Ετικέτες

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2014

Droits humains: Compagnies minières au banc des accusés et complicité du gouvernement canadien




Le 1er juin 2014, un jury international a condamné les entreprises minières canadiennes et l’État canadien “pour avoir contrevenu à leurs obligations en regard au droit international”. La première audience du Tribunal Permanent des Peuples, sur l’Amérique latine, a eu lieu du 29 mai au 1er juin 2014 à Montréal, Canada.

Il n’y a pas pire industrie que l’industrie minière en ce qui a trait aux violations des droits humains. Ce constat est celui-là même des compagnies  minières. Cela n’empêche pourtant pas les sociétés minières de jouir de l’appui considérable du gouvernement canadien. Peu importe le parti au pouvoir, le Canada, aime crier haut et fort qu’il se porte à la défense des peuples opprimés et de la démocratie. Cette indignation est visiblement à géométrie variable et le cas de l’industrie minière démontre à elle seule l’hypocrisie canadienne sur le plan des droits humains.
Eldorado de l’industrie extractive, le Canada est en grande partie responsable des crimes et violations commises par ses entreprises en Amérique latine. En vertu de divers traités dont il est signataire et compte tenu de la preuve accablante de ces violations, le Canada et ses entreprises minières devraient être poursuivis et sanctionnés. Cependant, ce qu’ont démontré les audiences du Tribunal Permanent des Peuples sur l’industrie minière canadienne en Amérique latine qui se sont tenues du 29 mai au 1er juin dernier à Montréal, c’est que la justice internationale est criminalisée et que grâce à la mondialisation néolibérale et aux traités de libre-échange, il est beaucoup plus facile pour les minières de poursuivre leurs opposants et leurs victimes que l’inverse. « La pyramide des droits est détruite: le droit des entreprises passe devant les droits humains », a résumé Ana Maria Suarez d’ETO Consortium, un groupe qui dédié à la protection des droits humains à l’application des obligations extraterritoriales des États stipulés dans les principes de Maastrich.
La politique étrangère du gouvernement Harper relativement au secteur minier s’inscrit dans la continuité des stratégies adoptées par les gouvernements antérieurs, auxquelles se sont greffées de nouvelles politiques. Cette politique, que les intervenants n’ont pas hésité à qualifier de « colonialiste », met en évidence les portes tournantes entre le public et le privé. L’un des exemples mentionnés lors des audiences est celui de Brian Mulroney, ancien premier ministre canadien, qui après avoir quitté ses fonctions, est devenu membre du conseil d’administration de Barrick Gold, qu’il a quitté récemment.
À l’heure actuelle, l’industrie extractive se caractérise entre autres par une hausse des investissements dans le secteur minier, une augmentation du prix de l’or, ainsi que par une opposition de plus en plus importante aux projets miniers. Le portait d’ensemble des minières en Amérique latine est très sombre et les accusations envers le Canada et les sociétés qu’il abrite sont graves et nombreuses :
On accuse le Canada :
-          d’avoir exercé une influence politique indue à travers son réseau diplomatique pour favoriser l’industrie minière et de s’ingérer dans le processus législatif des pays hôtes;
-          d’utiliser l’aide internationale pour appuyer les politiques d’implantation de l’industrie au détriment des peuples;
-          de soutenir économiquement et financièrement l’industrie extractive;
-          de favoriser le développement de projets miniers spéculatifs
-          d’empêcher les victimes des sociétés minières d’avoir accès à la justice
-          de favoriser un contexte d’impunité pour les compagnies qui commettent des violations
-          de bafouer le droit des peuples à l’autodétermination
La Canada, paradis fiscal des sociétés minières
C’est toutefois pour ces tristes raisons que le Canada est le paradis du secteur minier. Si 75 % des entreprises minières dans le monde sont enregistrées au Canada, ce n’est pas un hasard. Alain Deneault, co-auteur du livre Noir Canada a expliqué les principales raisons de ce phénomène. Il convient de rappeler que M. Deneault a lui-même été victime d’une poursuite de 6 millions de dollars intentée par la compagnie Barrick Gold et qualifiée de « poursuite abusive » par la Cour supérieure du Québec. Nombreux sont ceux qui ont fait valoir que cette poursuite n’était rien d’autre qu’un SLAPP (Strategic Lawsuit Against Public Participation, poursuite stratégique contre la mobilisation publique, communément appelée « poursuite-bâillon »).
M. Deneault a décrit le rôle de la législation canadienne sur le secteur minier. Il qualifie le Canada de paradis réglementaire et fiscal du secteur minier : « Les étrangers viennent au Canada créer des compagnies minières pour profiter de la législation et exploiter leurs entreprises à l’étranger. »
Il existe selon lui six raisons expliquant « le statut offshore du Canada » :
1- Les modalités de divulgation prévues par la loi : il est facile pour le secteur minier de mettre en valeur les gisements ce qui facilite la spéculation. Les entreprises peuvent donner une valeur supplémentaire à leur gisement mettant en valeur non seulement ce qu’elles comptent extraire mais tout ce que le gisement contient;
2- Le soutien des investissements spécifiques dans le secteur minier par des programmes fiscaux;
3- L’utilisation de la diplomatie pour appuyer des projets controversés : l’État canadien met de la pression sur les gouvernements étrangers et agit à titre de lobby officieux de l’industrie minière;
4- L’appui à l’industrie sur le plan juridique : d’une part, il est impossible de poursuivre les compagnies pour des dommages à l’étranger. Le Canada invite les demandeurs à poursuivre les pays hôtes, où trop souvent les institutions sont faibles. En revanche, il est facile pour les compagnies minières canadiennes de poursuivre ceux qui les critiquent;
5- Le programme de propagande pour promouvoir les activités minières : si une société cotée en bourse a son siège social au Canada et qu’elle est impliquée dans de la corruption à l’étranger, elle n’est tenue de divulguer des informations seulement si cela a un impact sur la valeur de ses actions. En 10 ans le Canada a poursuivi une seule société, alors que cette industrie est réputée pour être très corrompue;
6- Le Canada élabore un cadre favorisant l’industrie et rend impensable la reddition de compte politique et juridique.
Avec le nombre grandissant d’accusations contre des minières canadiennes au fil des ans, les organisations de la société civile québécoise et canadienne ont pour leur part constaté l’existence d’un « vide juridique autour de la question extractive » et la lenteur de l’État à réagir aux accusations. Ces organisations demandent des législations plus sévères, des mécanismes  plus contraignants et que les compagnies fautives soient punies. Dans ce contexte, plusieurs témoignages l’ont démontré, les pays qui protègent les droits humains, l’environnement et respectent le droit international finissent pas payer en se faisant poursuivre par les minières.
L’influence de la diplomatie canadienne est telle qu’un représentant latino-américain d’un ministère de l’Énergie et des Mines a déclaré que l’« ambassadeur canadien est le représentant de l’industrie minière ».
Ingérence dans les réformes des codes miniers : des affaires en or
Colombie – Les minières payées pour prendre possession des ressources
Plus d’une fois le gouvernement et des sociétés d’État sont intervenus à l’étranger dans l’élaboration de nouveaux codes miniers favorables aux entreprises extractives, comme ce fut le cas en Colombie, comme l’a expliqué Maude Chalvin de Projet Accompagnement Solidarité Colombie.
Cette législation, visant à imposer l’accès aux ressources naturelles pour les capitaux étrangers, est une source de conflit et est à l’origine de violations des droits humains :
-           80% des violations en Colombie sont commises dans les régions d’exploitation du pétrole et des mines
-          78% des violations visent des syndicalistes
-          90% des violations sont contre des autochtones
L’Institut canadien de recherche énergétique (CERI) a participé à la réforme du code minier colombien, lequel offre des avantages énormes à l’industrie :
-          une baisse des redevances à presque zéro
-          l’interdiction d’imposer les entreprises.
-          l’accès aux zones protégées
-          l’affaiblissement des mécanismes de contrôle environnemental
-          la criminalisation des activités minières artisanales traditionnelles
La réforme du code minier a créé une situation où les sociétés minières, pour, par exemple, 100 pesos de redevances, reçoivent 132 pesos d’exemption fiscale. Les sociétés minières, qui possèdent 40% du territoire, sont donc désormais payées par l’État colombien pour exploiter ses ressources. En 2010, l’ambassade du Canada en Colombie a payé une tournée de promotion, concentrée en Alberta, afin de promouvoir les nouvelles conditions d’investissement en Colombie. Parmi ces conditions propices à l’investissement, on vante les « bataillons militaires minéraux et énergétiques », c’est-à-dire 80 000 militaires assignés uniquement aux installations minières et pétrolières.
Honduras – Un coup d’État très profitable
Si le renversement du président Manuel Zelaya par un coup d’État de 2009 a détruit la démocratie au Honduras, il a été une aubaine pour le Canada. Pedro Landa du Centro Hondureno de Promocion para el Desarrollo Comunitario a expliqué le rôle essentiel du coup d’État dans l’approbation du nouveau code minier : le coup a mis en place un gouvernement qui a utilisé la force pour imposer le nouveau code minier à la population hondurienne qui s’y opposait fortement. L’Agence canadienne de développement international (ACDI), aujourd’hui intégrée au ministère des Affaires étrangères, a même soutenu le gouvernement non reconnu par le peuple, dans la rédaction du nouveau code minier.
Cette ingérence dans la politique hondurienne a servi à garantir les investissements canadiens dans le secteur minier. Des débats et rencontres publiques ont eu lieu, mais la rédaction du code s’est faite avec les représentants canadiens et les décisions concernant ce qui serait inclus ou non ont été prises à huis-clos.
« Honduras is open for business » (le Honduras est ouvert aux affaires), a rapidement proclamé le gouvernement hondurien. Cela signifie en réalité que l’on invite les minières à venir profiter des ressources et des citoyens, main-d’oeuvre esclave. Ce cas spécifique d’ingérence du Canada dans la politique du Honduras est une forme de corruption légalisée a déclaré une intervenante : « Si payer pour influencer des décisions politiques constitue de la corruption, alors oui, le Canada a fait de la corruption en finançant cette réforme. »
Diverses lois ont par ailleurs été créées au Honduras en appui à l’industrie minière :
-          des régions spéciales de développement ont vu le jour, avec leurs propres systèmes, leurs gouvernements, leur police, soit des États dans l’État.
-          des zones et réserves autrefois protégées sont désormais ouvertes à l’extraction
-          une loi antiterroriste permet maintenant l’écoute téléphonique des organisations qui s’opposent aux minières
-          pour des sommes allant de 1,50 à 3,50 dollars US, les compagnies achètent des concessions à vie et peuvent poursuivre l’État si on leur enlève ces concessions.
Un an après l’application de la loi, 18 conflits environnementaux étaient en cours et 11 leaders environnementaux avaient été tués.
Le coup d’État a également affecté le système judiciaire, donnant lieu à la répression des opposants et créant un contexte d’impunité où les actions contre les minières n’aboutissent pas.
Bref, « on a donné aux multinationales l’État colombien, son territoire et ses citoyens sur un plateau d’argent », déplore M. Landa.
L’aide internationale – Un détournement de fonds illégal en faveur d’une industrie criminelle
Même si le gouvernement conservateur ne l’a pas exprimé de cette façon, l’intégration de l’ACDI au ministère des Affaires étrangères était clairement un détournement de l’aide internationale au développement vers l’entreprise privée.
Le ministre de la Coopération internationale de l’époque Julian Fantino a expliqué comme suit ce changement de cap :
Le Canada est un voisin compatissant. Nous sommes réputés pour venir en aide à ceux qui subissent les effets nocifs des périodes cycliques de sécheresse, d’une piètre gouvernance ou d’un séisme. Depuis des décennies, l’Agence canadienne de développement international investit des deniers publics dans les pays en développement, et cela a débouché sur des progrès importants en matière de développement humain dans des secteurs comme les soins de santé de base et l’éducation [...]
Le gouvernement Harper est voué au noble mandat de la réduction de la pauvreté dans les pays en développement. C’est pourquoi nous voulons inscrire cet important mandat dans la loi et maintenir un budget considérable pour le développement [...] Tout comme notre décision de mobiliser les fonds et l’expertise du secteur privé pour maximiser les investissements canadiens en matière de développement, la fusion de l’ACDI et du ministère des Affaires étrangères et du Commerce international, annoncée dans le Plan d’action économique du Canada de 2013, n’est pas une mesure révolutionnaire, mais plutôt une évolution normale. (Julian Fantino : Pourquoi fusionner l’ACDI et le ministère des Affaires étrangères, 26 mars 2013)
À la lumière des témoignages entendus au Tribunal, ce discours est d’une hypocrisie sans nom. Ils contredisent ce qu’a affirmé le ministre Fantino. Le procureur Paul Cliche a accusé le Canada d’« utiliser l’aide internationale pour appuyer les politiques d’implantation de l’industrie au détriment des peuples ».
La politique d’aide internationale est alignée sur les intérêts commerciaux. Autrefois l’État, les organisations civiles et l’entreprise privée étaient des entités autonomes, mais aujourd’hui l’État est à la remorque des entreprises privées qui sont le moteur de l’économie et les ONG sont utilisées pour faire leur promotion.
« L’aide internationale sert maintenant à redorer le blason de l’industrie minière », a déclaré Stephen Brown de l’université d’Ottawa, en dressant le portrait de cette aide canadienne au développement qui profite surtout au secteur privé.
Cette aide se présente de plus en plus sous forme de partenariats public-privé, comme par exemple, le projet en PPP de Barrick Gold et Vision Mondiale.
Bev Oda, ancienne ministre de la Coopération internationale, « a nié que ces partenariats profitaient aux compagnies minières, pourtant, presque tout l’argent va aux communautés affectées par des mines canadiennes », a noté M. Brown. Or, Pierre Gratton, président de l’Association minière du Canada avait au contraire déclaré qu’avec ce genre d’aide, les projets miniers étaient « plus facile à vendre ». Dans le même sens, M. Fantino avait dit de cette aide qu’elle « contribuait à la profitabilité des compagnies ».
M. Brown est catégorique :
Il s’agit d’une subvention indirecte à l’industrie, d’un permis social d’exploitation et de pacification. Les fonds sont réduits pour les ONG, mais des fonds spéciaux sont alloués aux ONG qui travaillent en partenariat avec des minières. Or, on ne peut pas utiliser des fonds publics pour des compagnies. Le gouvernement affirme que le privé améliore l’efficacité de l’aide, mais les compagnies n’ont aucune expertise dans l’aide au développement et n’ont rien à apporter dans ce domaine.
Les ONG reçoivent de l’aide supplémentaire grâce à ces partenariats et elles « acceptent l’aide en se disant qu’elles vont prévenir les dommages, mais en réalité elles perpétuent les mauvaises pratiques », selon M. Brown, qui a souligné que les ONG sont tenues par leur contrats de ne pas critiquer les entreprises partenaires.
Malgré tous les exemples de violations des droits humains et de destruction environnementale, les ministres Bev Oda et John Fantino ont déclaré respectivement qu’il n’y avait « aucun problème avec le secteur privé » et que « les entreprises canadiennes sont socialement responsables ».
« Ces partenariats ne font rien pour améliorer les pratiques et il s’agit d’une utilisation inappropriée de l’aide au développement. Le but de l’aide selon la loi canadienne est de réduire la pauvreté et non pas de créer des bénéfices pour les entreprises », a expliqué Stephen Brown.
Il a déploré le fait que l’on finance même des ONG créées par des compagnies, comme la fondation London ou Ingénieurs Sans Frontières.
Autre exemple, l’Institut canadien international pour les industries extractives et le développement, créé grâce à une subvention de 25 millions de l’ACDI. Certaines fondations sont « très opaques et sont situées dans des universités pour se donner une image d’institution indépendante », mais il y a conflit d’intérêt lorsque l’utilisation des fonds dédiés à l’aide favorise les entreprises.
L’abolition de l’ACDI devait servir à mettre le développement sur le même pied d’égalité que le commerce et la diplomatie, mais il s’agit en réalité d’un détournement de fonds. Le seul document publié depuis la fusion de l’ACDI au ministère de Affaires étrangères est un plan d’action sur les marchés mondiaux disant vouloir “miser sur le développement pour favoriser les intérêts commerciaux”. Les intérêts privés sont devenus la locomotive de l’aide au développement et cela bafoue les lois canadiennes et les traités internationaux dont le Canada est signataire. Les ONG sont devenues des sous-traitants de l’industrie.
Soutien économique et financier sans égards aux droits humains
Le Canada apporte par ailleurs un soutien économique et financier à l’industrie extractive par la Bourse de Toronto qui facilite son financement sans demande de transparence, ni aucune exigence de respect des droits humains. Cela alimente la spéculation boursière dans le secteur extractif sans égards au respect des droits humains. 60% des entreprises minières du monde sont inscrites à la bourse de Toronto et 44% des fonds de cette Bourse sont amassés par l’industrie minière. Les fonds de pension canadiens investissent aussi dans les minières, comme le fonds de Teachers qui a investit 175 millions de dollars dans Goldcorp.
L’accès à la justice est pratiquement impossible et inabordable
Autre accusation grave : Le Canada ne prévoit pas de recours judiciaires ou non judiciaires pour que les victimes des violations commises par des entreprises canadiennes à l’étranger aient accès à la justice.
Le professeur de droit Shin Imai de l’Osgoode Hall Law School a souligné que jusqu’à tout récemment, il était pratiquement impossible d’avoir accès à la justice au Canada pour des dommages subis à l’étranger et causés par des entreprises canadiennes :
Aujourd’hui, lorsqu’un cas est accepté en cour, cela est considéré comme une victoire.
En pratique, l’accès à la justice est formel, très dispendieux et il est difficile de trouver un avocat. Les grands cabinets refusent les cas impliquant les minières car ils ont des clients qui font partie de l’industrie.
Le professeur Imai a insisté sur l’importance de créer des « mécanismes de responsabilité sociale des entreprises, de promouvoir l’indépendance de l’appareil judiciaire, et d’éduquer les étudiants en droit sur cette problématique ».
Le libre échange – Un échec pour les travailleurs et l’environnement, une réussite pour le 1 %
Pour les entreprises, le libre échange est une réussite. Pour le citoyen moyen, ce modèle est un échec. En janvier, le Réseau québécois sur l’intégration continentale (RQIC) publiait un bilan des 20 ans de l’Accord de libre-échange nord-américain (ALÉNA) :
Le constat est clair : l’ALÉNA n’a pas rempli ses promesses de prospérité pour les travailleuses et travailleurs et la population en général. Les données et les analyses présentées ont plutôt permis de constater que les droits humains, les conditions de vie et de travail de la grande majorité ainsi que les écosystèmes se sont détériorés depuis la signature de l’ALÉNA, alors que les inégalités se sont considérablement creusées, au profit des 1% les plus riches. (Bilan des 20 ans de l’ALÉNA : Les droits humains doivent avoir préséance sur les droits des multinationales / Forum tri-national multisectoriel à Mexico, RQIC, 31 janvier 2014.)
Après 25-30 ans de libre-échange, a déploré Pierre Yves Serinet, coordonateur du RQIC, « il y a eu création de richesse, oui, mais celle-ci est concentrée, et il n’y a aucune amélioration du niveau de vie ni aucune protection environnementale ».
Malgré ces promesses non tenues, « la vision du développement et de l’économie demeure la mondialisation néolibérale ».
Le secteur minier est emblématique de cette mondialisation donnant un pouvoir accru aux compagnies. M. Serinet en a tracé les grandes lignes :
-          un système de droit des corporations érigé en force de loi dans tous les pays à tous les niveaux;
-          des outils qui protègent les droits des investisseurs : davantage d’ingérence étatique pour protéger les compagnies, mais moins pour protéger la population et l’environnement.
Selon M. Serinet, nous avons besoin d’un changement de paradigme et d’un nouveau cadre juridique qui redonnera préséance au droit humain et au droit de la nature. Les mécanismes légaux de protection des victimes sont faibles comparativement à ceux qui protègent les investissements.
Les accords de libre-échange comprennent des accords de protection des investissements qui permettent de contourner le droit national et de s’en remettre à un système juridique international devant lequel les États peuvent être poursuivis. Cela a créé un « effet réfrigérant et antidémocratique affectant la capacité des États à mettre de l’avant des politiques publiques ». Par exemple des pays qui ont fait des réglementations environnementales se sont fait poursuivre par des sociétés minières.
Une compagnie peut même poursuivre un État X avec lequel il n’a pas d’accord de libre-échange en utilisant un accord qu’il a avec un autre pays, qui lui a un accord avec le pays X : Pacific Rim, une société canadienne, a utilisé sa filiale aux États-Unis pour poursuivre le Salvador pour 301 millions de dollars. Le pays d’Amérique Centrale est poursuivi devant un tribunal de la Banque mondiale pour avoir refusé un projet minier de Pacific Rim.
Verdict du Tribunal : Le Canada et ses sociétés minières responsables de graves violations
Le jury a publié un verdict préliminaire et reconnaît clairement la responsabilité des entreprises et de l’État canadiens. Ils ont manqué à leur « devoir de respecter et de protéger les droits humains tels qu’ils sont reconnus par le droit international ».
L’État a été reconnu responsable par action (appui à l’industrie minière) et par omission (s’abstient de prendre des mesures pour éviter les violations).
[L]e Tribunal permanent des peuples déclare responsables les entreprises Barrick Gold et sa filiale Nevada SpA; Goldcorp et sa filiale Entre Mares; Tahoe Resources et sa filiale San Rafael S.A., Blackfire Exploration et sa filiale Blackfire Exploration Mexico S. de R.L. de C.V., Excellon Resources et sa filiale Excellon de México S. A. de C. V, pour les violations des droits humains ici présentées. L’État du Canada et les États hôtes où sont exploitées les ressources naturelles par ces entreprises sont aussi responsables de ne pas avoir empêché les violations, d’avoir facilité, toléré ou dissimulé celles-ci, et d’avoir dans la pratique empêché l’accès des victimes à un recours les protégeant contre de telles violations ».
Qu’adviendra-t-il à la suite de ce verdict? Les médias s’y sont à peine intéresser. Le Canada sera-t-il poursuivi par ses victimes comme l’est le Salvador par Pacific Rim? Sera-t-il sanctionné par d’autres États pour ses violations du droit international? Le Canada n’a pas hésité à appliquer des sanctions contre l’Iran pour son « inaction » relativement à son programme nucléaire, et pour ne pas avoir « répondu aux mesures permettant d’instaurer la confiance qu’a proposées le groupe 5P+1 ».
Le ministère des Affaires étrangères, Commerce et Développement Canada, en grande partie responsable des violations commises en Amérique latine, écrit sur son site : « L’imposition de sanctions économiques à l’encontre d’États étrangers et d’acteurs non étatiques demeure un instrument important pour la communauté internationale dans l’application des normes et des lois internationales. » Si ces minières canadiennes étaient russes ou iraniennes, il est fort probable que le Canada aurait dénoncé haut et fort ces violations des droits humains et que des sanctions économiques auraient été adoptées.
Les pays victimes des minières canadiennes, comme le Salvador, vont-elles envisager des sanctions économiques contre le Canada pour ses nombreuses violations du droit international? Il s’agit peut-être du seul moyen envisageable pour l’instant, puisqu’il est évident que le système judiciaire international est une parodie de justice.
Julie Lévesque
Journaliste, Mondaillisation.ca
Copyright © 2014 Mondialisation.ca

Δείτε από τι κινδυνεύετε ανάλογα με το χρώμα των ματιών σας

Μέχρι σήμερα πιστεύαμε ότι τα μάτια μας είναι ο καθρέφτης της ψυχής μας, ωστόσο τώρα επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ υποστηρίζουν ότι το χρώμα των ματιών μπορεί να αποκαλύψει πολλά για την υγεία μας. 
Στο πλαίσιο της μελέτης τους, οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Αναισθησιολογίας Ίνα Μπέφερ, εξέτασαν στοιχεία από 58 έγκυες γυναίκες.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΞΕΠΟΥΛΙΟΥΝΤΑΙ (Μικρή συλλογή άρθρων)


Α) Οι Σκλάβοι δε μένουν ποτέ άνεργοι. Νοικιάσου κι εσύ!


Γράφει ο Αυγερινός Χατζηχρυσός
Πίσω από τα Μεγάλα θέματα του Πολυνομοσχεδίου όπως το γάλα, τα φαρμακεία και τα περίπτερα, πέρασε κι η νομιμοποίηση του Δουλεμπορίου ενοικιαζομένων ανθρώπων και στις Εργολαβίες μεταξύ διαπλοκής και Δημοσίου.
Πλέον και στα Δημόσια Έργα θα μπορούν να απασχολούνται σκλάβοι - ενοικιαζόμενοι.
klaven sind Nicht Arbeitslos* (Οι Σκλάβοι δεν είναι Άνεργοι.)

Κόβονται τα προνόμια των βουλευτών που διώκονται


Αναστέλλονται βουλευτική αποζημίωση, επίδομα κίνησης, παροχή υπαλλήλων και αστυνομικών
Τέλος στα προνόμια των βουλευτών στην περίπτωση δίωξης ή καταδίκης για κακουργηματικές πράξεις βάζει νέα διάταξη που κατατέθηκε προς ψήφιση στη Βουλή.
Η υπόθεση του πρώην υπουργού Μιχάλη Λιάπη στάθηκε η αφορμή για να ανοίξει η συζήτηση σχετικά με όσα απολαμβάνουν οι βουλευτές ακόμα και όταν η συμπεριφορά τους δεν συνάδει με τον ρόλο τους.

Το λιώσιμο των πάγων δημιουργεί νέο γεωγραφικό άτλαντα


 

Μεγάλες διαφορές θα έχει η νέα έκδοση του παγκόσμιου άτλαντα του National Geographic στον χάρτη της Αρκτικής λόγω της συρρίκνωσης των πάγων
Σημαντικές διαφορές θα έχει η δέκατη έκδοση του παγκοσμίου άτλαντα του National Geographic σε σχέση με προηγούμενες εκδόσεις.
Την τεράστια διαφορά θα την δούμε στον χάρτη της Αρκτικής όπου τα στρώματα πάγου έχουν συρρικνωθεί απειλητικά. Από το 1970, οι πάγοι έχουν εξαφανιστεί σε ρυθμούς περίπου 12% ανά δεκαετία.

Ποιες είναι οι 3 φάσεις της σχέσης;



Οι ειδικοί θεωρούν ότι οι σχέσεις έχουν 3 φάσεις:
Η πρώτη φάση είναι ο έpωταs και χαρακτηρίζεται από ένταση και πάθος, τους δύο συντρόφους να αποκτούν όλο και περισσότερη οικειότητα και να δεσμεύονται σιγά-σιγά. Αυτή η φάση δεν κρατάει περισσότερο από 6 μήνες.
Διακριτικό γνώρισμα του έρωτα σε αυτό το διάστημα είναι η ανυπομονησία, ο ενθουσιασμός, αλλά και στρες, που οφείλεται στην ανασφάλεια και μπορεί να προκαλέσει εναλλαγές στη διάθεση.

Η ΡΩΣΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΕΙ ….ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ…. ΕΝΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΤΟΝ ΧΑΒΑ ΤΟΥΣ…(Μικρή συλλογή άρθρων)

Α)Η ρωσική προειδοποίηση
Analyst Team 
 Στην πιθανότητα εισόδου της Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ, ο Putin απάντησε ξεκάθαρα, ρωτώντας τη χώρα εάν θέλει πραγματικά να έχει την ευθύνη για την κήρυξη του τρίτου παγκοσμίου πολέμου – ο κατάλογος του πλούτου στον πλανήτη

Σύμφωνα με εφημερίδα της Δανίας (Jyllands-Posten), το μήνυμα της ρωσικής κυβέρνησης προς τη Φιλανδία, μέσω του πολιτικολόγου και προσωπικού πρεσβευτή του Ρώσου προέδρου, ήταν να μην συμμετέχει ενεργητικά στις «προβοκάτσιες» και στα σχέδια εξοπλισμού του ΝΑΤΟ, όσον αφορά τις επεκτατικές κινήσεις του προς τα Ανατολικά – εάν δεν θέλει να θέσει τις βάσεις για τον πιθανό κίνδυνο πρόκλησης ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου (ανάλυση).
 Φινλανδία

Η Φιλανδία, στα πλαίσια της «Συνεργασίας για την Ειρήνη» είναι στενά συνδεδεμένη με το διατλαντικό στρατιωτικό σύμφωνο – ενώ, λόγω της δέσμευσης της για στρατιωτική ουδετερότητα μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, καμία κυβέρνηση της έκτοτε δεν έχει καταθέσει αίτημα για πλήρη ένταξη της χώρας στη συμμαχία.

Περαιτέρω, η πλειοψηφία των πολιτών της είναι εναντίον της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ – ενώ ο πρωθυπουργός της, λόγω της κρίσης στην Ουκρανία, έθεσε ξανά το ερώτημα της συμμετοχής, λαμβάνοντας την εξής συγκεκριμένη προειδοποίηση από τη Ρωσία:
 «Εάν η Φιλανδία εισερχόταν στο ΝΑΤΟ, τότε θα έπρεπε να σκεφθεί πρώτα τον εαυτό της. Θα θέλετε να συμμετέχετε στο έναυσμα του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου;«.

Ο παραπάνω πολιτικολόγος, σε συνέντευξη του στα φιλανδικά ΜΜΕ, συνέκρινε τις προσπάθειες εξάπλωσης της φοβίας εναντίον των Ρώσων στην Ευρώπη με τον αντισημιτισμό της ναζιστικής Γερμανίας, λέγοντας τα εξής:

«Με τον αντισημιτισμό ξεκίνησε ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος – ενώ η ρωσοφοβία μπορεί να οδηγήσει στο ξεκίνημα του τρίτου«.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο ότι, η ΕΕ καθοδηγείται από τις Η.Π.Α., συμπληρώνοντας τα παρακάτω:
 «Η Ρωσία συμβουλεύει τη Φιλανδία να μην εισέλθει στο ΝΑΤΟ. Στην αντίθετη περίπτωση θα επιδεινωνόταν η ασφάλεια στην Ευρώπη, αντί να καλυτερεύσει«.
 .
Χάρτης
 .
Τόνισε επίσης ότι η Φιλανδία, μετά την είσοδο της στην ΕΕ, έχει μετατραπεί σε μία ευρωπαϊκή αποικία χωρίς ανεξάρτητη διπλωματία, ενώ η ΕΕ ελέγχεται πλήρως από τις Η.Π.Α. – γεγονός που ισχύει πολύ περισσότερο για την Ελλάδα, η οποία θεωρείται πια ως ένα εντελώς αποτυχημένο κράτος (fail state).

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας προφανώς δεν κυβερνάει πλέον, αλλά έχει μία και μοναδική ευθύνη απέναντι στους κατακτητές: τη διατήρηση της κοινωνικής ηρεμίας, μέσω της επιλογής προσώπων στην κυβέρνηση, με αποκλειστικά και μόνο πολιτικά κριτήρια, καθώς επίσης με πειστικές δημαγωγικές και τηλεοπτικές ικανότητες (αφού το κράτος διοικείται, ή μάλλον διαχειρίζεται πια, από τους υπαλλήλους των δυνάμεων κατοχής).

Για εκείνο το χρονικό διάστημα δε που αρκεί μία σπίθα για να ξεσπάσει μία τεράστια πυρκαγιά στο χρηματοπιστωτικό σύστημα του πλανήτη, η Ελλάδα θα διατηρείται τεχνητά στη ζωή – με κάθε τρόπο και ανεξάρτητα από την παταγώδη αποτυχία των οικονομικών προγραμμάτων που εφαρμόζονται ή από το κόμμα που την κυβερνάει.
Εάν τυχόν όμως ο κίνδυνος περάσει, πόσο μάλλον εάν μεσολαβήσει μία «μαζική εσωτερική αντίδραση στην κατοχή και στη ληστεία», τότε η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε χρόνο μηδέν εκτός Ευρωζώνης και στα σκουπίδια της ιστορίας – λεηλατημένη και πλήρως εξαθλιωμένη.


Συνεχίζοντας στη Φιλανδία, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου του Ρώσου χάλασε το μικρόφωνο για σαράντα περίπου λεπτά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ακούει κανείς – χωρίς όμως να τολμήσει κάποιος να το αναφέρει, γεγονός που τεκμηριώνει τον φόβο των Φιλανδών απέναντι στους Ρώσους.

Ο εκπρόσωπος του προέδρου της Ρωσίας κατηγόρησε επί πλέον τους Ευρωπαίους, λέγοντας ότι ψεύδονται στο θέμα της Ουκρανίας, ισχυριζόμενοι ότι ο σημερινός πρόεδρος της (Porosjenko) εξελέγη δήθεν με ελεύθερες και έντιμες διαδικασίες – συγκρίνοντας τις ουκρανικές εκλογές με αυτές στη Συρία.
 Όσον αφορά δε τη λύση της κρίσης στη χώρα, θεώρησε πως θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο μέσω μίας συνομοσπονδίας των ανατολικών περιοχών.
.

Ο παγκόσμιος πλούτος

Όταν κανείς αναφέρεται σε εκατομμυριούχους ή σε δισεκατομμυριούχους, θεωρεί τις περισσότερες φορές ότι είναι αμερικανοί, κινέζοι ή βρετανοί – επίσης σε όρους «ατόμων εξαιρετικά υψηλής καθαρής περιουσίας» (ultra high net worth individuals), όπου ως τέτοιοι θεωρούνται εκείνοι οι άνθρωποι, η καθαρή (αφαιρουμένων των δανείων) περιουσία των οποίων υπερβαίνει τα 100 εκ. $.
Εν τούτοις, οι τρεις πρώτες χώρες με τους περισσότερους εκατομμυριούχους, ως ποσοστό επί του πληθυσμού, είναι το Κατάρ, η Ελβετία και η Σιγκαπούρη – ενώ οι χώρες με τα περισσότερα «άτομα εξαιρετικά υψηλής καθαρής περιουσίας» (ultra high net worth individuals), είναι το Χονγκ Κονγκ, η Ελβετία και η Αυστρία (γράφημα).
 .
Γράφημα
.
Ο συνολικός αριθμός των νοικοκυριών που είναι εκατομμυριούχα, σε όρους δολαρίων, υπολογίσθηκε στα 16,3 εκ. το 2013 – από 13,5 εκ. το 2012 (1,1% των συνολικών νοικοκυριών παγκοσμίως). Όπως φαίνεται, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σημαντικά μέσα σε ένα μόλις έτος – γεγονός που σημαίνει ότι, η κρίση λειτούργησε θετικά για τα άτομα αυτά.
Οι Η.Π.Α. έχουν το μεγαλύτερο αριθμό εκατομμυριούχων σε απόλυτα μεγέθη (7,1 εκ.), καθώς επίσης το μεγαλύτερο αριθμό νέων εκατομμυριούχων (1,1 εκ.) – γεγονός που σημαίνει πως δεν έχει πεθάνει ακόμη το αμερικανικό όνειρο (αν και πεθαίνει αργά αλλά σταθερά, όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί).
 .
ΗΠΑ - εξέλιξη της προδιάθεσης για αγορά ακινήτου
ΗΠΑ – εξέλιξη της προδιάθεσης για αγορά ακινήτου
.
Η μεγαλύτερη αύξηση διαπιστώθηκε στην Κίνα (από 1,5 εκ., το 2012 στα 2,4 εκ. το 2013), ενώ η μεγαλύτερη πτώση στην Ιαπωνία (από 1,5 εκ. στο 1,2 εκ., κυρίως λόγω της πτώσης της ισοτιμίας του γεν).

Analyst TeamAnalyst.gr Team
Βρείτε μας στο Facebook:
© Copyright 2014 — Analyst.gr. Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση / αναπαραγωγή περιεχομένων του παρόντος website με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια των εκδοτών.
======================================================================
Β) Γιατί οι ΗΠΑ φοβούνται τους ρωσικούς διηπειρωτικούς πυραύλους SS-18 «Satan»
Rakesh Krishnan Simha
Αποτελούν το απόλυτο όπλο του πυρηνικού Αρμαγεδδώνα. Κατασκευάστηκαν την εποχή του "ψυχρού πολέμου" αλλά παραμένουν το ισχυρότερο όπλο στο ρωσικό οπλοστάσιο. Οι πρόσφατες προσπάθειες, όμως, των Αμερικανών να «πλήξουν» τους SS-18 - αποτέλεσμα του παλιού φόβου των ΗΠΑ- συνιστούν μια επικίνδυνη κίνηση.
Σε ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπινου γένους, δεν υπήρξε ποτέ ένα όπλο τόσο καταστροφικό όσο οι ρωσικοί διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι SS-18 (ICBM). Για να αντιληφθούμε την πραγματική δύναμη αυτού του τρομακτικού όπλου, πρέπει να το συγκρίνουμε με την καταστροφή που επέφερε η πυρηνική βόμβα που έριξαν οι ΗΠΑ στη Χιροσίμα.
Η βόμβα της Χιροσίμα είχε μια εκρηκτική απόδοση «μόνον» 15 κιλοτόνων (KT) ή 15.000 τόνων ισοδυνάμου TNT, και όμως σκότωσε 70.000 ανθρώπους. Ένας SS-18 φέρει μέχρι 10 πυρηνικές κεφαλές περίπου 750 KT η κάθε μία. Μερικοί πύραυλοι φέρουν τη γιγαντιαία κεφαλή των 20.000 KT.
Στα πρώτα χρόνια της πυραυλικής εποχής, οι Ηνωμένες Πολιτείες προηγούνταν της Ρωσίας και στην τεχνολογία και στους αριθμούς, αλλά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν το πυραυλικό σύστημα SS-18 ήταν έτοιμο για χρήση και μάλιστα σε μεγάλους αριθμούς, η Μόσχα είχε κλείσει πλέον το πυραυλικό χάσμα και τραβούσε μπροστά. Το 1990 είχε ένα απόθεμα περίπου 40.000 πυρηνικών κεφαλών (έναντι 28.000 των ΗΠΑ), αλλά χρησιμοποιώντας μόνο 3.000 κεφαλές, το σύστημα SS-18 θα μπορούσε να εξαφανίσει την ανθρώπινη ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα σε 30 λεπτά.
Το ΝΑΤΟ ήταν αυτό που έδωσε στο πυραυλικό σύστημα γιγαντιαίου βάρους 209.000 kg την κωδική ονομασία Satan. Ο υψηλής ακριβείας ρωσικός διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος μπορεί να διεισδύσει και να καταστρέψει τα αμερικανικά σιλό αντοχής 300 psi. Τα δικά του σιλό αντοχής 6000 psi, τον καθιστούν τουλάχιστον απρόσβλητο.
Περιέργως, ένας πύραυλος αυτού του βάρους και μήκους (102 πόδια) μπορεί να ελίσσεται (με κίνηση σε καμπύλη σχήματος S για να αποφεύγει την αντιπυραυλική άμυνα), ενώ τα μικρο-ηλεκτρονικά του λειτουργούν σε συνθήκες πυρηνικής επίθεσης.
Η τρομακτική του δύναμη είχε θορυβήσει τότε την αμερικανική ηγεσία, φέρνοντας εσπευσμένα την Ουάσιγκτον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Οι συνομιλίες για τον Περιορισμό των Στρατηγικών Όπλων στις αρχές της δεκαετίας του 1970 είχαν ως αποτέλεσμα τη δραστική επιβράδυνση της μέχρι σήμερα ανεξέλεγκτης κούρσας των εξοπλισμών.
Επικίνδυνα παιχνίδια  
Ο βαλλιστικός πύραυλος SS-18 αποτέλεσε κομβικό θέμα στις συνομιλίες για τον περιορισμό των Στρατηγικών Όπλων μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, όντας ζήτημα υπαρξιακής απειλής για τις Ηνωμένες Πολιτείες,. Οι Αμερικανοί πρότειναν την απομάκρυνση των στρατηγικών πυραύλων τους από τις βάσεις στην Ευρώπη, εάν οι Ρώσοι συμφωνούσαν σε βαθιές περικοπές των δικών τους πυραυλικών δυνάμεων. Το 1991 η Μόσχα βάσει της συνθήκης START I μείωσε το αριθμό των μονάδων εκτόξευσης από 308 σε 154.
Η συμφωνία START II προέβλεπε την εξάλειψη όλων των SS-18, αλλά δεν τέθηκε σε ισχύ και οι πύραυλοι παρέμειναν εν λειτουργία. Σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά η καθυστέρηση δεν ήταν σκόπιμη. Αλλά την εποχή των στενών σχέσεων με τις ΗΠΑ, όταν το ΝΑΤΟ επεκτεινόταν φτάνοντας όλο και πιο κοντά στα σύνορα της Ρωσίας, η Μόσχα αποφάσισε να κρατήσει τα σούπερ όπλα της. Τώρα, που το ψεύτικο ειδύλλιο Ρωσίας-ΗΠΑ του 1991 είναι μια μακρινή ανάμνηση, είναι πλέον ξεκάθαρο για το Κρεμλίνο ότι, οι μονάδες εκτόξευσης ICBMs είναι απολύτως αναγκαίες για τη διατήρηση της αποτροπής.

!

Έτσι ξαφνικά, ως έκλαμψη από το παρελθόν, οι SS-18 ήρθαν και πάλι στο προσκήνιο με αφορμή τον πόλεμο των κυρώσεων. Όταν η Μόσχα, ανακοίνωσε ότι θα διακόψει την πώληση των κινητήρων πυραύλων στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν οι εν λόγω κινητήρες χρησιμοποιηθούν για στρατιωτικούς σκοπούς, μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ πρότειναν μία επικίνδυνη κίνηση: Να ξεκινήσουν συνομιλίες μεταξύ αμερικανικής και ουκρανικής κυβέρνησης με στόχο τον τερματισμό της μακρόχρονης συνεργασίας Κιέβου- Μόσχας για τους SS-18.
Οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να βρεθούν προ εκπλήξεως. Γιατί μπορεί ο πύραυλος να είναι προϊόν του στρατιωτικο- βιομηχανικού συμπλέγματος Yuzhnoye Design Bureau της Ουκρανίας, αλλά η Ομοσπονδία των Αμερικανών Επιστημόνων λέει ότι είναι «ρωσικές οι επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών συντήρησης των SS-18, που στην παρούσα φάση απογράφονται».
Ακόμη και αν οι Ουκρανοί διατηρούσαν ορισμένους ρωσικούς στρατηγικούς πυραύλους, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να ασκήσουν επιρροή. Ο Βίκτωρ Γεσίν, πρώην επικεφαλής προσωπικού της Διοίκησης Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων, δήλωσε στην εφημερίδα Nezavisimaya Gazeta ότι η ουκρανική επιχείρηση «υπάρχει κυρίως λόγω της χρηματοδότησης της Ρωσίας, παρέχοντας εγγύηση εποπτείας του αντιπυραυλικού συστήματος. Αυτοί οι οικονομικοί δεσμοί είναι πολύτιμοι, ανεξάρτητα από το ποιος έρχεται στην εξουσία, στην Ουκρανία! …Δεν προβλέπω ανάκληση της διακυβερνητικής συμφωνίας».
Σε κάθε περίπτωση, η προσπάθεια ανατροπής της στρατηγικής αντιπυραυλικής άμυνας της Ρωσίας, είναι ένα καλό παράδειγμα για το πώς γίνεται ένα πολιτισμένο χαρακίρι. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παίζουν πυρηνική ρουλέτα, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τη δυνατότητα του Κρεμλίνου να προβεί σε αντίποινα. 
Αβάσιμοι φόβοι  
Φαίνεται ότι η επιθετική εκστρατεία της Ουάσιγκτον κατά των SS-18, γίνεται κυρίως λόγω του αταβιστικού φόβου των Αμερικανών απέναντι στο απόλυτα καταστροφικό όπλο, το οποίο, δυστυχώς, δεν βρίσκεται υπό τον έλεγχό τους, αλλά στην κατοχή του αντιπάλου τους.
Αλλά στον 21ο αιώνα, όταν η Ρωσία δεν είναι πλέον ένας θανάσιμος εχθρός, οι φόβοι αυτοί είναι αβάσιμοι. Η έκθεση (DOD) του Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ για τις ρωσικές πυρηνικές δυνάμεις, που διεξήχθη σε συνεργασία με τον διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, λέει ότι ακόμη και στην χειρότερη περίπτωση – εάν υπάρξει ένα πρώτο ρωσικό χτύπημα- αυτό θα επηρεάσει «πολύ λίγο έως καθόλου» τη δυνατότητα των ΗΠΑ να προβούν σε αντίποινα.
Η έκθεση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η Ρωσία δεν θα είναι σε θέση να επιτύχει κάποιο σημαντικό στρατιωτικό πλεονέκτημα από οποιαδήποτε εύλογη επέκταση των στρατηγικών πυρηνικών δυνάμεων, ακόμη και αν παραβλέψει τη νέα συνθήκη START».
Τα μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ όμως εντείνουν τη ρητορική, επειδή ακριβώς είναι αδαείς και κακά πληροφορημένοι.
O «Satan» παραμένει ισχυρός
Εν τω μεταξύ, 50 χρόνια μετά την πρώτη ανάπτυξή του, ο SS-18 παραμένει σε πλήρη ετοιμότητα. Κι ενώ, μέσα σε 10 χρόνια οι στρατηγικές πυραυλικές δυνάμεις της Ρωσίας, θα εκσυγχρονιστούν με περισσότερους από 400 νέους πυραύλους, ο «Satan», μετά από αναβαθμίσεις, φαίνεται πως θα επιβιώσει εύκολα μέχρι το 2040.
Συγκριμένα, στην ιστοσελίδα Strategy Page αναφέρεται: «Οι περισσότερες βολές δοκιμής τα τελευταία δέκα χρόνια ήταν επιτυχείς, ενώ και οι δοκιμές ελέγχου ποιότητας αποδείχτηκαν θετικές. Παρά την μεταψυχροπολεμική κατάρρευση του ρωσικού στρατού, δεν υπήρξε διακοπή χρηματοδότησης ούτε πτώση της ποιότητας του προσωπικού των πυραυλικών δυνάμεων, οι οποίες αποτελούν και την τελική άμυνα του μεγαλύτερου έθνους στον πλανήτη». 
Η Ρωσία Τώρα
==============================================================
 Γ)Ρωσική μηχανή προπαγάνδας καταγγέλλει η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεν
Η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζεν Ψάκι           US DEPARTMENT OF STATE
Τις προσωπικές επιθέσεις που δέχεται από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης της Ρωσίας και διάφορους σχολιαστές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σχολίασε η εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών Τζένιφερ Ψάκι, σημειώνοντας ότι γι αυτήν αποτελούν «ένδειξη τιμής».
Η Ψάκι, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στην έκφραση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, δέχεται πολλές επιθέσεις, στις οποίες εκτός από σχόλια, περιλαμβάνονται φωτομοντάζ σε φωτογραφίες της, διάφορες απεικονίσεις της σε κινούμενα σχέδια, σατιρικές αναφορές και μονταρισμένα βίντεο.
Η Ψάκι είπε ότι οι επιθέσεις αυτές ήταν μέρος μιας ρωσικής προσπάθειας δυσφήμισης Αμερικανών αξιωματούχων, διότι «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν μια ισχυρή και δημοκρατική Ουκρανία, μαζί με την πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας και του ουκρανικού λαού».
«Θα το πάρω ως ένδειξη τιμής. Θα πω ότι είμαι σε μια καλή παρέα γιατί είμαι μόνο μια από τους πολλούς Αμερικανούς αξιωματούχους, ειδικά γυναίκες ... τους οποίους στοχεύει η ρωσική μηχανή προπαγάνδας» ανέφερε η Ψάκι στους δημοσιογράφους όταν ρωτήθηκε για την αντίδρασή της σε αυτές τις επιθέσεις.
Οι ρωσικές επιθέσεις κατά της Ψάκι έρχονται εν μέσω των ολοένα και πιο τεταμένων σχέσεων μεταξύ των πρώην αντιπάλων την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, ιδίως μετά την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία τον περασμένο Μάρτιο.
Πηγές: ΑΜΠΕ, Reuters, Ναυτεμπορική

Για το σόου της Χ.Α. στη Βουλή και την αποτυχία των κοινοβουλευτικών κομμάτων να την αντιμετωπίσουν


xa56
Του Γιώργου Ρακκά
Σάλο προκάλεσε η παρουσία του φυλακισμένου αρχηγού και των άλλων βουλευτών της Χ.Α. στο κοινοβούλιο. Χρησιμοποιώντας φτηνές γκεμπελικές τακτικές και τραμπουκισμούς του υποκόσμου, προσπάθησαν, και για πολλούς έδωσαν μια εντύπωση, πως ο διεφθαρμένος πολιτικός κόσμος πολιορκείται από θαρραλέους ναζί αγωνιστές, οι οποίοι βρίσκονται αδίκως στα «κάτεργα της δημοκρατίας». Και όλα αυτά, ενώ έξω από τη Βουλή έψαλλαν ναζιστικούς ύμνους…

Ο Ρόιβεν Ρίβλιν νέος πρόεδρος του Ισραήλ

Υποστηρικτής του Μεγάλου Ισραήλ ο διάδοχος του Σιμόν Πέρες


ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ. Τον βετεράνο της ισραηλινής Δεξιάς και υποστηρικτή του κινήματος των εποικισμών, Ρόιβεν Ρίβλιν, εξέλεξε χθες ως επόμενο πρόεδρο της χώρας το Κοινοβούλιο. Παρότι η προεδρία έχει κυρίως τελετουργικό χαρακτήρα, οι ακραίες πολιτικές θέσεις του Ρίβλιν μπορεί να δημιουργήσουν διπλωματικά προβλήματα. Η κατηγορηματική αντίθεσή του στη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους τον φέρνει σε πολιτική αντιπαράθεση με την ισχύουσα κυβερνητική γραμμή. Ο Ρίβλιν έχει προτείνει την ένταξη των Παλαιστινίων σε ενιαίο κράτος, στο οποίο Εβραίοι και Αραβες θα διαθέτουν κοινή υπηκοότητα, αλλά θα ψηφίζουν ξεχωριστά Κοινοβούλια.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΚ (;) (Μικρή συλλογή άρθρων)

Α)ΕΚΤΑΚΤΟ, Ιράκ: Μετά τη Μοσούλη, έπεσε το Τικρίτ στα χέρια του ΙΚΙΛ

Κονβόι οχημάτων του ΙΛΙΛ στην επαρχία Νινευή
Égalité & Réconciliation (Γαλλία)               (μτφ. Κριστιάν)
Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙΚΙΛ), μετά τη κατάκτηση της Μοσούλη την Τρίτη, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης και ολόκληρης της επαρχίας Νινευή, συνεχίζει την προέλασή του προς τη Βαγδάτη.
Πολύ σκληρές μάχες έλαβαν χώρα μεταξύ του ιρακινού στρατού και των ισλαμιστών μαχητών στην πόλη Τικρίτ, 160 χλμ βόρεια της Βαγδάτης: η πόλη έπεσε στα χέρια του ΑΚΙΛ, το οποίο κοιτάζει τώρα προς τη Σαμάρα, 110 χιλιόμετρα από τη πρωτεύουσα, όπου συγκρούσεις έλαβαν χώρα σήμερα.
Πολλές πιστές στρατιωτικές μονάδες στην εξουσία της Βαγδάτης εγκατέλειψαν ή συνελήφθησαν. Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράκ, Χοσιάρ Ζεμπαρί, σχολίασε:
 «Η πτώση μιας μεγάλης πόλης όπως η Μοσούλη και η διαφυγή των δυνάμεων ασφαλείας έχουν κάτι το πραγματικά δραματικό».
Ο πρωθυπουργός του Ιράκ Νούρι αλ Μαλίκι, ο οποίος ζήτησε να εξοπλιστεί ο πληθυσμός για να πολεμήσει τους Τζιχαντιστές, έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι δυνάμεις της Αλ Κάιντα και του ΙΛΙΛ δεν θα μπορούσαν ποτέ να νικήσουν το στρατό μας από μόνα τους. Γι 'αυτό ερωτώ: πώς συνέβη αυτό και ποιος τους βοήθησε; Ξέρω την απάντηση, αλλά καλύτερα να μην μιλήσω αυτή τη στιγμή».
Αυτή η νικηφόρα επόθεση έσπρωξε στο δρόμο μισό εκατομμύριο Ιρακινούς, κυρίως προς το Κουρδιστάν, όπου οι αρχές έχουν συστήσει προσωρινά κέντρα υποδοχής.
http://www.egaliteetreconciliation.fr/Irak-apres-Mossoul-c-est-au-tour-de-Tikrit-de-tomber-entre-les-mains-des-jihadistes-25971.html

ISIS seized Tikrit
Islamic State of Iraq and al-Sham (ISIS) have seized the city of Tikrit in Selahaddin region, having their second major gain after capturing Mosul on Tuesday.

Tikrit, the hometown of former Iraqi dictator Saddam Hussein, lies 150 km (95 miles) north of the capital Baghdad.

Iraqi PM Nouri Maliki has vowed to fight back against the jihadists and punish those in the security forces who have deserted.

Last Thursday there were reports of fighting further south, in Samarra.

ISIS gangs moved quickly south, entering the town of Baiji late on Tuesday.

There were heavy clashes reported in Tikrit, with dozens of ISIS members attacking
security
forces near the headquarters of the Salaheddin provincial government in the city centre.
One report said that Governor Ahmad Abdallah had been captured, but this has not been confirmed.
One eyewitness said that gunmen had entered the city from four different directions and a police station had been set on fire.

http://en.firatnews.eu/news/news/isis-seized-tikrit.htm 

Ιράκ: Εκτός ελέγχου η κατάσταση - Ισλαμιστές κατέλαβαν και το Τικρίτ

Οργανώνονται για την αυτοπροστασία τους οι σιίτες


REUTERS/STRINGER/IRAQ
Μάχες μαίνονται μεταξύ των ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας και των ανταρτών στην είσοδο της Σαμάρα, ενώ τουλάχιστον 15 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από επίθεση βομβιστή αυτοκτονίας σε σιιτική συνοικία της Βαγδάτης.

Οι εξτρεμιστές ισλαμιστές αντάρτες της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε (ΙΚΙΛ) έθεσαν υπό τον έλεγχό τους την πόλη Τικρίτ στο Ιράκ, δεύτερη πόλη της επαρχίας Σαλαχεντίν την οποία καταλαμβάνουν από την Τρίτη, όπως ανακοίνωσε η αστυνομία.

Στο μεταξύ μάχες μαίνονται μεταξύ των ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας και των ανταρτών στην είσοδο της Σαμάρα, ενώ τουλάχιστον 15 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από επίθεση βομβιστή αυτοκτονίας σε σιιτική συνοικία της Βαγδάτης.

«Ολόκληρη η Τικρίτ είναι στα χέρια των ανταρτών», δήλωσε αξιωματικός της αστυνομίας της πόλης, γενέτειρας του πρώην ηγέτη του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν.

Η Τικρίτ είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Σαλαχεντίν και βρίσκεται στη μέση του δρόμου που ενώνει τη Βαγδάτη με τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ, την Μοσούλη, η οποία βρίσκεται ήδη στα χέρια των εξτρεμιστών.

Σύμφωνα με πηγές από την αστυνομία της πόλης, οι αντάρτες επιτέθηκαν εναντίον της Τικρίτ από τα βόρεια, τα δυτικά και τα νότια, ενώ έχουν απελευθερώσει και περίπου 300 κρατούμενους από φυλακή.

Μάχες μαίνονται στην είσοδο της Σαμάρα, όπου βρίσκεται σιιτικό μαυσωλείο το οποίο έγινε τον Φεβρουάριο του 2006 στόχος επίθεσης, γεγονός που προκάλεσε συγκρούσεις μεταξύ σουνιτών και σιιτών από τις οποίες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως το 2008.

Η πόλη βρίσκεται 110 χιλιόμετρα βόρεια της Βαγδάτης.

Αστυνομικός δήλωσε ότι η μονάδα του μάχεται εναντίον των ανταρτών στη βορειοδυτική είσοδο της πόλης, ενώ αυτόπτες μάρτυρες κάνουν λόγο για την άφιξη ενόπλων με φορτηγάκια στα οποία έχουν τοποθετήσει αυτόματα όπλα.

EURONEWS
Στο χάος βυθίζεται το Ιράκ Ο σιίτης ηγέτης Μοκντάντα Σαντρ ζήτησε να δημιουργηθούν ταξιαρχίες για να υπερασπιστούν τους σιίτες του Ιράκ, μπροστά στην επέλαση των σουνιτών ανταρτών του ΙΚΙΛ.

«Δεν μπορώ να παραμείνω σιωπηλός και με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στον κίνδυνο που απειλεί τους ιερούς τόπους. Οπότε είμαι έτοιμος να εργαστώ σε συντονισμό με την κυβέρνηση προκειμένου να δημιουργηθούν ταξιαρχίες ειρήνης», είπε ο κ. Σαντρ.

«Ανακοινώνω ότι οι υποστηρικτές μου και εγώ είμαστε έτοιμοι να βοηθήσουμε στην εκπαίδευση αυτών των ταξιαρχιών προκειμένου να υπερασπιστούμε τους ιερούς μας τόπους από τις επιθέσεις των σκοτεινών δυνάμεων», συνέχισε ο ίδιος.

Ο κ. Σαντρ, οι άνδρες του οποίου είχαν πολεμήσει εναντίον των αμερικανικών στρατευμάτων μετά την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, είχε ανακοινώσει τον Φεβρουάριο ότι αποσύρεται από την πολιτική.


REUTERS/STRINGER/IRAQ
Βαγδάτη: Πολύνεκρη βομβιστική επίθεση

Στη Βαγδάτη, τουλάχιστον 15 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 34 τραυματίστηκαν από την επίθεση ενός βομβιστή αυτοκτονίας εναντίον συνέλευσης σιιτών φυλάρχων στη συνοικία Σαντρ Σίτι, στο βορειοανατολικό τμήμα της πόλης, σύμφωνα με αστυνομικές πηγές.

Ο βομβιστής πυροδότησε τα εκρηκτικά με τα οποία ήταν ζωσμένος μόλις οι φύλαρχοι συγκεντρώθηκαν σε μια σκηνή.

Προς το παρόν καμία οργάνωση δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση. 

EURONEWS
Ιράκ: Επίθεση στο τουρκικό προξενείο της Μοσούλης- 48 όμηροι Τουρκία: Θα χτυπήσουμε αν πειραχθούν οι Τούρκοι όμηροι στη Μοσούλη

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε ότι η χώρα του θα απαντήσει, προφανώς με χρήση βίας, σε περίπτωση που κινδυνεύσει η σωματική ακεραιότητα των 80 Τούρκων ομήρων στα χέρια των ισλαμιστών στην Μοσούλη του Ιράκ.

Μεταξύ των ομήρων οι οποίοι κρατούνται από εξτρεμιστές του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και στο Λεβάντε (ΙΚΙΛ) βρίσκεται και ο πρόξενος της Τουρκίας.

Οι 49 εκ των Τούρκων ομήρων συνελήφθησαν εντός του προξενείου, ενώ οι 31 είναι οδηγοί φορτηγών οι οποίοι κρατούνται από την Τρίτη.

Εν τω μεταξύ εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικων δήλωσε ότι η κυβέρνηση της Τουρκίας κάλεσε τους πρεσβευτές των χωρών του ΝΑΤΟ σε έκτακτη συνεδρίαση.

ναυτεμπορική 
=========================================================
 
Β)

ΕΚΤΑΚΤΟ: Τούρκοι διπλωμάτες και αστυνομικοί των ειδικών δυνάμεων αιχμάλωτοι στα χέρια τζιχαντιστών στη Μοσούλη

Το Γενικό Προξενείο της Τουρκίας στη Μοσούλη, που έπεσε στα χέρια των τζιχαντιστών
Συναγερμός έχει σημάνει στην Άγκυρα, μετά την είδηση ότι οι τζιχαντιστές της IŞİD (Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε) κατέλαβαν το Γενικό Προξενείο της Τουρκίας στη Μοσούλη και συνέλαβαν αιχμαλώτους τους διπλωμάτες και 15 εργαζόμενους, μαζί με την φρουρά που αποτελούνταν από 30 άτομα των ειδικών δυνάμεων της Τουρκικής Αστυνομίας.
Συνολικά οι τζιχαντιστές κρατούν αιχμαλώτους 49 άτομα από το προξενείο και άλλους 30 οδηγούς φορτηγών. Μάλιστα για την απελευθέρωση των οδηγών ζητούν από την τουρκική κυβέρνηση να τους καταβάλει λύτρα πέντε εκατομμυρίων δολαρίων.
Να σημειωθεί ότι πριν από δυο ημέρες ο Αχμέτ Νταβούτλογλου, ερωτηθείς σχετικά με τον κίνδυνο κατάληψης της Μοσούλης και την απειλή για το τουρκικό γενικό προξενείο, είχε δηλώσει σε Τούρκους δημοσιογράφους ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα.
Επίσης, οι Τούρκοι διπλωμάτες και οι εργαζόμενοι χθες αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το Γενικό Προξενείο, όταν ο Περιφερειάρχης Μοσούλης τους ειδοποίησε για την επαπειλούμενη είσοδο των τζιχαντιστών στην πόλη. Ο ίδιος ο Περιφερειάρχης κατέφυγε στην Ερμπίλ του Κουρδιστάν.
Οι Τούρκοι είπαν ότι θα παραμείνουν στις θέσεις τους και θα υπεραμυνθούν του τουρκικού εδάφους, αφού ως γνωστόν το έδαφος του προξενείου θεωρείται τουρκικό έδαφος.
Όμως όταν περικύκλωσαν το προξενείο 900 τζιχανιστές, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να καταθέσουν τα όπλα τους και να παραδοθούν ως αιχμάλωτοι.
Την ώρα αυτή (19:00) είναι σε εξέλιξη σύσκεψη στο γραφείο του Τούρκου Προέδρου της Δημοκρατίας με τη συμμετοχή του Πρωθυπουργού Ερντογάν, του αρχηγού ΓΕΕΘΑ και του διοικητή της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν.
Εν τω μεταξύ, μόλις πριν λίγο ολοκληρώθηκε σύσκεψη στο γραφείο του Τούρκου πρωθυπουργού, στην οποία συμμετείχαν ο Πρωθυπουργός Ερντογάν, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Μπεσίρ Αταλάυ, ο διοικητής της ΜΙΤ και ο διευθυντής Επιχειρήσεων του ΓΕΕΘΑ.
Αναμένονται δηλώσεις από το τουκρικό ΥΠΕΞ, ενώ θεωρείται πιθανόν η Τουρκία να διεξάγει ειδική επιχείρηση για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων.
======================================================================
 Γ)Stratfor: Η κατάληψη της Μοσούλης ανατρέπει τα δεδομένα στο Ιράκ
Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε κατέλαβε –χωρίς μεγάλη αντίσταση- την Μοσούλη. Η χρήση των δυνάμεων ασφαλείας της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν για την ανακατάληψη της Μοσούλης και πως περιπλέκεται ακόμα περισσότερο η διαμάχη μεταξύ Βαγδάτης και Αρμπίλ για τον έλεγχο πετρελαιοφόρων περιοχών. Ο ρόλος της Συρίας.
Ο ιρακινός πρωθυπουργός Nouri al-Maliki κήρυξε κατάσταση υψηλού συναγερμού στο Ιράκ στις 10 Ιουνίου και ζήτησε από το κοινοβούλιο να εγκρίνει την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης, καθώς αντάρτες της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και στο Λεβάντε κατέλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της Μοσούλης, στο βόρειο Ιράκ. Αυτό σηματοδοτεί μια σοβαρή επιδείνωση στην προσπάθεια που καταβάλει τον τελευταίο μήνα η Βαγδάτη να περιορίσει την συγκεκριμένη ομάδα στις περιοχές της Φαλούτζα και της Αρ Ραμαντί, όπου οι αντάρτες κατέλαβαν εδάφη στις αρχές του έτους.
Η ταχεία κατάληψη της Μοσούλης, δείχνει μια νέα ικανότητα της ομάδας των ανταρτών στο Ιράκ, αφού εξαιρετικά ευκίνητες ελαφρές δυνάμεις με τη χρήση οπλισμένων με πολυβόλα ημιφορτηγών (technicals) μπορούν να καλύψουν γρήγορα αποστάσεις και να συγκεντρώσουν τόσο μεγάλο αριθμό ατόμων ώστε να συντρίψουν τα αδύναμα σημεία του εχθρού. Αυτό θα ασκήσει ακόμα μεγαλύτερη πίεση στις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας, οι οποίες ήδη αγωνίζονται να θέσουν υπό έλεγχο το δυτικό Ιράκ. Η ανακατάληψη της Μοσούλης ίσως απαιτήσει την αξιοποίηση των δυνάμεων ασφαλείας της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν, των γνωστών μαχητών Πεσμεργκά, μια κατάσταση που θα μπορούσε να εκτραχύνει την συνεχιζόμενη μάχη που επικεντρώνεται στην κουρδική περιοχή.

Για περισσότερα πατήστε Euro2Day