινύες, οι φοβερές τιμωροί των μητροκτόνων και φρουροί του ηθικού νόμου. Η παλαιά Δίκη είναι η πράξη της εκδίκησης, δηλαδή, ενός φόνου δια της αυτοδικίας, που ανάλογό της βρίσκουμε στο «οφθαλμός αντί οφθαλμού» της Π. Διαθήκης, αλλά και σε πολλές πρώιμες θρησκείες και κοινωνίες. Όπως αργότερα ο Χριστιανισμός κατήργησε την αυτοδικία της Π. Διαθήκης δια μέσω της αγάπης, έτσι και στις «Ευμενίδες», η νέα Δίκη αντικατέστησε την παλαιά.

Κατά τον Ερ. Χατζηανέστη[7]: «η τραγωδία των «Χοηφόρων» στρέφεται γύρω απ΄τον άγραφο νόμο της Δίκης. Αυτήν την παλαιά Δίκη, έχει υπ΄ όψιν του ο Αισχύλος με τας «Χοηφόρους» και θα την ανασυνθέσει με τα πιο μελανά χρώματα, δια να μπορέσει να τη φέρει εις αντίθεση προς την νέα Δίκη την οποίαν θα παρουσιάσει στις «Ευμενίδας». Ο Ορέστης είναι απεσταλμένος μιας Δίκης εις την οποίαν ενδόμυχα δεν πιστεύει. Αν υπάρχει ένα δράμα, εσωτερικό, ψυχικό μέσα εις τας «Χοηφόρους» αυτό είναι η ενδόμυχος πάλη του Ορέστη προς τις απαιτήσεις του παλαιού Νόμου και αυτό προαγγέλλει την αθώωσήν του. Το δράμα του Ορέστη αποτελεί το μεταβατικό στάδιο δια την εγκαθίδρυση της νέας Δίκης. Είναι το πρόσωπο το οποίο ώρισε ο Ζευς δια να εγκαινιάσει την νέα περίοδο της δικαιοσύνης, τη νέα περίοδο της ανθρωπότητος την οποία θα εγκαθιδρύσει η νέα Δίκη του Διός και τους νέους νόμους που θα θεσπίσει δια της Αθηνάς στις «Ευμενίδες». Ο Ορέστης λυτρώνεται από την καταδίωξη των τερατόμορφων παλαιότερων θεοτήτων των Ερινύων, με τη βοήθεια των νέων Θεών του Ολύμπου του Απόλλωνα και της Αθηνάς, που εγκαθιδρύει τη νέα Δίκη και θεσπίζει τους νέους νόμους απόδοσης της δικαιοσύνης, δια του Αρείου Πάγου, από ανθρώπους δικαστές και από ανθρώπινους νόμους. Έτσι η τριλογία του Αισχύλου πραγματεύεται τη μετάβαση από την παλαιά θρησκευτική αντίληψη για τη δικαιοσύνη, στη νέα θρησκευτική και ηθική πραγματικότητα των ιστορικών χρόνων, που εκφράζουν μια νέα ανώτερη εκδοχή των νόμων και των θεών, σε συμφωνία με την πνευματική εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας.

Οι θεοί κάνουν την παρουσία τους στις αρχαίες Ελληνικές τραγωδίες με τρεις διαφορετικούς τρόπους[8]. Πρώτον, δια των λεγομένων «άνω παρόδων», όπως λ.χ. όταν εισέρχεται η Αθηνά στον πρόλογο του «Αίαντος» του Σοφοκλή. Δεύτερον, δια του «θεολογείου» και τρίτον, δια της λεγομένης «μηχανής» για να δοθεί ευκολότερη λύση στις δυσεπίλυτες περιπτώσεις των διαφόρων περιπετειών των τραγωδιών, μέσον το οποίον μεταχειρίσθηκε πολύ συχνά ο Ευριπίδης, από το οποίο προήλθε και η παροιμία «από μηχανής θεός». Στον τρόπο αυτό αναφέρεται και ο Πλάτων: «Οι τραγωδοί επειδάν τι απορώσιν, επί τας μηχανάς καταφεύγουσι θεούς αίροντες» (Κρατ. 425).

(Απόσπασμα μελέτης μου υπό τον τίτλο: «Τα Φυσικά Πρότυπα στην Τέχνη και στην Θρησκεία-Μια επισκόπηση της εξέλιξης του Πολιτισμού». Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό πολιτιστική ΕΝΝΕΑΔΑ, τ, 21ο, 2006)



[1] ΣΙΜ: «Αρτέμιδος τόδ΄ άγαλμα-διηκόσιαι γάρ ο μισθός/ δραχμαί ταί Πάριαι, των επίσημα τράγος-,/ ασκητός δ΄εποίησεν Αθηναίης παλάμηισιν/ άξιος Αρκεσίλας, υιός Αριστοδίκου»
[2] ΠΙΝΔ: «αυτά/ δέ σφισιν ώπασε τέχναν/ πάσαν επιχθονίων Γλαυκ/ ώπις αριστοπόνοις χερσί κρατείν./Έργα δε ζωοίσιν ερπόν/ τεσσί θ΄ομοία κέλευθοι φέρον./ ήν δε κλέος βαθύ. Δαέν/ τι δέ και σοφία μεί/ ζων άδολος τελέθει»
[3] ΠΙΝΔ. « ούκ ανδριαντοποιός είμ΄, ώστ΄ελινύσοντα εργάζεσθαι αγάλματα επ΄αυτάς βαθμίδος εσταότα…»
[4] « ανδριάντα τον λίθινον έφη Ιππώναξ Βούπαλον αγαλματοποιόν» δηλαδή αποκάλεσε τον Βούπαλο βλάκα, κατά την παρομοίωση των αρχαίων.
[5] ΠΛΟΥΤ: «Πλήν ο Σιμωνίδης την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν προσαγορεύει, την δέ ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν...»
[6] Ο υποκειμενισμός στη στάση κάποιων ποιητών έναντι των καλλιτεχνών, δεν θα πρέπει να αποκλείεται εντελώς, καθώς υπάρχουν τα ανάλογα παραδείγματα του Αριστοφάνη, που στην κωμωδία του «Νεφέλες» παρουσίαζε τον Σωκράτη σαν γελοία καρικατούρα και του άσημου ποιητή Μέλητου, που ήταν ο ένας από τους τρεις κατηγόρους στην εναντίον του δίκη.

[7] ΕΡΡ.ΧΑΤΖΗΑΝΕΣΤΗ: Αισχύλου Τραγωδίες «Χοηφόροι», εισαγωγή, (σ.14-19-22). «Αρχαίοι Έλληνες Συγγραφείς». Εκδ. Οίκος Ι.Ν.Ζαχαρόπουλου. Αθήνα-1957
[8]  Ν. ΛΑΣΚΑΡΗΣ: «ΕΓΚ. ΛΕΞ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ

Το λεκτικό περιεχόμενο των αρχαίων επιγραμμάτων και των αναθηματικών επιγραφών

Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012


undefined
Γράφει και επιμελείται
ο ζωγράφος Γερ. Γ. Γερολυμάτος

Η αλλαγή της αρχαϊκής αντίληψης για την τέχνη, γίνεται φανερή και από το λεκτικό περιεχόμενο που χρησιμοποιείται κατά καιρούς στις αναθηματικές γραφές. Εκφράσεις, που η παράθεσή τους με τη χρονολογική σειρά της εμφάνισής τους, αντανακλούν τα νέα νοήματα και τη σημασία που είχε αρχίσει να αποκτά σταδιακά η τέχνη για τους ανθρώπους της αρχαϊκής εποχής.
Στην εξαιρετική του μελέτη, ο Χ. Καρούζος<!--[if !supportFootnotes]-->[1], παραθέτει μια σειρά αποκαλυπτικών επιγραμμάτων και αναθηματικών επιγραφών που καλύπτουν περίπου εκατόν είκοσι χρόνια της αρχαϊκής και υστερο-αρχαϊκής εποχής, από τα 600 έως τα 480 π.Χ. Αποτελούν τεκμήρια του λόγου με πλήθος πληροφορίες για τον τρόπο σκέψης και την αντιμετώπιση της τέχνης και των καλλιτεχνών, σε όλες τις φάσεις του εξανθρωπισμού της αρχαϊκής συνείδησης. Παραθέτω ενδεικτικά κάποιες από αυτές για τη μαρτυρία του λόγου τους.

Πρώτη, λοιπόν, η έκφραση «περικαλλές άγαλμα»<!--[if !supportFootnotes]-->[2], που αποτελεί μια μυθική κρίση. Συναντάται μόνο σε αναθηματικές γραφές, περίπου στις αρχές και στα μέσα του 6ου αι. και μέχρι το 530 π.Χ και αναφέρεται, όχι σε οποιοδήποτε έργο τέχνης, αλλά αποκλειστικά στα αφιερώματα που προορίζονται για το Θεό και δεν χρησιμοποιείται στα επιτύμβια. Ακολουθεί η έκφραση «καλόν άγαλμα»<!--[if !supportFootnotes]-->[3]. Εμφανίζεται λίγο μετά το περικαλλές (περίπου στα 572 π.Χ) και αποτελεί επίσης μια μυθική κρίση, μετριασμένη όμως προς το ανθρωπινότερο. Συναντάται τόσο στα δώρα προς τους Θεούς, όσο και στα επιτύμβια και σε διάφορα άλλα μνημεία που έχουν να κάνουν με τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η λέξη «σοφία»<!--[if !supportFootnotes]-->[4], κάνει την εμφάνισή της από το 550 π.Χ μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 5ου αι. Είναι συνδεδεμένη με την ιδιότητα του καλού τεχνίτη που οφείλει όλη του την τελειότητα (= αρετή τέχνης= σοφία) στην αγάπη των Θεών, της Αθηνάς και του Ηφαίστου. Περιέχει και το φυσικό δώρο και την πείρα και την έμπνευση. Είναι η γνώση, που πλουτίζεται με μάθηση οδηγημένη από την εξυπνάδα και από τη συνέργεια των Θεών. Η λέξη χρησιμοποιείται κυρίως σε αφιερώματα προς τους Θεούς και ανήκει επίσης στην κατηγορία της μυθικής κρίσης.

undefined
Αναθηματικές -επιτύμβιες στήλες
από το Μουσείο του Βόλου
Η λέξη «χαρίεν»<!--[if !supportFootnotes]-->[5] παρουσιάστηκε ανάμεσα στα 514 και 470 π.Χ. Τονίζει αποκλειστικά την πλευρά εκείνη της ομορφιάς του έργου, που φέρνει χαρά σε όποιον το βλέπει και κερδίζει την αγάπη του. Η χάρις το κάνει χαρίεν. Η χάρις ως αυθυπόστατη δύναμη που έχει το όμορφο πράγμα να αρέσει, χωρισμένη από την ομορφιά. Το χαρίεν δεν υπάρχει χωρίς εκείνον που θα το αισθανθεί, το υποκείμενο, έτσι προβάλλει μια νέα σχέση, ο θεατής. H λέξη χρησιμοποιείται σε αφιερώματα προς τους Θεούς και σε διάφορα μνημεία, επιτύμβια κ.α. Στα ίδια χρόνια χρησιμοποιείται και η λέξη «εραστός»<!--[if !supportFootnotes]-->[6]. Σημαίνει κι αυτή ό,τι και το χαρίεις, αλλά ως επίθετο που εκφράζει την ομορφιά ενός χώρου, ενός σταδίου, ενός ιδρύματος, ενός άψυχου πράγματος.

Την ίδια εποχή εμφανίζονται και άλλες εκφράσεις, που βρίσκονται ακόμα λιγότερο μέσα στο πνεύμα του μυθικού κόσμου και έχουν περισσότερο ανθρώπινη χροιά. Λέξεις όπως το «αγλαός»<!--[if !supportFootnotes]-->[7]. Δεν απαντάται σε επιτύμβια επιγράμματα και τουλάχιστον όχι σε τάφους κοινών θνητών, αλλά μυθικών ηρώων. Η λέξη αυτή χρωματίζεται από τα ανθρώπινα συναισθήματα που έχουν δύο όψεις, την καλή και την ανάποδη. Στα τελευταία αρχαϊκά χρόνια, όχι χωρίς κάποια αλαζονεία, ο άνθρωπος παρουσιάζει ρητά τον εαυτό του σαν το υποκείμενο, που μπορεί να δημιουργήσει την ιδιότητα της «αγλαϊας» και μεταχειρίζεται το ρήμα αγλαϊζω σχεδόν σαν το τιμώ ή το στολίζω. Η αγλαϊα είναι η λέξη για τη φανταχτερή, λουλουδένια όψη της ομορφιάς, που γοητεύει στα έργα της ύστερης αρχαϊκής τέχνης.

Η λέξη «δαίδαλον»<!--[if !supportFootnotes]-->[8] χρησιμοποιείται στο τέλος του 6ου αι. μέχρι το 476 π.Χ. Η λέξη, που παραπέμπει στον πολυϋμνητο γλύπτη Δαίδαλο και στον τύπο του γλύπτη του 7ου αι., αναφέρεται στο αφάνταστα λεπτό και περίπλοκο δούλεμα των έργων της αρχαϊκής εποχής και στην ανάγκη να διακηρυχθεί η αξία της. Η λέξη αυτή, όταν συνοδεύει έργα τέχνης, εκφράζει την πραγματοποίηση της τεχνικής τελειότητας και την εκπληκτική δεξιότητα του χεριού του καλλιτέχνη. Η χρησιμοποίησή της για τα έργα της τέχνης και για τα έργα της ποίησης, φανερώνει πόσο κοινοί ήταν ακόμα οι τεχνικοί όροι για το σύνολο της καλλιτεχνικής δημιουργίας και πως οι τέχνες αντιμετωπίζονταν μέσα από ένα κοινό πρίσμα. Η λέξη αυτή, όπως το χαρίεν και το αγλαός είναι συχνό και ζωντανό στοιχείο του ύφους της ποίησης εκείνων των χρόνων.

Όλα τα τεκμήρια αυτά, δείχνουν καθαρά με τις λέξεις τους, πως και οι ίδιοι οι αρχαϊκοί Έλληνες, αισθάνθηκαν έγκαιρα τη σιγανή μα σταθερή απομάκρυνση της τέχνης τους από το δαιμονικό κόσμο του μύθου. Το όλο και μεγαλύτερο πλησίασμά της στους ανθρώπινους σκοπούς, μια αλλαγή που εκφράστηκε στην ύστερη αρχαϊκή τέχνη μορφολογικά, με την άσωτη χλιδή, το αφάνταστο εκλέπτυσμα και την τελειότητα των μέσων της.

Και καταλήγει ο Χ. Καρούζος: «ενώ θα περίμενε κανείς, ότι σύμφωνα με την ευθύγραμμη εξέλιξη αυτή η υστεροαρχαϊκή συνείδηση για την τέχνη στα τέλη του 6ου αι., θα οδηγούσε στα αμέσως επόμενα χρόνια του αυστηρού ρυθμού και στα πρώτα κλασικά, στην αποξένωση από το μύθο και στην προσγείωση της τέχνης και της σκέψης, κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντίθετα μάλιστα, η σοβαρότητα, η απλότητα και η μετριοφροσύνη, που χαρακτήριζαν τα χρόνια αυτά, λίγο πριν και μετά τα Μηδικά, κατά τον 5ο αι., έδωσαν γνωρίσματα μιας νέας θρησκευτικότητας και πνευματικότητας, που όμως δεν θα πρέπει να θεωρούνται πισωγύρισμα, γιατί τώρα πια δεν αγνοείται η συνείδηση του ατόμου».

(Απόσπασμα από τη μελέτη μου με τίτλο: ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ-Μια επισκόπηση της εξέλιξης του Πολιτισμού». Κεφ. 4. παρ. 6
<!--[if !supportFootnotes]-->

<!--[if !supportFootnotes]-->[1]  Χ.Ι. ΚΑΡΟΥΖΟΥ: «Περικαλλές άγαλμα εξεποίησ΄ουκ αδαής». ΕΡΜΗΣ-1982, (σ.64-65)
<!--[if !supportFootnotes]-->[2] «Σκαίος πυγμαχέων με εκηβόλωι Απόλλωνι / νικήσας ανέθηκε τεϊν περικαλλές άγαλμα». Ο Ηρόδοτος  αναφέρει ότι το είδε γραμμένο με Καδμήια γράμματα στο ιερό του Ισμηνίου Απόλλωνος στη Θήβα.
<!--[if !supportFootnotes]-->[3] «[δέξ] ο Fάναξ Κρον[ί]δα Ζεύ Ολύνπιε καλόν άγαλμα / hιλέFο[ι θυ]μοι τοί(ς) Λακεδαιμονίο[ις]». Από αφιέρωμα των Λακεδαιμονίων στην Ολυμπία για τη νίκη τους, ίσως στον 3ο Μεσσηνιακό πόλεμο. Αρχές του 5ου αι.
<!--[if !supportFootnotes]-->[4]  «άνδρες εποίεσαν σοφίαισιν καλόν άγαλμα». Τελευταίος εξάμετρος ενός επιγράμματος, από πήλινο αγγείο στην Ακρόπολη περίπου στα 500 π.Χ
<!--[if !supportFootnotes]-->[5] «παιδός Νέλονος Νελονίδο εστί το σeμα, / ός χύοι τα[γα]θόι μνeμα εποίει χαρίεν. / Ένδοι[ο]ς κ[α] ί τ[ό]νδ΄επ[ό]ε». Από βάση επιτύμβιου μνημείου κοντά στον Κεραμεικό ανάμεσα στα 514 και 508 π.Χ
<!--[if !supportFootnotes]-->[6]  «δέμοι Αθεναίον ά[ρχον] στέλας καδέθεκεν / Αλκίφρον και τόνδε δρόμον ποίεσεν εραστόν/ Δέμετρος τε χάριν [και Φερσεφόνες τ] ανυπέπλο..». Ελευσινιακό επίγραμμα κατά τα 530 -514 π.Χ, στα χρόνια ίσως που ο Πεισίστρατος ή οι γιοί του έκτισαν επισημότερο το τελεστήριο και ο Αλκίφρων εξωραϊσε, ή έφτιαξε κι αυτός για πρώτη φορά την πομπική οδό, για να τιμήσει τη Δήμητρα και την Κόρη. Στον αττικό της τύπο «ερατός» ή «ερατεινός», π.Χ  (ύμν. Απόλ. 380 «χώρον ερατόν», 477 «πόλιν ερατήν»,179 «Μηιονίην ερατεινήν».
<!--[if !supportFootnotes]-->[7] «ε]ν μhέσοι Κεφαλeς τε και άστεος αγλαός Ηερμeς». Επίγραμμα από ερμαϊκή στήλη που έστησε στην Αττική ανάμεσα στα 528-514 π.Χ, ο Ίππαρχος ο Πεισιστρατίδης και βρέθηκε στο Κορωπί.
<!--[if !supportFootnotes]-->[8] «[Πόλ]λις ο Σωσίλα υιός Αθάνα[ι Λι]νδί[αι ευχάν] / [αυτός τ΄ηδ΄υ]ιώ τάδε δαιδάλε΄έργ΄ανέθηκε». Επιγραφή του τέλους του 6ου αι, από αφιερώματα αγαλμάτων ενός τυράννου των Συρακουσών στη Λίνδο.

Μηνύματα των εκτελεσθέντων την Πρωτομαγιά του 1944



Στο βιβλίο του Κ. Φωτεινάκη «Χαϊδάρι- Τόποι και Άνθρωποι», βρήκαμε αυτά τα μηνύματα που κάποιοι από τους πατριώτες εκείνους πρόλαβαν να γράψουν, λίγη ώρα πριν τους εκτελέσουν. Είναι ολιγόλογα, και απλά, γεμάτα μεγαλείο και αυταπάρνηση. Οι φωτογραφίες είναι από το ίδιο βιβλίο.

«Κατίνα, Γεωργούλη. Σας φιλώ με αγάπη. Κώστας Τσίρκας, Μάρνη 52».

«Χαίρετε φίλοι. Εκδίκηση. Μάνα μη λυπάσαι. Χαίρε μάνα. Δημήτρης Σόφης».

Η ιστορία ενός δένδρου. Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους...καταπατητές

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012


1920

Γράφει και εικονογραφεί
ο ζωγράφος Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος

Μια φορά και ένα καιρό...κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία του δέντρου μας το 1920, όταν ξεφύτρωσε η μικρή πράσινη κορυφή του με τα λίγα φύλλα της στο ξέφωτο ενός δάσους. Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα σε ένα ειρηνικό και πανέμορφο βουνό της Αττικής, από αυτά, που την εποχή εκείνη ήταν καλυμμένα από πολύ περισσότερα και συνεχόμενα δάση. Το δενδράκι μας, που για την ευκολία της αφήγησης θα του δώσουμε το όνομα «δρυϊνούλης», ανήκε στο είδος της δρυός, της βελανιδιάς, που είναι δένδρο της ελληνικής χλωρίδας και ευδοκιμεί σε αρκετό υψόμετρο. Η δρυς γίνεται δένδρο ψηλό και ευθαλές, με πλούσιο φύλλωμα και όμορφο πράσινο χρώμα.

Η τελευταία νύχτα του Σωκράτη

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

Η τελευταία νύχτα του Σωκράτη


"Ο θάνατος του Σωκράτη", J. L. Davint, 1787

«Ανήρ γενναιότατος και εν φιλοσοφία και εν πολιτεία»
(Ζήνων ο Ελεάτης)


Γράφει ο ζωγράφος
Γεράσιμος Γερολυμάτος


Ο Ήλιος πλησίαζε στη δύση του εκείνη την ημέρα του φθινοπώρου του 399 π.Χ, του πρώτου έτους της 95ης Ολυμπιάδας. Μια ημέρα καθ΄όλα συνηθισμένη, κι όμως απείχε πολύ απ΄το να είναι μια οποιαδήποτε ημέρα για την πόλη της Αθήνας. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι Αθηναίοι πολίτες στην αγορά και στα γυμναστήρια, δεν είχαν άλλο θέμα συζήτησης από την καταδίκη του Σωκράτη και την εκτέλεση την ίδια ημέρα, της ποινής του θανάτου που του επέβαλλε έπειτα από δύο ψηφοφορίες το δικαστήριο των 501 δικαστών της Ηλιαίας.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟ 80% ΟΣΩΝ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥΣ!

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟ 80% ΟΣΩΝ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥΣ!


Έρευνες διεθνών οργανώσεων αποδεικνύουν ότι το 80% όσων διώκονται για τα θρησκευτικά τους «πιστεύω» παγκοσμίως είναι χριστιανοί.

Σε περισσότερες από 50 χώρες του πλανήτη οι χριστιανοί βιώνουν την καταπίεση των θρησκευτικών τους ελευθεριών· 
στη Βόρεια Κορέα επιβάλλεται η σταύρωση των χριστιανών, στη Σαουδική Αραβία η θανατική ποινή σε όσους αποδεχτούν το Χριστιανισμό, στο Ιράκ η μαζική δίωξή τους, στην Τουρκία, Αίγυπτο, Μαρόκο,Πακιστάν, Ινδία κ.α. η καταπάτηση των θρησκευτικών ελευθεριών τους».

Στη Μεγάλη Βρετανία της «διαφορετικότητας», νοσοκόμα...

τέθηκε σε διαθεσιμότητα, διότι προσφέρθηκε να προσευχηθεί για κάποια ηλικιωμένη κυρία στο θάλαμο που νοσηλευόταν.  
Για την άδολη εθελοντική προσφορά επιπλήχτηκε σκαιότατα·«Δεν πρέπει να χρησιμοποιείτε την επαγγελματική σας θέση, για να προωθήσετε σκοπούς που σχετίζονται με την υγεία»

Και όλα αυτά χωρίς κανείς από τους ασθενείς να παραπονεθεί. Κάποια άλλη, επίσης Βρετανίδα, που εργαζόταν στην British Airways, αρνήθηκε να κρύψει το σταυρό που φορούσε!
 

Η συστηματική εκστρατεία εναντίον της πίστεως, που παρατηρείται στις μέρες μας, αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι η πίστη μας είναι αληθινή, ζωντανή και θα νικήσει. «Αύτη εστίν η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών» (Α΄ Ιω 5,4).






Ρέσλερ: «Όχι» βοήθεια στην Ελλάδα χωρίς αντιπαροχές


 

«Η μοίρα των Ελλήνων βρίσκεται στα χέρια τους», τονίζει ο αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας, Φίλιπ Ρέσλερ, σε συνέντευξή του στη «Neue Osnabrücker Zeitung», και επαναλαμβάνει ότι το Βερολίνο δεν μπορεί να βοηθά, όταν δεν υπάρχουν αντιπαροχές, όπως μεταδίδει το Reuters.


Αρνείται δε ότι η καγκελάριος Μέρκελ τον έψεξε για τις πρόσφατες δηλώσεις του ότι «μια έξοδος της Ελλάδας έχει πάψει προ πολλού να τρομάζει».

«Όχι άλλες δικαιολογίες, παρακαλώ», απαντά ο κ. Ρέσλερ ερωτηθείς σχετικά με την αντίδραση του Έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στις δηλώσεις του. «Ευχαρίστως, μπορεί να μας πείσει όλους για τα αποτελέσματα της δουλειάς του, εφαρμόζοντας με συνέπεια τις συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις, για παράδειγμα στη Διοίκηση και στη δημιουργία μιας αποτελεσματικής Υπηρεσίας για τους φόρους. Τίποτε δεν θα με ευχαριστούσε περισσότερο από αυτό», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Προσθέτει, ωστόσο, ότι στο γερμανικό υπουργείο Οικονομίας «είχαμε την εμπειρία του ότι η ελληνική κυβέρνηση υλοποίησε λίγα πράγματα. Αυτό επιβεβαιώθηκε και κατά τη διάρκεια και μετά το ταξίδι μου με τους εκπροσώπους της γερμανικής οικονομίας. Η μοίρα των Ελλήνων βρίσκεται τώρα στα χέρια τους».

Ο πρόεδρος των Γερμανών Φιλελευθέρων (FDP) δεν φαίνεται να συμφωνεί και με τον επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της αγοράς κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ ανεξαρτήτως του κόστους.

«H ΕΚΤ πρέπει να παραμείνει ανεξάρτητη. Η διατήρηση της νομισματικής σταθερότητας πρέπει να αποτελεί το κύριο έργο της και όχι η χρηματοδότηση των δημοσίων χρεών. Γι' αυτό η αγορά κρατικών ομολόγων δεν μπορεί να είναι μόνιμη λύση», επισημαίνει και προσθέτει ότι «νέα αξιοπιστία στην Ευρωζώνη θα δημιουργήσουμε μόνον αν η δημοσιονομική πειθαρχία τηρείται με συνέπεια και εφαρμόζονται αποφασιστικά οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις».

Ο κ. Ρέσλερ απορρίπτει επίσης τις εκτιμήσεις που θέλουν την Ελλάδα να δοκιμάζει την αντοχή του κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία και παραπέμπει στην έκθεση που θα συντάξει η τρόικα για την πορεία του ελληνικού προγράμματος.

«Περιμένουμε όλοι την έκθεση της τρόικας και ουδείς δέχεται πιέσεις. Εκείνο που μετράει τώρα είναι μόνον ο απολογισμός των προσπαθειών της Ελλάδας. Και όσον αφορά τον γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό, έχουμε όλοι συνείδηση της ευθύνης μας για τη νομισματική σταθερότητα, τη συνοχή της Ευρώπης και τη διασφάλιση της ευημερίας και ενεργούμε με συνέπεια προς όλα αυτά», τονίζει.
Voria

Γεμάτος Σούπερ-Γαίες ο Γαλαξίας

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012


Δεκάδες δισ. πλανήτες με μέγεθος και συνθήκες παρόμοιες με αυτές της Γης «αποκαλύπτει» νέα μελέτη


Λονδίνο  


Με βάση τα ευρήματα του διαστημικού τηλεσκοπίου Kepler που εξερευνά το Γαλαξία για να εντοπίζει πλανήτες οι επιστήμονες είχαν οδηγηθεί στην εκτίμηση ότι υπάρχουν τρισεκατομμύρια πλανήτες στον γαλαξία μας και δέκα δισ. εξ αυτών έχουν μέγεθος παρόμοιο ή λίγο μεγαλύτερο από αυτό της Γης.


Νέα μελέτη γάλλων επιστημόνων υποστηρίζει τώρα ότι ο αριθμός των Σούπερ Γαιών (όπως έχουν ονομαστεί οι πλανήτες με μέγεθος λίγο μεγαλύτερο από αυτό της Γης) στο Γαλαξία είναι πολλαπλάσιος και ανέρχεται σε πολλές δεκάδες δισ.

Η μελέτη

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν στις παρατηρήσεις τους ένα τηλεσκόπιο στο Παρατηρητήριο Silla στη Χιλή το οποίο διαθέτει το φασματογράφο Harps, τον επίγειο «κυνηγό εξωπλανητών» όπως τον έχουν ονομάσει οι επιστήμονες. Εχει υπολογιστεί ότι στον Γαλαξία υπάρχουν 160 δισεκατομμύρια άστρα που ανήκουν στην κατηγορία των κόκκινων νάνων, άστρων μικρότερης μάζας και χαμηλότερης θερμοκρασίας από τα άστρα σαν τον Ηλιο. Οι ερευνητές, αφού μελέτησαν περισσότερους από 100 κόκκινους νάνους, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι στο 40% των κόκκινων νάνων του Γαλαξία υπάρχει τουλάχιστον μια Σούπερ Γαία.

Μάλιστα υποστηρίζουν ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η Σούπερ Γαία βρίσκεται στη λεγόμενη «φιλόξενη» ή «κατοικήσιμη»  ζώνη. Βρίσκεται δηλαδή σε απόσταση από το άστρο της τέτοια που να επιτρέπει την παρουσία νερού σε υγρή μορφή καθώς και θερμοκρασίες και άλλες συνθήκες ευνοϊκές για την ανάπτυξη ζωής.

Με απλά λόγια, αν η μελέτη των ερευνητών είναι ακριβής, τότε υπάρχουν περί τους 60 δισεκατομμύρια πλανήτες με μέγεθος και συνθήκες παρόμοιες με αυτές της Γης! Βέβαια οι ερευνητές έσπευσαν να επισημάνουν ότι οι κόκκινοι νάνοι έχουν συχνά έντονη δραστηριότητα, όπως εκρήξεις, εκλάμψεις κλπ - φαινόμενα που παράγουν ακτινοβολία Χ η οποία πιθανώς να «λούζει» τις Σούπερ Γαίες και έτσι να εμποδίζεται η ανάπτυξη της ζωής εκεί. H μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Astronomy & Astrophysics».

tovima.gr

Νέα γερμανικά πυρά: «Η Ελλάδα δεν σώζεται, είναι απλά Μαθηματικά»


Νέα γερμανικά πυρά: «Η Ελλάδα δεν σώζεται, είναι απλά Μαθηματικά»

Νέες βολές από γερμανούς αξιωματούχους ενάντια στο οικονομικό παρόν και μέλλον της Ελλάδας
«Η Ελλάδα δεν σώζεται, είναι απλά Μαθηματικά» τονίζει ο αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών/Χριστιανοκοινωνιστών (CDU/CSU), Μίχαελ Φουκς, σε συνέντευξή του στο γερμανικό οικονομικό περιοδικό «WirtschaftsWoche», το οποίο θα κυκλοφορήσει τη Δευτέρα.


«Η διοίκηση στην Ελλάδα, ούτε έχει την βούληση ούτε είναι σε θέση να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις - ακόμη και εάν η ελληνική κυβέρνηση αποφάσιζε το οτιδήποτε» επισημαίνει ο Μ. Φουκς και προσθέτει ότι δεν επιτρέπεται να υπάρξει «φρέσκο χρήμα» για την κυβέρνηση στην Αθήνα, ενώ αναφέρει ότι η αντίσταση προς περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα στο γερμανικό Κοινοβούλιο αυξήθηκε από ψηφοφορία σε ψηφοφορία.

Πλειοψηφία στη Βουλή για ένα τρίτο πακέτο στήριξης της Ελλάδας δεν θεωρεί πιθανή και ο οικονομικός εμπειρογνώμονας των Γερμανών Φιλελευθέρων (FDP), Χέρμαν Ότο Σολμς, ο οποίος, μιλώντας στο ίδιο περιοδικό, υπογραμμίζει ότι «εάν η εκτίμηση της τρόικας δεν είναι απολύτως θετική και η Ελλάδα δεν εκπληρώσει τις δεσμεύσεις, τις οποίες η ίδια ανέλαβε, δεν μπορεί να υπάρξουν περαιτέρω πληρωμές». Σε αντίθετη περίπτωση, ο κ. Σολμς δεν βλέπει άλλη πιθανότητα από το «να εγκαταλείψει η Ελλάδα την Ευρωζώνη και να εισαγάγει ένα δικό της νόμισμα, ώστε να ανακτήσει, μέσω μιας γρήγορης υποτίμησης, την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας».

Ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo του Μονάχου, Χανς-Βέρνερ Ζιν, καλεί τη γερμανική κυβέρνηση να χορηγεί περαιτέρω βοήθεια σε χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες βρίσκονται σε κρίση, μόνο έναντι εγγυήσεων. «Η Moody's επιβεβαίωσε το ΑΑΑ της Φινλανδίας, διότι η Φινλανδία ζήτησε να της δοθούν εγγυήσεις για τα δικά της δάνεια διάσωσης. Αυτή είναι η λύση και για τη Γερμανία» δήλωσε ο κ. Ζιν, επίσης στο περιοδικό «WirtschaftsWoche».


Πηγή : palmografos.com