Γιατί Θυσιάζεται η Ελληνική Βιομηχανία;

Η ​​ελληνική βιομηχανία δίνει μια δύσκολη και άνιση μάχη. Υπό το βάρος της κρίσης την τελευταία πενταετία έχει πληγεί ιδιαίτερα. Για να επιβιώσει στράφηκε αναγκαστικά στις εξαγωγές. Οι οποίες, όμως, έχουν ημερομηνία λήξης καθώς το ενεργειακό κόστος για την ελληνική βιομηχανία ήταν και παραμένει σημαντικά υψηλότερο συγκριτικά με αυτό των Ευρωπαίων ανταγωνιστών της. Τα στοιχεία είναι γνωστά. Η συμβολή της βιομηχανίας μας στο ΑΕΠ της χώρας είναι μόλις 9%, όταν το ίδιο ποσοστό για την ευρωπαϊκή βιομηχανία είναι 15,1% και ο ευρωπαϊκός στόχος για το 2020 είναι 20%.

Με τα σημερινά δεδομένα και χωρίς τη λήψη αποφασιστικών και άμεσων μέτρων μείωσης του ενεργειακού κόστους σε ανταγωνιστικά επίπεδα, η σύγκλιση φαντάζει άπιαστο όνειρο. Οι Ευρωπαίοι ανταγωνιστές μας δραστηριοποιούνται σε μια αγορά ηλεκτρικής ενέργειας πλήρως ανταγωνιστική και ελεύθερη, με δυνατότητα πρόσβασης σε όλα τα διαθέσιμα ενεργειακά προϊόντα, με τιμές στην ημερήσια αγορά (spot) κάτω των 40 ευρώ/MWh όπως στη Γερμανία 33 ευρώ/MWh και με απεριόριστες ευκαιρίες εισαγωγών βασισμένων σε διμερή συμβόλαια.

Κώστας Στίγκας: Ο Έλληνας ροβινσώνας της Αυστραλίας

Από το ελληνικό αντάρτικο, με βρετανικό παράσημο, στη ζούγκλα και στο κυνήγι των οπάλιων λίθων

Λίγο πριν την αναχώρηση για την Αυστραλία, δεξιά ο Κώστας Στίγκας, στη μέση ο αδελφός του Ανδρέας και αριστερά ο χωριανός του Τάσος Λαμψίδης 
του Τάσου Κοντογιαννίδη
Ο Κώστας Στίγκας ήταν ένας τολμηρός αντάρτης στην περιοχή της Ξάνθης, επι βουλγαρικής κατοχής. Γεννήθηκε το 1920 στα Κομνηνά της Ξάνθης γιός του Δημητρίου, που καταγόταν από το Αγρίνιο και της Κυριακής Παπαθεοδώρου από τη Λευκίμη Έβρου. 

Απειλούσαν να σκοτώσουν τον επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ στο Ιράκ

Κράτος εν κράτει οι διαβόητοι μισθοφόροι της Blackwater: 

Ο διευθυντής της Blackwater στο Ιράκ είχε απειλήσει να σκοτώσει τον επικεφαλής των ερευνητών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που διεξήγαγε έρευνες για την διαβόητη ιδιωτική εταιρία προσφοράς υπηρεσιών ασφαλείας, πριν ακόμη οι φρουροί της ανοίξουν πυρ αδιακρίτως εναντίον ιρακινών αμάχων, γράφει σήμερα η εφημερίδα New York Times.

Με σημείωμά του που χρονολογείται δύο εβδομάδες πριν από το μακελειό στην πλατεία Νισούρ της Βαγδάτης, με 17 άμαχους νεκρούς στις 16 Σεπτεμβρίου του 2007, ο επικεφαλής της έρευνας Τζον Ρίχτερ είχε προειδοποιήσει ότι η Blackwater θεωρείτο στο Ιράκ «υπεράνω του νόμου».

Νέος χάρτης των τζιχαντιστών. Θέλουν και την Ελλάδα στο χαλιφάτο τους!

 reweet158 σχόλια

Το ΙΚΙΛ, δηλαδή οι τζιχαντιστές του ισλαμικού κράτους στο Ιράκ και το Λεβάντε φαίνεται πως έχουν βλέψεις μέχρι και την Ελλάδα. Ο χάρτης που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο το αποτυπώνει με σαφήνεια (pics)

Στέλιος Μπαμιατζής

Οι εξελίξεις στο Ιράκ είναι ραγδαίες και οι συνέπειες παγκοσμίως μπορεί κάλλιστα να είναι τρομερές. Χάρτης στο διαδίκτυο δείχνει μεγάλες περιοχές της Ευρώπης, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, υπό ισλαμιστική – τζιχαντιστική κατοχή.

ΕΡΕΥΝΑ:ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΟΣ Η ΘΡΥΛΙΚΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ;

Το  όνομα Λακεδαίμονα προέρχεται από το ρήμα, λαγχάνω , να αναθέσει κάποιος κάτι με κλήρο, και δαίμων (δαίμονα), που σημαίνει ο Θεός στα αρχαία Ελληνικά. Ως εκ τούτου, Λακεδαίμονα δηλώνει τη θεϊκή υπόσταση , ένα κομμάτι του κόσμου που δόθηκε στο Θεό Ποσειδώνα, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο οποίος προσδιορίζει την  Λακεδαίμονα με την Ατλαντίδα.

Θεωρώ αξιόλογο να αναφέρω μια παρατήρηση από τον J. Spanuth στο βιβλίο του, « Ατλαντίδα: Heimat, Ράιχ και Schicksal der Germanen », (Tuebingen 1965), ότι η Ατλαντίδα είναι« η παλαιότερη, πιο αμφισβητούμενη , πιο επικίνδυνη και σαφώς πιο άχαρη, αλλά εξακολουθεί να είναι η πιο ικανοποιητική και πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία που  Αρχαιότητα έχει κληροδοτήσει σε μας “. Υπάρχει μια τεράστια βιβλιογραφία για την Ατλαντίδα, αλλά η σύγχρονη έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για να εντοπίσετε την Ατλαντίδα και να αποδείξει την εγκυρότητα της ταυτότητας του, τέσσερα σημεία της συμφωνίας πρέπει να πληρούνται και γενικά αποδεκτό. (Βλέπε E.Bloedow ». Φωτιά και πλημμυρών από τον Ουρανό: Ήταν Atlantis στην Τροία ; “La Parola del Passato 48, 1993, pp.109-160.

Τι είναι το φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα;

Ιουλ1by Mαν.Αρκάς

της Angela Y. Davis:

Τι είναι το φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα; Για ποιο λόγο έχει σημασία; Μας εξηγεί η Angela Y. Davis:
Η φυλάκιση έχει γίνει μια απάντηση που δίνεται με το παραμικρό, σε υπερβολικά πολλά από τα κοινωνικά προβλήματα που επιβαρύνουν τους βυθισμένους στη φτώχεια ανθρώπους. Προβλήματα που συχνά καμουφλάρονται με τη βολική ομαδοποίηση τους στην κατηγορία “έγκλημα” και με την αυτόματη απόδοση της εγκληματικής συμπεριφοράς στους έγχρωμους. Η έλλειψη στέγης, η ανεργία, η εξάρτηση από τα ναρκωτικά, οι μεταδοτικές ασθένειες και ο αναλφαβητισμός είναι μόνο λίγα από τα προβλήματα που εξαφανίζονται από τη δημόσια θέα όταν οι άνθρωποι που τα αντιμετωπίζουν καταχωνιάζονται σε κάποιο κελί. Οι φυλακές λοιπόν, παρουσιάζονται σα μαγικό κόλπο. Ή καλύτερα, οι άνθρωποι που ψηφίζουν υπέρ νέων ποινών και φυλακών και σιωπηρά συναινούν στην εξάπλωση ενός δικτύου φυλακών και καταστημάτων κράτησης, έχουν εξαπατηθεί να πιστεύουν στα μαγικά αποτελέσματα της φυλάκισης. Όμως οι φυλακές δεν εξαφανίζουν τα προβλήματα αλλά τους ανθρώπους. Και η πρακτική εφαρμογή της εξαφάνισης τεραστίων αριθμών ανθρώπων από φτωχιές, μεταναστευτικές και φυλετικά περιθωριοποιημένες κοινότητες, έχει γίνει κυριολεκτικά μια μεγάλη επιχείρηση.

Πίσω από τη φαινομενική ευκολία των μαγικών υπάρχει πάντα έντονη παρασκηνιακή δραστηριότητα. Όταν οι φυλακές εξαφανίζουν ανθρώπους προκειμένου να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι λύνουν τα κοινωνικά προβλήματα, ποινικές υποδομές πρέπει να δημιουργηθούν για να στεγάσουν έναν ραγδαία αυξανόμενο πληθυσμό φυλακισμένων. Αγαθά και υπηρεσίες πρέπει να παρασχεθούν για να διατηρηθούν οι έγκλειστοι πληθυσμοί ζωντανοί. Κάποιες φορές αυτοί οι πληθυσμοί πρέπει να διατηρούνται απασχολημένοι και άλλες, ιδιαίτερα στις καταπιεστικές φυλακές υπερ-υψίστης ασφαλείας και στα κέντρα κράτησης μεταναστών, πρέπει να στερηθούν οποιαδήποτε δραστηριότητα έχει κάποιο νόημα. Πλήθος σιδηροδέσμιων και αλυσοδεμένων ανθρώπων, διασχίζουν τα σύνορα καθώς μεταφέρονται από τη μια ομοσπονδιακή φυλακή στην άλλη. Όλη αυτή η διαδικασία που συνηθίζονταν να είναι κυρίως αρμοδιότητα του κράτους, τώρα διεξάγεται και από ιδιωτικές επιχειρήσεις, η σύνδεση των οποίων με το κράτος, στον τομέα που κατ’ ευφημισμών αποκαλείται “σωφρονισμός”, συντονίζεται επικίνδυνα με το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Τα κέρδη που προκύπτουν από τις επενδύσεις στη βιομηχανία της τιμωρίας, σαν κι αυτά που προκύπτουν στην παραγωγή όπλων, ισοδυναμούν με κοινωνική καταστροφή. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις βασικές ομοιότητες και τη δυνατότητα κέρδους των επιχειρηματικό-κρατικών κυκλωμάτων στους τομείς της στρατιωτικής παραγωγής και της απονομής ποινών, το εξαπλωνόμενο ποινικό σύστημα μπορεί πια να χαρακτηριστεί ως “φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα”.
Το χρώμα της φυλάκισης
Σχεδόν δύο εκατομμύρια άνθρωποι είναι σήμερα (1998) φυλακισμένοι στο τεράστιο δίκτυο των αμερικάνικων φυλακών και καταστημάτων κράτησης. Περισσότερο από το 70% του φυλακισμένου πληθυσμού είναι έγχρωμοι. Είναι ευρέως γνωστό ότι η γρηγορότερα αυξανόμενη ομάδα φυλακισμένων είναι οι μαύρες γυναίκες όπως και ότι οι αυτόχθονες αμερικάνοι είναι η μεγαλύτερη, αναλογικά με το μέγεθός της. Περίπου πέντε εκατομμύρια άνθρωποι- συμπεριλαμβανομένων αυτών που έχουν περιοριστικούς όρους ή αναστολή- είναι υπό το καθεστώς άμεσης επίβλεψης από το σύστημα ποινικής καταστολής.
Τρεις δεκαετίες πριν, ο πληθυσμός των κρατουμένων ήταν περίπου το 1/8 του σημερινού μεγέθους. Ενώ οι γυναίκες αποτελούν ένα σχετικά μικρό ποσοστό ανθρώπων πίσω από τα κάγκελα, σήμερα ο αριθμός των έγκλειστων γυναικών στην Καλιφόρνια μόνο, είναι σχεδόν διπλάσιος από τον πληθυσμό των έγκλειστων γυναικών σε πανεθνικό επίπεδο το 1970. Σύμφωνα με τον Elliot Currile: «Η φυλακή καραδοκεί στην κοινωνία μας σε μια πρωτοφανή έκταση στην ιστορία μας ή την ιστορία οποιασδήποτε άλλης βιομηχανικής δημοκρατίας. Κάπως σαν τους μεγάλους πόλεμους, ο μαζικός εγκλεισμός έχει γίνει το πιο ολοκληρωτικά εφαρμοσμένο κυβερνητικό πρόγραμμα της εποχής μας».
Προκειμένου να συσσωρεύσει ανθρώπινα κορμιά προορισμένα για την κερδοφόρα τιμωρία τους, η πολιτική οικονομία των φυλακών στηρίζεται στην φυλετικοποιημένη αντίληψη της εγκληματικότητας- όπως οι εικόνες των εξαρτώμενων από την κοινωνική πρόνοια γυναικών που γεννάνε παιδιά εγκληματίες- και σε ρατσιστικές πρακτικές στη σύλληψη, την καταδίκη και την παραδειγματική επιβολή ποινών. Τα έγχρωμα σώματα αποτελούν το βασικό ακατέργαστο ανθρώπινο υλικό σε αυτό το τεράστιο πείραμα εξαφάνισης των τεράστιων κοινωνικών προβλημάτων της εποχής μας. Μόλις η αύρα της μαγείας εξαφανιστεί από την λύση της φυλάκισης, αυτό που αποκαλύπτεται είναι ο ρατσισμός, η ταξική βία και η παρασιτική σαγήνη του καπιταλιστικού κέρδους. Το φυλακο-βιομηχανικό σύστημα, ηθικά και υλικά, απομυζεί τον πληθυσμό του και καταβροχθίζει τον κοινωνικό πλούτο, αναγκασμένο να ανταπεξέλθει στα πολλά προβλήματα που έχουν οδηγήσει στην αύξηση του αριθμού των κρατουμένων.
Όσο οι φυλακές κερδίζουν συνεχώς χώρο στο κοινωνικό πεδίο, άλλα κυβερνητικά προγράμματα που μέχρι πρότινος επιλέγονταν για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της κοινωνίας- όπως η προσωρινή βοήθεια σε άπορες οικογένειες- τείνουν να εξαλειφθούν. Η υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας, σε συνδυασμό με την αναβάθμιση της πειθαρχίας και της ασφάλειας σε κυρίαρχα, πάνω από τη μάθηση, ζητήματα, στα δημόσια σχολεία των φτωχών κοινοτήτων, είναι άμεσα σχετιζόμενα με την “λύση” της φυλακής.
Βγάζοντας κέρδος από τους κρατούμενους
Με τις φυλακές να πολλαπλασιάζονται στην αμερικάνικη κοινωνία, το ιδιωτικό κεφάλαιο έχει εισχωρήσει στη βιομηχανία της τιμωρίας. Αν οι φυλακές γίνονται ολοένα και πιο σημαντικές στην αμερικάνικη οικονομία, είναι ακριβώς επειδή παρέχουν τη δυνατότητα του κέρδους. Αν η έννοια της τιμωρίας ως πηγή ενδεχόμενων υψηλών κερδών είναι από μόνη της άθλια, τότε η στρατηγική που βασίζεται σε ρατσιστικές λειτουργίες και ιδεολογίες ώστε να εξωραϊστεί και να γίνει κερδοφόρα η μαζική τιμωρία είναι ακόμα πιο ελεεινή.
Η ιδιωτικοποίηση των φυλακών είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγχρονης τάσης του κεφαλαίου προς την βιομηχανία της φυλακής. Όμως, ενώ ακόμα και οι κρατικές φυλακές συχνά δε συμμορφώνονται στα διεθνή δεδομένα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ιδιωτικές είναι ακόμα πιο επιπόλαιες. Τον Μάρτιο αυτού του χρόνου (1998), η Σωφρονιστική Εταιρεία της Αμερικής (CCA), η μεγαλύτερη εταιρεία ιδιωτικών φυλακών στις Ε.Π.Α. διέθετε 54.944 κλίνες σε 68 καταστήματα κράτησης ως ιδιωτικές ή δημόσιες φυλακές στις Ε.Π.Α., στο Πουέρτο Ρίκο, στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία. Ακολουθώντας την παγκόσμια τάση της υποβολής περισσότερων γυναικών σε δημόσια τιμωρία, η ΣΕΑ προσφάτως άνοιξε μια γυναικεία φυλακή, έξω από την Μελβούρνη. Η εταιρεία πρόσφατα προσδιόρισε την Καλιφόρνια ως το “νέο σύνορό” της.
Η Σωφρονιστική Εταιρεία του Γουακενχάτ (WCC), η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία φυλακών των Ε.Π.Α. κέρδισε συμβόλαια και επιχορηγήσεις για να διαχειριστεί 46 φυλακές στην Β. Αμερική, στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Αυστραλία. Της ανήκουν συνολικά 30.424 κλίνες καθώς επίσης συμβόλαια για τις υπηρεσίες υγείας, την μεταφορά και την ασφάλεια των κρατουμένων.
Ως τώρα, τα κέρδη της CCA και της WCC πηγαίνουν πολύ καλά. Μεταξύ του 1996 και του 1997, τα έσοδα της CCA αυξήθηκαν κατά 58% από 293 εκατομμύρια δολάρια σε 426 εκατομμύρια. Τα καθαρά κέρδη της αυξήθηκαν από 30,9 εκατομμύρια σε 53,9. Η WCC αύξησε τα έσοδα της από 138 εκατομμύρια δολάρια το 1996 σε 210 το 1997. Σε αντίθεση με τα κρατικά σωφρονιστικά ιδρύματα, τα υπέρογκα κέρδη από αυτά τα ιδιωτικά ιδρύματα βασίζονται στη μαύρη εργασία.
Το φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα
Όμως οι εταιρίες των ιδιωτικών φυλακών είναι μόνο το πιο εμφανές στοιχείο της αυξανόμενης ιδιωτικοποίησης της τιμωρίας. Οι κρατικές αναθέσεις οικοδόμησης νέων φυλακών, έχουν τονώσει την κατασκευαστική βιομηχανία. Ο κλάδος των αρχιτεκτόνων έχει εντοπίσει μια νέα σημαντική τάση· αυτή του σχεδιασμού φυλακών. Η τεχνολογία που αναπτύσσεται για τον στρατό από εταιρείες όπως η Westinghouse, πωλείται για χρήση στους τομείς επιβολής νόμου και τιμωρίας.
Επιπλέον, εταιρείες που μοιάζουν να μην έχουν σχέση με την τιμωριτική αγορά, στην πραγματικότητα σχετίζονται με την επέκταση του φυλακο- βιομηχανικού συμπλέγματος. Οι μετοχές των εταιρειών κατασκευής φυλακών είναι μια από τις πολλές πηγές κερδοφόρων επενδύσεων για επιτυχημένους επενδυτές όπως ο Merrill Lynch. H MCI χρεώνει τους κρατούμενους και τις οικογένειες τους, με εξωφρενικές τιμές για τις αναγκαίες σ’ αυτούς τηλεφωνικές κλήσεις, οι οποίες συχνά είναι η μόνη επαφή που έχουν οι κρατούμενοι με τον έξω κόσμο.
Πολλές επιχειρήσεις, των οποίων τα προϊόντα καταναλώνουμε σε καθημερινή βάση, έχουν καταλάβει ότι η εργατική δύναμη των κρατουμένων, μπορεί να είναι τόσο κερδοφόρα όσο η εργατική δύναμη του Τρίτου Κόσμου την οποία εκμεταλλεύονται οι αμερικάνικες πολυεθνικές. Έτσι οι εργάτες που ανήκουν σε συνδικάτα, εκτοπίζονται στην ανεργία και πολλές φορές καταλήγουν ακόμα και στη φυλακή. Κάποιες από τις εταιρείες που χρησιμοποιούν την εργατική δύναμη των κρατουμένων είναι η JBM, Motorola, Compaq, Texas Instruments, Honeywell, Microsoft, Boeing. Όμως, δεν είναι μόνο οι βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, που δρέπουν τους καρπούς τις εργασίας των κρατουμένων. Τα καταστήματα της Nordstrom πουλάνε τζιν με την ετικέτα “Prison Blues” όπως επίσης μπλουζάκια κα πανωφόρια φτιαγμένα στις φυλακές του Oregon. Το διαφημιστικό σλόγκαν για αυτά τα ρούχα είναι: «φτιαγμένα μέσα, για να φορεθούνε έξω». Οι κρατούμενοι στη Μaryland τσεκάρουν γυάλινα μπουκάλια και βάζα που χρησιμοποιούνται από την Revlon και την Pierre Cardin και σχολεία από όλο τον κόσμο αγοράζουν αναμνηστικές κούπες αποφοίτησης και τηβέννους φτιαγμένες από κρατούμενους της Νότιας Καρολίνας.
Για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις γράφει η Eve Coldberg και η Linda Evans (πολιτικοί κρατούμενοι στο ομοσπονδιακό σωφρονιστικό κατάστημα στο Δουβλίνο της Καλιφόρνιας) η εργασία των κρατουμένων είναι σαν τη κότα με τα χρυσά αυγά. Χωρίς απεργίες. Χωρίς συνδικαλισμό. Χωρίς ταμείο ανεργίας ή εργατικές αποζημιώσεις. Χωρίς το εμπόδιο της διαφορετικής γλώσσας όπως στις ξένες χώρες. Οι νέες φυλακές Λεβιάθαν είναι χτισμένες σε χιλιάδες στρέμματα εργοστασίων μέσα από το τοίχος. Οι κρατούμενοι εισάγουν δεδομένα για την Shevron, κάνουν τηλεφωνικές κρατήσεις για την TWA, εκτρέφουν γουρούνια, φτυαρίζουν κοπριά, φτιάχνουν ηλεκτρικούς πίνακες, λιμουζίνες, στρώματα νερού και εσώρουχα, για τη Victoria Secret – όλα με κοινό παρανομαστή το κόστος της “ελεύθερης εργασίας”.
Καταβροχθίζοντας τον κοινωνικό πλούτο
Παρόλο που η εργασία των κρατουμένων- η οποία σε τελική ανάλυση αμείβεται σε ένα επίπεδο πολύ χαμηλότερο του βασικού μισθού- είναι πολύ κερδοφόρα για τις ιδιωτικές εταιρείες που την χρησιμοποιούν, το ποινικό σύστημα από μόνο του δε παράγει πλούτο. Καταβροχθίζει τον κοινωνικό πλούτο που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την επιδότηση κατοικιών για αστέγους, για τη βελτίωση της δημόσιας παιδείας των φτωχών και φυλετικά περιθωριοποιημένων κοινοτήτων, για να δημιουργήσει δημόσια προγράμματα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά για άτομα που θέλουν να απαλλαγούν από τις εξαρτήσεις τους, να δημιουργήσει ένα εθνικό σύστημα υγείας, να επεκτείνει προγράμματα που καταπολεμούν το AIDS, να ξεριζώσει την ενδοοικογενειακή βία και σταδιακά να δημιουργήσει θέσεις εργασίας με ικανοποιητικές αποδοχές για τους ανέργους.
Από το 1984 άνοιξαν περισσότερες από 20 καινούργιες φυλακές στην Καλιφόρνια τη στιγμή που μόνο μια πανεπιστημιακή σχολή προστέθηκε στο κρατικό πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας και καμμία στο δεύτερο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας. Το 1996-97 η ανώτατη εκπαίδευση απολάμβανε μόλις το 8,7% του προϋπολογισμού ενώ στον σωφρονισμό αντιστοιχεί το 9,6%. Τώρα που η επανένταξη των αποκλεισμένων έχει κηρυχτεί παράνομη στην Καλιφόρνια, έγινε προφανές ότι η εκπαίδευση προορίζεται για κάποιους ανθρώπους ενώ η φυλακή για άλλους. Πενταπλάσιοι μαύροι έχουν μπει τα τελευταία χρόνια στη φυλακή από ότι στα τετραετούς φοίτησης κολέγια και πανεπιστήμια. Αυτός ο νέος διαχωρισμός έχει επικίνδυνες συνέπειες για ολόκληρη τη χώρα.
Απομονώνοντας ανθρώπους χαρακτηρισμένους ως εγκληματίες, η φυλακή συγχρόνως ενισχύει και αποκρύπτει το δομικό ρατσισμό της αμερικάνικης οικονομίας. Οι ισχυρισμοί για χαμηλά επίπεδα ανεργίας, ιδίως στις κοινότητες των μαύρων, έχουν νόημα μόνο αν κάποιος θεωρήσει ότι ο τεράστιος αριθμός ανθρώπων στη φυλακή έχει πραγματικά εξαφανιστεί και για αυτό δεν έχει δικαίωμα στην εργασία. Οι αριθμοί των μαύρων και των λατιναμερικάνων, προσφάτως εγκλεισμένων, κυμαίνονται στο 2% της αντρικής εργατικής δύναμης. Σύμφωνα με τον εγκληματολόγο David Downes : «αν εξετάσουμε τον εγκλεισμό ως καμουφλαρισμένη ανεργία, μπορεί το επίπεδό της να αυξηθεί κατά περίπου 1/3 στο 8%. Οι συνέπειες στην εργατική δύναμη των μαύρων είναι ακόμα πιο εντυπωσιακές ανεβάζοντας την ανεργία των μαύρων αντρών από το 11 στο 19%».
Η κρυφή ατζέντα
Ο μαζικός εγκλεισμός δεν είναι η λύση στην ανεργία, ούτε είναι η λύση στα προβλήματα που κρύβονται πίσω από ένα ραγδαία αυξανόμενο δίκτυο φυλακών και καταστημάτων κράτησης. Ωστόσο, η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων έχει εξαπατηθεί να πιστεύει στην αποτελεσματικότητα της φυλάκισης ακόμα κι αν τα ιστορικά δεδομένα ξεκάθαρα αποδεικνύουν ότι οι φυλακές δεν λύνουν κάποιο πρόβλημα. Ο ρατσισμός έχει υπονομεύσει την ικανότητα μας να παράγουμε έναν δημοφιλή κριτικό λόγο που να ανταγωνίζεται την ιδεολογική απάτη που αναγάγει τη φυλάκιση σε κλειδί της δημόσιας ασφάλειας. Το επίκεντρο της προσοχής της κρατικής πολιτικής, ραγδαία μετατοπίζεται από το κοινωνικό κράτος στον κοινωνικό έλεγχο.
Μαύροι, Λατιναμερικάνοι, αυτόχθονες αμερικάνοι και πολλοί Ασιάτες νεολαίοι απεικονίζονται ως οι πρωτεργάτες της βίας, της διακίνησης ναρκωτικών και ως ζηλόφθονες για τα αγαθά που δε δικαιούνται να κατέχουν. Νεαρές μαύρες και λατιναμερικάνες παρουσιάζονται ως σεξουαλικά ασύδοτες γυναίκες που γεννοβολούν μωρά και φτώχεια. Η εγκληματικότητα και η παρέκκλιση είναι φυλετικοποιημένες. Η επιτήρηση έτσι είναι επικεντρωμένη στις κοινότητες των έγχρωμων, των μεταναστών, των ανέργων, των αναλφάβητων, των άστεγων και γενικά αυτών που έχουν μειωμένη πρόσβαση στις κοινωνικές παροχές. Η δυνατότητα πρόσβασης στις κοινωνικές παροχές συνεχίζει να μειώνεται σε μεγάλο βαθμό επειδή η επιβολή του νόμου και τα μέτρα ποινικής προστασίας όλο και περισσότερο τις καταβροχθίζουν. Το φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα έχει έτσι δημιουργήσει έναν φαύλο κύκλο τιμωρίας που μόνο διευρύνει τη φτώχεια αυτών που το πρόβλημα της φτώχεια τους υποτίθεται ότι λύνεται με τη φυλάκιση.
Έτσι όσο το κέντρο βάρους της κυβερνητικής πολιτικής μετατοπίζεται από την κοινωνική πρόνοια στον έλεγχο του εγκλήματος, ο ρατσισμός διεισδύει πιο βαθιά στις οικονομικές και ιδεολογικές δομές της αμερικάνικης κοινωνίας. Εντωμεταξύ συντηρητικοί σταυροφόροι εναντιώνονται στη επανένταξη των αποκλεισμένων και την πολυπολιτισμική εκπαίδευση που οδηγούν στο τέλος του ρατσισμού, αν και οι αντίπαλοί τους θεωρούν ότι τα υπολείμματα ρατσισμού μπορούν να εξωραϊστούν με τον διάλογο και τη συζήτηση. Οι συζητήσεις όμως για τις “σχέσεις μεταξύ των φυλών” δύσκολα θα διαλύσουν το φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα που θρέφει και γιγαντώνει τον ρατσισμό που κρύβεται βαθιά στις δομές τις κοινωνίας μας.
Η εμφάνιση του αμερικάνικου φυλακο-βιομηχανικού συμπλέγματος σε μια συγκυρία ραγδαίας συντηρητικοποίησης , σηματοδοτεί μια νέα ιστορική στιγμή, οι κίνδυνοι της οποίας είναι χωρίς προηγούμενο. Αλλά αυτό είναι και μια ευκαιρία. Υπολογίζοντας τον εντυπωσιακό αριθμό από απλά εγχειρήματα που συνεχίζουν να αντιστέκονται στην επέκταση της βιομηχανίας της τιμωρίας, οφείλει να γίνει εφικτό να βρεθούν αυτές οι προσπάθειες μαζί για να δημιουργηθούν ριζοσπαστικά και ορατά σε εθνικό επίπεδο κινήματα που πειστικά θα υποστηρίξουν ότι αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι καινούργιες φυλακές αλλά νέο σύστημα υγείας, στέγασης, μόρφωσης, προγράμματα απεξάρτησης, εργασίας. Για να διασφαλίσουμε ένα δημοκρατικό μέλλον, είναι δυνατόν και απαραίτητο να συνυφάνουμε τα ποικίλα νήματα αντίστασης στο φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα σε ένα δυναμικό κίνημα κοινωνικής αλλαγής.
Μετάφραση Α. Θεοφίλου
Ε’ πτέρυγα φυλακών Δομοκού
11/04/13
Σημείωση: χρησιμοποιώ τον όρο φυλακο- βιομηχανικό σύμπλεγμα και όχι σωφρονιστικό βιομηχανικό καθώς η ίδια η συγγραφέας χρησιμοποιεί τον όρο prison-industrial και όχι το correctional industrial complex. Βλέπε Angela Davis: Are prisons obsolete? σελίδα 86. Επίσης, γιατί η έννοια της φυλακής ως “σωφρονιστικό” κατάστημα είναι ξεπερασμένη. Οι φυλακές πια λέγονται καταστήματα κράτησης.
Μετάφραση: Τάσος Θεοφίλου
Αναδημοσίευση από Πρακτορείο RIOTERS
Πηγή. https://barikat.gr/content/ti-einai-fylako-viomihaniko-symplegma

Παγκόσμιο ρεκόρ στο… άθλημα της αρπαχτής η τότε κυβέρνηση του Σημίτη! Το μεγάλο φαγοπότι του «Αθήνα ’97″. – Και ο Σημίτης απλώς προήδρευε! Η δικαιοσύνη; τι είναι τούτο, φρούτο ή ανέκδοτο;

 

Ιουν30by Αμετανόητος

1 Vote

Χρυσοπληρώθηκε η διοργάνωση του παγκόσμιου πρωταθλήματος κλασσικού αθλητισμού «Αθήνα ’97» που είχε αναλάβει η χώρα μας. Πρόκειται για άλλο ένα έργο Σημίτη και τελικά αποδεικνύεται ότι η διασπάθιση δημοσίου χρήματος και διαφθορά επί των ημερών των κυβερνήσεων των εκσυγχρονιστών, που και τώρα έχουν αναλάβει τα ηνία, δεν είχε όριο. Μπορεί να μην έκαναν παγκόσμια ρεκόρ οι έλληνες πρωταθλητές σε εκείνους τιυς αγώνες στίβου, που έγιναν από 1 μέχρι 10 Αυγούστου 1997, όμως  πέτυχε παγκόσμιο ρεκόρ στο… άθλημα της αρπαχτής η τότε κυβέρνηση του Σημίτη.

Η Παλαιστίνη, το φέσι του Χρήστου Παππά και φαινόμενα μαζικής τύφλωσης

Δημοσιεύθηκε από Abravanel, the Blog στο 01/07/2014

Ποτέ δεν ζήτησα από τους Χριστιανούς συμπολίτες μου να καταδικάσουν τον αντισημιτισμό παντού και πάντα, πχ ποτέ δεν ζήτησα να απορρίψουν την Χαμάς επειδή στο καταστατικό της υιοθετεί τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών και προωθεί αντισημιτικές δοξασίες. Καταλαβαίνω οτι ο αντισημιτισμός της φάνταζε ασήμαντος μπροστά σε αυτό που θεωρούσαν το μεγάλο έγκλημα εναντίον των Παλαιστινίων. Αντίθετα ήξερα οτι θα ήταν αντιπαραγωγικό γιατί το εύκολο σχόλιο ήταν περί “καραμέλας του αντισημιτισμού με ευκαιρία το Παλαιστινιακό”. Και ας ήξερα εγώ οτι ένα τέτοιο σχόλιο θα μπορούσε να έχει μια βάση στις ΗΠΑ, όχι στην Ελλάδα – την πλεον αντισημιτική χώρα του κόσμου. Ετσι και αλλιώς είχε τόσο αντισημιτισμό σε άλλα θέματα με το οποία να απασχοληθώ.

Αλλά έκτοτε ήρθε η Χρυσή Αυγή και η ξαφνική συνειδητοποίηση – από τους Χριστιανούς προοδευτικούς συμπολίτες μας – οτι οπαδοί ενός δολοφονικού ρατσισμού δεν είναι μόνο οι γίοι και κόρες των ταγματασφαλητών, αλλά ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων. Ηρθαν και μια έρευνα μετά την άλλη – το Ευρωβαρόμετρο, το Pew Research, το Πανεπιστήμιο του Κουισνλαντ, του ΑDL – που συμφωνούν οτι η Ελλάδα είναι άρρωστη και μισεί τους Εβραίους περισσότερο από κάθε άλλη χώρα στο δυτικό κόσμο. Πίστεψα οτι επιτέλους οι Χριστιανοί συμπολίτες μας – άθεοι προοδευτικοί ή θρήσκοι δεξιοί – θα αποφάσιζαν να μην κάνουν τα στραβά μάτια όπως έκαναν οι γονείς τους και οι παππούδες τους.

Δυστυχώς διαψεύστηκα.

Η έρευνα της ADL έμεινε ουσιαστικά άγνωστη. Σχεδόν κανείς μη-Εβραίος, πέρα από μερικούς γνωστούς ύποπτους δεν την κοινοποίησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γράφηκαν 2/3 ρεπορτάζ και 5/6 άρθρα γνώμης – ίσως αναμενόμενα σε κάποια άλλη στιγμή, αλλά όχι όταν ένας στους δέκα χριστιανούς έλληνες στηρίζει μια ομάδα που θέλει να με βρει στο φούρνο. Και πάνω απ’ολα μια εντυπωσιακή σιγή από τον αντιρατσιστικό χώρο. Καμία αυτοκριτική για την αδιαφορία τους – για τον αντισημιτισμό που συνεχίζουν να ανέχονται στις συνελεύσεις, στις πορείες, τα πανεπιστήμια και τους κοινωνικούς τους χώρους. Μια αχρωματοψία όταν τα θύματα είναι Εβραίοι και οι θύτες δε φοράνε σβάστικα.

Ευκαιρία για αυτή την πικρή διαπίστωση είναι η εύγλωττη σιωπή που συνόδευσε τις νέες φωτογραφίες του ηγετικού στελέχους της Χρυσής Αυγής Χρήστου Παππά, που δημοσιεύτηκαν από την ομάδα του Ιού στην Εφημερίδα των Συντακτών. Και ενώ η φωτογραφία με το φέσι προκάλεσε ερωτήματα, ούτε ένας άνθρωπος δεν σχολίασε την στολή που συμπεριλαμβάνει και μια ενδιαφέρουσα μπλούζα που κυριολεκτικά  απουσιάζει παντελώς. Mέχρι τη στιγμή που το συγκεκριμένο άρθρο γράφηκε, ούτε μισό σχόλιο δεν ξοδεύτηκε για το πώς η διαμάχη Ισραήλ/Αραβικών κρατών χρησιμοποιείται ως πρόφαση για την έκφραση ενός διαχρονικού μίσους. Τέτοια μαζική τυφλότητα εντυπωσιάζει μέχρι και εμένα.

Αλλά πρώτα ας ενημερώσουμε για την στολή του υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής. Δεν φοράει “φέσι” αλλά το καπέλο της 13ης Ορεινής Μεραρχίας των Ες Ες “Χαντσάρ”, το ένοπλο στρατιωτικό τμήμα των Ες Ες που ευθύνεται με εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ενάντια σε Σέρβους Ορθόδοξους και Εβραίους. Μέλη της ήταν κυρίως Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, αλλά και μικρός αριθμός Κροατων Καθολικών και εθνοτικά γερμανών της Γιουκοσλαβίας. Μαζί τους είχαν και τουλάχιστον 100 Παλαιστίνιους Μουσουλμάνους που είχαν αιχμαλωτιστεί ως μέρος του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος και οι οποίοι αυτομόλησαν για να πολεμήσουν μαζί με τον Χίτλερ υπό την ηγεσία του Μεγάλου Μούφτη της Ιερουσαλήμ, (μια εξαιρετικά αναλυτική παρουσίαση του Παλαιστινιακού Συντάγματος από εμένα το 2012). Η μπλούζα που φοράει γράφει “Uprising for an independent Palestine” και αποτελεί τον τίτλο του ανακοινωθέντος της 9ης Διάσκεψης Ισλαμικών Κρατών για την Δεύτερη Ιντιφάντα το 2001 επί Αραφάτ και Σαρόν.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Χρυσή Αυγή στηρίζει δυναμικά των αγώνα των Παλαιστινίων: το 2009 έγραφα για τις διαδηλώσεις υπέρ των Παλαιστινίων στην Αθήνα και τις κραυγές στο δελτίο του Μέγκα “Τσεκούρι και Φωτιά στα Εβραϊκά Σκυλιά”. Αλλά κατά ένα αστείο τρόπο η Χρυσή Αυγή ήταν το μικρότερο των προβλημάτων μας τον Ιανουάριο του 2009 όταν ένα κύμα ανεπανάληπτης αντισημιτικής βίας χτύπησε 9 ελληνικές πόλεις. Συναγωγές βανδαλίστηκαν, τάφοι συλλήθηκαν, απειλές έγιναν και πρωταγωνιστές ήταν κυρίως ο “προοδευτικός χώρος”. Αλλά ο φιλοπαλαιστινιακός χώρος δεν ευθύνεται για τους οπαδούς του – άλλωστε το απέδειξε η ομάδα του Ιού όταν έκανε το όντως εξαιρετικό ρεπορτάζ για τους ακροδεξιούς “φίλους του Ισραήλ”. Κατά έναν εντυπωσιακό τρόπο ένα παρόμοιο ρεπορτάζ δε μπόρεσε να κάνει για τους “φίλους της Παλαιστίνης” – δε πειράζει, άλλωστε ο αντισημιτισμός είναι ένα περιθωριακό φαινόμενο της δεξιάς στην Ελλάδα όπως αποδείχτηκε.

Την επόμενη φορά όμως που θα χρειαστούν να ερμηνεύσουν κάποιο φέσι με την νεκροκεφαλή των Ες Ες να ξέρουν οτι έχουμε στην Ελλάδα έναν εξαιρετικό άνθρωπο με διαπαραταξιακή αποδοχή που μπορεί να τους βοηθήσει:

Οντως εξαιρετικός γιατί δε νομίζω να υπάρχει κανένας άνθρωπος στην Ελλάδα που μπορεί να ισχυριστεί οτι έχει κοινούς φίλους την Σοφίας Σακοράφα/τον Τάσο Κουράκη/τον Αποστολο Κακλαμάνη και ταυτόχρονα τον Κωνσταντίνο Πλεύρη/τον Ζαφειρόπουλο ή τον Δήμτσα της ΜΚΟ Αλληλεγγύη. Κανένας άνθρωπος να κάνει εκδηλώσεις που αναφέρονται με κολακευτικά λόγια τόσο από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, όσο και η Εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος.
Κανένας εκτός από τον Ναντέρ αλ Αμπάντλα, προέδρου της ΕλληνοΠαλαιστινιακής Φιλίας. Εναν άνθρωπο που πρωταγωνίστησε στο Καράβι για τη Γάζα και έχει στενές σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Εναν άνθρωπο που πρωταγωνίστησε σε αντισημιτικές εκδηλώσεις της Πρεσβείας του Ιράν στις οποίες πρωταγωνιστεί ο Πλεύρης.

Ο κ.Αμπαντλα είναι και γιατρός. Ισως αυτός μπορεί να δικαιολογήσει το ανεπανάληπτο φαινόμενο μαζικής τύφλωσης στα καπέλα του Παππά και των φίλων του. Γιατί πλεον εγώ δε το δικαιολογώ. Αν ελπίζει ο αντιφασιστικός χώρος να κερδίσει ποτέ την αξιοπρέπεια του ας αρχίσει τουλάχιστον ανοίγοντας τα μάτια. Ισως – αφού εξαφανιστούν και οι τελευταίοι Εβραίοι – να αποφασίσει να δράσει κιόλας.

Γιατί αρνητής του Ολοκαυτώματος δεν είναι μόνο ο Πλεύρης. Είναι και το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών που ανεβάζει την Ημέρα Μνήμης συνεχείς αναρτήσεις για την Παλαιστίνη. Είναι το ΝΑΡ που μιλάει για Εβραϊκά Σκυλιά. Είναι το ΚΚΕ που κάνει διαδηλώσεις ενάντια στους Εβραίους. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που αρνείται να παρευρεθεί σε Ημέρες Μνήμης. Είναι οι ΑΚ που εκφοβίζουν τους Εβραίους του Βόλου γράφοντας στις συναγωγές τους. Είναι το Indymedia. Και δεν είναι ρητορική υπερβολή ο χαρακτηρισμός ως αντισημίτες – είναι η σκληρή πραγματικότητα που εμείς ζούμε και εσείς προσπαθείτε να εκλογικεύσετε.

 Abravanel, the Blog 

Ιστορική Μαρτυρία Αιματος για την άλωση της Λευκωσίας από υιο του Σουλεϊμαν το 1570

.

του Παντελή Καρύκα

Ο σουλτάνος Σελίμ Β’, ήταν γιός και διάδοχος του Σουλεϊμάν, του λεγόμενου μεγαλοπρεπή.

Αμέσως μετά την άνοδο του στον θρόνο αποφάσισε να εκστρατεύσει κατά της βενετοκρατούμενης Κύπρου. Την 1η Ιουλίου 1570 η τουρκική αρμάδα μεθόρμισε στον όρμο της Πάφου και την επομένη τα τουρκικά στρατεύματα αποβιβάστηκαν στη Λεμεσό, χωρίς να συναντήσουν αντίσταση. Αυτό ήταν λογικό καθώς ο Ενετός στρατιωτικός διοικητής του νησιού Έκτωρ Βαλιόνε, δεν διέθετε παρά 6.000 πεζούς και 500 ιππείς, έναντι 82.500 Τούρκων.
Ωστόσο παρά την γενναία αντίσταση Ενετών και Ελλήνων η πρωτεύουσα του νησιού Λευκωσία έπεσε στις 9 Σεπτεμβρίου 1570.

Να πως περιγράφει ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός τα της αλώσεως της Λευκωσίας στο χρονικό του : «Ωστόσο στις συνοικίες πολεμούσαν ανδρειωμένα ακόμα οι κάτοικοι και μάλιστα στο μέρος του αποστόλου Πέτρου και Παύλου, έμπροσθεν της καθεδρικής εκκλησίας των Ρωμαίων (των Ελλήνων), και στα πέριξ, όπου θανατώθηκαν πολλοί μοναχοί, και ιερείς του αυτού γένους, και δύο επίσκοποι Ρωμαίοι.

Ένα πλήθος μέγα δυστυχών έτρεχε στην πλατεία, κλαίγοντας και ολολύζοντας. Και ο εχθρός δεν άφηνε ζωντανό μήτε άνδρα μήτε γυναίκα μήτε βρέφος, τέλος πάντων ότι συναντούσε αφάνιζε με την μάχαιρα και έβλεπες σε μια στιγμή την ωραιότατη εκείνην πόλη ένα άμορφο θέαμα, στους δρόμους να τρέχει το αίμα, και να κοκκινίζει το έδαφος και σε κάθε λίγο διάστημα βουνά από θανατωμένους.

Ποίων τα κεφάλια, ποίων τα χέρια, ποίων ποδάρια διαχωρισμένα, ποίων το μυαλό έξω, ποίων τα εντόσθια χυμένα στη γη και ανακατεμένα με τους νεκρούς χοίρους, η τύχη των οποίων ήταν ίδια με των πολιτών. Παρελθούσης της ημέρας, όπου κατακτήθηκε η χώρα, έγινε παζάρι, και πρώτα πουλήθηκαν τα ωραία παιδιά και τα ωραία κορίτσια. Άρχισαν να καταισχύνουν τα παιδιά, τις παρθένες, τις τίμιες γυναίκες, και όσοι εναντιώνονταν τους έκοβαν τα κεφάλια».
Αυτά έκαναν οι Τούρκοι το 1570. Τα ίδια έκαναν το 1974

hellasforce.com

ΤΟ ΕΡΖΕΡΟΥΜ(ΘEΟΔΟΣΙΟΥΠΟΛΗ)Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΜΑΤΖΙΚΕΡΤ ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ Δ’ ΤΟΥ ΔΙΟΓΕΝΗ

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

Στις 24 Αυγούστου 1071, ημέρα Τετάρτη, ένα ανιχνευτικό απόσπασμα Βυζαντινών αψιμάχησε με ένα Σελτζουκικό, στα ανατολικά της λίμνης Βαν. Ο Ρωμανός, μη γνωρίζοντας πως έχει να κάνει με την εμπροσθοφυλακή του στρατεύματος του Αλπ Αρσλάν, την οποία διοικούσε ο Νιζάμ Αλ Μούλκ, υπασπιστής του σουλτάνου έστειλε τον επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας Νικηφόρο Βρυέννιο με μικρή δύναμη για να απωθήσει τους Τούρκους. Σύντομα ο Βρυέννιος, βλέποντας ότι μονάδες του ενεπλάκησαν σε ενέδρες και περικυκλώθηκαν από ισχυρές εχθρικές δυνάμεις, διέταξε υποχώρηση στο βυζαντινό στρατόπεδο. Ο αυτοκράτορας, μη έχοντας ακόμη πειστεί πως επρόκειτο για μονάδες του κυρίως σελτζουκικού στρατού, έστειλε τον αρμενικής καταγωγής Νικηφόρο Βασιλάκιο, δούκα της Θεοδοσιούπολης (σημ. Ερζερούμ) με πολύ ισχυρότερη δύναμη ιππικού εναντίον των Τούρκων, οι οποίοι τότε εφάρμοσαν τη συνήθη σε αυτούς τακτική της ψεύτικης υποχώρησης με σκοπό την ενέδρα. Ο Βασιλάκιος, περιφρονώντας τις βασικές αρχές της βυζαντινής τακτικής απέναντι στα πολεμικά τεχνάσματα των νομαδικών λαών, παρασύρθηκε σε ανεξέλεγκτη καταδίωξη των Τούρκων και τελικά έπεσε στην ενέδρα τους. Ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος, ενώ οι άντρες του έπεσαν νεκροί σχεδόν μέχρι τον τελευταίο.^[10]

Ο Βυζαντινός Στρατός των Παλαιολόγων

του Παντελή Καρύκα

Μετά την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους το 1204 και τη σύσταση του κράτους της Νίκαιας, ο Βυζαντινός Στρατός άλλαξε σε μεγάλο βαθμό. Αναγνωρίζοντας την αδυναμία του βυζαντινού ιππικού να αντιπαραταχθεί στους Λατίνους ιππότες, οι ηγέτες της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας συγκρότησαν «αλλάγια» μισθοφόρων ιπποτών, τα λεγόμενα «Λατινικά».

Το εγγενές ιππικό συγκροτούσαν οι «Στρατιώτες», οι οποίοι ήταν ιππείς. Ονομάζονταν και «Προνοιάριοι» γιατί ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες τους λάμβαναν εκτάσεις γης, τις λεγόμενες πρόνοιες.

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ! Πολεμοχαρείς δηλώσεις απο την Γερμανία…

Προβάρει ρόλο υπερδύναμης

ΓΕΡΜΑΝΙΑ – Με πολεμοχαρείς δηλώσεις χρησιμοποιεί πλέον την κυριαρχία της στην Ευρώπη ως βάση εξόρμησης στη διεθνή σκηνή, αλλά αυτή τη φορά για την προάσπιση των… ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Τις θέσεις Γκάουκ έσπευσε να στηρίξει ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας των Γερμανών Πρασίνων, Αντον Χοφράιτερ, ο οποίος εκτιμά ότι ο ειδικός ρόλος που είχε επί δεκαετίες η Γερμανία δεν υφίσταται πλέον

Του Μιχάλη Ψύλου

[1]Πριν από τέσσερα χρόνια, στις 22 Μαΐου του 2010, o τότε πρόεδρος της Γερμανίας Χορστ Κέλερ είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί μετά τον σάλο που είχαν προκαλέσει οι δηλώσεις του για την ανάγκη ανάληψης γερμανικής στρατιωτικής δράσης στο εξωτερικό για την προάσπιση των οικονομικών 
συμφερόντων του Βερολίνου. Πολύ νερό κύλησε από τότε στον Ρήνο και ο νέος πρόεδρος της Γερμανίας, Γιόαχιμ Γκάουκ, επανήλθε δριμύτερος. Τόνισε την ανάγκη να πάρουν και πάλι οι Γερμανοί τα όπλα στο εξωτερικό, αλλά αυτή τη φορά για την προάσπιση των… ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Αισθάνομαι ότι η χώρα μας ίσως θα έπρεπε να εγκαταλείψει την απροθυμία που επιβαλλόταν σε προηγούμενες δεκαετίες και να ταχθεί υπέρ ενός μεγαλύτερου αισθήματος ευθύνης» υπογράμμισε ο Γιόαχιμ Γκάουκ σε συνέντευξή του στη Γερμανική Ραδιοφωνία DLF, στη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στη Νορβηγία. Για να προσθέσει με έμφαση: «Εντούτοις σήμερα η Γερμανία είναι μια υγιής και αξιόπιστη δημοκρατία και ένα κράτος δικαίου. Στέκεται στο πλευρό των καταπιεσμένων και μάχεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε αυτόν τον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή για την επιβίωση αθώων ανθρώπων είναι μερικές φορές απαραίτητο να πάρεις τα όπλα». Ο δηλώσεις Γκάουκ δεν θα έπρεπε βέβαια να προκαλούν έκπληξη, με δεδομένο ότι στο πρόσφατο παρελθόν αρκετές γερμανικές κυβερνήσεις έχουν δώσει το πράσινο φως για τη συμμετοχή του γερμανικού στρατού σε αποστολές στο Αφγανιστάν κι αλλού. Αλλωστε ο ίδιος ο Γκάουκ είχε ζητήσει μόλις τον περασμένο Φεβρουάριο από το βήμα της Διάσκεψης του Μονάχου για την Ασφάλεια έναν πιο ενεργό στρατιωτικό ρόλο της Γερμανίας σε διεθνές επίπεδο.

Προφυλακιστέος ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Αρτέμης Ματθαιόπουλος

Προφυλακιστέος κρίθηκε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Αρτέμης Ματθαιόπουλος για την κατηγορία της ένταξης και διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης.

Ο ίδιος κατέθεσε στις ανακρίτριες δισέλιδο απολογητικό υπόμνημα και στη συνέχεια αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις.

About these ads

Διαδώστε το!

Οι χάρτες, ο κατακερματισμός και η τραγωδία της αραβικής Μέσης Ανατολής

30/06/2014Γιώργος ΓεωπόνοςΕπεξεργασίαΓράψτε ένα σχόλιοGo to comments

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ, http://www.philenews.com, http://www.mignatiou.com

Πρίν ένα περίπου χρόνο στους κυριακατικους Ταΐμς της Νέας Υόρκης (28/9/13) η Αμερικανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας με ειδίκευση στην Μέση Ανατολή, Robin Wright, δημοσίευσε ένα χάρτη συνοδευόμενο με ένα επεξηγηματικό και αναλυτικό κείμενο με τον εντυπωσιακό, αλλά και ταυτόχρονα προβοκατόρικο τίτλο, “Πώς 5 χώρες στη Μέση Ανατολή Μπορεί να Γίνουν 14″.

Ως κύριο αίτιο για τον πιθανό κατακερματισμό της Μέσης Ανατολής η Wright θεώρησε την λεγόμενη Αραβική Άνοιξη και κυρίως τον τρόπο με τον οποίο αυτή εκδηλώθηκε στη Συρία. Κατά την δημοσιογράφο η Συρία αποτελεί το στρατηγικό επίκεντρο της Αραβικής Μέσης Ανατολής και η κατάρρευσή της, από ισχυρό συγκεντρωτικό κράτος σε σεχταριστικά και φυλετικά φεουδάτα, λειτουργεί ως καταλύτης για την βαλκανιοποίηση του λοιπού Αραβικού χώρου.

Η αναβάθμιση των φρεγατών MEKO και η ανάκτηση του χαμένου προβαδίσματος του ΠΝ

30/06/2014Γιώργος ΓεωπόνοςΕπεξεργασίαΓράψτε ένα σχόλιο

Η παράδοση, στις 27 Αυγούστου 1997, των τριών πρώτων Φρεγατών Κατευθυνόμενων βλημάτων (FFG) τύπου Oliver Hazard Perry του Ναυτικού των ΗΠΑ (USN) στο Τουρκικό Ναυτικό (TDK), προσέδωσε σ’ αυτό, για πρώτη φορά, την ικανότητα Αντιαεροπορικού Πολέμου (AAW): Με το συγκεκριμένο όρο, προέλευσης USN, υπονοείται το σύνολο των ενεργειών που απαιτούνται με σκοπό την καταστροφή ή τον περιορισμό σε αποδεκτό επίπεδο της εχθρικής εναέριας και βληματικής απειλής. Ο Αντιαεροπορικός Πόλεμος ολοκληρώνει αμυντικές και επιθετικές ενέργειες κατά εχθρικών αεροσκαφών, με χρήση όπλων επιφανείας-αέρος και βλημάτων άμυνας θεάτρου, σε ένα ενιαίο και αδιάσπαστο σύνολο επιχειρήσεων.[1] 

“Πιο ναζί γίνεται”; Απίστευτες φωτογραφίες του Χρήστου Παππά υπαρχηγού της ΧΑ

28/06/2014Γιώργος ΓεωπόνοςΕπεξεργασίαΓράψτε ένα σχόλιοGo to comments

Νέες αποκαλυπτικές φωτογραφίες για τη δράση της Χρυσής Αυγής είδαν σήμερα το φως της δημοσιότητας και προστέθηκαν στα υπάρχοντα ντοκουμέντα για τον ναζιστικό χαρακτήρα της οργάνωσης.   

Τις φωτογραφίες δημοσιεύει η “Εφημερίδα των Συντακτών” που -όπως αναφέρει στο σχετικό ρεπορτάζ – δίνει μια μικρή απάντηση στο επιχείρημα περί φωτογραφιών τριάντα χρόνων, που είχε επικαλεστεί, μεταξύ άλλων, ο Χρήστος Παππάς. 

Στο σχετικό ρεπορτάζ, παρουσιάζονται πολύ πρόσφατες φωτογραφίες του παλιού υπαρχηγού της Χρυσής Αυγής, στις οποίες εμφανίζεται εξίσου φανατικός ναζιστής με το παρελθόν. Εκτός από το ότι ντύνεται με τη σβάστικα και φοράει ναζιστικό “φέσι”, μαθαίνει και στα παιδιά του να χαιρετούν ναζιστικά.

Ο Κεφαλλονίτης σατιρικός ποιητής και πεζογράφος Ανδρέας Λασκαράτος, (1811-1901)

Οι χριστιανοί σήμερα έχουν στην πουσνάρα (=σακούλα) τους

τριώ λογιώνε θρησκείες:

Μία που τήνε λένε και δεν τήνε κάνουνε.

Μία που τήνε κάνουνε και δεν τήνε λένε.

Και μία που, και τήνε λένε, και τήνε κάνουνε.

Η πρώτη είναι η θρησκεία του Χριστού,

η δεύτερη του Διαόλου,

η τρίτη τση Κοιλιάς.

Γνήσιο τέκνο της Κεφαλονιάς ο Ανδρέας Τυπάλδος Λασκαράτος γεννήθηκε το 1811. Η οικογένεια του ανήκε στις αριστοκρατικές οικογένειες της Κεφαλονιάς και ο πατέρας του Γεράσιμος Λασκαράτος είχε πολύ μεγάλη περιουσία. Ήταν λογικό ότι ο μικρός Ανδρέας είχε την ευκαιρία να μορφωθεί με τον καλύτερο τρόπο. Έμαθε ιταλικά και αρχαία ελληνικά και είχε δάσκαλο του τον Νεόφυτο Βάμβα. Είχε τη τύχη να γνωριστεί με τον λόρδο Μπάυρον, τον Διονύσιο Σολωμό, τον Ανδρέα Κάλβο. 

Σπούδασε νομικά αρχικά στην Ιόνιο ακαδημία και έπειτα στο Παρίσι και στη Πίζα. Επέστρεψε στη Κεφαλονιά στα 30 του και διορίστηκε δικαστής στο Ληξούρι αλλά η θέση δεν του ταίριαζε και γρήγορα παραιτήθηκε.

Το 1844 μετά το θάνατο του πατέρα του ο Ανδρέας Λασκαράτος κληρονόμησε τη μεγάλη πατρική περιουσία. Συνέχισε να ταξιδεύει και πρωτοτυπώνει ποιήματα του στην Αθήνα.Το 1856 δημοσίευσε το έργο Μυστήρια της Κεφαλλονιάς, το οποίο δημιούργησε μεγάλες αντιδράσεις και οδήγησε και στον αφορισμό του απο την εκκλησία. Τελικά αναγκάστηκε να φύγει για το Λονδίνο. Συνεχίζει να δημοσιεύει έργα του στην Αθήνα, στη Ζάκυνθο και τη Κέρκυρα. Με την επιστροφή του στη Κεφαλονιά καταδικάζετε για συκοφαντική δυσφήμιση και φυλακίζεται για 4 μήνες. Μεγάλες αντιδράσεις προκάλεσε το ποίημά του Νανάρισμα που αφορούσε τον διάδοχο του θρόνου. Κινδύνεψε πάλι να φυλακιστεί αλλά γλύτωσε αυτή τη φορά χάρη σε επιστολή του στο βασιλιά. Την απάντηση στον Αφορισμό, ακολούθησε νέα δίκη, όμως τελικά αθωώθηκε. Διάφορες επιχειρηματικές προσπάθειες του απότυχαν και είχε αρχίσει να έχει οικονομικά προβλήματα. Στα επόμενα χρόνια άρχισε να αναγνωρίζεται το έργο του και να τον εκτιμούν στον κύκλο του Παλαμά. Το 1873 ανακηρύχτηκε επίτιμο μέλος του συλλόγου Βύρων και το 1877 του Παρνασσού. Λίγο πριν το θάνατό του, με εισήγηση του τότε νέου Δεσπότη της Κεφαλονιάς, Γεράσιμου Δόριζα άρθηκε ο αφορισμός του. Πέθανε το 1901.

Ο Λασκαράτος σε όλη του τη ζωή αλλά και στο έργο του ήταν ένα ελεύθερο πνεύμα που διαπνέονταν από τις σύγχρονες ιδέες του φιλελευθερισμού. Το λογοτεχνικό του ύφος είναι πολύ επικριτικό, καυστικό και ελευθερόστομο, καθώς δεν υπακούει σε καθωσπρεπισμούς. Παρόλες τις διώξεις, τους αφορισμούς, τις φυλακίσεις και την κατασυκοφάντηση του, ποτέ δεν συμβιβάστηκε και ποτέ δεν έχασε τη μαχητικότητα του.

Μερικά από τα έργα του:

Το Ληξούρι εις τους 1836

Άρθρον Αον κατά της αγυρτείας. 1850.

Άρθρον Βον κατά της αγυρτείας. 1850.

Άρθρον Γον κατά της αγυρτείας. 1850.

Άρθρον Δον κατά της αγυρτείας. 1850.

Άρθρον Εον κατά της αγυρτείας. 1850.

Μας εσηκώσανε την ελευθεροτυπία… 1855.

Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς· ή σκέψεις απάνω στην οικογένεια, στη θρησκεία και στην πολιτική εις την Κεφαλονιά. 1856.

Οι καταδρομές μου εξαιτίας του Λύχνου. 1862.

Στιχουργική της γραίκικης γλώσσας. 1865.

Βίος του Ιωάννου του Χρυσοστόμου· 1866.

Απόκριση εις τον αφορεσμόν του κλήρου της Κεφαλονιάς των 1856. 1867

Η δίκη μου με τη σύνοδο. 1869.

Στιχουργήματα διάφορα. 1872.

Ιδού ο άνθρωπος. 1886.

Πηγή:

http://www.kefaloniainfo.com/kefaloniaisland/people/laskaratos/index.html

Ανδρέας Λασκαράτος

Μωροί, υπέρμαχοι της στασιμότητος, φονεύσετε αν θέλετε τον καινοτόμον. Αλλά να ξεύρετε ότι ο φόνος του καινοτόμου είναι η εγκαινίαση των αρχών του. Πειστική διά σας απόδειξη ο φόνος του καινοτόμου Ιησού.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ “ΙΔΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ”

 Ο Δημήτρης Ψαθάς γράφει για τον αφορισμό του Ανδρέα Λασκαράτου:

Η 2 Μαρτίου 1856 –μέρα του πρώτου αφορισμού του- είναι μια ημερομηνία εφιαλτική για τον Λασκαράτο. Απ’ το πρωί χτυπάνε νεκρικά οι καμπάνες όλων των εκκλησιών του νησιού. Κατά το μεσημέρι ο δεσπότης Σπυρίδων ο Κοντομίχαλος διαβάζει τον αφορισμό για το «βδέλυγμα της ερημώσεως» μέσα στην καθιερωμένη θρησκευτική παράταξη και πομπή, με τα μαύρα πισωμένα κεριά και μαύρα άμφια των παπάδων.

Η εντύπωση είναι τρομακτική. Ο θρησκόληπτος κι αμόρφωτος λαός είναι αγριεμένος σε τέτοιο σημείο εναντίον του «αφορεσμένου» ώστε κινδυνεύει κι η ίδια η ζωή του. Ήδη ένας απ’ τους «παπαδανθρώπους» τον έχει φτύσει μέσα στην αγορά. Η Αστυνομία του συνιστά να κλειστεί στο σπίτι του, τουλάχιστον σαράντα μέρες, ώσπου να κατευναστούν τα πνεύματα. Αλλά κι έτσι προφυλαγμένος κινδυνεύει να πεθάνει της πείνας μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του γιατί κανένας δεν του δίνει τρόφιμα, ούτε ψωμί.

Μετά δυο εβδομάδες η Αστυνομία του συνιστά να εγκαταλείψει την Κεφαλλονιά για να γλυτώσει τη ζωή του. Φεύγει κρυφά κι αποβιβάζεται στη Ζάκυνθο, όπου όμως τον αναγνωρίζουν δυο βαστάζοι συμπατριώτες του και τον φτύνουν. Κι ενώ μισοπεθαμένος εγκαθίσταται σ’ ένα σπίτι φιλικό του, ο δεσπότης Ζακύνθου του διαβάζει δεύτερον αφορισμό. Ωστόσο είναι τόσο το μεγαλείο του ανθρώπου αυτού ώστε… «σε τούτη την περίσταση, -όπως γράφει στην περίφημη απόκρισή του στον Αφορισμό- εγνώρισα διά πείρας εκείνο που είχα ακουστά ως τότες… εγνώρισα την φύση τη Θεϊκή της Συνείδησης και την άπειρη δύναμή της… Η συνείδησή μου με σήκωνε ψηλά και ψηλάθε μου έδειχνε έναν άνθρωπο ασχημισμένον από τους άλλους ανθρώπους, επειδή έλαβε την γενναιότητα να τους ειπή την ΑΛΗΘΕΙΑ».

απόσπασμα από άρθρο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΘΑ στο περιοδικό

ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ. 821, 15/9/1961

πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 4/9/1961

 Η φύση, πλάθουσα τον άνθρωπον, φαίνεται να έδειξε όλη της φειδωλία σε τούτο το μέρος, εις τη συνείδηση!

Τίποτα φρονιμώτερο από το να θέλης να ζήσης. Μα θέλε να ζήσης με αξιοπρέπεια.

Ενώ εις τον άνθρωπον εδόθη η ύψωσή του έως εις τα υπερφυή όντα, του αφέθη και η καταβίβασή του έως εις τα κτήνη και συχνά και παρακάτου ακόμη.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ “ΙΔΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ”

 Ο Χριστιανισμός σε μας τοποθετείται ανάμεσα στα πράγματα πολυτελείας. Δεν τον χρησιμοποιούμε παρά για κομπασμό και για να κάνουμε επίδειξη, όχι όμως για την καθημερινή χρήση στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ

 Οι χριστιανοί σήμερα έχουν στην πουσνάρα (=σακούλα) τους τριώ λογιώνε θρησκείες:

Μία που τήνε λένε και δεν τήνε κάνουνε.

Μία που τήνε κάνουνε και δεν τήνε λένε.

Και μία που, και τήνε λένε, και τήνε κάνουνε.

Η πρώτη είναι η θρησκεία του Χριστού, η δεύτερη του Διαόλου, η τρίτη τση Κοιλιάς.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ “ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ”

από το ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 Ύψωσε την ψυχή σου και την φαντασίαν σου εις τα απειράριθμα ηλιακά συστήματα του απείρου Παντός. Ιδές εις αυτά όλα ενωμένα ένα μόριον της Μεγαλειότητος του Θεού, και στοχάσου ενταυτώ ότι τα χριστιανικά μπαίγνια πιστεύουνε, πως τον θεόν εκείνον τόνε γνοιάζει τι μαγερεύουμε και τι τρώμε, διά να μας ανταμοίψη ή να μας παιδέψη!… Οποία μπαιγνιοσύνη…

“ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ”

από το http://1hellinas.pblogs.gr/2007/12/andreas-laskaratos.html

“Συμβουλές προς νέο πρωθυπουργό”

Στις 18 Ιουνίου 1892 ο Ανδρέας Λασκαράτος δημοσίευσε επιστολή προς τον Χαρίλαο Τρικούπη, που μόλις είχε κερδίσει θριαμβευτικά τις εκλογές, γράφοντας μεταξύ άλλων:

Καλεσμένος όθεν ως τοιούτος σήμερον να κυβερνήσης το Έθνος σου, δεν σου πρέπει κόμμα. Το κόμμα ήθελε σε καταβιβάσει. Δεν σου πρέπουν ρουσφέτια. Τα ρουσφέτια ήθελε σε αμαυρώσουν.

Γνωρίζω καλά ότι κυβερνάς Ρωμηούς, οι οποίοι βάνουν όρο της υποστηρίξεώς των τα ρουσφέτια. Αλλά οι αδιαφορούντες άφινε να σε ρίχνουνε. Κάθε σου πτώση θέλ’ είναι πρόδρομος μεγαλειτέρας ανυψώσεώς σου, και κάθε πτώση και ανύψωσή σου θέλ’ είναι μάθημα διά το ανήλικον Έθνος μας. (…)

Οι Ρωμηοί δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι. Είναι μεταξύ τους και έντιμες εξαιρέσεις. Συ δε τώρα -πλέον με πείραν αρκετήν των συνεθνήτων σου- μπορείς εύκολα να εκλέξης όχι πλέον μεταξύ του πρώην κόμματος, αλλά μεταξύ των πολιτευομένων συνεθνήτων σου τους ικανώτερους και τιμιώτερους, οι οποίοι θεμένοι στην κυβερνητικήν σου μηχανήν, ήθελ’ είναι ζωοδότειρο δρόσισμα στη μαραμένη και ταπεινωμένην Ελλάδα.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ εφημερίδα ΑΣΤΥ, 18/6/1892

(από την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ του ΣΠ. Β. ΜΑΡΚΕΖΙΝΗ – Εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ)

Το πολιτικό μεθύσι μ’ έζησε και θα με ζήσει

μ’ ενθουσιάζει, με τραβάει και ζιζάνια μου φυσάει,

κι είναι μέθη αγαπητή που μου ευφραίνει την ψυχή.

Θέλω επιρροή στον Τόπο. Τήνε θέλω μ’ ό,τι τρόπο.

Να μπορώ να μεταθέτω δικαστάς, και να διαθέτω

θέσες στους ευνοϊκούς μου, και να διώχνω τους εχθρούς μου.

Θέλω να ‘χω κι εξουσία, πέτε τήνε και μανία,

μα γι’ αυτήνε ξεψυχώ θέλω να κυριαρχώ.

Τι τη θέλω τη ζωή αν δεν έχω επιρροή;

Τι την θέλω την Πατρίδα, χωρίς εξουσίας ελπίδα;

Να με δει εξουσιαστή η Πατρίδα, και ας χαθεί.

Λυτρωτή της να με κράξει, και, στο Διάολο, ας βουλιάξει.

Εμέ η δόξα μου να ζήσει, και το Έθνος ας ψοφήσει.

Τση εξουσίας το μεθύσι ως κ’ εκειό το θέλει η φύση

κι αν η φύση μας το θέλει, σαν το θέλω, τι σας μέλλει

ηθικοδιδάσκαλοί μας; Μήπως οι αντιπρόσωποί μας

ή όσοι άλλοι κυριαρχούνε άλλο μέτρο αυτοί βαστούνε;

Όλοι παν τον ίδιο δρόμο, με τον εδικό μου νόμο,

και σκουντρούνε τον πλησίον τους όλοι, για το μεγαλείον τους.

Ω θρησκεία σεβαστή, έλα βόηθα μου κι εσύ,

ν’ ανεβώ στην Εξουσία. Έλα, έλα, βόηθησέ με

και στον όχλο σύστησέ με δωσ’ μου βάιο ναν το βάλω

κια μ’ εκείνο να προβάλω χριστιανός λειτουργημένος

κι έτσι να ‘μαι ψηφισμένος, εις την πρώτη εκλογή,

για οποιαδήποτε Αρχή. Γιατί εγώ σε προσκυνώ,

και με ζήλο σε ακλουθώ για την μόνη επιθυμία

ν’ αξιωθώ την Εξουσία.

Τσ’ εξουσίας το μεθύσι, ως κ’ εκειό το θέλει η φύση.

Είναι η φύση που το θέλει κι ό,τι πείτε δε με μέλλει.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ “ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΘΥΣΙ”

(από το gerontakos.blogspot.com)

Αν ο Χριστός οργίσθηκε τόσο επειδή οι Εβραίοι εμπήκανε στο ναό να πουλήσουν πιτσούνια, πόσο δεν ήθελε οργισθή τώρα να βλέπη τους Χριστιανούς να χτιούνε Ναούς για να πουλούνε θρησκεία!

Κυρίως, σε δύο περίστασες οι χριστιανοί κάνουν επίδειξη Χριστιανικής θρησκείας, 1ον όταν κανείς τούς αδικήσει και θέλουνε να δείξουνε το τρομερόν της αδικίας οπού τους εγίνηκε· 2ον όταν ετοιμάζονται ν’ αδικήσουν κανένανε και έχουνε χρεία να υποκριθούνε χρηστότητα, για ν’ απατήσουνε το υποκείμενο που σχεδιάζουνε ν’ αδικήσουνε.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ «ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑΣ»

από το ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Οι φαντασίες μπαίνουν εύκολα στα κούφια κρανία· στην είσοδο δεν είναι νους θυρωρός· και μέσα βρίσκουν ευρυχωρία. 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ

από το ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

 Φιλελεύθερος είναι βέβαια εκείνος που αυθορμήτως ζητεί να δώσει ελευθερίες. Εκείνος οπού ζητεί να λάβει ελευθερίες, ημπορεί να είναι, αλλά μπορεί και να μην είναι φιλελεύθερος.

Η αλήθεια μέσα στο στήθος εκείνου που δεν τολμάει ναν την ειπεί είναι σαν τα χρήματα μέσα στο σεντούκι εκείνου που δεν τολμάει ναν τα ξοδεύει. Αλήθεια και χρήματα, δεν ωφελούν παρά όταν διαδίδονται, εξοδεύονται.

Εκείνος οπού δεν θυσιάζει την υπόληψή του στη συνείδησή του, δεν ημπορεί να ’πωθεί τίμιος άνθρωπος. Η υπόληψη όταν είναι προσπαθισμένη, είναι αξιοκαταφρόνητη. Η υπόληψη πρέπει να έρχεται μόνη της και αγύρευτη· και πρέπει να είναι το αποτέλεσμα της αξίας· όχι ο σκοπός του ανθρώπου.

Δεν είναι αμφιβολία. Ο Θεός έκαμε όλα τα καλά· ο Διάολος έκαμε όλα τα κακά. Ο Θεός έκαμε τις ευκολίες· ο Διάολος έκαμε τες δυσκολίες. Ο Θεός έκαμε τα φαγητά· ο Διάολος έκαμε τες νηστείες. Ο Θεός έδειξε τον γάμον· ο Διάολος έβαλε τα ’μπόδια στον γάμον. Ο Θεός έδωσε το Ορθό Λογικό· ο Διάολος έμπηξε τες πρόληψες. Ο Θεός είπε, «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε»· ο Διάολος είπε, «γενόσθενε καλόγηροι και κλειόσθενε». Ο Θεός έκαμε την Παράδεισο· ο Διάολος έκαμε την Κόλαση. Ο Θεός έκαμε την Εκκλησία· ο Διάολος έκαμε τους Παπάδες.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ»

από το ΣΠΟΥΔΑΣΤΗΡΙΟ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Πηγή:

http://logomnimon.wordpress.com/%CE%B1-%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%83/