-
(σ.σ.visaltis:Οι Τούρκοι που σε αυτά τα θέματα είναι.. έτη φωτός μπροστά,μας βάζουν για μια ακόμη φορά τα γυαλιά!Εμείς ας μείνουμε με τα Gay pride και τους“Οθωμανικούς περιπάτους” των Μπουταροκαμίνηδων) Το τουρκικό Μουσείο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας, μοναδικό στο είδος του στην Ευρώπη, προσελκύει έντονο τουριστικό ενδιαφέρον, ακόμη και όταν η τουριστική περίοδος έχει εκπνεύσει για το θέρετρο Μπόντρουμ (αρχαία Αλικαρνασσός). Μεγάλος μέρος των 300.000 ετησίως επισκεπτών έρχονται μάλιστα από την Κω, τη Λέρο, την Κάλυμνο, την Πάτμο και τη Ρόδο.
Στεγάζοντας χιλιάδες ιστορικά έργα τέχνης, ναυάγια και τεχνουργήματα, μεταξύ των οποίων οι θησαυροί της βασίλισσας Νεφερτίτης, το Μουσείο είναι μία από τις προσοδοφόρες ατραξιόν της τουριστικής βιομηχανίας της Τουρκίας. Ως ατραξιόν φαίνεται πως αντιμετωπίζεται και από τους ιθύνοντες της πολιτικής του, καθώς τους επισκέπτες υποδέχονται πολεμιστές και γενίτσαροι που κρατούν σπαθιά, πελέκεις και ασπίδες στην είσοδο του Κάστρου του Μπόντρουμ – μια υποδοχή που λέγεται ότι τους αιφνιδιάζει.
Φέτος, στις 13 αίθουσες του Μουσείου θα προστεθούν άλλες δύο. Οι δημοφιλέστερες από τις υπάρχουσες είναι η
αίθουσα της πριγκίπισσας από την Καρία και η αίθουσα του ναυαγίου του Ουλουμπουρούν, ηλικίαw 3.500 ετών.
«Το μουσείο βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος παγκόσμια γνωστών καναλιών που παρουσιάζουν ντοκιμαντέρ» λέει ο διευθυντής του μουσείου Erhan Özcan. «Σαράντα τηλεοπτικά κανάλια από 35 χώρες, μεταξύ των οποίων το National Geographic, το Japon NHK, το Discovery and History Channel, έχουν παρουσιάσει το μουσείο τα τελευταία τρία χρόνια. Χάρη σε αυτό το γεγονός, εκατομμύρια άνθρωποι ενδιαφέρονται να γνωρίσουν από κοντά το Μπόντρουμ και το μουσείο. Τα έσοδά μας, που προέρχονται από τους τουρίστες που επισκέπτονται το μουσείο, τα επενδύουμε για την προβολή – που έχει κόστος εκατομμύρια δολάρια. Αυτός είναι και ο λόγος που θα εγκαινιάσουμε τη Μυκηναϊκή Αίθουσα και την Αίθουσα των Νωπογραφιών της Κνίδου, για να επωφεληθούμε από τον πολιτιστικό τουρισμό, μέσα στους επόμενους μήνες».
It has been eighteen years since Harvard professor Samuel P. Huntington published his famous essay “The Clash of Civilizations’’ inForeign Affairs, later expanded into a book. Although the man was widely praised for the provocative thrust of his thinking, the thesis has been roundly attacked or blithely ignored over the past two decades. This is remarkable because world history has unfolded over those eighteen years in ways that have bolstered the Huntington thesis, the essence of which was that with the end of the Cold War, cultural impulses and feelings would rise to the surface and drive global events to a much greater extent than before.
