Και η Ναόμι Κλάιν πήρε θέση για την εξευτελιστική Συμφωνία την οποία εξαναγκάστηκε να υπογράψει ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Χρησιμοποίησε το hashtag #ThisIsACoup (μτφ. αυτό είναι πραξικόπημα) και είπε:
Άραγε, θα προσποιούνται τους έκπληκτους και τους αθώους αν οι Έλληνες την επόμενη φορά ψηφίσουν τους νεοναζί;
Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κι ο
αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ είναι πρόεδρος κι αντιπρόεδρος,
αντιστοίχως, της τράπεζας KfW, η οποία έχει απλώσει τα δίχτυα της εδώ
και πολύ καιρό για να αποκτήσει το ΤΑΙΠΕΔ. Τώρα, ο κ. Σόιμπλε επιθυμεί
διακαώς να μεταφερθούν 50 δισεκατομμύρια ευρώ κρατικής ελληνικής
περιουσίας στο νέο ΤΑΙΠΕΔ με έδρα το Λουξεμβούργο. Να απορούμε ή
συμβαίνει αυτό που υποψιαζόμαστε;
H KfW έχει χρηματοδοτήσει το Institute for Growth, στο οποίο θέλουν
οι Γερμανοί να μεταβιβαστεί η ελληνική κρατική περιουσία. Διαβάστε εδώ.
γράφει ο Αμετανόητος
Αγαπητέ Αλέξη καλησπέρα,
Αυτό το να «πας να γ@μηθείς Βόλφανγκ» που σε προέτρεψα να πείς,
μπορείς και να του το γράψεις κιόλας στην Σύνοδο Κορυφής.Γιατί νομίζω
Γερμανικά δεν ξέρεις να ομιλείς… Πρέπει να σε πληροφορήσω (εάν δεν το ξέρεις) ότι Ένας Έλληνας
Ορθόδοξος Χριστιανός από την Καππαδοκία ονόματι Ουλφίλας* τους έκανε
Χριστιανούςκαι τους έδωσε και γλώσσα να γράφουν στην (τότε) Πολιτισμένη Ευρώπη.Γιατί πριν από αυτόν, πιθηκίζανε ξέρεις…
Εάν δεν γνωρίζεις τι εννοώ, διάβασε παρακαλώ:
Μας έχει πιάσει κατάθλιψη. Σε λίγες ώρες θα εκλεγεί νέος
πρόεδρος στο ΠΑΣΟΚ και δε βρίσκεται ένας άνθρωπος να δώσει μια δεκάρα.
Δεν καίγεται καρφάκι κανενός για την ανασυγκρότηση της Mεγάλης
Δημοκρατικής Παράταξης που χωρίς αυτή ακόμα θα τρώγανε μπομπότα οι
αχάριστοι βρωμοέλληνες. Τα ύστερα του κόσμου.
Όλα βέβαια, αγαπητοί αναγνώστες, συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Και ο
λόγος είναι απλός. Όπως ακριβώς άλλο Βάντσικ κι άλλο Εμπέντε, είναι τα πρόσωπα που δεν κάνουν. Κάποιος
Θανάσης Χειμωνάς, που τις παλιές καλές εποχές δε θα έφτανε ούτε
αρχικαθαριστής για τις τουαλέτες της Χαριλάου Τρικούπη, διεκδικεί την
προεδρία της παράταξης μαζί με τη Φώφη Γεννήματα, η οποία μπορεί να
αντικατασταθεί επάξια από ένα μίξερ.
Η ευρωπαϊκή συμφωνία για την Ελλάδα είναι “σημαντική” για την
ασφάλεια της εν λόγω χώρας και των συμμάχων της στο ΝΑΤΟ, δήλωσε σήμερα ο
γενικός γραμματέας της Ατλαντικής Συμμαχίας Γενς Στόλτενμπεργκ.
Γεννήθηκε στις 13 Ιουλίου 1883 στην Ύδρα, σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και έφθασε μέχρι το βαθμό του αντιναυάρχου.
Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας του Βενιζέλου και πολέμησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αποστρατεύτηκε το 1925 μετά την επικράτηση της δικτατορίας Πάγκαλου και επανήλθε στο ναυτικό μετά την πτώση της, όπου υπηρέτησε σε νευραλγικές θέσεις. Αποστρατεύτηκε και πάλι το 1935.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής μετέβη στη Μέση Ανατολή, όπου διορίστηκε Υπουργός Αεροπορίας στην εξόριστη ελληνική κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού (1943). Το 1944 του ανατέθηκε η αρχηγία του στόλου και την ίδια χρονιά κατέστειλε το κίνημα του ναυτικού στη Μέση Ανατολή.
Παρέμεινε
αρχηγός του στόλου έως τον Απρίλιο του 1945, οπότε του ανατέθηκε η
πρωθυπουργία, την οποία διατήρησε έως τον Οκτώβριο του ιδίου χρόνου.
Πέθανε στην Αθήνα στις 26 Νοεμβρίου 1957.
A)Σόϊμπλε: «Πρέπει να αφήσουμε τον Τσίπρα να σαπίσει πολιτικά»
Αποφασισμένο να «κάψει» πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως είναι το Βερολίνο. Όπως αποκαλύπτει η «Επένδυση» επικαλούμενη πληροφορίες από
ανώτερο Ευρωπαίο αξιωματούχο, στο περιθώριο του επεισοδιακού Eurogroup
στη Ρίγα της Λετονίας, ο κ. Σόιμπλε είπε σε συνομιλητές του: «Πρέπει να αφήσουμε τον Τσίπρα να σαπίσει πολιτικά». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών
προφανώς εννοούσε ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να πιεσθεί μέχρι
εσχάτως μέσω μιας μακρόσυρτης διαπραγμάτευσης ώστε να υποκύψει σε μέτρα
που θα αποσταθεροποιήσουν την πολιτική ηγεμονία της στο εσωτερικό της
χώρας και, μέσω των αναγκών ρευστότητας της οικονομίας, θα την
καταστήσουν ευάλωτη έναντι των απαιτήσεων των δανειστών.
Το αριστούργημα του 4ου Ραϊχ ή αλλιώς πως να μετακυλήσεις το Τραπεζικό Χρεος στον λαό και μετά να τους παίρνεις τα σπίτια
============================================
Β)Το απόσπαμα που ο Κρούγκμαν γράφει για Πραξικόπημα» (η φώτο) #ThisIsACoup
Η λίστα με τις απαιτήσεις του Eurogroup αποτελεί μια καθαρή τρέλα,
γράφει ο Πολ Κρούγκμαν στο blog του, λέγοντας πως πρόκειται για ένα
θανάσιμο χτύπημα στο σχέδιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το δημοφιλές hastag ThisIsACoup (σ.σ. αυτό είναι ένα πραξικόπημα) είναι σωστό.
Έλληνας νομικός και πολιτικός· εκ των ιδρυτών του ΕΑΜ, αλλά και πρωθυπουργός της δεύτερης κυβέρνησης των «Αποστατών» το καλοκαίρι του 1965. Διετέλεσε, επίσης, πρόεδρος της Βουλής
για λίγες ημέρες στα τέλη του 1963 και στις αρχές του 1964. Υπήρξε
σημαντικός παράγοντας του σοσιαλιστικού δημοκρατικού κινήματος της χώρας
μέχρι την «Αποστασία».
Ο Ηλίας Τσιριμώκος γεννήθηκε στη Λαμία το
1907 και προερχόταν από οικογένεια με παράδοση στην πολιτική. Ήταν γιος
του Ιωάννη Τσιριμώκου (1861-1934), που διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής
(1911- 1912, 1928-1930) και επανειλημμένα υπουργός με το Κόμμα των
Φιλελευθέρων, και εγγονός του Δημητρίου Τσιριμώκου (1828 -1890),
βουλευτή Φθιώτιδας και αντιπροέδρου της Βουλής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών,
οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Από το 1931 άρχισε να
ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου, πρώτα στη Λαμία και κατόπιν στην
Αθήνα.
Πολύ γρήγορα αναμίχθηκε στην πολιτική κι εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου
1936 στην περιφέρεια Φθιωτοφωκίδος. Στις σύντομης διάρκειας εργασίες
της βουλευτικής αυτής περιόδου ορίστηκε εισηγητής των διατάξεων για τις
ατομικές ελευθερίες στην επιτροπή αναθεώρησης του συντάγματος.
Μικρασιάτης
λογοτέχνης, ζωγράφος και αγιογράφος, από τα επίλεκτα μέλη της γενιάς
του '30, που αναζήτησε την ελληνικότητά της μέσα από την επιστροφή στις
ρίζες. Μαθητές του υπήρξαν οι διακεκριμένοι ζωγράφοι Σπύρος Βασιλείου,
Γιάννης Τσαρούχης και Νίκος Εγγονόπουλος.
Γεννήθηκε στο Αϊβαλί (τις αρχαίες Κυδωνίες) στις 8 Νοεμβρίου
1895 και ήταν γιος του Νικολάου Αποστολέλλη και της Δέσποινας
Κόντογλου. Νήπιο ακόμη έχασε τον πατέρα του και ανατράφηκε από τη μητέρα
του και τον θείο του ιερομόναχο Στέφανο Κόντογλου. Γι' αυτό και όταν
μεγάλωσε υιοθέτησε το οικογενειακό επίθετο της μητέρας του. Το
συγγραφικό και εικαστικό του τάλαντο άνθισε νωρίς. Όντας μαθητής
Γυμνασίου, εξέδιδε το περιοδικό «Μέλισσα» με κείμενα δικά του και των
συμμαθητών του, τα οποία εικονογραφούσε ο ίδιος.
Το 1913 άφησε τη
γενέθλια πόλη του και μετέβη στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Σχολή Καλών
Τεχνών, παρότι προς στιγμήν σκέφθηκε να γίνει ναυτικός. Το κλίμα στη
Σχολή δεν τον σήκωνε, αφού μεταξύ των καθηγητών του κυριαρχούσε το
ακαδημαϊκό στυλ του Μονάχου, ενώ ο ίδιος ήταν φορέας άλλης αντίληψης,
έχοντας γερά μέσα του ριζωμένο τον μικρασιατικό λαϊκό πολιτισμό. Το 1914
εγκατέλειψε τη Σχολή και έφυγε για την Ευρώπη. Μετά από μικρά παραμονή
στη Μαδρίτη, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.
Ως «κατάλογο με φρικαλεότητες» χαρακτηρίζει το Spiegel τις απαιτήσεις των δανειστών απο την Ελλάδα… Ποιό; Το Spiegel!
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ!
Και τώρα δεν υπαρχει Βαρουφάκης για να τα ρίξουν…
Islamist newspapers claim
that the real victims are not those who were burned alive at the Hotel
Madimak in Sivas, but those who murdered them and have since remained in
prison.
An army of lawyers rushed to offer their services to the Sivas massacre defendants, most probably on a pro bono basis. They probably felt this was part of the jihad -- this time taking place at courtrooms with jihadists in lawyers' robes.
Those lawyers' career moves in later years are telling. One Sivas
massacre defense attorney became the justice minister. One became an
AKP state minister. Two became Erdogan's personal lawyers.
It was a hot July day in the central Anatolian city of Sivas, Turkey,
in 1993. A group of Turkish intellectuals, mostly Alevis, including
prominent writers, musicians, poets and artists, had gathered for a
cultural festival at the downtown Hotel Madimak. The happy troupe came
to commemorate the 16th century Alevi poet, Pir Sultan Abdal.
Among the intellectuals was one of Turkey's most famous writers and
humorists, Aziz Nesin, who authored over 100 books that were translated
into more than 30 languages. Not long before the assembly in Sivas, and
sparking outrage from Islamist groups, Nesin had begun to translate
Salman Rushdie's controversial book, "The Satanic Verses" into Turkish.
Έλληνας
αξιωματικός του Πεζικού, ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων. Θεωρείται ως μία
από τις σπουδαιότερες στρατιωτικές φυσιογνωμίες της νεώτερης Ελλάδας.
Ήταν γνωστός και με το προσωνύμιο «Μαύρος Καβαλλάρης», επειδή ίππευε ένα
επιβλητικό μαύρο.
Ο Ιωάννης Βελισσαρίου γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου
1861 στο Πλοέστι της Ρουμανίας, από Έλληνες γονείς που κατάγονταν από
την Κύμη της Εύβοιας. Από νεαρή ηλικίας άρχισε να διαβάζει βιβλία για
την Ελληνική Επανάσταση και να εμπνέεται από τα επαναστατικά θούρια του Ρήγα Φεραίου, ενώ είχε μια έμφυτη κλίση στη γλωσσομάθεια.
Το
νησί Έλις (Ellis Island), στ' ανοιχτά του Μανχάταν, υπήρξε ο κύριος
σταθμός υποδοχής των μεταναστών που έφταναν στην Αμερική, αναζητώντας
μια καλύτερη τύχη, από τα τέλη του 19ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του
πρώτου μισού του 20ου.
Έως τις αρχές του 17ου αιώνα το νησί ονομαζόταν Γκαλ. Στις 12 Ιουλίου
του 1603 ο κυβερνήτης του Νέου Άμστερνταμ (μετέπειτα Νέας Υόρκης) το
αγόρασε από τους Ινδιάνους και το μετονόμασε σε Όιστερ Άιλαντ. Κατόπιν,
μετονομάστηκε σε Έλις Άιλαντ και μετατράπηκε σε σταθμό υποδοχής.
Εγκαινιάστηκε την 1η Ιανουαρίου του 1892 και ως τις 12 Νοεμβρίου
του 1954, οπότε έκλεισε, υποδέχθηκε πάνω από 20 εκατομμύρια μετανάστες
απ' όλο τον κόσμο. Εκεί υποβάλλονταν σε ιατρικές εξετάσεις, προκειμένου
να εγκριθεί η είσοδός τους στις ΗΠΑ. Οι περισσότεροι απ' αυτούς που
έπαιρναν την πολυπόθητη άδεια, εγκαθίσταντο -τουλάχιστον τα πρώτα
χρόνια- στη Νέα Υόρκη και το Νιου Τζέρσεϊ.
Αγγλίδα
αρχαιολόγος, αραβολόγος, εξερευνήτρια, συγγραφέας, διπλωμάτης και
κατάσκοπος, η γυναίκα που σχεδίασε τα σύνορα του σύγχρονου Ιράκ και
δημιούργησε το περίφημο Αρχαιολογικό Μουσείο της Βαγδάτης.
H Γκέρτρουντ Mάργκαρετ Λόθιαν Mπελ (Gertrude Margaret Lowthian Bell) γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου
1868 στο Γουάσινγκτον Χολ της κομητείας Ντάραμ της Αγγλίας. H
οικογένειά της ήταν πολύ ισχυρή και είχε προοδευτικές απόψεις. Ένας
θείος της ήταν βουλευτής του Φιλελεύθερου Κόμματος την εποχή του
Ντισραέλι. Η νεαρή Γερτρούδη πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές της
στο Queen’s College, ένα ιδιωτικό σχολείο θηλέων στο Λονδίνο και το 1886
έγινε δεκτή κατ’ εξαίρεση στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, όπου σπούδασε
ιστορία.
Ο τσάρος Νικόλαος Α' αποδέχεται την παραίτηση του Ιωάννη Καποδίστρια από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας, προκειμένου να αναλάβει κυβερνήτης της Ελλάδας.
1843
Με Βασιλικό Διάταγμα παρέχεται το δικαίωμα εκδόσεως τραπεζογραμματίων στην Εθνική Τράπεζα.
Ελληνοαμερικανοί
πολιτικοί ηγέτες ισχυρίζονται ότι οι πιέσεις που ασκούν τον τελευταίο
καιρό στην κυβέρνηση των ΗΠΑ για να χρησιμοποιήσει την επιρροή της προς
όφελος της Ελλάδας συμβάλλουν σημαντικά στην επίλυση της οικονομικής
κρίσης της μεσογειακής χώρας, σύμφωνα με δημοσίευμα της Huffington Post. Συγκεκριμένα
ελληνοαμερικανικοί οργανισμοί λένε ότι πιέζουν την αμερικανική
κυβέρνηση να ταχθεί υπέρ της εξασφάλισης καλύτερων όρων για την
αποπληρωμή των χρεών της Ελλάδας στους δανειστές. Ωστόσο, όπως
αναφέρουν, θα μπορούσαν να κάνουν περισσότερα ο Ομπάμα δεν ήταν τόσο
διστακτικός να εμπλακεί στις ευρωπαϊκές υποθέσεις.
Σχεδόν
έξι στους δέκα Γάλλους (59%) εκτιμούν πως ο Έλληνας πρωθυπουργός,
Αλέξης Τσίπρας, θα κερδίσει το μπρα-ντε-φερ με την Ευρωπαϊκή Ένωση,
εξασφαλίζοντας την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη με πιο ευνοϊκούς
όρους απ’ ό,τι έχει προβλεφθεί, σύμφωνα με δημοσκόπηση του ινστιτούτου
Odoxa για την εφημερίδα Parisien. Το 39% πιστεύουν το αντίθετο.
Η
πλειοψηφία των Γάλλων, ακόμη και οι περισσότεροι υποστηρικτές της
δεξιάς (54% έναντι 44%), εκτιμούν πως ο Αλέξης Τσίπρας θα «κερδίσει το
στοίχημα».
«Με
τις φήμες για ενδεχόμενο Grexit να αγγίζουν τα όρια υστερίας, τώρα
είναι η πλέον κατάλληλη στιγμή να δείξετε αλληλεγγύη σε αυτό το
πανέμορφο και συναρπαστικό μέρος», αναφέρει σε άρθρο της η Guardian,
ενθαρρύνοντας τους αναγνώστες να ταξιδέψουν στην Ελλάδα.
Ο
αρθρογράφος της βρετανικής εφημερίδας δηλώνει πως ό,τι κι αν συμβεί,
φέτος το καλοκαίρι θα επισκεφθεί την Ελλάδα. «Κάποτε αυτό δεν ακουγόταν
σαν πολιτική δήλωση, όμως σήμερα ακούγεται σαν κάτι τέτοιο», επισημαίνει
στο άρθρο του ο Kevin Rushby, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι οι λόγοι του
δικού του ταξιδιού είναι ίδιοι με κάθε άλλη χρονιά: το θαλασσινό αεράκι,
τα ίχνη της αρχαίας κληρονομιάς και ο απλός αλλά γοητευτικός τρόπος
ζωής των Ελλήνων.
The Greek Cypriot applicant has had vehicles of the ministries seized
after the compensation awarded to him by the Immovable Property
Commission has not been paid. (Photo: Cihan)
A Greek Cypriot citizen who has been awarded 2.1 million
pounds in compensation for property abandoned in the Turkish Cypriot
north following a Turkish military intervention in 1974 has had the
official vehicles of the finance and agriculture ministries of the
Turkish Republic of Northern Cyprus (KKTC) seized after he was not paid the required compensation.
The Greek Cypriot citizen, whose name was not disclosed, had applied
to a property commission created by the KKTC authorities in 2006 to
process property complaints from the Greek Cypriots that had to abandon
their real estate in the north of the island following the 1974
intervention. Ankara sent troops to the island after a Greek Cypriot
coup staged by supporters of unification with Greece, dividing the
island into a Turkish Cypriot north and a Greek Cypriot south.
Την ιστορική αυτή περίοδο που όλη η Ευρώπη «βράζει» και είναι βέβαιο
πως, τα σαθρά «πόδια» που την στηρίζουν είναι θέμα χρόνου να
καταρρεύσουν, και με δεδομένο πως έχουμε πρωθυπουργό αντάξιο της
Ελλάδας, κρίνω πως έφθασε η κατάλληλη στιγμή να στραφούμε προς όλους
τους βαλκάνιους λαούς και να θέσουμε σε εφαρμογή το όραμα του μεγάλου
Ρήγα Φεραίου.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι κατά καιρούς «Μεγάλες Δυνάμεις»
πυροδοτούσαν, αιώνες τώρα, τις σχέσεις των λαών στα Βαλκάνια κι έστρεφαν
τον έναν λαό απέναντι στον άλλο. Η κ. Μέρκελ, μέσα στον ορυμαγδό των
εξελίξεων, βρήκε χρόνο να επισκεφθεί την Αλβανία. Ε, αυτό «κάτι» λέει.
Με τα Βαλκάνια δεν μας ενώνει η γλώσσα –στη σύγχρονη μορφή της, για να
μην αναφερθώ στις δωρικές ρίζες-. Μας ενώνουν όμως κοινά ήθη, έθιμα,
παραδόσεις. Με συγκεκριμένα κράτη μάς ενώνει και το θρησκευτικό δόγμα
(πέραν των διασκορπισμένων ορθόδοξων μειονοτήτων, Ορθοδοξία έχει η
Ρουμανία, η Σερβία, και μεγάλο μέρος της Βουλγαρίας ).
Με την Ευρώπη δεν έχουμε κοινά στοιχεία. Ούτε κοινά ήθη, ούτε έθιμα,
ούτε παραδόσεις, ούτε και κοινό δόγμα. Με την Γαλλία έχουμε ιστορική
αλληλουχία (μέσω του Διαφωτισμού, Γαλλική Επανάσταση, Ελληνική
Επανάσταση), ενώ άξιος αναφοράς είναι ο Φιλελληνισμός (και στη Μ.
Βρετανία και στη Βαυαρία). Όμως η πορεία της Ιστορίας, μας έχει διδάξει
πως αυτές οι Μεγάλες Δυνάμεις της Δύσης, πάντα σχεδιάζαν να ποδηγετήσουν
την Ελλάδα. Ό,τι ακριβώς βιώνουμε και σήμερα, που αφού μας τσάκισαν με
τα δικά τους «όπλα», έρχονται να μας προσφέρουν «ανθρωπιστική βοήθεια»
(sic)!
Είναι αυτονόητη η γεωστρατηγική σημασία της Χερσονήσου του Αίμου, αρχής
γενομένης της πατρίδας μας. Στα χέρια της συγκεκριμένης κυβέρνησης
βρίσκεται τώρα η έναρξη διαλόγου με όλους τους βαλκάνιους λαούς.
Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν σε αυτό και μπορούν να βοηθήσουν.
Ας το τολμήσει πρώτος ο πρωθυπουργός μας. Ας μελετήσει το μεγαλόπνοο και
προφητικό σχέδιο του Ρήγα. Ας μελετήσει το όραμα του Ρήγα. Την Mεγάλη
Χάρτα του Ρήγα. Είναι βέβαιο πως αν ενστερνησθεί την ιδέα, θα την
υλοποιήσει και η Ελλάδα θα παίξει κυρίαρχο ρόλο στην Ευρώπη –γιατί
γεωγραφικά εκεί ανήκει-, στην Ανατολή, στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Ευρυδίκη Λειβαδά
Η Goldman Sachs αντιμετωπίζει σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα του
Independent, μια ενδεχόμενη προοπτική μήνυσης από την Ελλάδα, αν η ίδια
θελήσει, για τις πολύπλοκες οικονομικές συμφωνίες της Τράπεζας με την
χώρα κατά τη διάρκεια του 2001, καθώς πολλοί είναι αυτοί που κατηγορούν
αυτές τις δράσεις-συμφωνίες εκείνης της περιόδου για την επακόλουθη
κρίσης του χρέους.
Η Goldman Sachs -κορυφαίος σύμβουλος χωρών με μεγάλο χρέος- είχε
προσφερθεί την περίοδο του 2001 να βοηθήσει την Ελλάδα να ανακτήσει
κάποια από τεράστια κέρδη από επενδύσεις που πραγματοποίησε η τράπεζα.
Σύμφωνα με έναν πρώην τραπεζίτη της Goldman Sachs ο οποίος συμβούλευε
κυβερνήσεις στην ανάκτηση απωλειών, είχε συμβουλεύσει την Αθήνα πως
μπορεί να ανακτήσει πολλά εκατομμύρια δολάρια που πληρώθηκαν στην
τράπεζα (swaps) για να εξασφαλιστεί η θέση της χώρας στο ευρώ.
Η Ελλάδα κατόρθωσε να κρατηθεί εντός των αυστηρών κανόνων για ένταξη
στην ευρωζώνη, κυρίως λόγω των πολύπλοκων οικονομικών συμφωνιών που
δημιουργήθηκαν από την Goldman Sachs που ήταν στην ουσία η απόκρυψη των
εκκρεμών χρεών της χώρας εκείνη την περίοδο.
Γράφει ο Θανάσης Μπαντές
Ο Marc Roche στο βιβλίο του «Καπιταλισμός εκτός Νόμου» αναφερόμενος
στις αποφάσεις των Ευρωπαίων σοσιαλιστών κατά τις περιόδους που
αναλάμβαναν τη διακυβέρνηση φαίνεται μάλλον εκνευρισμένος: «Στη
Βρετανία, μετά τη σαρωτική νίκη του Εργατικού Κόμματος, στο οποίο
κυριαρχούσε η τάση των Νέων Εργατικών, το Μάιο του 1997, ο υπουργός
Οικονομικών Γκόρντον Μπράουν αφαιρεί από την τράπεζα της Αγγλίας την
τραπεζική επιτήρηση και την αναθέτει σε έναν νέο οργανισμό, που
ονομάζεται Financial Services Authority και ο οποίος υποστηρίζει ένα
χαλαρό ρυθμιστικό πλαίσιο, το λεγόμενο “light touch”». (σελ. 159). Κι αν
στην Αγγλία οι εργατικοί είναι αυτοί που αναθέτουν την επιτήρηση των
τραπεζών σε οργανισμούς οι οποίοι επιβάλλουν «χαλαρά ρυθμιστικά
πλαίσια», στη Γαλλία έχουμε το φαινόμενο του σοσιαλιστή Πιερ
Μπερεγκοβουά που διετέλεσε υπουργός οικονομικών από το 1984 ως το 1986
κι από το 1988 ως το 1992: «Ο Μπερεγκοβουά, ο ποίος προερχόταν από τον
κόσμο της εργατικής τάξης και αναγκάστηκε να δουλέψει από νωρίς σε
εργοστάσιο, είχε ξεκάθαρες απόψεις που δεν τις κλόνιζε καμία μεταφυσική
ανησυχία. Τα δεσμά της πίστωσης χαλαρώνουν, καταργείται τελείως ο
έλεγχος του συναλλάγματος και των τιμών για τις επιχειρήσεις, το
Χρηματιστήριο εκσυγχρονίζεται, το μονοπώλιο των ανταλλακτηρίων
συναλλάγματος επίσης καταργείται σταδιακά, ενώ ενθαρρύνεται η διανομή
μετοχών στα ανώτερα στελέχη, των λεγόμενων stock-options». (σελ. 159 –
160).
Ο Roche φαίνεται αμείλικτος στην παράθεση των στοιχείων: «Στην
Ιταλία, οι δύο κυβερνήσεις της Κεντροαριστεράς του Ρομάνο Πρόντι (1996 –
1998 και 2006 – 2008) ανοίγουν τον τραπεζικό τομέα στον ανταγωνισμό και
χαλαρώνουν τους κανόνες λειτουργίας των αγορών». (σελ. 160). Αλλά και
στη Γερμανία η εικόνα δεν αλλάζει: «Επικεφαλής του συνασπισμού
Σοσιαλδημοκρατών – Πρασίνων από το 1998 έως το 2005, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ
ευνοεί τη συγκέντρωση του ιδιωτικού τραπεζικού τομέα και την ανατροπή
της χρηματοοικονομικής εποπτείας, ενώ ενθαρρύνει τις αναδιαρθρώσεις, με
αποτέλεσμα τις σημαντικές περικοπές προσωπικού, και όλα αυτά παρά την
αρνητική στάση του κόσμου, των συνδικάτων και των συνασπισμένων μαζί του
οικολόγων». (σελ. 160). Στην ελληνική σοσιαλιστική εκδοχή του ΠΑΣΟΚ ο
Roche δεν κάνει αναφορά. Αυτό που παραθέτει είναι η ξεκάθαρη στόχευση
της Δεξιάς, όπως τέθηκε από τη δεκαετία του 1980: «Στις αρχές της
δεκαετίας του ’80, η ταυτόχρονη άνοδος στην εξουσία της Θάτσερ και του
Ρίγκαν θα αλλάξει τα πάντα. Μείωση των φόρων, αύξηση του ελέγχου του
συναλλάγματος, ιδιωτικοποιήσεις, μάχη κατά της συνδικαλιστικής εξουσίας
και άρση του χρηματοοικονομικού ρυθμιστικού πλαισίου – το περίφημο big
bang του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου του 1986 –είναι η ημερήσια διάταξη
και στις δύο όχθες του Ατλαντικού». (σελ. 158).
Το συμπέρασμα που απομένει είναι η ξεκάθαρη πρόθεση της δεξιάς
πολιτικής για χαλάρωση του τραπεζικού ελέγχου και των χρηματοοικονομικών
ρυθμίσεων και η ταυτόχρονη υλοποίηση αυτών από σοσιαλιστικές
κυβερνήσεις: «Η Αριστερά είναι εκείνη που θα εισαγάγει την απελευθέρωση
προς κάθε κατεύθυνση: ο Ρόμπερτ Ρούμπιν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο
Γκόρντον Μπράουν στη Βρετανία, ο Μπερεγκοβουά στη Γαλλία και ο Ρομάνο
Πρόντι στην Ιταλία. Ποιος μπορεί να είναι ο λόγος; Από φόβο μήπως τους
θεωρήσουν ανίκανους, οι σοσιαλδημοκράτες νιώθουν την υποχρέωση να
καθησυχάσουν τους χρηματοοικονομικούς κύκλους, αφήνοντάς τους να κάνουν
ό,τι θέλουν». (σελ. 158 – 159). Το κατά πόσο μπορεί να χαρακτηριστεί
αριστερά μια τέτοια πολιτική προοπτική είναι μεγάλη συζήτηση. Όσο για
την εκδοχή του Roche που θέτει τις σοσιαλιστικές ενέργειες αυτού του
είδους ως αποτέλεσμα φόβου μπροστά στην κριτική των χρηματοοικονομικών
κύκλων, κρίνεται μάλλον επιεικής, αν λάβει κανείς υπόψη του τα στοιχεία
που παραθέτει σχετικά με το ηθικό βάρος αυτών των ανθρώπων: «Ο Πιερ
Μπερεγκοβουά είναι εκείνος που έχει φιλίες με έναν έμπορο όπλων, το
Σαμίρ Τραμπουλσί, και γενικά απολαμβάνει τη γενναιοδωρία πλούσιων φίλων
του… Στη Βρετανία, ο Πίτερ Μάντελσον υποχρεώνεται να εγκαταλείψει δύο
φορές την κυβέρνηση, εξαιτίας ύποπτων δεσμών που διατηρούσε με
βιομηχάνους. Ο Ρομάνο Πρόντι, δύο φορές πρόεδρος του ιταλικού
Συμβουλίου, κηλίδωσε τη φήμη του με το σκάνδαλο της συγχώνευσης, το
1994, ανάμεσα στη γερμανική Siemens και την ιταλική STET. Η συναλλαγή
αυτή πρέπει να είχε διευκολυνθεί με μίζες. Πάντως, η Goldman Sachs, της
οποίας ο Πρόντι υπήρξε σύμβουλος από το 1990 έως το 1993, είναι εκείνη
που βοηθά την ιταλική πλευρά. Κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες, ο φάκελος
θάφτηκε από την ιταλική δικαιοσύνη. Την εποχή εκείνη ο Πρόντι είναι
πρόεδρος του Συμβουλίου». (σελ. 160 – 161).
Οι σχέσεις διαπλοκής ανάμεσα σε πολιτικά πρόσωπα και σε συμφέροντα
εταιρειών – κατά τον Roche πάντα – καθρεφτίζονται και στις αποφάσεις του
σοσιαλιστή ηγέτη Σρέντερ: «Στο τέλος της πολιτικής του καριέρας, το
2005, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ προσλήφθηκε από τη ρωσική εταιρεία Gazprom ως
πρόεδρος του συμβουλίου εποπτείας της North-European Gas Pipeline, ενός
ρωσογερμανικού κονσόρτσιουμ, που ανέλαβε την κατασκευή και την
εκμετάλλευση του αγωγού φυσικού αερίου. Άρα, ο Σρέντερ, με την ιδιότητα
του καγκελάριου, είχε εγκρίνει τη διαδρομή του αγωγού στο βάθος της
Βαλτικής Θάλασσας. Από το 2009 ο Γκέρχαρντ Σρέντερ είναι μέλος του
διευθυντηρίου του ρωσοβρετανικού πετρελαϊκού ομίλου TNK-BP, οι ρώσοι
μέτοχοι του οποίου ανήκουν στο στενό κύκλο του πρωθυπουργού Βλαντιμίρ
Πούτιν». (σελ. 161).
Για τον Roche, στην Ευρώπη τουλάχιστον, είναι περισσότερο η Δεξιά
πολιτική που προσπαθεί να αντισταθεί στη σκιώδη χρηματιστηριακή
οικονομία παρά οι Σοσιαλιστές: «Αναμφισβήτητα, η Δεξιά είναι εκείνη που
σφίγγει το ρυθμιστικό πλαίσιο. Η Άνγκελα Μέρκελ, ο Νικολά Σαρκοζί και ο
Ντέιβιντ Κάμερον ξεκίνησαν πόλεμο κατά της σκιώδους οικονομίας, των
υπερβολικών αμοιβών των τραπεζιτών, της κερδοσκοπίας και της
φοροδιαφυγής». (σελ. 163). Οι προθέσεις αυτού του πολέμου θα κριθούν από
την αποτελεσματικότητά του. Το σίγουρο είναι ότι εμφανίστηκαν κατόπιν
εορτής (η ζημιά είχε ήδη γίνει) κι ότι θα ήταν μάλλον υπερβολή να
ισχυριστεί κανείς ότι πέτυχαν την επιβολή ρυθμιστικού πλαισίου προς
εξασφάλιση της διαφάνειας στις χρηματαγορές.
Αναλογιζόμενοι την πορεία του σοσιαλιστή πρωθυπουργού της Πορτογαλίας
Ζοζέ Σόκρατες, που μπήκε φυλακή, ή την περίπτωση του Έλληνα σοσιαλιστή
Τσοχατζόπουλου, καθίσταται σαφές ότι ο σοσιαλιστικός χώρος άρχισε να
βαραίνει επικίνδυνα. Αλλά και σε καθαρά πολιτικό επίπεδο, έχοντας υπόψη
ότι ο Σόκρατες ήταν ο πρωθυπουργός του μνημονίου, όπως και ο Έλληνας
πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου – που ήταν και πρόεδρος των σοσιαλιστών –
δε θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι οι σοσιαλιστές της Ευρώπης
συνδέθηκαν με τη μνημονιακή πολιτική της ακραίας λιτότητας που οδήγησε
στη φτωχοποίηση, την ανεργία κι εν πολλοίς στην απελπισία του κόσμου.
Υπό αυτές τις συνθήκες είναι δύσκολο να κερδίσει την εμπιστοσύνη. Στα
μάτια του κόσμου οι σοσιαλιστές φαίνονται περισσότερο σαν απογοητευτική
ουρά της νεοφιλελεύθερης πολιτικής παρά ως πολιτική δύναμη που θα
ορθώσει ανάστημα απέναντι στη λαίλαπα των αγορών.
Κι αυτές ακριβώς είναι οι συνθήκες που κάνουν την άκρα δεξιά να
τρίβει τα χέρια της. Ο Νόαμ Τσόμσκι στο βιβλίο «Δυο ώρες διαύγειας»
εξηγεί: «Ο φασισμός γεννιέται από τις απογοητεύσεις: “Κανείς δεν μας
υποστηρίζει, θέλουν το κακό μας, οι Εβραίοι, οι Αφρικανοί… Η κυβέρνηση
δεν κάνει τίποτα για μας, οι αξίες μας απειλούνται…”. Η Δεξιά»
(εννοείται η άκρα Δεξιά) «γνώριζε πάντοτε πώς να εκμεταλλεύεται αυτές
τις ανησυχίες». (σελ. 152 – 153), ενώ ο Pierre Milza στο βιβλίο «Οι
μελανοχίτωνες της Ευρώπης» αναρωτιέται: «Πρέπει, άραγε, να εκπλησσόμαστε
βλέποντας τους εργάτες, που καταλάμβαναν άλλοτε την κεντρική θέση στη
βιομηχανική κοινωνία, να αισθάνονται παραπεταμένοι στο σημερινό κόσμο
και να ψηφίζουν εφεξής μαζικά υπέρ των κομμάτων της άκρας δεξιάς;» (σελ.
697 – 698).
Κι αν αυτά φαίνονται υπερβολικά τα στοιχεία που παραθέτει ο Tzvetan
Todorov στο βιβλίο «Οι εσωτερικοί εχθροί της δημοκρατίας» είναι
καταλυτικά: «Τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρούμε στην Ευρώπη ένα
καινούργιο πολιτικό φαινόμενο: την άνοδο στην εξουσία λαϊκιστικών
κομμάτων». (σελ. 198). Ο έσχατος λαϊκισμός και η ξενοφοβία, ως κύρια
μαγιά του ακροδεξιού λόγου, βρίσκει πάντα πρόσφορο έδαφος όταν
συνδυάζεται με τη φτώχεια: «Στην Ολλανδία, ένα φλογερός λαϊκιστής, ο Πιμ
Φουρντάιν […] ίδρυσε ένα κόμμα που υπερασπιζόταν τις ιδέες του. Την
επομένη της δολοφονίας του […] το 2002, το κόμμα του πήρε 17% των
βουλευτικών εδρών στη Βουλή… Λίγα χρόνια αργότερα, το 2007, επιβλήθηκε
ένας καινούργιος λαοπλάνος, ο Χιρτ Βίλδερς, που έγινε παραγωγός μιας
προπαγανδιστικής αντι-ισλαμικής ταινίας και απαίτησε την απαγόρευση του
Κορανίου. Από το 2010 ο κομματικός του σχηματισμός είχε συνδεθεί με την
κυβέρνηση της χώρας χωρίς να συμμετέχει σ’ αυτή: χωρίς την υποστήριξή
του η παραδοσιακή δεξιά δε θα είχε πλειοψηφία στη Βουλή». (σελ. 199).
Κι αν η κατάσταση στην Ολλανδία δεν κρίνεται αντιπροσωπευτική, δε
μένει παρά να γίνουν αναφορές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες: «… η κατάσταση
της Ολλανδίας μοιάζει μ’ εκείνη της Δανίας μέχρι το 2011, όπου η δεξιά
διατηρούσε την εξουσία χάρη στην εξωτερική υποστήριξη του δανέζικου
Κόμματος του Λαού, με επικεφαλής την Πία Κέρσγκορ – ενός κόμματος με
σύνθημα “Η Δανία στους Δανούς”… Το ξενοφοβικό κόμμα του Κριστόφ Μπλοσέ
στην Ελβετία, που κρύβεται πίσω από την επωνυμία Δημοκρατική Ένωση του
Κέντρου, παρομοιάζει στην προπαγάνδα του τους ξένους με μαύρα πρόβατα
που πρέπει να εκδιωχθούν από τη χώρα… Στην Ουγγαρία το κόμμα της άκρας
δεξιάς Jobbik προωθεί μια προπαγάνδα έντονα ξενοφοβική (και περιστασιακά
αντισημιτική)». (σελ. 199 – 200 – 201).
Ο αντισημιτισμός και ιδιαιτέρως ο αντι – ισλαμισμός δίνουν τροφή στα
κόμματα της άκρας δεξιάς. Όμως πίσω απ’ αυτά κρύβεται πάντα η
απογοήτευση από το πλαίσιο της τρέχουσας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που
κάνει τους πολίτες να νιώθουν απροστάτευτοι και να απαξιώνουν όλες τις
πολιτικές ιδέες στο όνομα ενός ισοπεδωτικού απολιτίκ που ευνοεί πάντα τα
ακροδεξιά στοιχεία. Ο Pierre Milza είναι ξεκάθαρος: «Τα θέματα του
εθνικολαϊκιστικού καταλόγου […] δεν έχουν καμιά δυσκολία να βρουν
απήχηση σε τμήματα του εκλογικού σώματος που πλήττονται περισσότερο από
τις κοινωνικοοικονομικές και πολιτισμικές μεταλλαγές των δύο τελευταίων
δεκαετιών. Πράγματι, στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πληθυσμοί
αυτοί, πρέπει να βρεθούν αιτίες, να προταθούν φάρμακα και να υποδειχθούν
υπεύθυνοι. Έτσι θα παραδοθούν στη λαϊκή κατακραυγή, σε πλήρη συμφωνία
με τη συνήθη θεματολογία της άκρας δεξιάς, ο παραδοσιακός πολιτικός
κόσμος, άβουλος και διεφθαρμένος, οι ελίτ (διοικητικές, οικονομικές,
διανοητικές, κλπ.), η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η κάστα των ΜΜΕ, οι
“κοσμοπολίτικες χρηματιστηριακές ολιγαρχίες”, οι “απάτριδες τεχνοκράτες”
των Βρυξελών, κλπ. Όλοι τους, φορείς της διάλυσης του έθνους και της
“παρακμής”, στους οποίους οι λαϊκιστές ρήτορες αντιπαραθέτουν τις αρετές
των “από κάτω”». (σελ. 699).
Η κοινοβουλευτική δημοκρατία φαντάζει αδύναμη να αντιπαρέλθει τις
επιταγές των αγορών στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Ο
λαϊκιστικός λόγος είναι αυτός που θα καλύψει τα κενά προτάσσοντας την
ακροδεξιά ιδεολογία ως μοναδική «προστατευτική» διέξοδο. Ο Αλέξης
Μητρόπουλος στην εισήγησή του «Ανασύνταξη του καπιταλισμού και εργατικό
κίνημα» αναφέρει: «Υπερεθνικά καπιταλιστικά, χρηματιστηριακά και
πιστωτικά κέντρα και υπηρεσίες, προωθούν τις αξιωματικές τους αποφάσεις
στα εθνικά όργανα της αφυδατωμένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Νέες
εργασιακές συνθήκες διαμορφώνονται, με κύριο χαρακτηριστικό την
αποξένωση της εργατικής δύναμης – ακόμη και σε κλασικούς βιομηχανικούς
κλάδους – από την παραγωγή. Τώρα δεν έχουμε μόνο την αποξένωση του
εργαζομένου από το προϊόν του μόχθου του. Το σύστημα παραγωγής του
αρνείται τη συμμετοχή του, την ίδια τη νομιμοποιητική του βάση στην
κοινωνική οργάνωση. Τα κλασικά συνδικαλιστικά και πολιτικά όπλα
ακυρώνονται». Υπό αυτές τις συνθήκες το πρόταγμα του εθνικισμού και του
ολοκληρωτικού – δήθεν προστατευτικού – κράτους ξαναβρίσκει τον τρόπο να
φαίνεται δελεαστικό.
Η απογοήτευση από το σοσιαλιστικό χώρο, η κατάρρευση του υπαρκτού
σοσιαλισμού, η αποχαλίνωση της κερδοσκοπίας και το ασύδοτο των
συμφερόντων του κεφαλαίου, η διαπλοκή ανάμεσα σε εταιρείες και πολιτικά
πρόσωπα και η διαφαινόμενη αδυναμία της πολιτικής μπροστά στην επίθεση
των αγορών επιφέρουν την οργή, την απαξίωση της δημοκρατίας και τη
συνωμοσιολογία ως ερμηνεία των καιρών. Όμως δεν πρέπει να σταθεί κανείς
μόνο σ’ αυτά. Ο Pierre Milza είναι απολύτως κατατοπιστικός: «… δεν
χάνουμε ευκαιρία […] να επιρρίψουμε την ευθύνη για την ενίσχυση της
άκρας δεξιάς στους εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου, ξαναπαίζοντας το
κλασικό παιχνίδι του αντικοινοβουλευτισμού… Ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί
να αρνηθεί ότι υπάρχει στις μεταμοντέρνες κοινωνίες μας κρίση
αντιπροσώπευσης, η οποία δεν είναι άσχετη με την εκλογική ενίσχυση των
άκρων. Αλλά η αδιαφορία των πληθυσμών για τα παραδοσιακά κόμματα και την
πολιτική γενικώς έχει και πολλές άλλες αιτίες. Με πρώτη την εξής: ο
λαϊκισμός δεν είναι μόνο μια απάντηση στην κοινωνική ζήτηση που γέννησε η
έλευση της μεταβιομηχανικής εποχής. Είναι προϊόν της
εμπορευματοποιημένης κοινωνίας του θεάματος που εξαρτάται από την
καθημερινή ετυμηγορία του δείκτη θεαματικότητας. Όλοι μας έχουμε ένα
μέρος ευθύνης γι’ αυτή την εξέλιξη, αλλά οι επαγγελματίες της
τηλεοπτικής ενημέρωσης οφείλουν περισσότερο από τους άλλους να
αναρωτηθούν για το ρόλο που παίζουν στη διαδικασία παραγωγής του
λαϊκισμού». (σελ. 709 – 710).
Κι αν όλα αυτά φαίνονται υπερβολές ο Todorov υπενθυμίζει την
περίπτωση της Γαλλίας: «Στη Γαλλία, το 2002, ο αρχηγός του Εθνικού
Μετώπου Ζαν – Μαρί Λε Πεν βρέθηκε στο δεύτερο γύρο των προεδρικών
εκλογών, εκμηδενίζοντας προς στιγμήν το σοσιαλιστή υποψήφιο… Το 2011, η
Μαρί Λε Πεν, που διαδέχτηκε τον πατέρα της, φιλοδοξεί να παίξει
πρωταγωνιστικό ρόλο στη γαλλική πολιτική ζωή και οι δημοσκοπήσεις τής
δίνουν γύρω στο 20% της πρόθεσης ψήφου στις επόμενες προεδρικές
εκλογές». (σελ. 200 – 201). Στις εκλογές του 2012 το ακροδεξιό κόμμα της
Μαρί Λε Πεν πλησίασε το 18%, ποσοστό που αποτελεί ρεκόρ στην ιστορία
του κόμματος. Ο Todorov προειδοποιεί: «Η Γερμανία, που φαινόταν ως τώρα
ανοσοποιημένη απέναντι σ’ αυτές τις τάσεις, γνωρίζει με τη σειρά της μια
άνοδο των συναισθημάτων κατά των αλλοδαπών». (σελ. 201). Για να
καταλήξει: «Το 2009 οι εκπρόσωποι αυτών των διαφόρων κινημάτων
συναντήθηκαν στη Βουδαπέστη, όπου ίδρυσαν μια συμμαχία εθνικών
ευρωπαϊκών κινημάτων για να συντονίζει τη δράση τους». (σελ. 201). Η
ελληνική πραγματικότητα επιβεβαιώνει αυτού του είδους τις ευρωπαϊκές
τάσεις, ασχέτως αν ο Todorov δεν κάνει καμία αναφορά σ’ αυτή.
Τα εθνικιστικά, λαϊκιστικά, ξενοφοβικά κόμματα κερδίζουν συνεχώς
έδαφος κι αυτή είναι η πιο μεγάλη προειδοποίηση για την Ευρώπη. Ο
Παναγιώτης Κονδύλης από το 1992 στο βιβλίο «Πλανητική πολιτική μετά τον
ψυχρό πόλεμο» επισημαίνει: «Η πολιτικά και στρατηγικά απολύτως
δικαιολογημένη μέριμνα για τις πιθανές αλυσιδωτές συνέπειες πολέμων ή
αναταραχών σε άλλα μέρη της ηπείρου θα ήταν πάντως μικρότερη, αν η
Ευρωπαϊκή Κοινότητα μπορούσε να είναι εκ των προτέρων βέβαιη για την
ενότητα και την αποφασιστικότητα της δράσης της. Αντί γι’ αυτό η έλλειψη
ακατάλυτης ομοψυχίας στο παρόν ζωντανεύει αναμνήσεις γύρω από τις
συγκρούσεις συμφερόντων στο εθνικιστικό παρελθόν – και μάλιστα όσον
αφορά στους ίδιους χώρους και στα ίδια δρώντα υποκείμενα». (σελ. 72).
Όσο για τον Τσόμσκι, ως συνήθως, δεν αφήνει κανένα περιθώριο
παρανοήσεων: «Αν η Ευρώπη ήταν πραγματικά ενωμένη, θα ήταν περίπου
ίση με τις ΗΠΑ: Έχει περισσότερο πληθυσμό, μια εξίσου ισχυρή βιομηχανία
και ένα καλύτερο επίπεδο εκπαίδευσης. Γι’ αυτό το λόγο οι ΗΠΑ τρέφουν
διφορούμενα αισθήματα για την Ευρώπη. Ίσως αυτή να είναι και η αιτία που
η Αγγλία, που σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο από μια θυγατρική των ΗΠΑ,
βοηθάει τους Αμερικανούς να εμποδίσουν την Ευρώπη να ενωθεί». (σελ.
137).
Το βέβαιο είναι ότι οι πρωτοβουλίες ανήκουν στην Ευρώπη. Πρέπει να
γίνει αντιληπτό ότι οι προκλήσεις των καιρών δεν κρύβουν μόνο κινδύνους
αλλά και ευκαιρίες. Είναι ζήτημα οπτικής γωνίας… MarcRoche: «Καπιταλισμός εκτός Νόμου, η οικονομία του παρασκηνίου», εκδόσεις «Μεταίχμιο», Αθήνα 2011 NoamChomsky: «Δυο ώρες διαύγειας», εκδοτικός οίκος Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα 2006 TzvetanTodorov: «Οι εσωτερικοί εχθροί της δημοκρατίας», εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ, Αθήνα 2012 PierreMilza: «Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης, η ευρωπαϊκή ακροδεξιά από το 1945 μέχρι σήμερα», εκδόσειςSCRIPTA, Αθήνα 2004
Το σκίτσο είναι από εδώ: http://www.cartoonmovement.com/cartoon/14251
Από: http://eranistis.net/wordpress/2015/07/09/
Ο νέος ισχυρός άνδρας της Ευρώπης αναδεικνύεται ο Γάλλος πρόεδρος
Φρανσουά Ολάντ σύμφωνα με τη γερμανική εφημερίδα Die Welt, χάρη στον
τρόπο που χειρίζεται την κρίση στην Ελλάδα.
Μέχρι τώρα, σημειώνει η Welt, όταν παρατηρητές εκτός ευρωζώνης
αναζητούσαν μια λύση για την κρίση στην Ελλάδα έπαιρναν τηλέφωνο τη
Μέρκελ, όχι τον Ολάντ. Ωστόσο σύμφωνα με την εφημερίδα αυτό θα αλλάξει,
διότι αιφνιδιαστικά ο Γάλλος πρόεδρος άρχισε να αναμειγνύεται ενεργά
στην ελληνική κρίση. Γάλλοι εμπειρογνώμονες βοήθησαν τους Έλληνες να
καταρτίσουν τη νέα πρόταση προς τους θεσμούς, ενώ ο ίδιος ο Ολάντ ήταν ο
πρώτος που ζήτησε από την Αθήνα να αντιμετωπίσει με σοβαρότητα τις
διαπραγματεύσεις.
«Στην οικονομική δραστηριότητα στο Κοσσυφοπέδιο είναι απίθανο
να εισέλθει ένας φορέας, εντόπιος ή ξένος, χωρίς την υποχρέωση να δώσει
ένα ορισμένο χρηματικό ποσό ή να μοιραστεί τα έσοδα με την ντόπια
ολιγαρχία. » Αυτό συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στη φυγή των επενδυτών από
το Κοσσυφοπέδιο, και σε πολλές περιπτώσεις χωρίς να αρχίσουν κάποια
επένδυση. Σε κάθε χώρα υπάρχει μια μαφία, αλλά η διαφορά με το
Κοσσυφοπέδιο είναι το είδος της μαφίας. » Έτσι, για να ολοκληρώσω, υπάρχει μια πολιτική ολιγαρχία, η
οποία ελέγχει και τους τρεις κλάδους της κρατικής υπόστασης. Ελέγχει τα
ΜΜΕ, την οικονομία της χώρας και κυρίως την κοινωνία των πολιτών»,
σημειώνει ο αναλυτήςLeon Duhanaj, στο αλβανικό δημοσίευμα. Η Μαφία σε όλα τα επίπεδα
του Αλέξανδρου Δρίβα, Υποψηφίου Διδάκτορα Διεθνών Σχέσεων.
Η εποχή που ξεκίνησε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, παρουσιάζει πολλές
ανισότητες, ανισορροπίες αλλά και αντιφάσεις. Πέραν αυτών που
ποσοτικοποιούνται, υπάρχουν και κάποιες αντιστρόφως ανάλογες τάσεις, οι
οποίες αγγίζουν την ποιοτική σφαίρα. Μολονότι η πληροφόρηση είναι –με
όρους αγοράς- «ανταγωνιστική», παρόλα αυτά, δε συνεισφέρει στην ορθή
διανομή του αντίστοιχα ορθού μηνύματος. Όπως η γνώση δεν υποσχέθηκε ποτέ
ευτυχία, έτσι και η ενημέρωση δεν μπορεί να υποσχεθεί ορθά εξαγόμενα
και συμπεράσματα για τη μελέτη του σύγχρονου και πολύπλοκου κόσμου. Τα
όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο, δεν μπορούν να
απομονωθούν σε κάποιο «εργαστήριο» και να μελετηθούν αν δεν
χρησιμοποιηθούν συνδυαστικοί συλλογισμοί. Αυτή άλλωστε είναι και η
δυσκολία της μελέτης των Διεθνών Σχέσεων. Ποιό είναι το μέλλον της
Ευρώπης και ποιός ο μελλοντικός ρόλος των ΗΠΑ σε αυτήν; Η ιστορική αμέλεια των ΗΠΑ και ο επαναπροσδιορισμός της πολιτικής τους για την Ευρώπη. Οι ΗΠΑ, ακολούθησαν τα χνάρια μεγάλων στοχαστών και δρώντων του 20ου
αιώνα, προκειμένου να αναλάβουν τα ηνία της παγκόσμιας ηγεμονίας, μετά
το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μακίντερ, Κίναν και Μάχαν ήταν
κάποιοι από τους στοχαστές που έθεσαν τις γεωπολιτικές βάσεις της
αμερικανικής κυριαρχίας. Οι ΗΠΑ, είναι αδύνατο να πάψουν να σκέφτονται
και να δρουν γεωπολιτικά.
Εμείς οι Έλληνες πρέπει να είμαστε και από τη φύση μας αισιόδοξοι (όχι αιθεροβάμονες), διότι μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι μπορεί να αχνοφέγγει και ένα φως. Η ιστορία μας και η πίστη μας, οδηγούν με αλάνθαστα παραδείγματα προς την ελπίδα. Ο φόβος και η παράδοση μας στο επίπεδο του ηθικού σθένους, θα είναι η πραγματική ταφόπλακα της Ελλάδας και αυτό επιθυμούν οι εχθροί μας. Ας μην τους κάνουμε την χάρη.
Τα μνημόνια δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μόνον η εύλογη αφορμή, το μέσο, για την υποταγή μας. Ας μη γελιόμαστε! Αν υπήρχε εκ μέρους τους η αληθινή πρόθεση της αλληλεγγύης, δεν θα απαιτούσαν τέτοιες συμφωνίες και μέτρα που απλά μας εξοντώνουν. Η πιστοποιημένη πλέον από όλους διαφθορά του συνόλου του πολιτικού μας συστήματος, είναι μια θετική εξέλιξη μέσα στην καταιγίδα. Και η συνειδητοποίηση αυτή, που είναι από μόνη της μια ουσιαστική «επιτυχία», αφού «ουδέν κακόν αμιγές καλού», θα σημάνει για πολλούς το τέλος μιας μακρόχρονης περιόδου κομματοκρατίας και απαγκίστρωσης από κάλπικους διαχωρισμούς, που εμπόδιζαν την πατριωτική ένωση μας σε μια γροθιά. Με μια θέληση. Η κρίση ήταν ο καταλύτης της κάθαρσης που επί δεκαετίες αναβάλλαμε, υπό την ψευδαίσθηση της επίπλαστης ευημερίας. Όταν οι «σωτήρες» όλου του πολιτικού φάσματος αποτύχουν να σε σώσουν, τότε πλέον παίρνεις και την απόφαση να σωθείς από μόνος σου. Να γυρίσεις οριστικά τη σελίδα της μεταπολίτευσης.
Η
πρώτη σημαίνουσα προσωπικότητα των Ρως, που πίστεψε στο Χριστό και
άνοιξε το δρόμο για τον εκχριστιανισμό των Ρώσων. Ανακηρύχθηκε
ισαπόστολος για τις μεγάλες υπηρεσίες της προς τη Χριστιανική Εκκλησία
και η μνήμη της γιορτάζεται στις 11 Ιουλίου.
Η
σκανδιναβικής καταγωγής Χέλγκα (Helga) -Έλγα, σύμφωνα με τους
Βυζαντινούς, Όλγα για τους Ρώσους- ανέλαβε τις τύχες του Κράτους των Ρως
του Κιέβου (προγόνων των σημερινών Ρώσων και Ουκρανών) μετά τη
δολοφονία του συζύγου της Ιγκόρ από τη φυλή των Δρεβλιανών. Πρώτο μέλημά
της μετά την ανάληψη της εξουσίας ήταν η εκδίκηση για τον χαμό του
συζύγου της, την οποία διέπραξε με μεγάλη αγριότητα.
Ωδή
του Ανδρέα Κάλβου (1792-1869), το πρώτο έργο του σπουδαίου ζακυνθινού
ποιητή στα ελληνικά, όπως άλλωστε λέει και ο ίδιος στην πρώτη της
στροφή: «Ευλαβώς τρέμω/ρίπτω πρώτην βολάν τα δάκτυλα/επί την
αργυρόχορδον/πάτριον κιθάρα».
Γράφτηκε το 1819 στο Λονδίνο, όπου
ζούσε τότε ο Κάλβος και είναι αφιερωμένη στον κόμητα Γκίλφορδ, ιδρυτή
της Ιονίου Ακαδημίας, με ημερομηνία 20 Νοεμβρίου
1819 και υπογραφή Α. Κάλβος Ιωαννίδης. Το ποίημα παρέμεινε άγνωστο για
πολλά χρόνια έως ότου το ανακάλυψε στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της
Γλασκώβης ο κύπριος φιλόλογος και ερευνητής Λεύκιος Ζαφειρίου στις 11 Ιουλίου του 2003. Μέχρι τότε ήταν γνωστό μόνο ένα μικρό απόσπασμα, που το είχε δημοσιεύσει ο Ιταλός ελληνιστής Μάριο Βίτι το 1960.
Κινέζοι
αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν ένα μεγάλο νεκροταφείο, μέσα στο οποίο
βρίσκουν 6.000 πήλινα αγάλματα πολεμιστών που χρονολογούνται από το 221
π.Χ.
1988
Τρομοκρατική
ενέργεια με 9 νεκρούς και 71 τραυματίες, που αποδίδεται στον
παλαιστίνιο Αμπού Νιντάλ, σημειώνεται στο ελληνικής ιδιοκτησίας
κρουαζιερόπλοιο «City of Poros», που πλέει στα ανοιχτά του Αργοσαρωνικού
με 471 επιβάτες.
Η
καταστροφική επίθεση του ευρωατλαντικού χρηματιστικού κεφαλαίου και των
ντόπιων τοποτηρητών του ενάντια στον ελληνικό λαό έχει ανασύρει στο
επίκεντρο των εγχώριων πολιτικών συζητήσεων το ζήτημα του χαρακτήρα της
Ευρωπαϊκής Ένωσης:
Είναι άραγε η ΕΕ, όπως προσπαθούν να μας πείσουν, μία δημοκρατική
κοινότητα συνεργασίας ισότιμων και κυρίαρχων κρατών; Είναι μία
οικογένεια που βασίζεται σε κοινές ιστορικές παραδόσεις και ένα κοινό
πολιτισμικό πλαίσιο προόδου και ανθρωπισμού;
Η σημερινή πολιτική της κυρίαρχης της ελίτ, είναι ένα παραστράτημα
από την πρόσφατη της ιστορία; Και ακόμα περισσότερο, μία απομάκρυνση από
τους αρχικούς σκοπούς και το πνεύμα των ιδρυτών της και των εμπνευστών
της «ευρωπαϊκής ιδέας»;
Αρκεί, λοιπόν εν τέλει, να ενωθούν πανευρωπαϊκά οι αντι-νεοφιλεύθερες
δυνάμεις και να επαναφέρουν το παραστρατημένο όχημα στην αυθεντική του
πορεία; Μπορεί να μετατραπεί «ξανά» και μέσα από τις δομές της, από
«λάκκο των λεόντων» σε «σπίτι των λαών»;
Η απάντηση σε καθένα από τα παραπάνω ερωτήματα πρέπει να είναι σε
απόλυτο βαθμό αρνητική. Σε κάθε άλλη περίπτωση πρόκειται απλά για
παραπλάνηση του λαού.
