Ετικέτες

Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου 2011

21 Φεβρουαρίου 1913: Η Απελευθέρωση των Ιωαννίνων





Ο Ελληνικός Στρατός του 1912, διαθέτοντας σχετικά περιορισμένες δυνάμεις και όντας υποχρεωμένος να διεξάγει επιχειρήσεις σε δύο μέτωπα, της Μακεδονίας και της Ηπείρου, δεν ήταν δυνατό να αναλάβει επιθετικές ενέργειες ταυτόχρονα και προς τις δύο αυτές κατευθύνσεις. Έτσι αποφασίστηκε να δοθεί προτεραιότητα στην απελευθέρωση της Μακεδονίας, αφού το επέβαλλαν σοβαροί εθνικοί λόγοι.
Στην Ήπειρο διατέθηκε αρχικά δύναμη μιας μεραρχίας περίπου, υπό τον Αντιστράτηγο Σαπουντζάκη Κωνσταντίνο, με αμυντική κυρίως αποστολή που απέβλεπε στην εξασφάλιση της μεθορίου, η οποία άρχιζε από το Άκτιο (στον Αμβρακικό κόλπο), περνούσε από την Άρτα και κατέληγε στα Τζουμέρκα, συνολικού αναπτύγματος 150 χιλιομέτρων περίπου.

Ειρήσθω Στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων μας


Ειρήσθω Στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων μας

Π Ε Μ Π Τ Η , 21η Φεβρ. 1913, μετά από 4μηνη πολιορκία και πολύνεκρες μάχες, ο Ελληνικός Στρατός μπήκαμε απελευθερωτές στα Γιάννενα, τερματίζοντας αιώνων τουρκική σκλαβιά. Το «μπήκαμε» σκοπίμως πρώτο πληθυντικό. Επειδή στους απελευθερωτικούς Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, με πρωθυπουργό τον Ελευθέριο Βενιζέλο που υπερδιπλασίασε την Ελλάδα μας, μετείχαμε εθελοντές πολεμιστές οι όπου γης Έλληνες. Μαζί κι οι υπόδουλοι στους Εγγλέζους, Έλληνες Κύπριοι:

ΛΕΩΝ

Να προσθέσω και κάτι άλλο, που έχει σχέση τόσο με την ναυτική μας παράδοση, όσο και με την τουριστική ανάπτυξη:

To 1999 πουλήθηκε για παλιοσίδερα το αντιτορπιλικό τύπου Cannon “Λέων”, ένα απο τα μυθικά τρία “θηρία” (Λέων ,Αετός, Ιέραξ).

Σε λήθη η ναυτική μας παράδοση



Της Μαργαρτιας Πουρναρα
Το επίκαιρο θέμα της εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών που βρίσκονται στον ελληνικό υποθαλάσσιο χώρο, μας ανάγκασε να μάθουμε προσφάτως τι θα πει ΑΟΖ και να αντιληφθούμε τη σημασία της υφαλοκρηπίδας. Χάρτες του Αιγαίου και του Ιονίου, με τεράστια «μπαλώματα» στην υποθετική θέση των κοιτασμάτων, προβάλλονται συνεχώς στην τηλεόραση και δημοσιεύονται στις εφημερίδες. Ομως, αν και το κράτος μας βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνιακό αγώνα για τα γεωστρατηγικά ζητήματα, ξεχνά την τεράστια βαρύτητα της πολιτιστικής διπλωματίας.
 Αποδεικνύεται ότι η Ελλάδα δεν έχει συγκροτημένη πολιτική για το πώς θα προβάλλει, εντός και εκτός συνόρων, τη μακραίωνη και πολυσχιδή ιστορία της στη θάλασσα. Στα ίδια ύδατα, ο βυθός των οποίων κρύβει ενδεχομένως πετρέλαιο ή φυσικό αέριο, έγιναν –λησμονημένα σήμερα– ναυτικά κατορθώματα και αρμένισαν για αιώνες ελληνικά πλοία. Χώρες με αντίστοιχα τρανή ναυτική ιστορία όπως η Βρετανία, η Ισπανία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, η Σουηδία ακόμη και η Τουρκία, έχουν καταφέρει να αξιοποιήσουν τα παλιά τους σκαριά ή πολεμικά πλοία, να φτιάξουν σπουδαία μουσεία και να κατοχυρώσουν με αυτόν τον τρόπο τη ναυτική τους οντότητα.

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

Η/Π.Α (ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΣ)



Χρήστο Βούλγαρη (6:26μμ), πολύ πετυχημένος ο παραλληλισμός με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ευελπιστούμε ότι θα έχουν και την ίδια τύχη, δηλαδή διαμελισμό. Για την Καλιφόρνια, οι υπόλοιποι Αμερικάνοι ήδη λένε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ότι αυτή μιά μέρα θα γίνει ξεχωριστό κράτος (στο μυαλό τού μέσου Καλιφορνέζου κάτι τέτοιο δεν χτυπάει καθόλου άσχημα). Το δε Τέξας, έχει εξ αρχής άρθρο στο πολιτειακό του σύνταγμα που λέει ότι όποτε θελήσει μπορεί να αποχωρήσει από τις ΗΠΑ. Κι αν συνυπολογίσεις και τα μίση μεταξύ βορείων - νοτίων, που ακόμα υποβόσκουν και το διαπιστώνεις με την παραμικρή αφορμή, καταλαβαίνεις ότι αν αυτή η χώρα περάσει κάποιο χοντρό λούκι, οι φυγόκεντρες δυνάμεις θα είναι πολύ ισχυρές. Αυτό θα θέλω να ζω όταν γίνει για να το δω. Γιατί είναι πολύ γλυκό να βλέπεις αυτόν που σκάβει το λάκκο τού αλλουνού να πέφτει ο ίδιος μέσα...

Αποδομησμός



ΚΛΕΙΩ ,ΜΟΥΣΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΡΙΑΣ

20 Φεβρουαρίου 1822: Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ


20 Φεβρουαρίου 1822: Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ – Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΛΩΝ

Στις αρχές του 1822 ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος με αρχηγούς τον αντιναύαρχο Καρά Πεπέ Αλή και τον αιγύπτιο υποναύαρχο Ισμαήλ Γιβραλτάρ βγήκε από τον Ελλήσποντο με διαταγή να πλεύσει προς την Πάτρα, προκειμένου να ανεφοδιάσει τους πολιορκούμενους από τους έλληνες επαναστάτες, Τούρκους. Στο κατόπι του βρέθηκε στόλος 63 ελληνικών πλοίων από τα Ψαρά, την Ύδρα και τις Σπέτσες με αρχηγούς τον Νικολή Αποστόλη, τον Ανδρέα Μιαούλη και τον Γκίκα Τσούπα.
Στις 15 Φεβρουαρίου ο τουρκικός στόλος ναυλόχησε στο λιμάνι της Πάτρας, λόγω κακοκαιρίας. Ο Ανδρέας Μιαούλης, που είχε αναλάβει τη διοίκηση της ελληνικής αρμάδας, θεώρησε ότι ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για επίθεση.
Το πρωί της 20ης Φεβρουαρίου οι τουρκοαιγύπτιοι είδαν έκπληκτοι να κανονιοβολούνται από τα μικρά ελληνικά πλοία και μάλιστα υπό φοβερή τρικυμία. Έπειτα από ναυμαχία πέντε ωρών, μία τουρκική φρεγάτα καταστράφηκε ολοκληρωτικά και πολλά άλλα πλοία υπέστησαν σημαντικές ζημιές. Πολλοί Τούρκοι βρήκαν το θάνατο ή τραυματίστηκαν σοβαρά.
Ο τουρκικός στόλος, μετά την αποχώρησή του από την Πάτρα, κατέφυγε στη Ζάκυνθο, η οποία ευρίσκετο υπό αγγλική διοίκηση. Όταν οι Έλληνες έπλευσαν εκεί για να επαναλάβουν την επίθεσή τους, εμποδίστηκαν από τους Άγγλους, που προφασίστηκαν την ουδετερότητα του νησιού. Ο ελληνικός στόλος επέστρεψε στις 24 Φεβρουαρίου και αγκυροβόλησε στο Μεσολόγγι, έτοιμος για να νέα αναμέτρηση.
Η Ναυμαχία της Πάτρας, στην οποία έλαμψε το άστρο του Ανδρέα Μιαούλη, υπήρξε γεγονός μεγάλης σημασίας για τον κατά θάλασσα αγώνα των Ελλήνων, παρά τις μικρές τουρκικές απώλειες. Ήταν η πρώτη φορά που ελληνικά πλοία αντιμετώπισαν κατά παράταξη τον στόλο του Σουλτάνου, χωρίς να χρησιμοποιήσουν πυρπολικά.

Ειδικές Δυνάμεις: Το Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών.


Ειδικές Δυνάμεις: Το Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών.

Ήταν λίγο πριν από το τελευταίο φως μιας σχετικά ήρεμης βραδιάς του Σεπτέμβρη του 1982. Μέσα σ’ ένα C-130 βρισκόμουν στον αέρα, “φασκιωμένος” μέσα στην εξάρτηση του αλεξιπτώτου μου, με το όπλο στο πλευρό μου, ένα “σπαστό” FN PARA 7,62 χιλ. και με το Μπέργκεν μου αγκιστρωμένο ανάμεσα στα πόδια μου, μαζί με την ομάδα μου. Ήμουν ομαδάρχης της 1ης Ειδικής Ομάδας του Ειδικού Τμήματος Αλεξιπτωτιστών (1ης ΕΟ/ΕΤΑ)! Το σκεφτόμουν με μεγάλη ικανοποίηση! Ήμουν στο ΕΤΑ!
Μερικές εβδομάδες πριν, είχα αναλάβει καθήκοντα, προερχόμενος από την Γ’ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών. Για μένα ήταν κάτι που περίμενα και το ποθούσα! Δεν πήγαν χαμένοι κάτι μήνες που προηγήθηκαν με εντατική εκπαίδευση στη Γερμανία, στο “Διεθνές Σχολείο Περιπόλων Μακράς Ακτίνας Δράσεως” (International Long Range Reconnaissance Patrol School, ILRRPS).
Μόλις επιστρέψαμε, 4 τον αριθμό, νεαροί καταδρομείς, ο Ταγματάρχης, επιτελής του 3ου Γραφείου της ΔΕΔ τότε και γενναίος πολεμιστής στην Κύπρο το ’74, αμέσως μου είπε δείχνοντάς με το δάκτυλο, “εσύ κύριε… ετοιμάσου για το ΕΤΑ. Θα πας τώρα στη Μοίρα σου στο νησί και θα ακολουθήσει η διαταγή τοποθέτησης..”. Στη συνέχεια μας παρουσίασε στον Στρατηγό όπως συνηθίζεται.
Όταν παρουσιάσθηκα στο ΕΤΑ, ο Λοχαγός διοικητής του Τμήματος, με το αρειμάνιο μουστάκι, με δέχθηκε εγκάρδια και με ενημέρωσε για τα νέα μου καθήκοντα. Γνωριζόμασταν από παλιά και είχαμε κάτι κοινό. Την εκπαίδευση στο ILRRPS. Μιλούσαμε την “ίδια γλώσσα”! Τότε είχε πρωτοξεκινήσει η εκπαίδευση στη Γερμανία και είχε αρχίσει η προσπάθεια βελτίωσης της εκπαίδευσης και εξειδίκευσης στον τομέα της ειδικής αναγνώρισης, ιδιαίτερα για το προσωπικό του ΕΤΑ.
Οι καλύτεροι εκπαιδευτές ειδικών δυνάμεων, ενός, από τους καλύτερους στρατούς στον κόσμο, οι SAS, μας δίδαξαν πολλά σε όλο σχεδόν το φάσμα των ειδικών επιχειρήσεων. Εκπαίδευση απαιτητική, σκληρή, με αυστηρή αξιολόγηση στο κάθε τι. Αναγνώριση υλικού, εγκατάσταση παρατηρητηρίου, τακτική περιπόλων, ενέδρες, ταχεία καταρρίχηση, αεροκίνητες επιχειρήσεις, επιβίωση διαφυγή, καταστροφές, προσανατολισμός και τήρηση κατευθύνσεως, CQB, ήταν κάποια από τ’ αντικείμενα που κάναμε τότε, με πολλές ασκήσεις. Ομάδες εθνικές, σχεδόν απ’ όλα τα κράτη του ΝΑΤΟ συμμετείχαν στο σχολείο και η εκπαίδευση έπαιρνε “χρώμα” συναγωνισμού μερικές φορές. Πραγματικά μία πολύ καλή εκπαίδευση! Ας μη μακρηγορήσω όμως άλλο γι’ αυτό.
Τότε το ΕΤΑ, ήταν ένας Λόχος στην ουσία, εντεταγμένος στη Σχολή Αλεξιπτωτιστών. Έξι ομάδες ενεργές και οι υπόλοιπες επιστρατευόμενες. Κάθε ομάδα είχε 2-3 μόνιμους και οι υπόλοιποι έφεδροι. Αλλά τι έφεδροι! Υπαξιωματικοί από τις Μοίρες Αλεξιπτωτιστών, με πολλά άλματα, άριστη επίδοση στην ειδικότητά τους, καλογυμνασμένοι, άριστοι σκοπευτές, εθελοντές, διαλεγμένοι από τον διοικητή του ΕΤΑ! Μάλιστα! Τότε, ο διοικητής διάλεγε τους κομάντος για το Τμήμα, όπως οι διοικητές των Μοιρών επέλεγαν τους υποψήφιους υπαξιωματικούς τους από τους καλύτερους καταδρομείς της μονάδας. Η θητεία όμως, ήταν 24 μήνες και μπορούσαν να γίνουν αυτά.
Όσο για εκπαίδευση, δεν “παιζόμασταν” με τίποτα! Πολλά χιλιόμετρα τρέξιμο, πολύωρες πορείες, βολές, καταστροφές, με κάθε λεπτομέρεια ασκήσεις τοπογραφίας, διαβιβάσεις, πολλά, πάρα πολλά άλματα, πρώτες βοήθειες, επιβίωση, ορεινός αγώνας, χειμερινή διαβίωση ,αμφίβια εκπαίδευση και οτιδήποτε άλλο είχε το “μενού” των οδηγιών εκπαίδευσης της ΔΕΔ. Ειδικά η εκπαίδευση των διαβιβάσεων γινόταν επί ένα μήνα και τότε είχαμε τα μόρς. Όλοι έπρεπε να “πιάνουμε” τουλάχιστον 80 γράμματα το λεπτό, αν θέλαμε να σταθούμε μέσα στην ομάδα μας.
Οι ασκήσεις, αλλά κυρίως οι αναγνωρίσεις συνεχείς! Να φαντασθείτε ότι οι 7 μήνες τον χρόνο, ήταν “έξω” από την έδρα μας. Τη μεθόριο, από το άκρο δυτικό στην Ήπειρο, μέχρι το ανατολικότερο σημείο του Έβρου την είχαμε “περπατήσει” κατά διαστήματα και ξέραμε και το μικρότερο μονοπάτι.
Η πόρτα του C-130 άνοιξε και ο load master έδειξε με νεύμα ότι είχαμε χρόνο 10 λεπτά. Το αεροπλάνο ήταν γεμάτο αλεξιπτωτιστές, ομάδες του ΕΤΑ και της 1ης ΜΑΛ, δεν ήμασταν μόνοι! Κάποιοι θα έπεφταν μαζί μας, και οι άλλοι σε άλλη ζώνη ρίψεως ανατολικότερα! Συμμετείχαμε σε άσκηση ειδικών δυνάμεων μεγάλης κλίμακας στη βόρειο Ελλάδα! Ο δροσερός νυκτερινός αέρας μας κτύπησε στο πρόσωπο. Οι αρχηγοί ρίψεως, ξεκίνησαν την διαδικασία, το κόκκινο φως σε λίγο έγινε “πράσινο” συνοδευόμενο από διαπεραστικό ήχο, από αυτούς που “σπάνε” τα νεύρα. Είχα ήδη φτάσει πρώτος στην πόρτα, κοίταξα από πίσω την ομάδα, και ευχαρίστως, έσπρωξα τον εαυτό μου στο κενό, για να ηρεμήσω από το θόρυβο. Ο αέρας από το πέσιμο με κτύπησε απότομα ανάμεικτος με καυσαέρια από το αεροπλάνο, μέχρι τη στιγμή που με το…”104″, όπως όλοι οι αλεξιπτωτιστές μετράνε από μέσα τους,άνοιξε ο θόλος με ένα καθησυχαστικό θρόισμα.
Αισθάνθηκα πιο ήρεμος, και άρχισα να κοιτάω γύρω μου, για να εντοπίσω τους άνδρες της ομάδας μου αλλά και τον αμυδρό φωτισμό της ζώνης, Μαύρο σκοτάδι, απελευθέρωσα το φόρτο μου που κρεμάστηκε λίγα μέτρα πιο κάτω και περίμενα το χτύπημά του στο έδαφος, για να ετοιμαστώ για προσγείωση. Με έκπληξη άκουσα παφλασμό νερού και πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσω, βρέθηκα μέσα στα νερά ενός… οριζώνα! Εκεί πέσαμε όλοι και γίναμε μούσκεμα! Τα δύσκολα τώρα άρχιζαν. Αποστολή: Διείσδυση σε εχθροκρατούμενη περιοχή, εγκατάσταση παρατηρητηρίου, συλλογή πληροφοριών και διαβίβαση στη βάση! Αυτό σήμαινε νυκτερινή κίνηση για 70 χιλιόμετρα, σε 2 νύκτες και στη συνέχεια οργάνωση του παρατηρητηρίου, σε μία διάβαση, κάπου στα βορειοανατολικά. Μη βλέπετε που τα λέω αόριστα! Δεν έχουν νόημα τα τοπωνύμια, αλλά είχαμε κάνει πολύ καλή προετοιμασία και είχαμε απομνημονεύσει σχεδόν τα πάντα! Έτσι δούλευε το σύστημα. Δεν είχαμε τότε GPS και όλα γίνονταν με χάρτη και πυξίδα.
Βρεγμένοι, τακτοποιήσαμε το φόρτο, ελέγξαμε τον οπλισμό και τα υλικά μας, ιδιαίτερα τον ασύρματο
που ήταν αδιαβροχοποιημένος… ως ΒΟΕ, και γρήγορα απομακρυνθήκαμε από το σημείο, αφού παραδώσαμε τα αλεξίπτωτα σε εκπροσώπους της κοντινής Μοίρας Καταδρομών, που είχε αναλάβει την οργάνωση της ζώνης και θέματα ασφαλείας. Άσκηση ήταν! Μετά από λίγο σταματήσαμε για επανέλεγχο, προσανατολισμό, και αναφορά, όλα τυποποιημένα. όλοι γνώριζαν τις διαδικασίες και τα καθήκοντά τους. Ο ανιχνευτής μπροστά, πίσω ο ομαδάρχης , παραπίσω ο διαβιβαστής, ο νοσοκόμος, ο καταστροφέας, ο βοηθός ομαδάρχη. Σηματοδοσία σε κάθε περίπτωση, στις στάσεις ασφαλείας, ο καθένας έπαιρνε τον τομέα του, σε χαρακτηριστικά σημεία γινόταν επαλήθευση και καθορίζονταν σημεία ανασυγκρότησης σε περίπτωση αποκάλυψης, κίνηση με εγρήγορση, γιατί ξέχασα να πω, ότι ο “εχθρός” ήταν αυτή η βόρεια Μοίρα Καταδρομών που είχε τη φήμη και εξακολουθεί να την έχει, των “ζόρικων” κομάντος.
Ξέραμε ότι μας ψάχνουν και σε οποιαδήποτε στραβοτιμονιά θα είχαν μεγάλη χαρά να μας πιάσουν σαν “λάφυρο πολέμου”. Τα καταφέραμε όμως! Περάσαμε απαρατήρητοι, κινούμενοι πάντα μακριά από δρόμους διαλέγοντας κυρίως αντερείσματα και εκμεταλλευόμενοι το πλήθος των ατραπών που υπήρχαν και όλα τα “διαβολορέματα” όνομα και πράγμα! Η εκπαίδευσή όμως, μας είχε προσθέσει την αυτοπεποίθηση ότι μπορούμε να εκτελέσουμε αυτό που μας ζητήθηκε να κάνουμε. Δοκιμάζαμε τις ικανότητές μας και το ξέραμε. Δεν υπήρχε διαχωρισμός μονίμων και εφέδρων Ήμασταν ένα! Μας ένωνε η εμπιστοσύνη στις ικανότητες του ενός προς τον άλλον, η φιλία και ο αλληλοσεβασμός. Οι βαθμοί ήταν προσθετικοί στην ιεραρχία. Πιο πολύ όμως μέτραγαν οι ικανότητες και δεν μπορούσε να σταθεί κάποιος στο τμήμα, μόνο γιατί ήταν βαθμοφόρος. Αν δεν ήσουν “καλός” έπρεπε να φύγεις!
Και η ομάδα μου ήταν πολύ καλή! Ο ανιχνευτής μου ένας Κρητικός, άνθρωπος του βουνού που με κλειστά μάτια έβρισκε μονοπάτια! Ο διαβιβαστής μου , “μαρκόνι” σκέτο, με 110 γράμματα το λεπτό, από το Γαλαξίδι, ο νοσοκόμος μου Μακεδόνας, άριστος γνώστης, ο καταστροφέας Πειραιώτης γεννημένος για την.. καταστροφή και ο βοηθός μου “βατράχι” από τη Δράμα δεξί μου χέρι! Είχαμε από παντού εκπροσώπηση. Σημασία όμως είχε ότι μπορούσα να συνεννοηθώ με τα μάτια μαζί τους και “δεθήκαμε” σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Την δεύτερη νύκτα, γύρω στις 3 το πρωί, φτάσαμε στον προορισμό μας και στήσαμε το παρατηρητήριο. Περνούσαν από τον δρόμο αμάξια στρατιωτικά και πολιτικά και έπρεπε να αναφέρουμε κάθε κίνηση. Αυτό κάναμε! Ο ασύρματος λάμβανε από την βάση, όποτε τον ανοίγαμε. Η βάση “μιλούσε” συνεχώς, προς κάθε κατεύθυνση. Εμείς παίρναμε αυτό που μας ενδιέφερε και δίναμε πολύ γρήγορα, αυτά που είχαμε. Ποτέ δεν ξεπερνούσαμε το λεπτό, γιατί θα μας εντόπιζαν. Να γιατί έπρεπε να γνωρίζουμε τα μορς και πολλά γράμματα το λεπτό! Τα μηνύματα κρυπτογράφονταν, μετατρέπονταν σε ομάδες γραμμάτων και έφευγαν. Όλοι έπρεπε να ξέρουν την διαδικασία μέσα στην ομάδα. Δεν μας πήραν ποτέ “μυρωδιά”. Μόνο ο Λοχαγός ήξερε, που είχε έλθει κατόπιν ραντεβού, να μας δει.
Η άσκηση κράτησε μία εβδομάδα για να ακολουθήσει κάποια άλλη και μετά άλλη. Εμείς , γινόμασταν όλο και πιο “κολλητοί”. Και όταν ερχόταν ο καιρός του αποχαιρετισμού, είτε με απολύσεις είτε με μεταθέσεις, ανταλλάσαμε τηλέφωνα, διευθύνσεις και προσπαθούσαμε να διατηρούμε επαφή, ακόμη μέχρι και σήμερα! Οι δεσμοί των καταδρομέων είναι ισχυροί. Μέσα σε τέτοια τμήματα είναι ισχυρότεροι.
Θυμάμαι πως διαμορφώθηκε το σημερινό έμβλημα του ΕΤΑ! Ο Λοχαγός, ένας αψύς, σκληρός κομάντος ήθελε μέσα σε όλα τ’ άλλα να δημιουργήσει και ένα ξεχωριστό σήμα για το Τμήμα. Είχαμε βγάλει το σχολείο ILRRPS,αυτός είχε κάνει και εκπαιδευτής εκεί και υιοθέτησε τον αετό, που είχε σαν σήμα το σχολείο, προσαρμόζοντας τον με το αλεξίπτωτο ελευθέρας πτώσης. Το έμβλημα “έπιασε” και διατηρήθηκε μέχρι σήμερα.
Πέρασαν τα χρόνια, αλλά παρακολουθούσα πάντα την εξέλιξή του Τμήματος, από όποια θέση και αν ήμουν. Το Τμήμα μεγάλωσε, έγινε μονάδα ανεξάρτητη, με μόνιμο πλέον προσωπικό, με το καλύτερο υλικό που υπάρχει, με εμπειρία στον αέρα στη θάλασσα και στην ξηρά, με εκπαίδευση και συνεργασία με άλλες ειδικές δυνάμεις του κόσμου. Είναι οι εκλεκτοί των εκλεκτών. Από εκεί πέρασαν στελέχη που έγραψαν ιστορία στο χώρο των ειδικών δυνάμεων. Ξέχασα να πώ ότι είναι και οι… νονοί της Ζ’ ΜΑΚ. Παλιά στελέχη του ΕΤΑ ήταν οι περισσότεροι, που ήλθαν και στελέχωσαν την Μοίρα και μαζί αρχίσαμε να εκπαιδεύουμε τους νέους.
Ναι, ήταν οι Αετοί.
Και όπως συνήθιζε να μου λέει ο ανιχνευτής μου ο Κρητικός:
“Μόνο φτερά των αετών βρίσκεις μετά τις μπόρες, γιατί εκείνα τα πουλιά πετούνε τέτοιες ώρες”.
Έτσι είναι το ΕΤΑ!
Ανιχνευτής - το είδαμε στο φιλικό http://kostasxan.blogspot.com

Η αμερικανική άμυνα τον 21ο αιώνα



Η αμερικανική άμυνα τον 21ο αιώνα

Tου David Ignatius - Aρθρογράφου της Washington Post

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολούθησα πρόσφατη διάλεξη του Κινέζου ειδικού των αμυντικών θεμάτων Ντίνγκλι Σεν, με θέμα το μέλλον του πολέμου. Οχι, ο κ. Σεν δεν έκανε λόγο για το απατηλό κινεζικό όνειρο δημιουργίας μεγάλου στόλου ανοιχτής θάλασσας, που θα διεκδικήσει τα γεωπολιτικά πρωτεία από τις ΗΠΑ στον Ειρηνικό Ωκεανό. Αντίθετα, ο Κινέζος ειδικός μίλησε για το πόσο ξεπερασμένα είναι σήμερα τα συμβατικά στρατιωτικά μέσα σε ξηρά και θάλασσα, απέναντι στα νέα συστήματα και μέσα πολέμου, που θα περιλαμβάνουν ηλεκτρονικές «κυβερνο-επιθέσεις», διαστημικά όπλα, λέιζερ, ηχητικά πυροβόλα και άλλα οπλικά συστήματα κατευθυνόμενων μικροκυμάτων.

Ο κ. Σεν, που διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Φουντάν, αντιτίθεται στις εκτιμήσεις πολλών Κινέζων ειδικών που ζητούν από το Πεκίνο να ασπασθεί τις θέσεις του Αμερικανού θεωρητικού της θαλάσσιας ισχύος του 19ου αιώνα, Αλφρεντ Θέγερ Μαχάν. Ο Μαχάν είναι παρωχημένος, λέει ο κ. Σεν: «Με οπλικό σύστημα λέιζερ, που θα εκτοξεύεται από το Διάστημα, κάθε πλοίο επιφάνειας μπορεί να καταστραφεί. Το μέλλον της Κίνας δεν βρίσκεται στη ναυπήγηση στόλων αεροπλανοφόρων, αλλά στα προηγμένα οπλικά συστήματα, που θα επηρεάζουν τη λειτουργία των ηλεκτρονικών συστημάτων του εχθρού».

Τα σχόλια του Κινέζου πανεπιστημιακού αποκαλύπτουν υπαρκτή τάση, που δεν διαφαίνεται όμως, στη διεξαγωγή του πολέμου του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Η ίδια η φύση του πολέμου πλησιάζει σε ένα ακόμη σημείο καμπής, χάρη στην επικράτηση νέων τεχνολογικών μέσων. Οπως ακριβώς το μπαρούτι, τα κανόνια, τα αεροπλάνα, οι πύραυλοι και τα πυρηνικά όπλα μετέβαλαν τη μορφή της μάχης, έτσι θα κάνει και η νέα γενιά οπλικών συστημάτων που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο στάδιο των δοκιμών, όχι μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και στην Κίνα, την Ινδία και σε άλλες τεχνολογικά προηγμένες χώρες.

Η επερχόμενη οπλική κούρσα βρίσκεται ήδη εδώ. Το 2010, η Κίνα έφθασε για πρώτη φορά τις ΗΠΑ σε αριθμό εκτοξεύσεων στο Διάστημα (15), η πρώτη φορά που κάποιο κράτος φθάνει τις ΗΠΑ. Στο μεταξύ, σύμφωνα με το έγκυρο περιοδικό Aviation Week, η συνήθως ειρηνική Ιαπωνία σχεδιάζει να προσαρμόσει όπλο κατευθυνόμενης ενέργειας στο υπερσύγχρονο μαχητικό της αεροσκάφος.

Τα νέα δεδομένα στον χώρο της άμυνας αρχίζουν να γίνονται αντιληπτά και στο Πεντάγωνο της Ουάσιγκτον. Το Ναυτικό και η Αεροπορία αναπτύσσουν οπλικά συστήματα, που αξιοποιούν κάθε επιστημονικό τέχνασμα. Ακολουθούν ορισμένα παραδείγματα που αλίευσα από αμυντικές επιθεωρήσεις:

Η πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ, για παράδειγμα, διαθέτει «Διεύθυνση Κατευθυνόμενης Ενέργειας». Αν νομίζετε ότι τα «όπλα ακτίνων» ανήκουν αποκλειστικά στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας, ακούστε πώς παρουσιάζει η υπηρεσία τις ακτίνες γάμα, τα λέιζερ, τα μικροκύματα και άλλα συστήματα: «Η ενίσχυση και ο εντοπισμός τέτοιων κυμάτων μπορεί να δημιουργήσει ποικίλα ενεργειακά φαινόμενα, ικανά να αποτελέσουν τη βάση νέας κατηγορίας αποτελεσματικών οπλικών συστημάτων».

Το πολεμικό ναυτικό διαθέτει την «Επίδειξη Ναυτικού Λέιζερ», πειραματικό σχέδιο, με στόχο την κατασκευή πυροβόλου λέιζερ για χρήση σε πολεμικά πλοία μέχρι το 2014. Αν και οι πρώτες θαλάσσιες δοκιμές του συστήματος αναβλήθηκαν τον περασμένο Νοέμβριο λόγω δυσλειτουργίας, τα πειράματα θα συνεχισθούν. Ανάλογη πολιτική ακολουθεί και η Πολεμική Αεροπορία, της οποίας οι δοκιμές συστήματος ιπτάμενου χημικού λέιζερ, ισχύος ενός μεγαβάτ, απέτυχαν τον περασμένο Οκτώβριο. Η Αεροπορία είχε προβεί και σε άλλο πείραμα τον περασμένο μήνα, που αφορούσε τον βομβαρδισμό υπολογιστών με ισχυρή ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, για να διαπιστωθεί πότε θα έπαυαν να λειτουργούν. Στόχος του πειράματος, σύμφωνα με τον συντάκτη του περιοδικού «Wired» Σπένσερ Ακερμαν, ήταν «να μάθουμε πώς να καταστρέψουμε τα ηλεκτρονικά του άλλου, προστατεύοντας τα δικά μας».

Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι ακόμη και όταν το Πεντάγωνο κοιτά προς το μέλλον, οι επιτελείς απαιτούν τη συνέχιση χρηματοδότησης και κατασκευής συμβατικών, παραδοσιακών οπλικών συστημάτων, όπως τα δαπανηρά αεροπλανοφόρα,που σύντομα θα καταστούν ευάλωτα στα νέα όπλα. Είναι λες και το Πεντάγωνο προσπαθεί να μοιάσει στην ΙΒΜ, που επιμένει στην κατασκευή γιγάντιων μονάδων υπολογιστών, ενώ προσπαθεί να εμφανισθεί ως καινοτόμος εταιρεία.

Ο γρίφος που αντιμετωπίζουμε για το μέλλον αφορά τον τρόπο, με τον οποίο οι ΗΠΑ θα εκμεταλλευτούν την υπεροπλία τους σε παραδοσιακά οπλικά συστήματα, όπως τα αεροπλανοφόρα και οι στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο, με τις επιταγές της σύγχρονης αμυντικής ισχύος.

Δεν θα θέλαμε να είμαστε στη θέση που βρέθηκαν οι σιδηροδρομικές εταιρείες την εποχή της εμφάνισης του αεροσκάφους ή ενός ραδιοφωνικού δικτύου, που προσπαθεί να διαφυλάξει τη θέση του στην εποχή της τηλεόρασης.

Επιστρέφω τώρα στον Κινέζο αναλυτή, τον κ. Σεν, που δηλώνει ότι είναι ευγνώμων στις ΗΠΑ για τις τεράστιες δαπάνες τους για την προστασία των θαλάσσιων οδών, στις οποίες βασίζεται η επιτυχία του κινεζικού εμπορίου. Αντί, όμως, να ανταγωνισθεί τις ΗΠΑ κατασκευάζοντας πλοία και άρματα μάχης, ο κ. Σεν λέει ότι η Κίνα θα έπρεπε να δώσει έμφαση σε οπλικά συστήματα, ικανά να αχρηστεύσουν τα παραπάνω όπλα.

Παρότι είναι αδύνατον να «πάψουμε να πολεμάμε τον προηγούμενο πόλεμο», όταν τα όπλα δεν έχουν σιγήσει ακόμη στα πεδία μαχών του, η ώρα είναι κατάλληλη να εξετάσουμε σοβαρά την αποτελεσματικότητα των σημερινών μας αμυντικών συστημάτων και την ικανότητά μας να χρηματοδοτήσουμε την επόμενη γενιά όπλων.

KAΘΗΜΕΡΙΝΗ

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011

Μετά το...ξύλο η 71η κάνει δεντροφύτευση!


Μετά το...ξύλο η 71η κάνει δεντροφύτευση!

Χρήστος | Φεβρουαρίου 19, 2011 at 15:14 | Κατηγορίες: ΕΝΟΠΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ | URL: http://wp.me/p1aYwg-1SG

Τελικά αυτή η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία όλο μας εκπλήσσει. Αφού τμήμα της έγινε...φίρμα με την άσκηση καταστολής διαδήλωσης,τώρα φορώντας τα κατακόκκινα μπερέ,τους πήγαν για δεντροφύτευση στο Σέϊχ Σου. Αξιέπαινη η πρωτοβουλία δεν λέμε και να επαναληφθεί.Αλλά αυτή την 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία θα μας τη δείξουν καμμιά φορά και σε σενάριο που να έχει κάποια έστω σχέση με την αποστολή της;

Η “Βαλκανική” μονάδα του Αφγανιστάν


Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Η “Βαλκανική” μονάδα του Αφγανιστάν

Φεβρουάριος 18, 2011.

Στρατιώτες από την Κροατία, το Μαυροβούνιο, την  πΓΔΜ, την Βοσνία/Ερζεγοβίνη, την Σλοβενία και την Αλβανία, θα αποτελέσουν  μια κοινή μονάδα των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν.
Η μονάδα αυτή, της οποίας τα μέλη θα είναι από τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας- εκτός της Σερβίας και της Αλβανίας- ιδρύθηκε με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Πολιτειών και έλαβε την ονομασία ‘Βαλκανική’, όπως ανακοινώθηκε από το κροατικό υπουργείο Άμυνας.


Σύμφωνα με πληροφορίες, τα κράτη μέλη της Α5- ΗΠΑ και χώρες της Αδριατικής (ΗΠΑ, Αλβανία, Κροατία, πΓΔΜ, Μαυροβούνιο, Βοσνία και Ερζεγοβίνη)- είχαν αρκετές διμερείς αλλά  και πολυμερείς συναντήσεις μεταξύ των υπουργών Άμυνας και Εξωτερικών, προκειμένου να  διοργανώσουν κοινές περιφερειακές εκπαιδευτικές ομάδες για την άσκηση και καθοδήγηση των αφγανικών δυνάμεων στα πλαίσια λειτουργίας της ISAF, ανέφερε το Υπουργείο, διευκρινίζοντας ότι είναι μια συμβολή των χωρών  των ΗΠΑ και της Αδριατικής Χάρτας,  για  επιχειρησιακή σύμπραξη στην ISAF.
Η Κροατία θα αναλάβει ηγετικό ρόλο στην ίδρυση Σχολής Στρατιωτικής Αστυνομίας στο Αφγανιστάν. Πρότεινε, μάλιστα, την σύμπραξη των χωρών του Α-5, αλλά και άλλων από την περιοχή, σε αυτήν την πρωτοβουλία.
 Μέχρι στιγμής, εκτός από τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων της Κροατίας έδειξαν προθυμίας συμμετοχής η Σλοβενία με δύο εκπαιδευτές, η Β/Ε με δέκα καθηγητές. Αναμένεται ότι συν τω χρόνω θα συμμετάσχουν και άλλες χώρες του Α5, ήτοι η Αλβανία, το Μαυροβούνιο και η πΓΔΜ, όπως δήλωσε το κροατικό υπουργείο Άμυνας, τονίζοντας ότι τέτοιες κοινές στρατιωτικές αποστολές θα πρέπει να χαιρετιστούν από όλα τα μέλη του  ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Το υπουργείο θεώρησε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στην πολυεθνική σύνθεση της μονάδας αυτής, άλλωστε,  ότι η σύσταση κοινών πολυεθνικών ομάδων δεν αποτελεί καινοτομία.
Η αμυντική συνεργασία περιλαμβάνει τη συγκρότηση πολυεθνικών ομάδων από χώρες της ΕΕ. Η Κροατία κατά το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους συμμετέχει στην σκανδιναβική ομάδα μάχης η οποία απαρτίζεται από τη Σουηδία, την Φιλανδία, την Εσθονία, την Νορβηγία και την Ιρλανδία.
Η  Κροατία για ακόμη μια φορά δήλωσε συμμετοχή στην ομάδα μάχης της ΕΕ κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2012, στην οποία εκτός από αυτήν θα περιλαμβάνει στρατιώτες από την Γερμανία, την Αυστρία, την Τσεχικής Δημοκρατία, την Ιρλανδία και την πΓΔΜ.
-
Τίτλος: «Балканска“ единица во Авганистан»
Δημοσίευση: 17.2.2011. , Time, Sitel, Zurnal.

Αποδόμηση – Εθνομηδενισμός Η Στρατηγική του Ιστορικού και Πολιτικού Αναθεωρητισμού



Ορισμένα άρθρα του πρόσφατου παρελθόντος αποδεικνύονται εκπληκτικώς προφητικά. Η παρακάτω ανάλυση, δημοσιευμένη προ τριετίας, εξηγεί πολλά από αυτά που η Ελλάδα εισπράττει και βιώνει σήμερα. Ανήκει στον ιστορικό Ηλία Ηλιόπουλο, διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Μονάχου και ανήκει στην παραπάνω σπάνια κατηγορία. Το ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α. την αναρτά εκ νέου από το πολύ καλό ''ΑΝΤΙΒΑΡΟ'', θεωρώντας πως αξίζει προσοχής και με την βεβαιότητα πως το άρθρο φέρει ισχυρά στοιχεία διαχρονικών ερμηνειών.

Στην «νέα» στρατηγική-ιδεολογική γραμμή της Νεοταξικής Παγκόσμιας Ηγεμονίας εξέχουσα θέση κατέχει ο ιστορικός Αναθεωρητισμός. Ο εθνομηδενισμός και η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, ταυτότητας και ιστορίας εξυπηρετεί ευθέως την αποσταθεροποίηση και γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρώπης των Εθνών.
Όπως επισημαίναμε ήδη από πολλών ετών, «ένας κρίσιμος αριθμός των δυτικών δεξαμενών σκέψεως έχει ενστερνισθεί την παλαιά και γνωστή θέση ότι τα πολυεθνικά κράτη, όπως εκείνα των Καρολιδών, των Αψβούργων ή των Οσμανιδών, υπήρξαν λειτουργικώτερα από τα διάδοχά τους εθνικά κράτη. Η «λύση» της ανασυστάσεως των παλαιών αυτοκρατοριών, υπό άλλην βεβαίως μορφή, ως οριζουσών συνιστωσών μιας παγκοσμίου τάξεως πραγμάτων, φαίνεται να έχει προκριθεί από πολλού χρόνου, αφ’ ης στιγμής, μάλιστα, η υπερατλαντική Υπερδύναμις ομολογημένα αδυνατεί να επωμίζεται, μόνη αυτή, το υπέρογκο βάρος της περιφρουρήσεως της διεθνούς τάξεως» (Ηλία Ηλιόπουλου, «Από την υπέρβαση της παλαιάς στην χάραξη της νέας διαχωριστικής γραμμής», περιοδικό «Οίστρος», τ. 9/10, Μόναχο, χειμώνας 1995).
Η επιχειρούμενη, όμως, από ορισμένους αναβίωση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου (ένα νέο «Ράϊχ» – «Ευρωπαϊκός Πυρήνας») ή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (επάνοδος της Τουρκίας στην ΝΑ. Ευρώπη, 100 χρόνια μετά την εκδίωξή της το 1913, και ανάδειξή της όχι μόνον σε Περιφερειακή αλλά και σε Ευρωπαϊκή Δύναμη) προαπαιτεί οπωσδήποτε την αποδόμηση και διάλυση των ιστορικά διαμορφωμένων και πολιτικά κυριάρχων Εθνών-Κρατών της Βαλκανικής, μέσω της εθνοπολιτισμικής τους μετάλλαξης – και τον συνακόλουθο εθνοφυλετικό κατακερματισμό τους.
Ακριβώς στο σημείο αυτό, η κυρίαρχη υπερεθνική ελίτ χρησιμοποιεί τις «καλές υπηρεσίες» των νεοφιλελεύθερων διεθνιστών και των «αποδομιστών» που προέρχονται από την «μετα-νεωτερική», μετα-εθνική «Αριστερά», οι οποίοι έχουν αναδειχθεί σε «οργανικούς διανοουμένους» της Νέας Τάξης και της Παγκόσμιας Ηγεμονίας, δοθείσης και της (ιδιαζούσης) ροπής των κύκλων αυτών σε αυτό που ο Paul Gottfried αποκαλεί «Πολιτική Θεολογία», δηλαδή μία σωτηριολογική και ντετερμινιστική, κατ’ ουσίαν θεολογική, θεώρηση του κόσμου – σε εκκοσμικευμένη, όμως, μορφή (secular), και όχι σε θρησκευτική όπως άλλοτε (π.χ. Χιλιαστικός Προτεσταντισμός, Καλβινισμός κ.λ.π.). Πράγματι, η αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική διανόηση» και η σημερινή «light» Ευρω-Αριστερά (τύπου «Συνασπισμού», αλλά και μετηλλαγμένου και αλωθέντος «Πασόκ») επιχειρούν, εδώ και χρόνια, να κρύψουν την ιδεολογική χρεωκοπία τους καθώς και την (ιστορική πλέον!) αδυναμία τους να διατυπώσουν μία συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση για την πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία, δραπετεύοντας σε έναν ολοκληρωτικής υφής (βαθύτατα αντιδημοκρατικό και δημο-φοβικό) εθνομηδενισμό.
Για αυτού του είδους την «Αριστερά», λοιπόν, το «τέλος» της πάλαι ποτέ μαρξιστικής πολιτικής θεολογίας, ο υπέρτατος νομοτελειακός σκοπός της παγκόσμιας αταξικής κοινωνίας, έχει αντικατασταθεί από το νέο «τέλος», το νέο τελικό στάδιο της ανθρωπίνης προοόδου και ιστορίας – και συνάμα, νέο υπέρτατο σκοπό προς επίτευξιν: την παγκόσμια μετα-εθνική και πολυ-πολιτισμική κοινωνία. Πρόκειται για μία ακόμη, εκκοσμικευμένη ριζοσπαστική προτεσταντική «αίρεση», από αυτές που κατά καιρούς και εποχές ενεφανίσθησαν στο ιστορικό προσκήνιο. Το φαινόμενο δεν είναι δα νέο, και έχει επαρκώς μελετηθεί, πρωτίστως από την αμερικανική διανόηση – από την πρώτη φορά που ο εξτρεμιστικός, χιλιαστικός προτεσταντισμός δίδει την θέση του σε ένα κοσμικό, πλέον, «πολιτικό» κίνημα, τον Προοδευτισμό («Progressivism»), στις ΗΠΑ κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνος, μέχρι τον «Εκκοσμικευμένο Καλβινισμό της Νέας Αριστεράς» (Secularized Calvinism of the New Left), κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνος.
Η τωρινή «αίρεση» του Ολοκληρωτικού «Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού» («Postnational / Transnational Progressivism», κατά τον John Fonte, ή απλώς «Progressivism», κατά τον Παναγιώτη Κονδύλη) δεν υστερεί ούτε σε ολοκληρωτική και μανιχαϊστική αντίληψη του κόσμου ούτε σε ιεραποστολικό ζηλωτισμό και φανατισμό ούτε σε ιδεοληπτική μονομέρεια ούτε σε ανελεύθερες και αντιδημοκρατικές πρακτικές από τις προηγούμενες. Απ’ εναντίας! Οι «ταλιμπάν» του «Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού» διακατέχονται εμφανώς από όλα τα τυπικά για κάθε πολιτική θεολογία σύνδρομα, αλλά στην νιοστή: επηρμένο ελιτισμό, αυτοσυνειδησία πεφωτισμένης δεσποτείας, βαθύτατη οικειοφοβία και δημοφοβία, και συνακόλουθη απύθμενη περιφρόνηση και απέχθεια προς τον «λαουτζίκο» (τις «νοικοκυρές», τους «κτηνοτρόφους», τους «αλευρομάγειρους», τους «μη ειδικούς», που ακούσαμε και ακούμε αυτόν τον καιρό από Αλαβάνους, Ρεπούσες, Μπίστηδες, Κουλούρες και Σία!!!).
ΑΝ μπορούσαν, οι άνθρωποι αυτοί δεν θα «περιορίζονταν», όπως τώρα, «μόνον» στην καταχρηστική και ασύδοτη εκμετάλλευση όλων των Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους, που ελέγχουν ασφυκτικά όσο και αδιατάρακτα τις τελευταίες δεκαετίες, και στην ιδεολογική τρομοκρατία, για να επιτύχουν την άνωθεν (και εις πείσμα των πολιτών) επιβολή των δογμάτων και ιδεοληψιών τους. ΑΝ μπορούσαν, θα προχωρούσαν ακόμη περισσότερο, σύμφωνα με την ολοκληρωτική πολιτική θεολογία τους, και θα μας έκαναν ό,τι έκαναν στους αντιφρονούντες σε άλλες εποχές οι ομογάλακτοί τους, ζηλωτές προτέρων πολιτικών αιρέσεων του Προοδευτισμού: Θα μας ενέκλειαν σε γκουλάγκ και σε ψυχιατρεία! Είναι πολλαπλώς εύγλωττη η πρώτη αντίδραση του γνωστού αποδομιστή προφέσσορα Αντώνη Λιάκου: Κατήγγειλε, από των στηλών του «Βήματος» (του Συγκροτήματος των συνεργατών της Κατοχής), τους τολμήσαντες να εκφέρουν αντίθετη άποψη ως ...«ψυχωτικούς»!
Ειρήσθω δε – διόλου εν παρόδω – ότι ουδόλως φαίνεται να προβληματίζει τους «διανοουμένους» αυτής της μετηλλαγμένης, μετα-εθνικής, μετα-νεωτερικής «Αριστεράς» ότι και τα δόγματά τους και η πορεία υλοποίησής τους εγκυμονούν τεράστιες ζημίες μεν για τους λαούς, ενώ συνάδουν απολύτως προς τα σχέδια γεωπολιτικών αναδιατάξεων περιοχών και λαών, που εκπονούν οι Ηγεμονικές Δυνάμεις αλλά και προς εκείνα της υπερεθνικής κερδοσκοπούσης ολιγαρχίας. Η αποδόμηση της εθνικής «αφήγησης» και η αναγόρευση του ιστορικά διαμορφωμένου έθνους σε δήθεν φανταστική και ιδεολογική «κατασκευή»(!), καθώς και η συνακόλουθη αναγόρευση της υπερεθνικής / μετα-εθνικής αυτοκρατορικής διακυβέρνησης και της «πολυ-πολιτισμικής» κοινωνίας (π.χ. της οθωμανικής) σε ύπατο δόγμα του Ολοκληρωτικού «Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού» και, κατά συνέπειαν, σε νέο ύψιστο εσχατολογικό σκοπό προς επιδίωξιν και επίτευξιν (μετά την κατάρρευση της προγενέστερης, μαρξιστικής-λενινιστικής πολιτικής εσχατολογίας) συνιστά μία ασύλληπτη όσο και επικίνδυνη ιστορική αναστροφή: την επιστροφή από ένα προηγμένο στάδιο ιστορικής εξέλιξης (το στάδιο του νεωτερικού δημοκρατικού και συνταγματικού έθνους-κράτους) στο προγενέστερο, προ-δημοκρατικό, στάδιο του μεσαιωνικού Reich.
Το έθνος, όμως, ΔΕΝ είναι φανταστική ή ιδεολογική «κατασκευή», όπως προπαγανδίζουν οι ανιστόρητοι εξτρεμιστές της «αποδόμησης» και της «μεταμοντέρνας» Ολοκληρωτικής Μετα-Εθνικής «Αριστεράς», που λυμαίνονται το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της «Ελληνικής Δημοκρατίας», τα Ιστορικά και Παιδαγωγικά Τμήματα στα Πανεπιστήμιά μας, τα ΜΜΕ και τα σχολικά βιβλία. Νηφάλια και επισταμένη ιστορική μελέτη αποδεικνύει την ύπαρξη ενός διακριτού εθνολογικού-εθνοπολιτισμικού πυρήνα στα σύγχρονα έθνη της Ευρώπης, αναγομένου στην ύστερη μεσαιωνική και πρώιμη νεώτερη περίοδο (13ος-14ος αι.). Στα καθ’ ημάς δε, γνωρίζουμε, από την μελέτη της εποχής της Φραγκοκρατίας / Βενετοκρατίας και της Αυτοκρατορίας της Νικαίας, ότι το ίδιο ισχύει ακόμη περισσότερο για το Ελληνικό Έθνος (συναφώς βλέπε και το πρόσφατο θαυμάσιο βιβλίο του πολυγραφώτατου Γιώργου Καραμπελιά για το 1204 και την διαμόρφωση του Νέου Ελληνισμού – ένα πόνημα που θα ζήλευαν πάμπολλοι αγράμματοι ή ημιμαθείς «προοδευτικοί» καθηγητάδες!). Επί τη βάσει αυτού του προϋπάρχοντος εθνολογικού-εθνοπολιτισμικού πυρήνα «οικοδομείται» αργότερα το νεωτερικό «πολιτικό έθνος» (politische Nation).
Εν προκειμένω, πρέπει να υπογραμμισθεί με έμφαση ότι το «πολιτικό έθνος», το νοούμενο ως κοινότητα πεπρωμένου (Schicksalsgemeinschaft) και ως έκφραση της Γενικής Βουλήσεως του Λαού (Volonté Generale), κατά τον Ρουσσώ, απετέλεσε μέγα επίτευγμα της ανθρωπότητος, καθ’ όσον σηματοδότησε την μετάβαση από τα πολυεθνικά, «πολυπολιτισμικά» σχήματα (αυταρχικά όπως στην Δυτική και Μέση Ευρώπη ή δεσποτικά όπως στην Οθωμανική Ανατολή) στα δημοκρατικά εθνικά κράτη, που συγκροτήθηκαν επί της λυδίας λίθου της Εθνικής / Λαϊκής Κυριαρχίας. Συγχρόνως, σε ένα άλλο επίπεδο μελέτης, το νεωτερικό Έθνος-Κράτος σήμανε την μετάβαση από το αρχαϊκό προ-στάδιο της φρατρίας στο προηγμένο στάδιο της «ΠΟΛΙΣ», υπό την αρχαιοελληνική έννοια.
Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ούτε άσχετο το γεγονός ότι, παραλλήλως προς την αποδόμηση των νεωτερικών Εθνών-Κρατών, μία άλλη τάση του Αναθεωρητισμού και της Μετα-Νεωτερικής «Αριστεράς» ασκείται μετά πάθους στην λατρεία των «μειονοτήτων», λησμονώντας μάλιστα την ναζιστική χρησιμοποίηση του εν λόγω στρατηγικού εργαλείου για την γεωπολιτική αναδιάταξη της Ευρώπης, κατά τον Μεσοπόλεμο και, εν συνεχεία, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι, βλέπουμε τους καθεστωτικούς «προοδευτικούς διανοουμένους» της Νέας Τάξης, την ίδια ώρα που πασχίζουν λυσσωδώς να κατεδαφίσουν ο,τιδήποτε «εθνικό» (ιστορία, ταυτότητα, πολιτική οντότητα κ.λ.π.) – με μισσιοναρικό φανατισμό ανάλογο όσων γκρέμιζαν άλλοτε τα αρχαιοελληνικά αγάλματα –, να ανακηρύσσουν, από την άλλη πλευρά, υπαρκτές και ανύπαρκτες «μειονότητες» («εθνοτικές», «γλωσσικές», «κοινωνικές» κ.λ.π.) σε αυταξία, φθάνοντας μάλιστα μέχρι του σημείου να αναγορεύουν την κρατική απόσχιση σε υποκατάστατο της Πολιτικής.
Η πολιτική αφέλεια του συνασπισμού των ανιστορήτων ψευδο-διεθνιστάδων της σημερινής «light» (ή «ροζ», αν θέλετε!) Αριστεράς (κατά πρόδηλη, μάλιστα, και αξιοσημείωτη αντίθεση προς τους εθνικά συνειδητοποιημένους διεθνιστές του «ορθόδοξου» ΚΚΕ, ή προς την Πατριωτική Αριστερά περί το «Άρδην», την «Ρήξη», το «Ρεσάλτο» κ.λ.π.!) καθώς και η ιστορική άγνοια που τους διακατέχει δεν τους επιτρέπει να ιδούν ότι η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, ταυτότητας και ιστορίας είναι ο κατ’ εξοχήν σύγχρονος, μετα-νεωτερικός, Φασισμός! Διότι μας οδηγεί κατ’ ευθείαν στον νέο Μεσαίωνα: στον Μεσαίωνα του μεγάλου Ράϊχ – και των απειράριθμων κατά τόπους κρατιδίων, δουκάτων, πριγκηπάτων κ.ο.κ.!
Πράγματι, αν δεχθούμε την θεμελιώδη αρχή του μεγαλυτέρου Έλληνα μαρξιστή ιστορικού των ημερών μας, Νίκου Ψυρούκη, ότι «στην ιστορία υπάρχουν δύο βασικές κινήσεις, εκείνη της προώθησης και εκείνη της πισωδρόμησης» («Ιστορικός Χώρος και Ελλάδα», β΄ έκδοση, Λευκωσία 1993, σελ. 29), τότε είναι πασίδηλον ότι το πολιτικό έθνος, το έθνος–«κοινότητα παρελθόντος και παρόντος» και «καθημερινό δημοψήφισμα» (plebiscit de tous le jours, κατά την μνημειώδη ρήση του κορυφαίου σοσιαλιστού του 19ου αιώνος Ερνέστου Ρενάν) αποτελεί κολοσσιαία πρόοδο της ανθρωπίνης Ιστορίας. Ο Εθνικισμός – το ρωμαλέο εκείνο μαζικό, δημοκρατικό και προοδευτικό κίνημα της ιακωβινικής Αριστεράς κατά την Γαλλική Επανάσταση και μετέπειτα – δεν υπήρξε μόνον μία ισχυρή δύναμη, αντάξια ακόμη και της θρησκείας (και μάλιστα πολύ περισσότερο και από τον Κομμουνισμό ακόμη, ίσως επειδή ανάγεται ως έννοια επίσης στην «πρωτογενή» τάξη κοινωνικών δεσμών: Κάποιος «γεννάται» μέσα στην οικογένειά του και στο έθνος ταυτοχρόνως). Αλλά υπήρξε, αποδεδειγμένα, και το ΜΟΝΟΝ μέχρι σήμερα ιδεολογικό-νομιμοποιητικό πλαίσιο της Δημοκρατίας και του Κοινωνικού Κράτους.
Όντως, τόσο η συνταγματική-αστική Δημοκρατία, οσονδήποτε ατελής, όσο και το Κράτος Πρόνοιας, ανεπτύχθησαν μόνον στο ιστορικό, θεσμικό και ιδεολογικό πλαίσιο του νεωτερικού Έθνους-Κράτους – και συμβάδισαν με αυτό. Και μέχρι σήμερα δεν έχουν υπάρξει άλλα σχήματα, υπερεθνικά / μετα-εθνικά, που να πληρούν, έστω και κατ’ ελάχιστον, τα δημοκρατικά και κοινωνικά «κεκτημένα» του Έθνους-Κράτους. Τυπικό παράδειγμα η Ε.Ε. με το διαβόητο «δημοκρατικό έλλειμμα», την διαρκή παραβίαση της θεμελιώδους αριστοτελικής-μοντεσκιανής αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών και την βαθύτατα αντιδημοκρατική φιλοσοφία και πρακτική της γραφειοκρατικής νομενκλατούρας των Βρυξελλών!
Επί τη βάσει των ανωτέρω συλλογισμών καθίσταται σαφές ότι οι νεοφιλελεύθεροι διεθνιστές και οι «ταλιμπάν» του Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού, που έχουν βαλθεί να «αποδομήσουν» την «φανταστική κατασκευή» του έθνους και να μας επιβάλουν – διά της ωμής ψυχολογικής και θεσμικής/πολιτικής βίας μάλιστα – την παγκόσμια, υπερεθνική / μετα-εθνική, αυτοκρατορική διακυβέρνηση (ενώ, συγχρόνως, «κόπτονται» υπέρ πάσης «μειονότητος»!), λειτουργούν σήμερα, εξ αντικειμένου, ως οι ιδεώδεις «χρήσιμοι ηλίθιοι» του συγχρόνου, μετανεωτερικού, πλανητικού Φασισμού. Όσοι, λοιπόν, «αριστεροί και προοδευτικοί» είναι καλής προαιρέσεως, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι, στις ημέρες μας, «η κατ’ εξοχήν προοδευτική και αντιϊμπεριαλιστική πράξη είναι η υπεράσπιση, με νύχια και με δόντια, του συγχρόνου Έθνους-Κράτους ενάντια στα εκκολαπτόμενα υπερεθνικά Ράϊχ» («Οίστρος», όρα ανωτέρω).
Ο ιστορικός Αναθεωρητισμός που υπηρετείται από την παρέα των εξτρεμιστών της μετηλλαγμένης «Μετα-Εθνικής» Ολοκληρωτικής Αριστεράς, η οποία ευθύνεται για την σχεδίαση, συγγραφή και (υποχρεωτική) επιβολή του πανάθλιου, αντιπαιδαγωγικού και νεοταξικού σχολικού βιβλίου Ιστορίας της Στ΄Δημοτικού (αλλά και των άλλων, αναλόγου στοχεύσεως, βιβλίων για μαθητές και για εκπαιδευτικούς, που δεν έτυχαν ευρέως της δεούσης προσοχής) αποσκοπεί ευθέως στην αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας και στον κατακερματισμό της αντίληψης περί ιστορικής συνέχειας του Ελληνικού Έθνους, με παράλληλη επιβολή του νεο-οθωμανικού ιδεολογήματος (όπως κατέδειξε σε ένα άριστα εμπεριστατωμένο αφιέρωμα πέρυσι το περιοδικό «Άρδην», που αξίζει να αναζητήσουν και να μελετήσουν όλοι οι αναγνώστες!). Τους στόχους αυτούς υπηρετεί επί χρόνια, με εκπλήσσουσα μεθοδικότητα και οιονεί θρησκευτικό-ιεραποστολικό φανατισμό, η εθνομηδενιστική παρεούλα των αποδομιστών του «Παιδαγωγικού» Ινστιτούτου και όσων ελέγχουν τους λοιπούς Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτους (κατά Αλτουσσέρ): του κ. Λιάκου (Ιστορικό Τμήμα Πανεπ/μίου Αθηνών), της κ. Ρεπούση (Αριστοτέλειο Πανεπ/μιο Θεσσαλονίκης), της κ. Κουλούρη (Παν/μιο Πελοποννήσου), της κ. «Σίας» Αναγνωστοπούλου (Πάντειο), του κ. Κιτρομηλίδη, της κ. Φραγκουδάκη, της κ. Δραγώνα και ενός ακόμη λόχου μεγαλοκαθηγητάδων, ακολουθουμένων από ένα ασκέρι εκατοντάδων «κολλητών»-βοηθών κ.λ.π.
Αντικειμενικός σκοπός της «αποδόμησης» της εθνικής ιστορίας και ταυτότητας είναι η μετάλλαξη του ιστορικού έθνους των Ελλήνων σε «περιφερειακό εθνάριο», που θα έλεγε και ο Τάσος Λιγνάδης. Ούτως ώστε να καταστεί απείρως ευκολώτερη η καθυπόταξη του «ατίθασου» Έλληνα υπό την παγκόσμια Νέα Τάξη Πραγμάτων. Εξ ου και ο πακτωλός αργυρίων από τα «ιδρύματα» του «γκουρού των χρηματιστηρίων» και «φιλανθρώπου» Τζωρτζ Σόρος, του εφοπλιστού Καρρά (Λέσχη Μπίλντεμπεργκ), αλλά και από τις Κυβερνήσεις ακόμη των Ηγεμονικών Δυνάμεων (Αγγλία, ΗΠΑ, Γερμανία), για να χρηματοδοτηθεί η έκδοση των βιβλίων της «Νέας Ιστορίας». Εν προκειμένω, βεβαίως, είναι και απολύτως βάσιμο και θεμιτό το ερώτημα, πόσο …κρεττίνος πρέπει να είναι ένας «αριστερός» και «προοδευτικός» διανοούμενος για να μην διερωτηθεί, αν μη τι άλλο, γιατί τέτοιος πόνος και γιατί τέτοια πρεμούρα να έπιασε, άραγε, τα κλασσικά-διαχρονικά «ιμπεριαλιστικά-μητροπολιτικά κέντρα» και την υπερεθνική χρηματιστηριακή ολιγαρχία, για την «συμφιλίωση των λαών της Βαλκανικής», «την υπέρβαση των εθνικισμών και των στερεοτύπων», την «κατανόηση του Άλλου» κ.λ.π.!!! Για την ψυχή της μάνας τους το κάνουν; Και προδήλως, επειδή ΔΕΝ μπορεί να είναι κανείς τόσον ηλίθιος, απομένει μόνον η άλλη, λογικώς δυνατή, εξήγησις...
Πολλαπλώς ενδεικτικό του μίσους που τρέφουν οι αναθεωρητές ζηλωτές του Ολοκληρωτικού Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού κατά παντός «εθνικού» είναι και το γεγονός ότι έχουν εξοβελίσει από παντού ως και την …φράση «ιστορία του ελληνικού έθνους» – πιστοί στην ιδεοληπτική εμμονή τους να αρνούνται αυτό που οι ίδιοι καταδικάζουν μετά βδελυγμίας ως «παπαρρηγοπούλειο σχήμα της εθνικής συνέχειας του Ελληνισμού»! Γίνονται δε τόσο γελοίοι ώστε να απορρίπτουν, στα συνέδρια που πραγματοποιούν δαπάναις των Ελλήνων φορολογουμένων, συλλήβδην (αυτοί οι ημιμαθείς!) όχι μόνον τους «συντηρητικούς» ιστορικούς και στοχαστές – τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, τον Ίωνα Δραγούμη, τον Π. Κανελλόπουλο, τον Ζακυθηνό, τον Θεοδωρακόπουλο, τον Ελύτη και άλλους κορυφαίους του Ελληνικού Πνεύματος – κατηγορώντας τους επί …εθνικισμώ! Αλλά καταδικάζουν και τις εμβληματικές μορφές της Ελληνικής Αριστεράς – Κορδάτο, Σκληρό, Σβορώνο, Ψυρούκη, Θεοδωράκη, Ρίτσο – για «εθνικιστικό λαϊκισμό»!!! »!!! Σε μεγάλο εβδομαδιαίο συνέδριο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ), προ ετών, ο πολύς κ. Λιάκος («ψυχή» του ΟΠΕΚ του κ. Σημίτη ΚΑΙ «πρωτοπαλλίκαρο», τώρα, της κ. Γιαννάκου!) ζήτησε να ΜΗ χρησιμοποιείται ο όρος «ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ», διότι θίγεται η ...αφήγηση των Τούρκων!!! Προκαλέσας, μάλιστα, τότε την έκρηξη του ιστορικού Ασδραχά!
Από πολιτικής απόψεως, ωστόσο, το πρόβλημα δεν έγκειται «απλώς» στις ιδεοληψίες του γνωστού και θλιβερού «συνασπισμού» της μετηλλαγμένης, μετα-εθνικής, δημοφοβικής και νεοταξικής «Αριστεράς» – μολονότι η τεράστια, δυστυχώς, άκρως δυσανάλογη και επικίνδυνη για την Δημοκρατία επιρροή αυτού του «γκρουπούσκουλου» στους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτους (Υπουργείο Παιδείας, ΑΕΙ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, ΜΜΕ κ.λ.π.) θέτει σαφώς ζήτημα ομαλής λειτουργίας του πολιτεύματος. Στο κάτω-κάτω της γραφής, το Σύνταγμα ορίζει ότι η Δημόσια Παιδεία υπηρετεί την προαγωγή της εθνικής συνειδήσεως των Ελλήνων – όχι τις ονειρώξεις κάποιων συμπλεγματικών και αξιολύπητων υποκειμένων της καθεστωτικής «Αριστεράς» που, μηδίσαντες από χρόνια, πέρασαν στην «αυλή του Αρταξέρξη»!
Το μείζον πολιτικό ζήτημα είναι η κολοσσιαία ευθύνη που έχει, πλέον, όχι μόνον η απελθούσα (Π. Ευθυμίου) αλλά και η παρούσα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, και προσωπικώς η Υπουργός κ. Γιαννάκου, με την ακατανόητη εμμονή της, ένα χρόνο τώρα, στην υποστήριξη αυτής της αθλιότητας! Και με την αλαζονική, χλευαστική και σκανδαλωδώς αντιδημοκρατική αντιμετώπιση της ογκώδους, εντυπωσιακής, αυθόρμητης και ειλικρινούς διαμαρτυρίας χιλιάδων Ελλήνων πολιτών. Πολιτών που πληρώνουν φόρους, εκπληρώνουν τις στρατιωτικές υποχρεώσεις τους, υπακούουν στο Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους, «θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες», όπως θα έλεγαν και οι …Ρεπούσες, και εορτάζουν την Εθνεγερσία της 25ης Μαρτίου και την «αναστάτωση» που τερμάτισε, ατυχώς, την …ειδυλλιακή συμβίωση των λαών εντός της πολυεθνικής, πολυπολιτισμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – με συνέπεια να χάσουν και τα ελληνόπουλα μία χαρούμενη ζωή με «λουκουμάδες, μπουρέκια, πίττες Δαμασκού» κ.λ.π. καθώς και τέτοιες θαυμάσιες «πρωτότυπες πρακτικές κοινωνικής ανέλιξης» όπως το Παιδομάζωμα!
Οι πολίτες αυτοί συντηρούν την μνήμη της ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ – με όλο το τεράστιο, επαχθέστατο ιστορικό φορτίο της λέξης – και όχι μιας «οθωμανικής διοίκησης» ή «οθωμανικής κυριαρχίας»! Όπως συντηρούν την μνήμη της ΚΑΤΟΧΗΣ – και όχι μιας «γερμανικής διοίκησης» ή «τριπλής κυριαρχίας»! Επιμένουν να χαίρονται – μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια – για την απελευθέρωση (και όχι «κατάληψη»!!!) των Ιωαννίνων, της Άρτας κ.λ.π. από τους …φαντασιακά/ιδεολογικά κατασκευασμένους «ψευδο-έλληνες»! Χαίρονται και για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Θράκης, των Νήσων του Αιγαίου από τους ΕΛΛΗΝΕΣ – και όχι για την «κατάληψη» ή «προσάρτηση» των «ευρωπαϊκών εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας» από κάποιους που «θεωρούσαν τους εαυτούς τους απογόνους των Ελλήνων»!!! Χαίρονται ακόμη και αν η Θεσσαλονίκη δεν ήταν ελληνική πόλη, όπως σπεύδει να μας εξηγήσει – πάντοτε με τον θρασύδειλο τρόπο των «μισών αληθειών» και των υπαινιγμών – το κρατικό βιβλίο-έκτρωμα! Ακόμη και αν η Μακεδονία εκατοικείτο από ...Ρουμάνους!!! Οι προδήλως αγράμματοι συγγραφείς του τερατουργήματος της Στ’ Δημοτικού μάλλον μεταγλώτισσαν τους «Αρωμούνους» (που προφανώς ανεκάλυψαν στα ξενόγλωσσα βιβλιαράκια που διάβασαν κακήν-κακώς για να εκπονήσουν εν συνεχεία την «μη ελληνοκεντρική ιστορία» τους), σε «Ρουμάνους»!!! Ελπίζω ότι οι υπερήφανοι και ελληνοπρεπέστατοι Βλάχοι θα τους περιποιηθούν καταλλήλως!
Οι ίδιοι Έλληνες πολίτες τιμούν τους Κλέφτες (με κεφαλαίο «κ») ως Σώματα Αντιστάσεως του Ελληνισμού (όρα σχετικό κεφάλαιο στην «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών) και όχι κάποιους «κλέφτες» (με μικρό «κ») που διενεργούσαν ληστρικές επιθέσεις κατά ...«κρατικών αξιωματούχων»!!! Τιμούν τις Ελληνίδες εκείνες που ...συνωστίσθησαν στον Ζάλογγο κι έπεσαν στον γκρεμό μαζύ με τα παιδιά τους! Κύριος οίδεν ποία ...μύγα τσε-τσε τις τσίμπησε! Μάλλον διαπνέονταν από «ακραίο εθνικισμό» και «τουρκοφαγία»! Ενώ, προφανώς, αν διακατέχονταν από το φρόνημα της κ. Ρεπούση, της κ. «Σίας», του κ. Πρετεντέρη ή του κ. Μανδραβέλη, θα έπρεπε μάλλον να ...χαλαρώσουν και να απολαύσουν μία μαζική όσο και πρωτότυπη πρακτική εκδήλωσης της «ελληνοτουρκικής φιλίας»!
Περαιτέρω, οι πολίτες αυτοί – καθυστερημένοι γαρ και «ψυχωτικοί» – εξακολουθούν να αισθάνονται συγκίνηση και υπερηφάνεια για το Έπος του 1940-41, μολονότι δεν συνέβη δα και τίποτε σπουδαίο: οι (φερόμενοι ως) Έλληνες απλώς «απομάκρυναν» τους Ιταλούς από τα ελληνοαλβανικά σύνορα! Με …εντομοαπωθητικόν, άραγε (διερωτήθη δικαίως ο Κώστας Ζουράρις); Oι αναθεωρητές μας το αποκρύπτουν! Προσοχή: Όχι «νικούν», ούτε, φυσικά, «συντρίβουν», ούτε καν «αποκρούουν», ούτε έστω «αμύνονται»! Όλα αυτά τα ρήματα, βλέπετε, είναι ικανά, άλλα λιγότερο άλλα περισσότερο, να δημιουργήσουν στην συνείδηση των παιδιών «ηρωϊκά πρότυπα» (Θεός φυλάξοι!!!) ου μην αλλά και «ταύτιση» με αυτά!
Η συνασπισμένη παρεούλα των μεταλλαγμένων νεοταξιτών «αριστερούληδων» (της ρηχής και προσχηματικής αντιαμερικανικής και αντιπολεμικής αερολογίας και του ρητού «ΝΑΙ» σε ΟΛΑ τα ηγεμονικά προστάγματα: ΝΑΙ στο Σχέδιο Χάνεϋ-Αννάν, ΝΑΙ στην έξωθεν διατεταγμένη «ελληνοτουρκική φιλία», ΝΑΙ στο «νεοκυπριακό» ιδεολόγημα, ΝΑΙ στην «Μακεδονία» των Σκοπίων, ΝΑΙ στην παράδοση Οτζαλάν, ΝΑΙ στην συγκυριαρχία στο Αιγαίο, ΝΑΙ στις «μειονότητες», ΝΑΙ στην ασύδοτη λαθρομετανάστευση και εθνομετάλλαξη της χώρας μας, ΝΑΙ στην αναθεώρηση / κατασκευή της Ιστορίας κ.ο.κ.!!!) ξέρει καλά την δουλειά της! Ακόμη και αν τώρα δεν υπηρετούν – ως ιστορική νομοτέλεια – την οικοδόμηση της «αταξικής σοσιαλιστικής» αλλά της «μετα-εθνικής παγκόσμιας κοινωνίας». Ακόμη και αν δεν προσκυνούν πια την «Μεγάλη Προλεταριακή Σοβιετική Πατρίδα», αλλά την “Global Governance”! Την δουλειά, όμως, την έμαθαν άλλοτε, και την κατέχουν καλά: Οργουελλική Καινογλώσσα (New Speak), Λευκές Σελίδες κατά το πρότυπο της σοβιετικής ιστοριογραφίας, «δολοφονία χαρακτήρων» κ.ο.κ.
Κατά τρόπον σκανδαλώδη για τους «ταλιμπάν» του Αναθεωρητισμού – και για τους προστάτες τους, Αλαβανο-Μπίστηδες και Μαριέττες – οι απλοί πολίτες («λαουτζίκος», «νοικοκυρές», «βοσκοί», «αλευρομάγειροι», «απόστρατοι» κ.λ.π.) έχουν το ...απύθμενο θράσος, καίτοι «μη ειδικοί» (!!!) να έχουν άποψη για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους, και να την εκφέρουν! Ενώ «όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν», όπως ωρύονται Ρεπούσες, Κουλούρες και Αλαβάνοι – ψευδώς φυσικά, και με την γνώριμη ασύστολη αλαζονεία που χαρακτηρίζει ένα βαθύτατα δημοφοβικό και αποκομμένο από τον Λαό «κόμμα των ελίτ», όπως είναι ο «Συνασπισμός» (για την ακραιφνώς αντιδημοκρατική και ελιτίστικη φύση και ιδεολογία του εν λόγω κόμματος, καθώς και για την λειτουργία του ως αιχμής του δόρατος της Νέας Τάξης, βλέπε την θαυμάσια ανάλυση του Θ. Ντρίνια στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Άρδην»).
Ακόμη χειρότερα: Οι πολίτες που δεν είχαν την ευτυχία να διδαχθούν την ιστορία των Λιακο-Ρεπούσηδων, των Δραγωνο-Κουλούρηδων, της κυρίας «Σίας» του Παντείου και των ομοίων τους, ώστε να απαλλαγούν από …εθνικιστικά στερεότυπα και να ευγνωμονούν την οθωμανική ανεκτική, χρηστή (ου μην αλλά και …φιλεκπαιδευτική!) διοίκηση, θυμούνται την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, αλλά και του αδελφού αρχαίου Αρμενικού Έθνους, την καταστροφή της Σμύρνης και τα πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως, της Ίμβρου και της Τενέδου το 1942, το 1955 και το 1964, που αγνοούν οι νεο-γενίτσαροι του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και των Πανεπιστημίων μας! Και γενικώς, οι πολίτες αυτοί επιμένουν – περιέργως, είναι αλήθεια – να αγαπούν την Πατρίδα τους, ακόμη και όταν αυτή καθημερινώς τους πληγώνει, ακόμη και όταν πλουσιοπάροχα συντηρεί, με τα δικά τους χρήματα, τέτοιες πνευματικές «ανθυπομετριότητες» (για να θυμηθούμε και πάλι τον αείμνηστο Π. Κονδύλη)!
Το μόνο, το έλασσον, που ζητούν από την Ελληνική Πολιτεία και την Υπουργό Παιδείας, οι βαθειά προσβεβλημένοι Έλληνες πολίτες είναι να μη ζήσουν, να μην υποστούν, τουλάχιστον, την τραγική μοίρα του Λουκά Νοταρά! Να αποτρέψουν, τουλάχιστον, τον εκ-γιουσουφακισμό των παιδιών τους! Για να μην καταντήσουν τα δύστυχα Ελληνόπουλα ανερμάτιστα θλιβερά ανδράποδα, δίχως ταυτότητα και πυξίδα, δίχως μνήμη και συνείδηση, ψυχικώς και συνειδησιακώς ερμαφρόδιτα – κατά το σήμερα κρατούν πρότυπο άλλωστε! Για να μη καταντήσουν «φερόμενοι ως Έλληνες», που θα έλεγαν και οι εθνομηδενιστές – αναθεωρητές! Ας τους χαίρεται η κυρία Μαριέττα! Και ας την θυμηθούν οι Έλληνες πολίτες όταν ζυγώσει η ώρα…

"Σύμβαση γιά τήν πρόληψη καί τήν τιμωρία τού εγκλήματος τής γενοκτονίας.(ΠΟΛΥΒΙΟΣ)



"Σύμβαση γιά τήν πρόληψη καί τήν τιμωρία τού εγκλήματος τής γενοκτονίας.

Η σύμβαση αυτή θεσπίστηκε μέ τό ψήφισμα 260(III)τής Γενικής Συνέλευσης τού ΟΗΕ στίς 9 Δεκεμβρίου 1948 καί αποτελείται από 19 άρθρα.Ιδού τά 6 πρώτα.

Άρθρον 1:Τά συμβαλλόμενα μέρη επιβεβαιώνουν ότι η γενοκτονία,συντελουμένη είτε εν καιρώ ειρήνης,είτε εν καιρώ πολέμου,είναι έγκλημα διεθνούς δικαίου,καί αναλαμβάνουν τήν υποχρέωση νά προλαμβάνουν καί νά τιμωρούν.
Άρθρον 2:Στήν παρούσα Σύμβαση,γενοκτονία συνιστά οποιαδήποτε από τίς ακόλουθες πράξεις,πού διαπράττονται μέ πρόθεση τήν καταστροφή,έν όλω ή έν μέρει,μιάς εθνικής,εθνοτικής,φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας,ως ακολούθως:α.Θανάτωση μελών της ομάδας.β.Πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης μελών τής ομάδας.γ.Σκόπιμη επιβολή επί τής ομάδας συνηκών ζωής ικανών νά επιφέρουν τή φυσική καταστροφή της,έν όλω ή εν μέρει.δ.Επιβολή μέτρων πού αποσκοπούν στήν αποτροπή γεννήσεων στό εσωτερικό τής ομάδας.ε.Μεταφορά,μέ β ί α,παιδιών τής ομάδας σε άλλη ομάδα.
Άρθρον 3:Οι παρακατω αξιόποινες πράφξεις θά τιμωρούνται:α.Γενοκτονία.β.Συνωμοσία προς τέλεση γενοκτονίας.γ.Άμεση ή ΄Εμμεση υποκίνηση διάπραξης γενοκτονίας.δ.Απόπειρα διάπραξης γενοκτονίας.ε.Συμμετοχή σε΄γενοκτονία.
΄Αρθρον 4:Τά άτομα πού διαπράττουν γενοκτονία ή οποιαδήποτε απ΄τις άλλες πράξεις που απαριθμο΄ντιαι στο άρθρο 3,θά τιμωρο΄νται ανεξάρητα άν είναι μέλη κυβέρνησης,δημόσιοι υπάλληλοι ή ιδιώτες.
΄Αρθρον 5;Τιμωρούνται τά άτομαπού συνωμοτούν καί πράττουν τά προαναφερόμενα στό άρθρο 3,ανεξφαιρέτως άν έδρασαν μέ συνταγματικότητα ,μέ δημόσια΄εντολή ή ατομικά.
Άρθρον 6:Τά άτομα που ευθύνονται γιά πράξη γενοκτονίας ή άλλη πράξη που αναφέρεται στό άρθρο 3,πρέπει νά δικαστούν από αρμόδιο δικαστήριο τού κράτους,στό έδαφος τού οποίου έχει διαπραχθεί η πράξη ή από διεθνές ποινικό δικαστήριο,τού οποίου τή δικαιοδοσία έχουν αποδεχθεί οι συμβαλλόμενοι."

Η σύμβαση αυτή θεσπίστηκε μέ τό ψήφισμα 260(III)τής Γενικής Συνέλευσης τού ΟΗΕ στίς 9 Δεκεμβρίου 1948 καί αποτελείται από 19 άρθρα.Ιδού τά 6 πρώτα.

Άρθρον 1:Τά συμβαλλόμενα μέρη επιβεβαιώνουν ότι η γενοκτονία,συντελουμένη είτε εν καιρώ ειρήνης,είτε εν καιρώ πολέμου,είναι έγκλημα διεθνούς δικαίου,καί αναλαμβάνουν τήν υποχρέωση νά προλαμβάνουν καί νά τιμωρούν.
Άρθρον 2:Στήν παρούσα Σύμβαση,γενοκτονία συνιστά οποιαδήποτε από τίς ακόλουθες πράξεις,πού διαπράττονται μέ πρόθεση τήν καταστροφή,έν όλω ή έν μέρει,μιάς εθνικής,εθνοτικής,φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας,ως ακολούθως:α.Θανάτωση μελών της ομάδας.β.Πρόκληση σοβαρής σωματικής ή ψυχικής βλάβης μελών τής ομάδας.γ.Σκόπιμη επιβολή επί τής ομάδας συνηκών ζωής ικανών νά επιφέρουν τή φυσική καταστροφή της,έν όλω ή εν μέρει.δ.Επιβολή μέτρων πού αποσκοπούν στήν αποτροπή γεννήσεων στό εσωτερικό τής ομάδας.ε.Μεταφορά,μέ β ί α,παιδιών τής ομάδας σε άλλη ομάδα.
Άρθρον 3:Οι παρακατω αξιόποινες πράφξεις θά τιμωρούνται:α.Γενοκτονία.β.Συνωμοσία προς τέλεση γενοκτονίας.γ.Άμεση ή ΄Εμμεση υποκίνηση διάπραξης γενοκτονίας.δ.Απόπειρα διάπραξης γενοκτονίας.ε.Συμμετοχή σε΄γενοκτονία.
΄Αρθρον 4:Τά άτομα πού διαπράττουν γενοκτονία ή οποιαδήποτε απ΄τις άλλες πράξεις που απαριθμο΄ντιαι στο άρθρο 3,θά τιμωρο΄νται ανεξάρητα άν είναι μέλη κυβέρνησης,δημόσιοι υπάλληλοι ή ιδιώτες.
΄Αρθρον 5;Τιμωρούνται τά άτομαπού συνωμοτούν καί πράττουν τά προαναφερόμενα στό άρθρο 3,ανεξφαιρέτως άν έδρασαν μέ συνταγματικότητα ,μέ δημόσια΄εντολή ή ατομικά.
Άρθρον 6:Τά άτομα που ευθύνονται γιά πράξη γενοκτονίας ή άλλη πράξη που αναφέρεται στό άρθρο 3,πρέπει νά δικαστούν από αρμόδιο δικαστήριο τού κράτους,στό έδαφος τού οποίου έχει διαπραχθεί η πράξη ή από διεθνές ποινικό δικαστήριο,τού οποίου τή δικαιοδοσία έχουν αποδεχθεί οι συμβαλλόμενοι."

Γιατί ονόμασαν το κοίτασμα φυσικού αερίου ΛΕΒΙΑΘΑΝ.



undefined
Του  Απόστολου Παπαδημητρίου
Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου υπό τον πυθμένα της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου είναι τεράστια! Η άπληστη για κατανάλωση ενέργειας κοινωνία δυτικού τύπου έχοντας σαφή την αίσθηση των συνεπειών από την ολοένα και αυξανόμενη τιμή των υγρών καυσίμων, λόγω της επικείμενης εξάντλησης των πετρελαιοπηγών, αναζητά εναγωνίως νέες πηγές.
Θα ήταν αφελές να δεχθούμε ότι τα κοιτάσματα φυσικού αερίου ήσαν ώς πρόσφατα άγνωστα στους διεθνείς επιστημονικούς και κατ’ επέκταση πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους. Το γιατί εκδηλώνεται τόσο έντονη κινητικότητα από το τέλος του παρελθόντος έτους, εμείς, οι “κοινοί θνητοί”, θα το πληροφορηθούμε αργότερα, όταν τα σχέδια τεθούν σε εφαρμογή με συνέπειες πέρα από τις οικονομικές τόσο πολιτικές όσο και στρατιωτικές.
Προ εβδομάδων αμερικανοϊσραηλινή κοινοπραξία επιβεβαίωσε τις αρχικές εκτιμήσεις για το μέγεθος του κοιτάσματος φυσικού αερίου Λεβιάθαν, ανακοινώνοντας τη μεγαλύτερη ανακάλυψη κοιτάσματος αερίου την τελευταία δεκαετία. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Noble Energy και της ισραηλινής Delek το Λεβιάθαν περιέχει 450 δισ. κυβικά μέτρα.Γιατί όμως οι Ισραηλινοί απεκάλεσαν το κοίτασμα Λεβιάθαν;
Λεβιάθαν είναι σύνθετη εβραϊκή λέξη που ερμηνεύεται ως “σύνολο δρακόντων” και μεταφορικά ως τεράστιο και τερατώδες. Λεβιάθαν είναι και ο τίτλος έργου του Άγγλου συγγραφέα-φιλοσόφου Τόμας Χόμπς (1651).
Ο πλήρης τίτλος του έργου είναι: “Λεβιάθαν ή το αντικείμενο, η μορφή και η ισχύς μιας Κοινοπολιτείας εκκλησιαστικής και πολιτικής”. Κατά τον συγγραφέα ο άνθρωπος δεν έχει αγαθή φύση αλλά είναι εκ φύσεως εγωιστής και ηδονιστής.
Το γεγονός ότι τα ανθρώπινα κίνητρα οδηγούνται, σύμφωνα με τη φύση τους, από προσωπικό συμφέρον, θα μπορούσε να είχε καταστροφικές συνέπειες.
Ανεξέλεγκτοι, οι άνθρωποι, και καθοδηγούμενοι από την εσωτερική δυναμική τους, το πιθανότερο είναι πως θα αλληλοκαταστραφούν. Τις ελπίδες για διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης ο Χομπς εναποθέτει στο Κράτος (Λεβιάθαν), είτε με τη μορφή της απόλυτης μοναρχίας, είτε με τη μορφή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι αυτό το Κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας και της απόλυτης εξουσίας. Γράφει σε κάποιο σημείο: «Ιδού, λοιπόν, η γένεση εκείνου του μεγάλου Λεβιάθαν, ή μάλλον (για να μιλήσουμε με μεγαλύτερο σεβασμό) εκείνου του θνητού θεού, στον οποίο οφείλουμε, ύστερα από τον αθάνατο θεό, την ειρήνη και την διαφέντεψή μας».
Με λόγια παχιά μας έχει θρέψει η Δύση και με το παραπάνω. Σήμερα βέβαια δεν ζούμε τον γιγαντισμό του κράτους, όπως στις κομμουνιστικές κοινωνίες, αλλά τον αντίποδα, δηλαδή την αυτοκατάργησή του μέσα από την εκχώρηση πλείστων όσων δικαιοδοσιών αυτού, αλλά και της περιουσίας του σε υπερκρατικά και άκρως σκοτεινά κέντρα εξουσίας και στο αδηφάγο κεφάλαιο! Μήπως Λεβιάθαν είναι στις ημέρες μας ο πανίσχυρος μηχανισμός μιας παγκόσμιας κυβέρνησης υπό τον ασφυκτικό έλεγχο των σιωνιστών, που θα κινήσει τα νήματα για τις όποιες οικονομικές, πολιτικές και γεωστρατηγικές μεταβολές στην έκταση του πλανήτη;
Τις εξελίξεις των τελευταίων ετών στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου σημάδεψε η προϊούσα ψυχρότητα των σχέσεων Τουρκίας Ισραήλ, η οποία έφθασε σε παροξυσμό όταν ο Ερντογάν μίλησε κατά του Ισραήλ με την ανθρώπινη και όχι τη διπλωματική γλώσσα. Αυτό έδωσε πρώτης τάξεως άλλοθι στην ελληνική διπλωματία να προχωρήσει με γοργούς ρυθμούς στη θέρμανση των σχέσεων της χώρας μας με το Ισραήλ, από το οποίο πολλοί ελπίζουν να δώσει ένα “καλό μάθημα” στον επίβουλο γείτονα! Δύο παρατηρήσεις:
Η πρώτη είναι η αίσθηση στην ελληνική κοινή γνώμη ότι το Ισραήλ έχει τη δύναμη να δαμάσει την Τουρκία.Συνεπώς δεν είναι το περιορισμένης έκτασης κρατίδιο της Μέσης Ανατολής με τον φοβερό πονοκέφαλο στο εσωτερικό του, τους Παλαιστίνιους. Να που ο μέσος Έλλην γνωρίζει ποιός έχει τη δύναμη. Γνωρίζει ακόμη και γιατί την έχει. Το θλιβερό είναι ότι προσδοκά να διαθέσει μέρος αυτής στην Ελλάδα προς διευθέτηση των προβλημάτων με τον γείτονα στα πλαίσια της οικονομικής συνεργασίας! Έτσι οι ειδήσεις περί κοινών συνεδριάσεων των υπουργικών συμβουλίων των δύο χωρών και περί της επίσκεψης των ισχυρών του σιωνισμού στη χώρα μας περνούν απαρατήρητες, για να μη γράψουμε ότι γίνονται δεκτές με ανακούφιση και ελπίδες!
Η δεύτερη είναι η έξαρση της προβολής της κακής Τουρκίας, την οποία εμείς ενθαρρύναμε με την ενδοτική εξωτερική πολιτική. Μήπως ακολουθούμε την τακτική των κεμαλιστών που επέρριπταν την αιτία όλων των κακών της χώρας τους στους κακούς γείτονες, δηλαδή σε μας; Τώρα έγινε κακή η Τουρκία, τώρα που η αναθεωρητική ιστοριογραφία με την πλήρη υποστήριξη της Πολιτείας προσπαθεί να μας πείσει ότι οι πρόγονοί μας δεν πέρασαν και πολύ άσχημα υπό τον τουρκικό ζυγό;
Το Ισραήλ ενέχεται για πλήθος εγκληματικών ενεργειών κατά των Παλαιστινίων. Ο σιωνισμός για πλήθος εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Και εμείς αδιαφορώντας για την πολιτική καλών σχέσεων με τις αραβικές και γενικότερα μουσουλμανικές χώρες, στρεφόμαστε προς το Ισραήλ! Από την άλλη θάρρος για να εφαρμόσουμε στη θάλασσα όσα το διεθνές δίκαιο υπαγορεύει δεν διαθέτουμε!
Στον ισλαμικό κόσμο της περιοχής που εξετάζουμε παρατηρείται έντονη κινητικότητα. Οι εκλεκτοί της Δύσης, συνεπώς και του Ισραήλ, και μέλη της σοσιαλιστικής διεθνούς Μπεν Αλί και Μουμπάρακ αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την εξουσία.
Ο δεύτερος επιχείρησε να προβάλει αντίσταση, ενώ ο Αμερικανός πρόεδρος είχε σπεύσει να εκφράσει την επιθυμία του να παραιτηθεί ο Αιγύπτιος “σοσιαλιστής” δικτάτωρ! Αν λάβουμε υπ’ όψη και την περίεργη απομάκρυνση από την εξουσία του δουλικά πιστού στη Δύση Μουσάραφ, δικτάτορα του Πακιστάν, πρέπει να αναρρωτηθούμε τί άραγε να ετοιμάζουν οι δυτικοί υπό την καθοδήγηση του σιωνισμού; Θα ακολουθήσουν άλλες ανατροπές στις ισλαμικές χώρες; Και ποιά καθεστώτα θα διαδεχθούν τους ώς σήμερα αφοσιωμένους στη Δύση δικτάτορες, που κυβερνούν καταστέλλοντας βίαια την αντίδραση που απορρέει από τη θρησκευτική πίστη των λαών τους και την ταπεινωτική έναντι τους στάση της Δύσης; Είναι δυνατόν ο Αμερικανός πρόεδρος να προτρέχει των εξελίξεων ενεργώντας υπέρ των δικαίων του αιγυπτιακού λαού; Μήπως επιχειρούν τον σχηματισμό ενός ισχυρού σουνιτικού μετώπου με ανίσχυρους νέους ηγέτες, τους οποίους θα πιέσουν να στραφούν κατά του σιιτικού Ιράν; Αλλά τί θα γίνει, αν εμπλακούν στις εξελίξεις η Ρωσία και η Κίνα;
Από την άλλη η Μέρκελ, που δεν άνοιξε ποτέ το στόμα της να υπερασπιστεί τα δίκαια της κυπριακής δημοκρατίας, έσπευσε στην Κύπρο για διαβουλεύσεις, καθώς είδε με ανησυχία τις προηγηθείσες μεταξύ Ισραήλ και Κύπρου. Φθάσαμε να δούμε και Τουρκοκύπριους στα κατεχόμενα να διαδηλώνουν (αυθόρμητα;) κατά της μητέρας πατρίδας! Είναι πράγματι στις προθέσεις των ισχυρών η πλήρης απομόνωση και μάλιστα η αποδυνάμωση της Τουρκίας; Συμπίπτουν τα συμφέροντα του διεθνούς σιωνισμού με τα γερμανικά ή θα δούμε στο προσεχές μέλλον αντιπαραθέσεις στα πλαίσια του εμφανώς αναδυομένου γερμανικού εθνικισμού; Είχαμε το θάρρος να προσφύγουμε για τις γερμανικές αποζημιώσεις στο διεθνές δικαστήριο ή μας έσπρωξαν την ύστατη στιγμή;
Η διαφήμιση εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, στην οποία εμφανιζόταν η σημαία της αυτόνομης Κρήτης ήταν ατυχές συμβάν; Το ότι δανειστές μας μας καλούν να ξεπουλήσουμε ακόμη και μνημεία ήταν φραστικό και μόνο ολίσθημα; Αν τελικά βρεθούμε να μην ελέγχουμε τα κοιτάσματά μας, αλλά να έχουμε εκχωρήσει αυτά σε άλλους, όπως εκχωρήσαμε και εθνικά μας δίκαια, θα ανακουφισθούμε, επειδή αποφύγαμε κάποια σύρραξη; Και αν η σύρραξη είναι στο σχέδιο για την αρπαγή του πλούτου της χώρας μας; Εμείς θα συνεχίζουμε να μετρούμε μόνο τις προσωπικές οικονομικές απώλειες στα πλαίσια της διευθέτησης του χρέους μας; Πατρίδα δεν έχουμε να την πονέσουμε λίγο;
“ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”
Το 1651 έγραψε τον Λεβιάθαν, (Leviathan or the Matter, Form and Power of a Comonwealth Ecclesiastical and Civil)2, που αποτελεί και το σπουδαιότερο έργο του. Ο άνθρωπος δεν έχει αγαθή φύση, υποστηρίζει ο φιλόσοφος, αλλά είναι εκ φύσεως εγωιστής και ηδονιστής. Το γεγονός ότι τα ανθρώπινα κίνητρα οδηγούνται, σύμφωνα με τη φύση τους, από προσωπικό συμφέρον, θα μπορούσε να είχε καταστροφικές συνέπειες. Ανεξέλεγκτοι, οι άνθρωποι, και καθοδηγούμενοι από την εσωτερική δυναμική τους, το πιθανότερο είναι πως θα αλληλοκαταστραφούν. Για να διατηρηθεί η κοινωνική ειρήνη, ο Χομπς δημιουργεί ένα τέχνασμα, τον Λεβιάθαν, το Κράτος3, είτε με τη μορφή της απόλυτης μοναρχίας, είτε με τη μορφή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το σημαντικό στοιχείο είναι ότι αυτό το Κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας και της απόλυτης εξουσίας4. Ως ανταπόδοση προς τον άνθρωπο, το Κράτος ασκεί αυτή την απόλυτη εξουσία με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης:
«Ιδού, λοιπόν, η γένεση εκείνου του μεγάλου Λεβιάθαν, ή μάλλον (για να μιλήσουμε με μεγαλύτερο σεβασμό) εκείνου του θνητού θεού, στον οποίο οφείλουμε, ύστερα από τον αθάνατο θεό, την ειρήνη και την διαφέντεψή μας»5.
Ο Λεβιάθαν, λοιπόν, αναλαμβάνει την προστασία των πολιτών από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες, μέσω του στρατού και της αστυνομίας. Άλλο σημαντικό καθήκον είναι επίσης η προστασία των πολιτών από τον ίδιο τον Λεβιάθαν. Από αυτήν την ιδέα πηγάζει το Σύνταγμα, ως αυτοπεριορισμός της εξουσίας.
Ο Χομπς με την θεωρία αυτή λοιπόν αρνείται το δικαίωμα επανάστασης εναντίον του κοινωνικού συμβολαίου (μια έννοια που θα ονομαστεί έτσι αργότερα από τον Λοκ). Όταν όμως ο Λεβιάθαν δεν φροντίζει πια για την ειρήνη και άμυνα των πολιτών, τότε το συμβόλαιο ακυρώνεται και το κράτος μπορεί να διαλυθεί. Οι άνθρωποι γυρίζουν στον φυσικό νόμο, έως ότου γίνει ένα νέο συμβόλαιο.
Σύνθετη εβραϊκή λέξ εκ του λεβιάθ και θαννέμ = «σύνολο δρακόντων», σημαίνουσα θαλάσσιο τέρας. Μεταφορικώς: «το κολοσσιαίον και τερατώδες», εις την Αγία γραφή αναφέρεται ο Λεβιάθαν ως μέγιστο τέρας φοβερό στην εμφάνιση που τρέπει τους θεωμένους εις φυγή.
Ο Ιώβ το παρουσιάζει ως κροκόδειλο και ο Ησαϊας ως όφι «σκοτεινό δράκοντα», κατά την Καββάλα την από στόματος παραδοθείσαν μυστηριώδη Ιουδαϊκή διδασκαλία, ο Λεβιάθαν είναι ένα από τα πνεύματα των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα και κυβερνά την Θάλασσα εις το κράτος του Βεελζεβούλ.